მარტინ ბორმანი - ჰიტლერის პირადი მდივანი, ფიურერის ნდობით აღჭურვილი პირი, სტალინის საიდუმლო აგენტი იყო?!

"ვინც ბორმანის წინაღმდეგია, ის სახელმწიფოს წინააღმდეგია."  ადოლფ ჰიტლერი

1946 წლის 1 ოქტომბრს ფაშისტური გერმანიის მაღალი სამხედრო პირების უმაღლესი სამხედრო ტრიბუნალი გაიმართა. 12 ადამიანს ტრიბუნალმა სასიკვდილო განაჩენი გამოუტანა ჩამოხრჩობით, მაგრამ მხოლოდ 10 მათგანი დასაჯეს. ორი მათგანი გერმან გერინგი და მარტინ ბორმანი სასჯელს გადაურჩნენ.
როცა საბჭოთა ჯარები გერმანიაში შევიდნენ, ბორმანი გაქრა. ტრიბუნალმა მას სასიკვდილო განაჩენი დაუსწრებლად გამოუტანა.

იმ ხანებში სპეცსამსახურებში უკვე გავრცელებული იყო საიდუმლო ცნობები ბორმანის თანამშრომლობაზე საბჭოთა დაზვერვასთან.

რამდენადაც გასაკვირი უნდა იყოს, ბორმანის საფლავი მოგვიანებით მოსკოვში აღმოაჩინეს. ამან კიდევ უფრო განამტკიცა ვითომდა აბსურდული ვერსია ბორმანის თანამშრომლობაზე საბჭოთა კავშირთან.

როგორც ყველა ტოტალიტარულ სახელმწიფოში, სახელმწიფო საიდუმლოების შენახვა გადარჩენის ერთ-ერთი მთავარი წინაპირობა იყო. ყველა ინტრიგა, სახელმწიფო თუ პირადი საიდუმლოება უნდა დარჩენილიყო აბსოლუტურად საიდუმლოდ. ხალხს არ უნდა სცოდნოდა ისეთი რამ, რაც ხელისუფლების კომპრომეტირებას მოახდენდა. ჰიტლერის პირადი საიდუმლოებები მესამე რეიხში ზესაიდუმლოებად ითვლებოდა. ასევე იყო მარტინ ბორმანის პირადი ცხოვრებაც.

მარტინ ბორმანი არ იყო უბრალო კაცი.

თავისი კარიერის განმავლობაში ბორმანს უამრავ პირად მტერთან მოუხდა ღია თუ ფარული ბრძოლა.
ალბერტ შპეერი იხსენებდა: მისხალი საყვედური ჰიტლერის მხრიდან ბორმანის მისამართით საკმარისი იყო, რომ ბორმანის მტრები ყელში სწვდომოდნენ და მოეხრჩოთ იგი, თუმცა მმართველობის პერიოდში ჰიტლერს ერთი შენიშვნაც არ მიუცია ბორმანისთვის, რადგან მან მშვენივრად იცოდა, ეს იქნებოდა პირდაპირი კრიტიკა თვით ფიურერის მისამართით.

ყველასთვის გამოცანად რჩებოდა ის, თუ როგორ შეძლო მარტინ ბორმანმა მცირე დროში, რიგითი ჯარისკაციდან ჰიტლერის პირადი მდივნის თანამდებობამდე მიეღწია და ხელში ჩაეგდო უდიდესი ძალაუფლება.

1924 წელს სტუდენტი ბორმანი მასწავლებლის ჯგუფურ მკვლელობაში დაადანაშაულეს. მაშინ ის ერთ-ერთი მილიტარისტული კავშირის წევრი იყო, ასეთი ჯგუფები მრავლად არსებობდა მაშინ გერმანიაში და ნაციის გადარჩენის იდეით იყო გაერთიანებული, კონკრეტულად, ებრაული ძალების გაძლიერების თვალსაზრისით.
მაშინ დამნაშავეებს 11-12 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიესაჯათ. ბორმანს მხოლოდ 1 წლით.
შემდეგ თვით მარტინ ბორმანი წერდა, რომ ის დაკავებული იყო პოლიტიკური საქმიანობისთვის.
მალე იგი ვალტერ ბუგის ქალიშვილზე გერდაზე დაქორწინდა. ვალტერ ბუგი ჰიტლერთან იყო დაახლოებული.
ჰიტლერი ბორმანისა და გერდას ქორწილში ხელისმომკიდე გახლდათ.

