ბიძინა ივანიშვილის პოლიტიკაში დაბრუნებით ქვეყანაში სტაბილურობის შეგრძნება უნდა დაბრუნდეს!

გვესაუბრება ექსპერტი კავკასიის საკითხებში მამუკა არეშიძე:

_ ბატონო მამუკა, "ქართული ოცნების" მეხუთე ყრილობაზე პარტიის თავმჯდომარედ ბიძინა ივანიშვილი აირჩიეს. როგორ აფასებთ ამ ნაბიჯს?

_  ხალხს  შემდეგი  გარემოე- ბები  აინტერესებდა:  პირველი – რატომ ბრუნდება ივანიშვილი პოლიტიკაში, მეორე – რას აპირებს, ანუ, იგულისხმება, რა შეიცვლება. მიუხედავად იმისა, რომ ქვეყანაში ბევრი რამ გაკეთდა, საზოგადოება ამას  წარმატებად  ვერ  აღიქვამს იმიტომ,  რომ  დიდი  უმრავლესობის სოციალური მდგომარეობა არ გამოსწორებულა, არ შეცვლილა. რასაკვირველია, ადამიანების სერიოზულ  კატეგორიას  სიკეთე დაეტყო  იმ  თვალსაზრისით,  რომ აღარ  ხდება  მათი  შევიწროება,  სამოქალაქო  და  ადამიანური ღირსებების ხელყოფა და გარკვეული პროცენტისთვის ეკონომიკური  მდგომარეობაც  გამოსწორდა. თუმცა, ხალხის ძირითად ნაწილს, ეს  სიკეთეები  მაინცდამაინც  არ უგრძვნია.  მოსახლეობა  ითხოვს შემდეგს – შეიქმნას ქვეყნის მყარი ეკონომიკური და სოციალური განვითარების  სისტემა.  თორემ, ის  რაც  აქამდე  გაკეთდა  კარგია, მაგრამ  ამაში  სისტემა  ნაკლებად იგრძნობა.

ეკონომიკური  განვითარების კუთხით სერიოზული ცვლილებები  რომ  მოხდეს,  ამისთვის  მყარი სისტემის  შექმნაა  საჭირო.  მაგალითად, ბიძინა ივანიშვილმა რომ გამოაცხადოს: ხვალიდან ინდუსტრიის განვითარება იწყება, სხვა- დასხვა  რეგიონში,  ინდუსტრიის განვითარების  თვალსაზრისით, ხუთი  ქარხნის  მშენებლობა  დაიწყებაო,  აი,  ეს  მართლა  გააჩენს იმედს.  ასე  ქვეყნის  სამრეწველო პოტენციალის განვითარების კუთხით  მყარ  სისტემას  დაედება საფუძველი. ჩვენი ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ამოცანა ხომ ის არის, რომ ისეთი სოციალური გარემო შევქმნათ, როდესაც ხალხი ქვეყნიდან გასვლაზე აღარ იფიქრებს.  მეტსაც  გეტყვით,  ამოცანა, ალბათ, ისიც უნდა იყოს, რომ ჩვენი  მოსახლეობის  ის  ნაწილი რომელიც  ევროპაში,  მსოფლიოს სხვადასხვა  ქვეყნებშია  წასული, ნაწილი მაინც სამშობლოში დაბრუნდეს.  მათი  დაბრუნების  წინაპირობა  კი  სწორედ  ამ  სისტემის შექმნა  იქნება.  როცა  ადამიანი დაინახავს,  რომ  ქარხანა  მუშაობს  სადაც  ხელფასი  საშუალოდ 1500  ლარია,  ის  თავის  ქვეყანაში იცხოვრებს,  დიდი  ნაწილი  დაბრუნდება, ეს უმნიშვნელოვანესია. საბოლოო ჯამში რეზიუმეს სახით ვიტყვი: ბუნებრივია, ივანიშვილის გამოსვლაში ბევრი ძალიან მნიშვ- ნელოვანი რამ ითქვა, საინტერესო გზავნილები  იყო,  მაგრამ  ხალხს დღეს, რეალური ქმედება სჭირდება. სოციალურ-ეკონომიკური თემა იყო მთავარი საკითხი რაზეც მან ყურადღება  გაამახვილა.  მეორე საკითხი იყო პარტიაში, სახელისუფლებო წრეებში განხეთქილება, ნაპრალი, რომელიც ნელ-ნელა იზრდებოდა. მაგრამ ნაპრალი მარტო სახელისუფლებო წრეებში როდი იყო  მზარდი.  თავად  ივანიშვილ- მაც ახსენა იმის საშიშროება, რომ ნაპრალი შეიძლებოდა ხელისუფლებასა  და  ხალხს  შორის  გაზრდილიყო,  ეს  მან  დელიკატურად თქვა.  ვთვლი,  რომ  ეს  ნაპრალი ისედაც  საკმაოდ  სერიოზულად არის  გაზრდილი.  კომუნიკაციის სისტემა  ხალხსა  და  ხელისუფ- ლებას  შორის  ძალიან  შემცირე- ბულია, თუ საერთოდ დაკარგული არ არის. საზოგადოება ზუსტად ამ კომუნიკაციის  სისტემის  აღდგენას ითხოვს.

