უცნობი ბერია

ამ ორიოდე თვის წინათ ზუგდიდში ჩასულმა ერთმა ტელეჟურნალისტმა ბერიას ქუჩის მაცხოვრებლებს (არის თურმე ასეთი ქუჩა ზუგდიდში) ერთი და იგივე კითხვები დაუსვა: უნდა იყოს თუ არა ზუგიდში ან საქართველოს სხვა რომელიმე ქალაქში ბერიას სახელობის ქუჩა და ხომ არ ეუხერხულებათ მათ, რომ ამ ქუჩაზე ცხოვრობენ?

ზოგმა რა უპასუხა და ზოგმა რა, ჟურნალისტმა კი თავის კომენტარებში ხაზგასმით და გამოკვეთილად აღნიშნა, რომ ბერია 37-იანი წლების რეპრესიების ერთ-ერთი ავტორია, პირსისხლიანი ჯალათია, რომელმაც ათიათასობით უდანაშაულო ადამიანი გაანადგურა.

ეს არის ის ტრაფარეტი, ის ჩარჩო, რომლის მიხედვითაც იწერება უამრავი წერილი, ქვეყნდება უამრავი პუბლიკაცია ბერიას შესახებ, თითქოს ამ კაცს სხვა არაფერი ეკეთებინოს, გარდა უდანაშაულო ადამიანების ხოცვა-ჟლეტისა.

ეს ცალმხრივი, ტენდენციური და მიკერძოებული პუბლიკაციები, რომლებიც აშკარად პროპაგანდისტულ ხასიათს ატარებს და რომლებიც ბერიას მოღვაწეობის შეფასების დაკანონებულ ტრაფარეტად იქცა, სინამდვილეში ყალბად და დამახინჯებულად წარმოგვიდგენენ იმ ურთულეს დროსა და ეპოქას, რომელშიც ბერიას მოუხდა ცხოვრება და მოღვაწეობა.

ჩვენმა თანამედროვეებმა, განსაკუთრებით ახალგაზრდებმა, ფაქტობრივად, არაფერი იციან არც გასული საუკუნის ოცდაათიანი წლების და არც ბერიას შესახებ და თუ რამე იციან, იციან ნიკიტა ხრუშჩოვის დაკვეთით, მის მიერ ორგანიზებული შეკვეთილი მასალების მიხედვით, რომელთა მიზანი იყო, მომხდარიყო სტალინისა და ბერიას მოღვაწეობის სრული დისკრედიტაცია.

ჩვენ, ჩვენდა სამარცხვინოდ, დღემდე ვიმყოფებით შურისძიების მანიაკალური ექსტაზით შეპყრობილი ქართველთმოძულე ნიკიტა ხრუშჩოვის მიერ აგორებული შავი პიარის გავლენის ქვეშ და არაფერს ვაკეთებთ იმისთვის, რომ ამ სიცრუის, ამ ნახევარსიმართლის მოჯადოებული წრიდან გამოვიდეთ.
ვიცი, რასაც ახლა ვიტყვი, ძალიან ბევრს გააოგნებს, ძალიან ბევრს აღაშფოთებს, მაგრამ სათქმელი უნდა ითქვას: ლავრენტი ბერია არის ის ადამიანი, რომელმაც დიდი წვლილი შეიტანა დანგრეული და გაპარტახებული საქართველოს აღორძინებაში.

სწორედ ლავრენტი ბერიას დროს, მისი უშუალო ინიციატივით და ორგანიზებით დაიწყო ქართველებისგან დაცლილ ქართულ ტერიტორიებზე ქართული მოსახლეობის გეგმაზომიერი ჩასახლება. ბერიას მეცადინეობით დაუბრუნდა საქართველოს მენშევიკების მიერ საფრანგეთში გატანილი განძი. ბერიას დროს ჩაეყარა საფუძველი თბილისის განახლებას და დაიწყო მისი გეგმაზომიერი განვითარება. ბერიას დროს აშენდა უამრავი ფაბრიკა და ქარხანა და ა. შ.
ის იყო ბრწყინვალე ორგანიზატორი და მენეჯერი, მაგრამ რისი გაკეთებაც მან საქართველოში მოასწრო, ორგანიზატორის და მენეჯერის საქმიანობას სცილდება.

