რას მერჩიან ფემინისტები, რატომ უნდათ ჩემი წილი მამაკაცის დაკოდვა?

კეშას ბლოგი
----------------------

რამდენ ბანაკად დაიყო საქალეთი: ფემინისტები, პარლამენტარები, პარლამენტში ქვოტის მომხრენი, ძალადობის მსხვერპლი ქალები, ქალების მოძულე ქალები, ქალების მოყვარული ქალები, პრადვინუწი ქალები, მეოჯახე ქალები.
რა დროს ფემინიზმია: ისედაც იმდენ მოვალეობას ვიღებთ ქალები საკუთარ თავზე, არ გვყოფნის? კიდევ უფრო ძლიერი სქესი გვინდა ვიყოთ? სადღა უნდა გავძლიერდეთ, როგორღა გავძლიერდეთ. რა თანასწორნი, რატომ უნდა დავაჭედო კედელზე თარო, თუ სახლში კაცია - მით უფრო, რომ ლურმნისა და ჩაქუჩის ხელში დაჭერისთანავე, უკვე რამდენიმე დაზიანება მაქვს თითებზე. რატო რა, ბაზრიდან თუ ჩანთას წამომიღებს მამაკაცი - წინააღმდეგი უნდა ვიყო?

არაფერი შეგეშალოთ, ფემინისტს ქალებს, სულაც არ კლავთ ლურსმნის დაჭედების სურვილი. არც გათანაბრება უნდათ - მეტი სჭირდებათ - მამაკაცის როლის გაუქმება და უფუნქციო მამაკაცი უნდათ - მონა სჭირდებათ - სასურველია დაკოდილი მონა, ენით დაკოდილი კი არა, მართლა დაკოდილი.
აბა, დააკვირდით, როგორი ქალები გამოდიან ფემინიზმის მოთხოვნით - ნახევარქალები, ძალადქალები, ქალ-კაცა ქალები - ხოდა, მაგათ ისედაც არაფერში სჭირდებათ მამაკაცი და ჩვენს წილ მამაკაცებს თავად მივხედავთ, დაგვაცადონ, ბატონო.

ჩემს წილ მამაკაცს - მინდა ელექტროენერგიის ქვითარს გავატან, მინდა სასიყვარულო ბარათს, ჩემს წილ მამაკაცს მინდა ლურსმნის დაჭედებას მოვთხოვ, მინდა სხვა რაღაცის დაჭედებას, მინდა ტოლმას შევუკაზმავ. რატომ მიტოვებენ ჩემს წილ მამაკაცს უფუნქციოდ, რატომ უნდათ ჩემი წილი მამაკაცის დაკოდვა?

რამდენი მამაკაციც არ უნდა დამიტოვონ უფუნქციოდ - მაინც არ გავიხედავ ქალისკენ - ჩემი წილი მკერდიც მეყოფა!
ძალად პრადვინუწი ქალებიც ოხრად გვყავს - აი, ძლიერი ქალი ვარ მე, ყველაფერს ჩემით მივაღწიე, მანქანა ჩემით ვიყიდე, სამსახურში ჩემით მოვეწყვე - მაგრამ, მეგობარი კაცის სახელს ვერ ვიტყვი, ცნობილი ადამიანია და არ მინდა ჯერ ვთქვა... არ უნდა, რომ ვთქვა...
ცნობილი და მდიდარი ადამიანის ხარჭა თუ ვიქნები - რატომ ვერ ვიყიდი მანქანას და ბაითს, რატომ ვერ ვიქნები ძლიერი.
ახლა გაპარლამენტარებული ქალები - გეხვეწებით რა - ქართველი პარლამენტარი, გინდა კაცი და გინდა ქალი, მხოლოდ ორჯერაა გამოსადეგი - არჩევნების წინ, როცა ხმები უნდა და პარლამენტარობის ბოლოს - როცა ახსენდება, რომ ვადა გასდის და ხმები ისევ დასჭირდება.
დანარჩენ დროს კანონის, კონსტიტუციის და ერთმანეთის ჭამაში ატარებენ - ხოდა, ქალი დაღეჭავს და მოინელებს კანონს, კონსტიტუციას და პარლამენტარის ხელფასს, თუ კაცი - ჩემთვის ერთი ჯანდაბაა.

თუმცა, ასეც რომ არ იყოს, იყარა კენჭი რომელიმე ჭკვიანმა და კარგმა ქალმა არჩევნებში და სქესის გამო, ვერ გაიმარჯვა?
თქვენ კი ვერ აღიქვამთ, მაგრამ ქალია იუსტიციის მინისტრიც - რამდენი წელი ინარჩუნებს თანამდებობას, აბა?
გამოდით, რამდენს გინდათ, პარლამენტარობა - დაგთვალოთ.

რა ქვოტა და რა ნახევარ-ნახევარი - ყველა უნდა დაწყვილდეთ? ქალზე კაცი უნდა გამოვიდეს? თუ, კაცზე ქალი?
შნაპსის წაღება არ დაგავიწყდეთ, მერე სამსახურში. რავი, 90-იანებში ორი ბიჭი თუ შნაპსს იშოვიდა - ეგრევე ორი გოგოს ძებნას იწყებდა და რაკი თქვენც წყვილდებით - ვიფიქრე დაგჭირდებოდათ. რავა ტყუილად აკრძალეთ ბუსუებიანი პრეზერვატივები.