პრემიერ-მინისტრის აპარატს უამრავი თანამშრომელი ჰყავს, მაგრამ მათი დიდი ნაწილი ვერ აცნობიერებს სად და რისთვის არიან, ან კონკრეტული მისამართობრივი დავალება არ აქვთ, რაც ძალიან  ცუდია.  სხვა  სამინისტროებზე  აღარაფერს  ვამბობ.  რიგ სამინისტროებში,  კომუნიკაციის დამყარების  თვალსაზრისით,  უბრალოდ, ვერ შეაღწევ, ან ყურმილის მეორე მხარეს, აბსოლუტურად,  უვიცი  ადამიანები  სხედან, ან ისეთ პასუხს გაგცემენ მეორედ დარეკვა აღარ მოგინდება. გამოსვლაში ამაზე იყო საუბარი.

_ ივანიშვილმა მიღწევებზე ისაუბრა. აღნიშნა რომ დაცულია ბიზნესი, შევძელით რუსეთთან ურთიერთობის დეესკალაცია.


_  ბიზნესთან  დაკავშირებით საქმე მთლად ასე არ არის. ბიზნესის დაცვა არ ნიშნავს, რომ ვიღაცამ საწარმო გახსნა და მას თავზე სხვადასხვა ჩინოვნიკები არ ასხედან და ქრთამს არ თხოვენ. ამაში არ არის საქმე. არც იმაშია საქმე, რომ ბიზნესის წამოწყება საქართველოში  იოლია.  ეს  მართლაც ასეა. მეორეს
გეტყვით: არსებობს უზარმაზარი  ბიზნეს-პროექტები, რომელსაც ჩინოვნიკები შეგნებულად  ამუხრუჭებენ.  ზუსტად  ეს არის იმის ერთ-ერთი ნიშანი, რომ ქვეყანაში ბიზნესის განვითარება ფერხდება, განსაკუთრებით, დიდ პროექტებზე, ეს იქნება ენერგეტიკული თუ ინდუსტრიის. როდესაც ივანიშვილი ბიზნესისთვის ხელის არშეშლაზე საუბრობს, სხვა რამეს გულისხმობს. დიახ, ბიზნესს, ნაწილობრივ,  ხელი  არ  ეშლება.
გარკვეული  შეზღუდვები,  რაც მიშას დროს იყო, არ არის და ეს ძალიან კარგია. ხალხი ხომ ესეა მოწყობილი, ყოველთვის უკეთესი უნდა. საზოგადოებას ასეთი ფსიქოლოგია  აქვს  –  აუცილებლადდიდი ერების წარმატებებს უნდა ეტოლებოდეს. ევროპაზე სწორება ყოველთვის  იყო.  ბოლო  6–7  საუკუნეა ასეა და ეს ძალიან კარგი თვისებაა. სწორება უნდა იყოს საუკეთესოზე, მაგრამ ნურავის ჰგონია, რომ საზოგადოება საუკეთესოს დღესვე ითხოვს. საზოგადოების  ძირითადი  ნაწილი  ითხოვს საუკეთესოს,  მაგრამ  დღესვე  კი არა,  არამედ  ზეგ.  დღეს  ითხოვს: დამანახეთ  განვითარების  პროცესი  და  როგორი  სისტემა  შექმენითო.  ეს  ლეგიტიმურია.  რაც შეეხება  რუსეთთან  ესკალაციის თემას, საქართველო ბოლო ექვსი წლის განმავლობაში სტაბილური ქვეყანა გახდა, ეს ბიზნესის განვი- თარებასაც ეტყობა. რაც არ უნდა ილაპარაკონ ოპოზიციის წარმომადგენლებმა, ეს ასე. მაგრამ საქმე  ისაა,  რომ  ამ  სტაბილურობას დამოკლეს  მახვილივით  ჰკიდია ოკუპირებული  ტერიტორიები. ამ  მიმართულებით  სერიოზული გარღვევა  ვერ  მოვახერხეთ.  არ ვამბობ, რომ ეს 2013 წელს უნდა მომხდარიყო. სიტუაციის შეცვლას დიდი დრო სჭირდება, მაგრამ  აქაც  პროცესი უნდა  დავინახოთ.