ბერიას ჰქონდა ქართული სახელმწიფოებრიობის განმტკიცების და გაძლიერების გეგმა, ჰქონდა ნათლად ჩამოყალიბებული კონცეფცია, რასაც ის თანმიმდევრულად, ნაბიჯ-ნაბიჯ ახორციელებდა.

მართალია, ბერიას სამეგრელოსა და მეგრელებისადმი განსაკუთრებულ, მიკერძოებულ დამოკიდებულებებს აბრალებდნენ (სწორედ ამ ცრუ ბრალდებებით შეითითხნა მის წინააღმდეგ ცნობილი მეგრელთა საქმე ), მაგრამ სწორედ ბერია იყო ის პიროვნება, რომელმაც პრინციპული წინააღმდეგობა გაუწია მაფალუისტებს და სამეგრელოს ავტონომიის შექმნის იდეა ჩანასახშივე ჩაახშო.

ის თვლიდა, რომ ქართული სახელმწიფოსთვის საზიანო იქნებოდა სამეგრელოს რეგიონში არსებული ეროვნული მუხტისა და ენერგიის ავტონომიის ჩარჩოებში ჩაკეტვა. მისი აზრით, ეს მუხტი და ენერგია ფართოდ უნდა გაშლილიყო ყველა მიმართულებით, განსაკუთრებით კი საქართველოს ძირძველი ტერიტორიის, აფხაზეთის, მიმართულებით.

სრულიად უნიკალურია მისი დამოკიდებულება სამცხე-ჯავახეთისადმი, სადაც მან, ფაქტობრივად, ქართული კოლონიები დააარსა და ქართველთაგან დაცლილ ამ მხარეს ქართული სული შთაბერა.

დღეს თუ სამცხე-ჯავახეთში ქართული გენი მძლავრობს, ამაში ბერიასაც მიუძღვის დიდი ღვაწლი, ისევე, როგორც აფხაზეთის ქართველობის მომძლავრებაში, რომელსაც მრავალი სუბიექტური თუ ობიექტური მიზეზის გამო, მოგვიანებით ვერ მოვუარეთ, ვერ ვუპატრონეთ. არა მარტო აფხაზეთს, კიდევ ბევრ რამეს ვერ მოვუარეთ ჩვენი ბედოვლათობით და წინდაუხედაობით, თუმცა ამაზე საუბარი შორს წაგვიყვანს.

ბერია აქტიურ მონაწილეობას იღებდა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ სტალინის მიერ დაწყებულ კამპანიაში, რომლის მიხედვითაც თურქეთის მიერ მიტაცებული ქართული ტერიტორიები საქართველოს უნდა დაბრუნებოდა. ჩატარდა კოლოსალური სამუშაო, შეიკრიბა და აიკინძა უამრავი დოკუმენტური მასალა, შემუსავდა თურქეთში საბჭოთა ჯარების შესვლის გეგმა. როგორც ამბობენ, უკვე არსებობდა იმ ადამიანების სიაც, რომლებსაც ახლადშემოერთებულ ქართულ ტერიტორიებზე ხელმძღვანელი პოსტები უნდა დაეკავებინათ, მაგრამ მსოფლიოში პოლიტიკური სიტუაცია მოულოდნელად შეიცვალა და ამ გეგმის განხორციელება გაურკვეველი დროით გადაიდო, თუმცა ეს გაურკვეველი დრო მაშინ დასრულდა, როცა სტალინი გარდაიცვალა, სულ მალე კი ბერიაც მოკლეს.