ქალები გვინდა პარლამენტშიო. რავიცი, წინასაარჩევნოდ ზოგმა პარტიამ, ნახევარქალები და კაც-ქალები წარმოგვიდგინეთ კანდიდატებად და ეგაა ქალები პარლამენტში?

ძალადობის მსხვერპლი ქალები გვყავს კიდევ ბევრნი. ცალსახად ვემიჯნები ძალადობას. თუ ვინმეზე ძალა იხმარეს - აუცილებლად უნდა გაასაჯაროოს, უნდა უჩივლოს, უნდა დაუმტკიცოს - დახმარებაც უნდა ითხოვოს, თუ მარტოს გაუჭირდება გამკლავება.
მაგრამ, უფრომა თვალი ჩამიკრა, უფროსმა მიჩქმიტა, უფროსმა ყავაზე დამპატიჟა - რა უწუ-ბუწუებია.
ბავშვობაში ბიჭი თუ თვალს ჩამიკრავდა - ენას ვუყოფდი და ვეჯღანებოდი - სინჯეთ თქვენც - იქნება და გაამართლოს.
14 წლის გახდება მალე ჩემი ბიჭი - ხშირ-ხშირად ვეკითხები: ყავს თუ არა შეყვარებული. სიხარულით ველოდები, როდის ჩაუკრავს თვალს გოგოებს, როდის დაპატიჟებს ყავაზე - ხომ არ დაგიჟდით თქვენ.
ეს როგორაა იცით? ვიღაცის ჩაკრული თვალი მოსწონთ, ვიღაცის - არა. ვიღაცის ხარჭობა უნდათ, ვიღაცის - არა. და იმ ვიღაცა უფულომ, ვისი ჩაკრული თვალიც არ მოსწონთ - მთელი ცხოვრება თვალებდაქაჩულმა უნდა იაროს - არიქა, თვალის ჩაკვრა არ მოეჩვენოთ და არაფერი დამწამონო?
ორი ირანელი გოგო დასახლდა ჩემს მეზობლად პლეხანოვზე - სამი დღე იცხოვრეს ზუსტად - იმ სამ დღეში ბოიფრეენდები გაიჩინეს და იმათ ბინებში გადავიდნენ საცხოვრებლად. ასეთი ბოიფრენდები იქაც გვყავს ირანშიო. ქმარი რა ჯანდაბად გვინდა - აქოთებული წინდები უნდა ვურეცხოთ და ხან ლანჩს მოგთხოვენ, ხან ყავას და ჩაის, ახლა კი, მე თავად ვთხოვ ამას: - სადაა ჩემი ლანჩი, სადაა ჩემი ყავა, სადაა ჩემი სექსი...
რავიცი აბა, სადაა ჩემი ლანჩი, სადაა ჩემი ყავა, სადაა ჩემი სექსი... - გაბნეულია სადღაც კოსმოსში.

მარტო ჩემს წინდებს ვრეცხავ ჩემს პატარა საკანში:

„ის საკანია,
როცა მარტო ვარ,
სახლად იქცევა,
როცა ორნი ვართ“.

განა ცხოვრება ლანჩი, სექსი და ყავაა? განა ცხოვრება მანქანა და ბაითია? სიცოცხლის ბოლო წუთებში მხოლოდ ბედნიერი წუთები და ლამაზი ემოციები გახსენდება ადამიანს, სიცოცხლის ბოლომდე, მხოლოდ ახლობელი ადამიანები მოგყვება, გინდ ფიზიკურად, გინდ სულიერად.
თუ თანამედროვე ცხოვრება ლანჩისთვის, ყავისთვის, მანქანისთვის სექსია, თუ თანამედროვე ცხოვრებაში ბიჭმა გოგოს თვალი არ უნდა ჩაუკრას და ყვავილები არ უნდა აჩუქოს, თუ თანამედროვე ცხოვრებაში ზემოდანაც და ქვემოდანაც ქალი უნდა იყოს და სანთელი დაკოდილ, ენით კი არა, მართლა დაკოდილ კაცს უნდა ეჭიროს - იყოს, ჩავრჩები მე აქ - ძველში, გაცრეცილში.
კიდევ ხარჭობა და ქალ-კაცობა გვინდა ჩვენ? რას მარგია მე - ირანელის და თურქის წახედულობა - ეგენი ათასჯერ ჩემზე მეტნი არიან მაინც. ეს მე ვარ დარჩენილი ორი კინკილა, ეს მე მემუქრება გადაშენება.
მოკლედ, ქალი მინდა ქალად, კაცი - კაცად, ბავშვი - ბავშვად, მოხუცი - მოხუცად. ოჯახი მინდა - ქალი და კაცის, ოჯახი მინდა ბავშვით და მოხუცით. ხოდა, იკაცეთ და იქალეთ, ძალად კი არა, მიბაძვით კი არა, ხარჭად კი არა, შიშით კი არა, მონად კი არა - მართლა და გულით!
და თუ არ არის მოდაში დღეს კაცს - კაცი ერქვას და ქალს - ქალი - დაე, ვიყოთ გოიმები.
აჰა, გოიმი ვარ მე და მშვენივრად ვგძნობ თავს!

გოიმი ვარ და მჯერა:

„ამ გზით თუ წახვალ -
მზეს შეეყრები,
იმ გზაზე -
სახლი უდგას იუდას“.скачать dle 12.0