რაც შეეხება რუსეთთან ურთიერთობას, რა მემკვიდ- რეობაც დაგვიტოვეს იქედან გამოვდივართ.  არსებობს ორი პლატფორმა – ჟენევის  ფორმატი და  აბაშიძე-კარასინის შეხვედრები. შეიძლება, პოლიტიკური  თვალსაზრისით, განსაკუთრებული გარღვევა  არ  მომხდარა,  მაგრამ  ნუ დაგვავიწყდება, რომ თუ ჟენევის მოლაპარაკებებში რუსეთი ცდილობს შუამავალი იყოს, კარასინი-აბაშიძის  შემთხვევაში – რუსეთი მხარეა. ამ ხელისუფლების  ხელში  ახალი  ფორმატი შეიქმნა,  რამაც  გამოიწვია  გარკვეული  გარღვევა  ეკონომიკური ურთიერთობების  გაჯანსაღების თვალსაზრისით.

_ როგორ ფიქრობთ, რა ეტაპი იწყება ივანიშვილის მოსვლით?

_ ჯერჯერობით, რთული სათქმელია. ერთადერთი მთავარი რაც არის, დავინახე, რომ ივანიშვილმა ისევ ღიად აიღო პასუხისმგებლობა  საკუთარ  თავზე.  ეს  ძალიან მნიშვნელოვანი ფაქტორია. თუ ამან  იმუშავა  მაშინ  მას  მართლა შეუძლია  მთლიანად  გამოიყენოს ის რესურსი, რომელიც არის პარტიაში, ხელისუფლებაში და საზოგადოებაში.

_  თქვენი  აზრით,  შეძლებს კვლავაც ხალხის ნდობის მოპო- ვებას და საზოგადოების კონსოლიდაციას?

_  მხოლოდ  იმ  შემთხვევაში თუ ხალხმა დაინახა, რომ სიტყვების უკან სერიოზული სისტემური ნაბიჯები  დგას  და  არა  ფრაგმენტული.

_ საკადრო ცვლილებებს უნდა ველოდოთ?

_  საკადრო  ცვლილებები აუცილებელია. ადამიანების ერთი ნაწილი ხელისუფლებაში იმყოფება  იმიტომ,  რომ  ხელისუფლების მაღალჩინოსნის მეგობარია, ძმაკაცია,  ისე  არაფერს  წარმოადგენს. ბალასტი  როგორც  აღმასრულებელ  ხელისუფლებაში,  ისე  საკანონმდებლოში იმაზე უფრო მეტია, ვიდრე საჭიროა.

