ტრაკია ადამიანი?

ეს გვერდი მოარიდეთ ბავშვებს და წაკითხვისთანავე დაწვით

როდესაც ვნახე, თუ რა ჩაიდინეს ე.წ. პოლიტიკური გაერთიანება "გირჩის" წევრებმა (იგივე "ნაციონალებმა") საოკუპაციო საზღვართან, როგორ ჩაიხადეს შარვლები და რანაირად აჩვენეს თავიანთი უშნო დუნდულები მოშორებით გამაგრებულ რუსებს, უნებლიედ აღმომხდა: ჰაი, დედასააა… განა ტრაკია ადამიანი?! არა, აქამდეც ბევრი ტრაკი მინახავს საქართველოში, ბევრი ქვემძრომი, ბევრი ვაზელინწასმული, ბევრი შარვალჩახდილი, მაგრამ ეგრე, კაცო, ეგრე სახალხოდ აშვერილნი და თანაც მტრის წინაშე, რომელსაც ხიშტიანი "კალაშნიკოვი" უჭირავს?! არა-მეთქი, რეალში არ მინახავს! ახლა მკითხავთ, რეალში თუ არა, სხვაგან სად გინახავსო? უცხოური ფილმია ერთი, სათაური აღარ მახსოვს, თუ არ ვცდები, შოტლანდიელმა მეომრებმა უჩვენეს ასე ბრიტანელ მეომრებს, გააღიზიანეს და ისინიც გამოეკიდნენ მშვილდებით. ოღონდ შოტლანდიელებსა და ე.წ. ქართველებს შორის დიდი სხვაობაა – იქ რეჟისორმა უფრო მკვრივი და ზაგარმიღებული ტრაკები შეარჩია, აქ კი ჩვენ ვიხილეთ თეთრი, გაფუებული და უნიათო დუნდულები. აი, ისეთები, ადამიანს რომ შეგეცოდება და მიფურთხება მოგინდება. ეეეჰ, ამოიოხრეს ამის შემყურე ცოტა ნორმალურმა ქართველებმა და ჩაილაპარაკეს: ჩვენი წინაპრები და ჩვენც ყოველთვის იარაღით ვიბრძოდით, ესენი კი ტრაკებით აპირებენ ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენასო. პრინციპში, მეტრაკეების დროში რით და რანაირად უნდა დაიბრუნო დაკარგული ტერიტორიები, თუ არა ტრაკით?!

* * *

ჰოდა, იმას ვამბობდი… როდესაც ვნახე ეს დუდულოვიჩები, მაშინვე აღმომხდა: ტრაკია ადამიანი?! ალბათ გახსოვთ, ამაზე ჩემამდე ილია ჭავჭამაძემ იფიქრა, მაგრამ რაკი ის უფრო ზრდილობიანი კაცი გახლდათ, სიტყვა "ტრაკი" "კაცით" შეცვალა. მე ბოდიშს ვუხდი მის სულს, პატიებასაც ვთხოვ, უბრალოდ სხვა გზა არ მაქვს, თუ ყველას და ყველაფერს თავისი სახელი არ დავარქვით, ქვეყანა შემოგვეღუპება.

მოკლედ, ჩემო მკითხველო, ჯერ იმაზედ ვიმსჯელოთ, რა როლი აკისრია მეტრაკეობას ქართულ პოლიტიკაში? დამეთანხმებით, ამ სფეროში ეს დარგი დიდად გახლავთ განვითარებული. ჩვენში ბოლო დროს ფეხი მოიკიდა ერთმა ფრთიანმა გამოთქმამ, სადაც დიდი ტკივილია ჩადებული – დღეს მავანი და მავანი იტყვის ხოლმე, როცა შვილები და შვილიშვილები მკითხავენ, შენ სად იყავიო, მე ამაყად ვუპასუხებ, რომ ქვეყნის სადარაჯოზე ვიდექი, ბოროტებას ვებრძოდიო. ბუნებრივია, ცხოვრებაში დადგება დრო, როცა იმ ტრაკაშვერილ ადამიანებსად იგივეს ჰკითხავენ თავიანთი შთამომავლები და როგორ გგონიათ, რას უპახუსებენ? მე უკვე წარმოვიდგინე: ბაბუ, მე საოკუპაციო ხაზთან ვიდექი, სამშობლოს სადარაჯოზე. შეკითხვა: ესე იგი, თოფი გეჭირა, ბაბუ? პასუხი: მდაააა… ისა, არა, ტრაკით ვიბრძოდი, ბაბუ! შეიძლება პასუხი სულაც სხვანაირი იყოს, შეიძლება ამათ თავიანთი შთამომავლებიც მოატყუონ და დაარწმუნონ, რომ ტანკისტები იყვნენ ომამდე. კაი, ბატონო, მე პირადად შარვალჩახდილების სახეები არ მინახავს, ქუჩაში კი არა, სადმე სუფრაზეც რომ შემხვდნენ ვერ ვიცნობ, მაგრამ ეს უფრო ცუდი არ არის? მე ხომ დღეს ამ უცოდინრობის გამო ყველა ქართველი "ვაჟკაცი" შარვალჩახდილი მეტრაკე მგონია? ეჭვი, მეგობრებო, ეჭვი უფრო საზიზღარი რამეა, ვიდრე დუნდულებაშვერილთა სახეზე ცნობა. აი, ასევე ცუდ დღეში ჩაცვივდებიან ჩვენი შვილები და შვილიშვილები, ისინიც ხომ ყველა ჩვენგანში შარვალჩახდილ `გმირს~ ხედავენ? ალბათ, გახსოვთ, რა თქვა ილია ჭავჭავაძემ, როცა "ტრაკია ადამიანი?"-ს… უკაცრავად, "კაცია ადამიანი?"-ს წერა დაიწყო, ნუ გეწყინებათ, ჩემო თანამემამულეებო, თუ ლუარსაბში საკუთარ თავებს ამოიცნობთო, მე მხოლოდ "მოყვარეს პირში" უნდა ვუძრახო და სარკეში ჩაგახედოთო. ჰოდა, ჩემო თანამემამულეებო, მეც მინდა, პირში გიძრახოთ და სარკეში ჩაგახედოთ, მაგრამ საგონებელში მაგდებთ – ვცდილობ, სარკეში საკუთარი თავი დაგანახოთ, თქვენ კიდევ ამ სარკეს ტრაკს უშვერთ. თუმცა ახლა იმისიც მეშინია, რომ გაიძულოთ და სახით დაგაყენოთ, მაინც ტრაკი არ გამოჩნდეს. სხვათა შორის, ჯორჯ ორუელს აქვს ერთი გენიალური რომანი ("ცხოველების ფერმა"), სადაც მოთხრობილია, თუ როგორ მოაწყეს ცხოველებმა, თხებმა, ცხვრებმა, ვირებმა, ღორებმა და ასევე ფრინველებმა ფერმაში რევოლუცია, როგორ ჩაიგდეს ხელში ძალაუფლება და როგორ გააძევეს ფერმის პატრონი. ფინალი ასეთია: იყურებიან სარკეში ღორები და საკუთარ თავებს ვეღარ სცნობენ… ანუ ჩვენს დღევანდელობას თუ შევადარებთ, სარკეში ხედავდნენ მხოლოდ ტრაკებს.