მარტინ ბორმანმა მალე ფიურერის საკანცელარიო სამსახური ჩაიბარა. ასეთ რუტინულ სამუშაოზე ბევრი ამბობდა უარს. ჰიტლერი ხვდებოდა, რომ მას სწორედ ბორმანისნაირი შრომისმოყვარე და საქმისადმი თავდადებული ადამიანი სჭირდებოდა ამ საქმეში.

ბორმანი მართლაც შეუცვლელი იყო.

ცოტა ხანში მის ხელში აღმოჩნდა მესამე რეიხის ყველა სამსახურის აუცილებელი და საიდუმლოებით მოცული დოკუმენტები.

ბორმანი ჰიტლერის ყველა შენიშვნას, ყველა დავალებას და ბრძანებას საკუთარი უბის წიგნაკში იწერდა, რაც მას ინტერპრეტირების საშუალება აძლევდა და, შესაბამისად, მოქმედების სრული თავისუფლება ენიჭებოდა. საბოლოოდ, ფიურერის ყველა ფინანსური საქმე მარტინ ბორმანს გადაეცა, მათ შორის, ადოლფ ჰიტლერის "გერმანიის სამრეწველო აღორძინების ფონდისაც".
ევა ბრაუნიც კი ბორმანს უწევდა ანგარიშს, რადგან კარგად ხვდებოდა, რომ ადოლფი მთლიანად იყო მასზე დამოკიდებული.

თვით გებელსიც კი ცდილობდა, მასთან ურთიერთობა არ დაეძაბა.
ხალხმრავალ სუფრაზე ბორმანი თითქმის მშიერი რჩებოდა, რადგან არადროს მიირთმევდა სხვა რამეს იმის გარდა, რასაც ჭამდა მისი ფიურერი. ის არ ეწეოდა ჰიტლერის თანდასწრებით, ყოველთვის მის უკან მოდიოდა და ჯდებოდა ჰიტლერის უკან სკამზე, აკვირდებოდა მის ყოველ მოძრაობას, რათა ე.წ. ბატონის ნამდვილი ასლი ყოფილიყო.

საბჭოთა ტერიტორიის დაპყრობის გეგმის განხილვისას ბორმანი წერდა: `აღმოსავლეთ ურალის სახელმწიფოს არსებობა გამორიცხულია, ამისთვის 100-წლიანი ომიც რომ დაგვჭირდეს, უნდა ვიბრძოლოთ. ვოლგის კოლონიები რეიხის ნაწილი უნდა გახდეს, ასევე ბაქო და მისი შემოგარენიც. ლენინგრადი მიწასთან უნდა გავასწოროთ და გადავცეთ ფინეთს. ყველგან გერმანელები უნდა ჩავასახლოთ. ყველა ზომა უნდა გამოვიყენოთ – დახვრეტები, გადასახლება და ა. შ."

ბორმანის პირად კონტროლზე იყო ებრაელთა საკითხი.
ხაზგასმით უნდა აღინიშნოს, რომ ბორმანი იყო ადოლფ ჰიტლერისა და მესამე რეიხის ერთ-ერთი და უმთავრესი დასაყრდენი, თუმცა, როგორც ვთქვით, იგი ნიურნბერგის პროცესს არ დასწრებია და, შესაბამისად, არც დაუსჯიათ. 1945 წლის გაზაფხულზე მარტინ ბორმანი უკვალოდ გაქრა.
1945 წლის 1 მაისს მარტინ ბორმანმა ბუნკერი დატოვა. ჯიბეში ედო ჰიტლერის ანდერძი და საკუთარი დღიური შენიშვნებითა და ჩანაწერებით.

ჯერ კიდევ ნიურნბერგის პროცესამდე მიმდინარეობდა ბორმანის ძებნა მთელი მსოფლიოს მასშტაბით, მაგრამ მის კვალს ვერსად მიაგნეს.

ბორმანის შესახებ ცნობები 60-იან წლებშიც ვრცელდებოდა, თითქოს ის ცოცხალი იყო და სხვა სახელითა და გვარით ცხოვრობდა ბუენოს-აირესში. ამის შესახებ ისრაელის დაზვერვა იტყობინებოდა, რომელიც შეუჩერებლად ეძებდა ნაცისტ დამნაშავეს. იპოვეს კიდევაც ვინმე ადოლფ ეიხმანი, რომელსაც პლასტიკური ოპერაცია ჰქონდა გაკეთებული…

ბორმანის ადვოკატი ნიურნბერგის პროცესზე აცხადებდა, რომ ფიურერის მარჯვენა ხელი ან მკვდარი იყო, ან საბჭოთა ხელისუფლებას ჰყავდა დატყვევებული.
შშ-ის გენერალი გოტლიბ ბერგერი ამტკიცებდა, რომ ბორმანი საბჭოთა კავშირის აგენტი იყო, რითაც მან ხელშეუხებლობის გარანტია მიიღო.