_ განახლებულ პოლიტ.საბჭოზე რას იტყვით?

_  არ  მომეწონა  ის,  რომ  ვეტერანების ერთი ნაწილი პოლიტ. საბჭოში  აღარ  არის.  ეს  არ  მომეწონა  იმიტომ,  რომ  ამ  ხალხმა 2012 წელს მართლა სერიოზული ბრძოლები გადაიტანა. მაგრამ ის, რომ  პოლიტ.საბჭოში  ახალგაზრდები  არიან,  ეს  მათი  შანსია.  ამ შანსს გამოყენება უნდა. მინახავს ადამიანები,  რომლებიც  ივანიშ- ვილის გვერდზე იყვნენ, პარტიის სათავეში იდგნენ და მეორე დღეს არსად არ ყოფილან, რადგან შანსი ვერ გამოიყენეს. შანსის გამოყენება საკუთარ კეთილდღეობაზე კი არა ქვეყანაზე ზრუნვას ნიშნავს.

_ ერთ-ერთი ამოცანა უნდა იყოს თუ არა იმ თანამებრძოლების დაბრუნება, რომლებმაც ივანიშვილთან ერთად
ქვეყანას 2012 წელს ეს გამარჯვება მოუტანეს?


_ ეს ლაპარაკი ჩემგან არ გამოვა იმიტომ, რომ ერთ-ერთი მათგანი  მეც  ვიყავი  და  გამოვა,  რომ ჩემს თავზე ვსაუბრობ. მაგრამ იმ ხალხში  ვინც  მაშინ  ახალ  გარემოს  ქმნიდა,  ბევრი  ღირსეულია, რომელთაგან  ზოგი  იმედგაცრუების  გამო  ჩამოშორდა,  ზოგიც თვითონ  მოიშორეს.  ამ  ხალხის მიმართ  ასე  მოქცევა  არ  შეიძლება,  დიდი  ნაწილი,  პარტიულ საქმიანობაში,  დასაბრუნებელია. ახლა,  პარტიის  ყრილობას  რომ ვუყურებდი 50%-ს საერთოდ ვერ ვცნობდი  ვინ  იყვნენ,  ეს  ძალიან ცუდია.  არ  ვიცი  ივანიშვილი  ამ ნაბიჯს გადადგამს თუ არა, მაგრამ ხალხის  ნაწილი  უკან  უნდა  დაბრუნდეს.  

ახალგაზრდობას  ერთი კარგი  თვისება  აქვს  –  ეს  მისი ენერგია,  დისტანცირებაა  კომუნისტური  წარსულისგან  რომელშიც ვცხოვრობდით. მაგრამ ცუდი თვისებაც აქვთ – გამოცდილება არ გააჩნიათ.
ახალგაზრდების დიდი ნაწილი, უბრალოდ, ხალხს არ იცნობს. ბიძინა ივანიშვილი ბევრ ჩვენთაგანს  არ  იცნობდა,  მაგრამ ყველაფერს აკეთებდა, რომ მაქსიმალურად ბევრი ადამიანი გაეცნო. პირადად  მთხოვდა  კონკრეტულ ადამიანებზე ბიოგრაფიული ცნობები  მიმეწოდებინა  და  ქვეყანაში მათი გავლენები შემეფასებინა. აქ, პოლიტიკაში ჩართულ ადამიანებზე არ არის ლაპარაკი. ახალგაზრდების დიდ უმრავლესობას ამის სურვილს  ვერ  ვატყობ,  საკუთარ წრეში არიან ჩაკეტილნი, თავიანთი გამოცდილებით კმაყოფილდებიან, არ უნდათ ვინმემ შეამჩნიოს, რომ რაღაც  არ  იციან  და  კონსულტაციებს არ გადიან.
შედეგად ვიღებთ ჩაკეტილ წრეს, ისინი საქმის მოგვარებისთვის მზად არ არიან.

თამარ შველიძე

скачать dle 12.0