სარეკლამო ადგილი

947x125



"რა ამოწყდეს გლეხიკაცი, საქართველო დაძაბუნდეს"

"საერთო გაზეთის" წინა ნომერში გამოქვეყნებულ სტატიას, სათაურით "როდის დაინტერესდებიან სათანადო ორგანოები შპს "მექანიზატორში" შექმნილი საგანგაშო მდგომარეობით", შპს "აგრორემმანქანასერვისის" დირექტორი, არასამთავრობო ორგანიზაცია "მიწათმფლობელთა და მექანიზატორთა კავშირის" თავმჯდომარის მოადგილე, სოფლის მეურნეობისმექანიზაციის ექსპერტი ბატონი გივი ქურდიანი გამოეხმაურა და მრავალი საინტერესოინფორმაცია მოგვაწოდა.

ბატონი გივი მექანიზაციის დარგის სპეციალისტია, 60-იანი წლების პირველი ნახევარში ოსტატად დაიწყო მუშაობა დიღმის საცდელ-სარემონტო მექანიკურ ქარხანაში და ყველა თანამდებობრივი საფეხური გაიარა, სანამ ამ საწარმოს გენერალურიდირექტორი გახდებოდა. სახელმწიფო ქონების პრივატიზაციის პერიოდში ხსენებული ქარხანა შრომითმა კოლექტივმაშეისყიდა და მას შემდეგ აგრორემმანქანასერვისის~ სახელით ფუნქციონირებს. გთავაზობთ ინტერვიუს გივი ქურდიანთან, სადაც ის საუბრობს, თუ როგორ ნადგურდებოდა ათწლეულების მანძილზე ტრადიციული, სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი დარგი, რასაც სოფლის მეურნეობა ჰქვია.

გივი ქურდიანი: საქართველოს სოფლის მეურნეობას მრავალსაუკუნოვანი ისტორია აქვს, ჩვენი წინაპრების ძირითად საქმიანობას მიწათმოქმედება და მესაქონლეობა წარმოადგენდა. იმდენ პროდუქციასვაწარმოებდით, რომ ექსპორტზეც გაგვქონდა, ცნობილი ფაქტია, რომ გლეხობას ურმებით ჩაჰქონდა ფოთის პორტამდე ხორბალი, სიმინდი, სხვა პროდუქტები და იქ ახდენდა რეალიზაციას.

ერთ მაგალითს გეტყვით, მე 19-საუკუნეში, სამურზაყანოდან (დღევანდელი გალის რაიონი) თურქეთში ყოველწლიურად ერთი მილიონი ფუთი სიმინდი გადიოდა. ბუნებრივია, დიდი ყურადღება ექცეოდა ვაზს, მზადდებოდასაუკეთესო ალკოჰოლურისასმელები, ამის ექსპორტირებაც ხდებოდა, რადგან დიდი მოთხოვნილება იყო მეზობელ ქვეყნებში. ჩვენთან მოწეული ყველა აგრარული პროდუქტი ეკოლოგიურად სუფთაა, ერთია, ჰაერი რომ არ არის დაბინძურებული, მაგრამ მთავარი ისაა, რომ სარწყავად სუფთა, გამდინარე წყალი გამოიყენება. გეხსომებათ, როგორ იყო განვითარებული ჩაის წარმოება, ეს კულტურა მე 19 საუკუნის 30-იანი წლებიდან შემოვიდა საქართველოში, საბჭოთა მმართველობის დროს დარგის ინდუსტრიალიზაციამოხდა და გასული საუკუნის 70-იან წლებში, ჩაის პლანტაციების საერთო ფართობმა 67.000 ჰექტარს მიაღწია. აშენდა 150-ზე მეტი ჩაის გადამამუშავებელი ფაბრიკა, დასაქმდა უამრავი ადამიანი, ეს იყო ყველაზე შემოსავლიანი, რენტაბელური დარგი, რომელიც დღეს მთლიანად განადგურებულია. სამწუხაროდ, დღეს დასავლეთ საქართველოს მოსახლეობა თურქეთში დადის ჩაის საკრეფად, ოჯახი რომ არჩინოს. კომუნისტებმაგამოუყენებელი, ყამირი მიწებიც აითვისეს, მათ შორის, მთიანი ფერდობებიც, ასე რომ, თითქმის ყველა მიწის ფართობი მოსავლიანი გახდა. უამრავი სასოფლო-სამეურნეო ტექნიკა შემოდიოდა საქართველოში, აშენდა სხვადასხვა დანიშნულების გადამამუშავებელი საწარმოები, სოფლის მეურნეობისტექნიკური მომსახურების ბაზები და ა.შ. 80-იანი წლებისთვის საქართველო 35.000 ერთეულ სასოფლო-სამეურნეო ტექნიკას ფლობდა, რომელსაც შვიდი სპეციალიზებული ქარხანა ემსახურებოდა, მათ შორის ჩვენი ქარხანა. მთელ საქართველოს ვემსახურებოდით, ტრაქტორებისა და კომბაინების რემონტის გარდა, სათადარიგონაწილებსაც ვამზადებდით, რასაც რესპუბლიკის გარეთაც ვაგზავნიდით.