სწორედ ამის შემდეგ იწყება დიდი შურისძიების ხანა საქართველოზე.
ორი დიდი პატრონისა და მფარველის გარეშე დარჩენილ რესპუბლიკას არამზადა ხრუშჩოვის და მისი ხროვის რისხვა დაატყდა თავს.
იმდენად დიდი იყო ხრუშჩოვისა და მისი ბანდის ზიზღი და სიძულვილი ამ ორი ქართველის მიმართ, რომელთა წინაშეც, თავის დროზე მუხლებზე ხოხავდნენ და მათ ყველა ნება-სურვილს მონური მორჩილებით ასრულებდნენ, რომ გადაწყვიტეს, მათ სამშობლოზე ეძიათ შური და საქართველო, როგორც ქვეყანა, პირისაგან მიწისა აღეგავათ.

ხრუშჩოვი აპირებდა, ქართველებისგან გაეწმინდა საქართველო და ყველა ქართველი შუა აზიის ტრამალებში გადაესახლებინა.
ხრუშჩოვი ამ განზრახვას არც მალავდა და ხან მთვრალი, ხან ფხიზელი ღიად გვემუქრებოდა.
საბედნიეროდ, მან ვერ მოახერხა დანაქადნის შესრულება, თუმცა ბრწყინვალედ შეასრულა მეორე განზრახვა გააქრო და გაანადგურა საარქივო მასალები, გააყალბა ფაქტები და დოკუმენტები, დაამახინჯა სტატისტიკური მონაცემები, რომ, რაც შეიძლებოდა შემაძრწუნებელი კუთხით წარმოეჩინა სტალინის და ბერიას მოღვაწეობა, დაეკნინებინა მათი დამსახურება, უკიდურესად უარყოფითი შტრიხებით წარმოეჩინა მათი პიროვნული თვისებები.
ხრუშჩოვისგან რა უნდა გვიკვირდეს, მაგრამ იმ ქართველებისა კი ნამდვილად მიკვირს, რომლებიც დღემდე ხრუშჩოვის მიერ აგორებული შავი პიარის გავლენის ქვეშ იმყოფებიან და სტალინისა და ბერიას სახელს ხრუშჩოვის ეპითეტებით ამკობენ.

მხოლოდ არაინფორმაციულობის ბრალი არ უნდა იყოს ის არანორმალური, არაჯანსაღი, აშკარად არაობიექტური და აგრესიული დამოკიდებულება, რასაც ქართველთა ერთი ნაწილი ამჟღავნებს სტალინისა და ბერიას მოღვაწეობის შეფასებისას.

ზოგიერთ მათგანს, როგორც ზემოთ ვთქვით, ძალიან მწირი, ზედაპირული და ცალმხრივი ინფორმაცია აქვს გასული საუკუნის 20–30-იანი წლების უკიდურესად დრამატული მოვლენების შესახებ, ზოგი სართოდ არ იცნობს ამ პერიოდს და ბრმად სჯერა საინფორმაციო საშუალებებით თუ სხვადასხვა გამოცემებით გავრცელებული ყალბი ვერსიებისა, თუმცა არსებობს საკმაოდ მრავალრიცხოვანი ჯგუფი ადამიანებისა, რომლებიც შეგნებულად, გაცნობიერებულად ემსახურებიან იმ საერთაშორისო პოლიტიკური ძალების მიერ დაქოქილ პროპაგანდისტულ მანქანას, რომელიც საუკუნეების წინათ დაიქოქა და რომელიც დღემდე ემსახურება იმ იდეოლოგიას, რომელიც სხვადასხვა სახელით და სხვადასხვა ინტერპრეტაციით არსებობს, მაგრამ ყველა ამ განშტოებას და შენაკადს ძირი და სათავე ერთი აქვს, ისე, როგორც ერთი აქვს მიზანი ადამიანების გათავისუფლება ღმერთისგან, ადამიანის გადაკეთება და მისი განძარცვა დრომოჭმული მორალურ-ზნეობრივი ნიორმებისგან, ეროვნული თვითმყოფადობის და იდენტობის მოშლა და რღვევა, კოსმოპოლიტური და გლობალისტური იდეების წინ წამოწევა, მსოფლიოს ერთი წერტილიდან მართვა და ა. შ.