ერთ-ერთი ეკლესიის პასტორი სასამართლოზე იტყობინებოდა, რომ, ბუნკერიდან გამოსულმა ბორმანმა რუს ოფიცერს გარკვეული სახის დოკუმენტაცია გადასცა მოსკოვში გადაგზავნად.
ინგლისის, გერმანიის, აშშ-ის სპეცსამსახურები 30 წლის განმავლობაში იკვლევდნენ ამ ვერსიას.
ბრიტანეთის დაზვერვა აცხადებდა, რომ 1948 წლის გაზაფხულზე ბორმანი მოსკოვში იმყოფებოდა.
ამ ვერსიას ავრცელებდა აშშ-ის სახელმწიფო დაზვერვაც.

1971 წლის 11 სექტემბერს გერმანულმა გამოცემამ გენერალ რეინფოლდ გელენის მემუარები გამოაქვეყნა. გელენი დასავლეთ გერმანიის საშინაო დაზვერვას ხელმძღვანელობდა. ისიც ამტკიცებდა, რომ ომის დასრულების შემდეგ მარტინ ბორმანი საბჭოთა კავშირში ცხოვრობდა, თუმცა კომენტარებზე, ამ საკითხთან დაკავშირებით, კატეგორიულად იკავებდა თავს.

ბორმანის შესახებ საბჭოთა კავშირში დაბეჭდილი გამოცემა ასე მთავრდება.
მოსკოვთან ახლოს არსებობს ძველი სასაფლაო, სადაც უამრავ მივიწყებულ საფლავს შორის აღმოაჩენთ ძველ სამარხს წარწერით – მარტინ ბორმანი – 1900–1972 წელი.
შშ-ის გენერალი ოლენდორფი ნიურნბერგის პროცესის მიმდინარეობისას აღნიშნავდა: "ის, რომ ბორმანი საბჭითა კავშირის აგენტი იყო, ფაქტებით დასტურდება".

ნაცისტები მესამე რეიხის დაცემის საქმეში ბორმანს უკვე ხელაღებით ადანაშაულებდნენ.
გერინგისა და მესამე რეიხის სხვა ხელმძღვანელების მტკიცებით, გერმანიის ქალაქების დაცლა და მოსახლეობის დევნის ოპერაცია არ მოდიოდა ჰიტლერისგან, ეს იყო ბორმანის ბრძანება და საბჭოთა კავშირის ხელმძღვანელობის მითითება…

ნიურნბერგის ბრალმდებლის სიტყვებით, ებრაელების დევნისა და ძარცვის ინიციატივა და ბრძანებულებები ბორმანისგან მოდიოდა. მისივე თქმით, ებრაელთა გასანადგურებლად შექმნილი სპეციალური ბანაკებისთვის ბორმანი დიდძალ თანხებს და სამხედრო კადრებს გზავნიდა. ის ებრაელთა მიმართ შეუპოვარ წინააღმდეგობას, მათ პირდაპირ განადგურებას ითხოვდა ისე, რომ ჰიტლერმა ამის შესახებ თითქმის არაფერი იცოდა.
ბორმანი ხელს უშლიდა უკრაინის სპეციალიზირებულ არმიას ებრძოლა საბჭოთა კავშირის წინაღმდეგ, რითაც თავისი ბრძანებულებით, უკრაინა არჩევანის წინშე დააყენა.

ის, თავისი მოქმედებებით ცდილობდა მესამე რეიხის ხელმძღვანელობისგან გერმანიის მთავრობა გაეთავისუფლებინა ისე, რომ დაესუსტებინა იგი. ცდილობდა, ჰიტლერი, ფაქტობრივად, მხოლოდ მისი გავლენის ქვეშ მოექცია.

ნიურნბერგის პროცესის მიმდინარეობისას გერმანული მხარე არგუმენტირებულად ცდილობდა დაემტკიცებინა, რომ ბორმანი გადაბირებული იყო საბჭოთა დაზვერვის მიერ – გერმანიის წინააღმდეგ, საბჭოთა კავშირის სასარგებლოდ.