დღეს იმ ტექნიკის 7% თუ იქნება დარჩენილი, დანარჩენი ჯართად გაიყიდა უცხოეთში. ამ 7%-დან, რაც დაახლოებით 8.500 ერთეულს შეადგენს, ნახევარი გამოუყენებელია, რადგან მოსახლეობას მისი დაქირავებაძვირი უჯდება. სოფლის მეურნეობის განვითარებაში მთავარი როლი მექანიზაციას ეკისრება, ჩვენ კი ეს დარგი ფაქტობრივად გავანადგურეთ. ერთსაც გეტყვით, 2000 წლიდან საქართველოში შემოსული სასოფლო-სამეურნეო ტექნიკის უმეტესი ნაწილი, სავარაუდოდ ექსპლუატაციისთვის გამოუყენებელია. ამის მიზეზი ის არის, რომ განაცხადებს, რა ტექნიკა გვჭირდება, არაკვალიფიციური სპეციალისტები წყვეტენ, თუმცა ამაზე უფრო კონკრეტულად მოგვიანებით ვისაუბრებ. ქვეყნის ნგრევა-გაჩანაგების პროცესი 1989 წლიდან დაიწყო, რამაც "პიკს" საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ მიაღწია. დამოუკიდებლობა კი მივიღეთ, რაც თავისთავად მისასალმებელია, მაგრამ მავნებლურიპოლიტიკის გამო, კაპიტალისტურ წყობაზე გადასვლას უმძიმესი შედეგი მოყვა. მთლიანად მოიშალა მრეწველობა, როგორც ნედლეულის მწარმოებელი, ისე გადამამუშავებელი ქარხნების სახით, სოფლის მეურნეობამაც ადრინდელი ფუნქციებისუდიდესი ნაწილი თითქმის მთლიანად დაკარგა. სახელმწიფო მასობრივმა უმუშევრობამ და ეკონომიკურმა სიდუხჭირემ მოიცვა, რის გამოც საქართველოს მილიონზე მეტი მოქალაქე, ლუკმაპურის საშოვნელად უცხოეთში გადაიხვეწა. 90-იანი წლების დასაწყისში გამეფებულიქაოსის დროს კრიმინალების ხელში აღმოჩნდა საწარმოებისა და ქარხნების მთელი ქონება, ჯართად გაიყიდა ძვირადღირებული მანქანა-დანადგარები, სასოფლო-სამეურნეო ტექნიკაზე უკვე გითხარით. ეს პროცესი "მშვიდობიან" წლებშიც გაგრძელდა, ტექნიკური აღჭურვილობის განადგურება არ იკმარეს და ბოლოს ფაბრიკა-ქარხნებიც დაანგრიეს, ადგილზე იყიდებოდა სამშენებლო მასალად მიზერულ ფასში.

ყველაზე სამწუხარო ის არის, რომ ეს ყველაფერი ქართველების ხელით ხდებოდა.
სასოფლო-სამეურნეოტექნიკის უქონლობის გამო, დაუმუშავებელი დარჩა ასეულათასობით ჰექტარი სახნავები (აგროსექტორში გამოყენებული მიწის 60%), ბაღ-ვენახები და სხვა სავარგულები. ბევრმა ვენახები და ხეხილიც კი აჩეხა. მეცხოველეობის ფერმები მთლიანად მოსპეს. ამიტომაცაა უვარგისი, გენომოდიფიცირებული აგრარული პროდუქტებიუცხოეთიდან რომ შემოგვაქვს და ფაქტობრივად იმ ქვეყნების ეკონომიკასვანვითარებთ. სოფლები დაიცალა, ხალხმა მასობრივად მიატოვა მამა-პაპისეული სახლკარი და ქალაქებს მიაშურა, სადაც დღემდე უმწეოების სტატუსით სარგებლობენ, სახელმწიფოსგან ელიან ყოველთვიურ მწირ დახმარებას, რაც არასწორია.