ზურაბ ჯაფარიძე, იგივე "ჯაფარა", იგივე "ნაციონალი", რომელმაც თავის თანამოაზრეებს შარვლები ჩახადა, გახლავთ თანამადროვე ლუარსაბ თათქარიძე, საქმე რომ არაფერი აქვს და მუდმივად ყვერებს იფხანს. კაი, ბატონო, ამან მოიფიქრა, ამას თავში წაუღიტინეს, შენ, ვითომ ქართველო კაცო, რა ბნედა დაგცემია, რომ ამას აკეთებ? თან როგორი ყაზილარები შეურჩევია, ორმეტრიანები, ქუჩაში რომ გაივლიან და იტყვი, თქვენს გამზრდელებს ვენაცვალეო. სინამდვილეში კი რა ხდება? ფუი, თქვენს კაცობას და ვაი თქვენს მოდგმას, განა თქვენ ხართ დავით აღმაშენებლის შთამომავლები? არა, არ ხართ, ვერ ხართ!
"ჯაფარა" გახლდათ პრეზიდენტობის კანდიდატი, კენჭს იყრიდა პირველ ტურში და ხმების გარკვეული რაოდენობაც აკრიფა, ზოგიერთ ე.წ. პოლიტიკოსს აჯობა. მოდით, ვიფანტაზიოროთ და წარმოვიდგინოთ, რომ ის გამხდარიყო საქართველოს პრეზიდენტი, როგორ დაიბრუნებდა დაკარგულ ტერიტორიებს, როგორ დაელაპარაკებოდა ოკუპანტებს? როგორ და მივიდოდა ე.წ. საზღვართან, ჩაიხდიდა შარვალს, გადმოყრიდა გაყვითლებულ დუნდულებს და ოკუპანტებს აჩვენებდა შუა თითს. დიახ, ის თავის მიმდევრებსაც დააყენებდა ასეთივე პოზაში და ეს იქნებოდა უპრეცედენტო ომი რუსეთის წინააღმდეგ. მე თუ მკითხავთ, 2008 წლის აგვისტოს ომიც დაახლოებით მსგავსი იყო, უბრალოდ "ნაცმთავრობის" სარდლებმა შარვლების ჩახდა ვეღარ მოასწრეს. თუმცა ვეღარ მოასწრეს რა, რა რეზოლუციაზეც ხელი მოაწერეს ევროსაბჭოში, შარვლის ჩახდაზე უარესია, რაც მიხო სააკაშვილმა ჩაიდინა გორში თვითმფრინავის ხმის გაგონებაზე, მაგას შარვლის ჩახდა სჯობდა. დიახ-მეთქი, ჰალსტუხის ღეჭვას და წითელი ხიდისკენ გაქცევას ნამდვილად სჯობდა შარვლის ჩახდა!
უკაცრავად, დღეს ვინ გველაპარაკება ჩვენ გმირობაზე, პატრიოტობასა და სინდის-ნამუსზე? ის, ვისაც არც ერთი გააჩნია, არც მეორე და არც მესამე. რა, მიხო სააკაშვილი არ არის პირწავარდნილი ლუარსაბ თათქარიძე? ილია ჭავჭავაძე ცოცხალი რომ ყოფილიყო და მიხოს ჭამისა თუ ცხოვრების სტილი ენახა, ვის დახატავდა ლუარსაბის ნაცვლად? ვის და მიხოს, გაქსუებულ თემურ ალასანიას დის შვილს. ეს ის ნაძირალა თემური გახლავთ, რომელსაც ქართველი ხალხის თავზე დაჯმა სურს. სამწუხაროდ, საქართველოში აღმოჩნდნენ აპრაკუნე ჭიმჭიმელები, რომებიც ყაბულს არიან, მოგვაფურთხეთ, დაგვაფსით და უფრო მეტიც გვიქენით, ბატონო, ეს ჩვენთვის ჟუჟუნა წვიმააო.

დასკვნა: დღეს საქართველოში ბევრი ტრაკია, რომელსაც გარეგნულად ადამიანის ფორმა აქვს, ფრთხილად!

გელა ზედელაშვილიскачать dle 12.0