ამ იდეოლოგიას, როგორც ვთქვით, სხვადასხვა სახელით მოიხსენიებენ ლიბერალური, მასონური, გლობალისტური, სიონისტური, კოსმოპოლიტური, თუმცა საძირკველი და საფუძველი ყველა ამ სხვადასხვა დასახელების მიმდინარეობას თუ მიმართულებას, აბსოლუტურად ერთი აქვს.
ეს ერთი იდეოლოგიაა სხვადასხვა ვარიაციით თუ ინტერპრეტაციით.

შეიძლება ბევრმა არ იცის, რომ 1917 წლის ოქტომბრის რევოლუცია რუსეთში, რომელსაც პროლეტარიატის რევოლუციად იცნობს ისტორია, სინამდვილეში პროლეტარული კი არა, სიონისტურ-მასონისტური ძალების მიერ განხორციელებული რევოლუცია იყო, სადაც პროლეტარიატი საზარბაზნე ხორცად გამოიყენეს, ძალაუფლება კი სულ სხვა ძალებმა ჩაიგდეს ხელში.

საგულისხმო ფაქტია, რომ წითელი რუსეთის მთავრობის 23 წევრიდან მხოლოდ სამი იყო არაებრაული წარმოშობის.
შეიძლება ბევრმა არც ის იცის, რომ რევოლუციის პირველ წლებში ლენინის შემდეგ პირველი კაცი, პროლეტარული რევოლუციის მთავარი იდეოლოგი სტალინი კი არა ლევ ტროცკი იყო, რომელიც ლენინთან ერთად მანიაკალური ენთუზიაზმით შეუდგა რუსეთის მართლმადიდებლური მოსახლეობის ჟლეტას, ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით.

ეს იყო არნახული მასშტაბის რეპრესიები, უზარმაზარი მსხვერპლით.
არქივებმა შემოინახეს ლენინისა და ტროცკის რეზოლუციები, სადაც ისინი ასიათასობით ადამიანის განადგურებას მოითხოვენ.
დაუზუსტებელი ინფორმაციით, ლენინისა და ტროცკის მიერ ორგანიზებულ რეპრესიებს რამდენიმე მილიონი ადამიანის სიცოცხლე ემსხვერპლა.
ლევ ტროცკი, იგივე ლეიბა ბრონშტეინი, ოქტომბრის რევოლუციამდე ცოტა ხნით ადრე, გემით მოადგა ოდესას, რომლითაც სამასი პროფესიონალი მკვლელი ჩამოიყვანა.

ქილერების ამ ბრიგადამ, რომელიც მკვლელთა სხვა ბრიგადებთან ერთად, ლეიბა ბრონშტეინს ექვემდებარებოდა, სისხლის ოკეანე დააყენა რუსეთში.
თქვენ უნდა ნახოთ სიფილისისგან გონებაშერყეული ლენინის უმკაცრესი მოთხოვნები, კიდევ უფრო გაეზარდათ მსხვერპლთა რაოდენობა, რასაც დიდი ხალისით ასრულებენ ამხანაგი ლეიბა და მასთან შეამხანაგებული სხვა მკვლელები.

როცა 37-იანი წლების რეპრესიებზე ვლაპარაკობთ, რატომ არ ვლაპარაკობთ 20-იანი წლების რეპრესიებზე, რომელიც თავისი სისასტიკით და მსხვერპლთა რაოდენობით გაცილებით აღემატება ე.წ. სტალინური რეპრესიების მასშტაბებს.скачать dle 12.0