ჩემი აზრით, ბევრმა მათგანმა დიდი დანაშაული ჩაიდინა სოფელი რომ მიატოვა, მათ შეეძლოთ ფიზიკური შრომით ადგილზე მიეღოთ იმდენი შემოსავალი, რომ ოჯახი ერჩინათ. ამ უბედურებას რუსეთთან გაუმართლებელი ომი დაემატა, რის შედეგადაც ტერიტორიების 20% დავკარგეთ. ნაციონალების უნიათო ხელისუფლებისა და მათი ბელადისვისთურმე ეს ტერიტორიები მხოლოდ ქვა-ღორღი და კლდეები ყოფილა. სააკაშვილისა და მისი გუნდის "საგმირო" საქმეების შესახებ უამრავ ინფორმაციას მოგაწვდით, მაგრამ ჯერ იმაზე მინდა გესაუბროთ, როგორ აღმოფხვრესქვეყანაში კორუფცია, რითაც თავს იწონებენ. მათი "არაკორუმპირებულობა" საკუთარ თავზე ვიწვნიე. 80-იანი წლების მეორე ნახევარში კოოპერატივების ჩამოყალიბება რომ დაიწყო, გაზეთ "პრავდაში" წავიკითხე ინფორმაციაამ საქმის ასე ვთქვათ, პიონერზე, მოსკოვის მახლობლად მდებარე ერთ-ერთი მძლავრ ქარხანაზე. დავინტერესდი, ჩავედი იმ ქარხანაში, შევხვდი მთავარ ეკონომისტს, ვთხოვე აეხსნათ, როგორ გადავიდნენ კოოპერატივის პრინციპზე. ქარხნის დირექტორსაც ვესაუბრე და ყველაფერი გავარკვიე. საქართველოში დაბრუნებისთანავე მოვახსენე სოფლის მეურნეობისმაშინდელ მინისტრს რასაც ვაპირებდი, დაინტერესდა ანალოგი თუ არსებობდა, დოკუმენტაცია გავაცანი, მოეწონა და მხარი დამიჭირა. მინისტრი საგეგმო კომიტეტის თავმჯდომარესაც ესაუბრა, კარგია თუ ანალოგი არსებობსო და ისიც დათანხმდა. მოვამზადე სათანადო მასალები და 1988 წელს კოოპერატივების სისტემაზე გადავედით, რამაც უფრო ეფექტური გახადა ჩვენი მუშაობა, რადგან მეტი თავისუფლება გვქონდა, ფონდებიც დაგვიტოვეს, ცენტრალიზებულადაც ვიღებდით, რაც გვჭირდებოდა. სხვათა შორის, კოოპერატივები ძირითადად 1995 წლის მერე ჩამოყალიბდა საქართველოში. სახელმწიფო ქონების იჯარა-გამოსყიდვების წესით გასხვისებარომ დაიწყო, ტენდერში ჩვენმა კოლექტივმაგაიმარჯვა და 1996 წელს შევიძინეთ ეს ქარხანა ათწლიანი იჯარა-გამოსყიდვის ხელშეკრულებით.

2005 წელს, ანუ ერთი წლით ადრე დავამთავრეთ სახელმწიფოსთან ანგარიშსწორება, სოფლის მეურნეობისსამინისტროში მივედი, ხელმძღვანელობასთან მინდოდა შეხვედრა, რომ ქარხანა ჩვენს საკუთრებაში დაგვერეგისტრირებინა. მინისტრს ვერ შევხვდი, მაგრამ სამინისტროს იურიდიულ სამსახურში მაცნობეს, რომ თურმე ვიღაცას "ლაპა" ედო ამ ქონებაზე და სხვანაირი მიდგომა იყო საჭირო, მატყუებდნენ. ავუხსენი, რომ სამინისტროს კომისიამ თავის დროზე ყველაფერი შეაფასა, თანხა გადავიხადეთ, ყველა საბუთი წესრიგში იყო და რა პრეტენზია უნდა ჰქონოდათ. კარგი, მოგცემთ სათანადო დოკუმენტს, ოღონდ ერთი 5.000 დოლარი მაინც გვაჩუქეო. ეს საუბარი ვინმე სოსო მდივნიშვილთან მქონდა, რომელიც თურმე არც კი ყოფილა თანამშრომელი. სხვა გზა არ მქონდა, დავთანხმდი, ჩვენი ბუღალტერიც მახლდა, მივიტანე ეს თანხა, 2000 ლარი მქონდა დარჩენილი გადასახდელი, რადგან დაგვიანებისთვის დაგვაჯარიმეს, ამ თანხას თუ გინდა ნუ გადაიხდიო, უარი ვუთხარი, ბიუჯეტს ვერ მოვატყუებ-თქო და ეს თანხაც გადავიხადე. ამის მერე სოსო მდივნიშვილი მეუბნება, არ გამოვა ეს საქმე, დავზვერე და მართლაც "ლაპა" ადევს მაგ ქარხანას, ისე, ძალიან იაფად გიყიდიათო. ჩვენ რა შუაში ვიყავით, როცა იმ პერიოდში ყველაფერი იაფი იყო, კომისიას 105.000 დოლარად ჰქონდა ყველაფერი შეფასებული, აქედან 85.000 დოლარად მთლიანი ქონება, რასაც კიდევ ემატებოდა 20.000 დოლარი. ამ "არაკორუმპირებულებს" შევთავაზე მოსულიყო მათი კომისია და ადგილზე შეემოწმებინათ, აქტში შეცდომის არსებობის შემთხვევაში, თუ შესაძლებელი იყო, გაესწორებინათ თუ არა და ჩამოერთმიათ, რას იპოვნიდნენ, რაც არ არსებობდა. რომ არ დავუთმე, მერე განაწყენებულებმა ქარხნის ტერიტორიაზე არსებული ობიექტები ჩამომართვეს, სახელმწიფოსიაო.