შპაიერი, გერმანიის სამხედრო მრეწველობის მინისტრი ასე აფასებდა ბორმანს: ბორმანის გავლენა ნაციონალურ უბედურებად იქცა. საბჭოთა კავშირმა იგი გმირად უნდა აღიაროსო.
საბჭოთა მკვლევარი ბორის ტარტაროვსკი 1992 წელს აქვეყნებდა წერილს ბორმანის საბჭოთა დაზვერვასთან თანამშრომლობის შესახებ.

ბორმანი დავერბოვკებული იქნა 1920-იან წლებში. ის მიწვეული იქნა მოსკოვში, სადაც გაიარა სადაზვერვო სკოლა, რის შემდეგაც იგი გერმანიაში უნდა გამგზავრებულიყო, ნაცისტების პარტიაში უნდა ჩარიცხულიყო და ჰიტლერის ნდობა უნდა მოეპოვებინა. ის 1945 წლამდე მოღვაწეობდა, როგორც საბჭოთა აგენტი, ხოლო 1945 წლის მაისში ის გადაარჩინეს საბჭოთა ტანკისტებმა, რომლებიც ჰიტლერის ბუნკერს ბომბავდნენ. შემდეგ ბორმანი ცხოვრობდა მოსკოვში, სადაც გარდაიცვალა 1972 წელს. მისი საფლავი ლეფორტოვოს სასაფლაოზეა.
ჟურნალისტი ლუის კინსლერი აღნიშნავს: მარტინ ბორმანი თანამშრომლობდა საბჭოთა დაზვერვასთან, რადგან სურდა კავშირის დამყარება საბჭოთა კავშირთან, მით უმეტეს, რომ სსრკ მეორე მსოფლიო ომამდე გერმანიას თავის სტრატეგიულ პარტნიორად განიხილავდა.

მაგრამ მანამდე, გერმანიის მიერ ამხელა ავანტურას ჯერ კიდევ ვერავინ რომ ვერ წარმოიდგენდა, მარტინ ბორმანი, 1922 წელს, საბჭოთა სპეცსამსახურების შემადგენლობაში შევიდა. მსოფლიოს, მაშინაც ნავთობის ციებ-ცხელება ჰქონდა შეყრილი. ბაქოს ნავთობის ვაჭრობა მთლიანად ებრაელი ოლიგარქების – ალფრედ ნობელისა და ძმები როკფელერების ხელში იყო. `ნობელის ნავთობი~ – ასე ეწერა უმსხვილეს კომპანიას ბაქოში.

ყურადსაღებია სწორედ ბორმანის ბრძანებულება და გეგმები ბაქოსა და მისი შემოგარენის ნაცისტური გერმანიის შემადგენლობაში გადასვლასთან დაკავშირებით.

არიული რასა დომინანტი უნდა ყოფილიყო მთელ მსოფლიოში, ხოლო ებრაელების მიერ საბჭოთა ტერიტორიების ფინანსური ოკუპაცია ნაციზმს ამაში აშკარად უშლიდა ხელს. ჰიტლერის უკანასკნელი სიტყვებიც ხომ ეს იყო – ყველაფერი ებრაელების ბრალია…

ოქტომბრის სოციალისტურ რევოლუციაში უდიდესი წვლილი ებრაულ მასონიზმს და მათ ფინანსებს რომ აკისრიათ, ამაზე დღეს უკვე ყველაზე ნაკლებად კამათობენ…

არ არის გამორიცხული მესამე რეიხის ერთ-ერთი ბურჯის – მარტინ ბორმანისა და იოსებ სტალინის ინტერესები ამ კუთხით ერთმანეთს დამთხვეოდა.

როგორც ამბობენ ხოლმე – "ნეტ ხუდა ბეზ დობრა". სტალინისა და ბორმანის, ამ ორი, ისტორიისთვის უმნიშვნელოვანესი ადამიანის ნებსითი თუ უნებლიე ბრძოლა, გარკვეული მიზნისთვის, გასულ საუკუნეში გამარჯვებით დასრულდა. დღეს სადაც ანტიფაშისტები სწყევლიან ბორმანს, იქვე სტალინსაც აყრიან ფურთხსა და ნაგავს, თუმცა საიდან ჰქრის სიო თუ ქარიშხალი სტალინისა და მასთან დაკავშირებული ადამიანების მისამართით, ძნელი მისახვედრი არ უნდა იყოს…

ირანდა კალანდაძე
скачать dle 12.0