რანაირად იყო სახელმწიფოსი, როცა 1988 წელს, თვითონ სახელმწიფომ შემასყიდა. სოფლის მეურნეობისსამინისტრო აშენებდა ამ ობიექტებს, მაგრამ უსახსრობის გამო ვერ დაამთავრეს დააკონსერვეს, უკვე ჭირდა ცხოვრება და ბანკიდან აღებულ სესხს ვერ ფარავდნენ. სამინისტროს ხელმძღვანელობამ შემომთავაზა, რომ რაც აშენდა, შემასყიდდნენ, ოღონდ ბანკის კრედიტი ჩვენს საწარმოს უნდა დაეფარა. დავფარე სესხი და საკუთრებაში გადმომცეს ეს ობიექტები, თუმცა ნაციონალებმა წამართვეს, მოგვიანებით ორი იჯარით გადმომცეს. ქარხნის მესაკუთრისსაბუთიც ოთხი წლის დაგვიანებით, 2009 წელს დიდი დავიდარაბის შემდეგ მომცეს. სხვათა შორის, დღემდე მიდის იმ ობიექტებზე დავა, ფაქტია, რაღაც ინტერესი აქვთ.

რამდენჯერმე მივმართეთ ოფიცილურადეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს, დიმიტრი ქუმსიშვილმა ასეთი პასუხი მომწერა: შენობა კი გეკუთვნით მაგრამ რომელ მიწაზეც დგას ის სახელმწიფოს ეკუთვნის და დაზარალდებაო. სასამართლოში სარჩელი შევიტანე, ახლაც სასამართლო განხილვაშია ეს საქმე, რადგან მოპასუხე მხარემ, უზენაეს სასამართლოში გაასაჩივრა სააპელაციოს გადაწყვეტილება, ობიექტური განხილვის შემთხვევაში, ეს საქმე დადებითად უნდა გადაწყდეს, ვინაიდან ყველა საბუთი მაქვს მაშინდელი ეკონომიკისა და სოფლის მურნეობის სამინისტროებიდან, რომ სადავო შენობა შესყიდულია 1989 წელს კოოპერატივ "აგრორემმანქასერვისის" მიერ. ასევე შენახული მაქვს 1.300.000 მანეთის ბანკში სესხის დაფარვის და ფულის გადახდის ჩეკები. მხოლოდ ისაა საჭირო, საქმე მცოდნე სპეციალისტებმა განიხილონ, რაც დღეს ყველა სფეროში საუბედუროდ დეფიციტია.

– ბატონო გივი, უფრო კონკრეტულად ვისაუბროთ, როგორ ნადგურდებოდა ქვეყნის ეკონომიკა, მათ შორის ქართული სოფელი და ვის მიუძღვის ამაში "წვლილი".

– ყველას თავისი წილი პასუხისმგებლობა ეკისრება. მეურნეობები და კოლმეურნეობები რომ დაშალეს და გააუქმეს, როგორც გითხარით, ტექნიკა ჯართად გაყიდეს, იგივე ბედი ეწია სარწყავ სისტემასაც. ამ ყველაფერს მაშინდელი უშიშროების სამსახური, პოლიცია, რაიონების პრეფექტები თუ გამგებლები "კურირებდნენ". აქტიურად იყო ჩართული ლევან მამალაძეც, რომელიც ბოლოს ქვემო ქართლის გუბერნატორი გახლდათ და დღესაც იძებნება. ზემოხსენებული მეურნეობების ხელმძღვანელობას და სოფლის მეურნეობის სამსახურებს მონაწილეობა არაფერში მიუღიათ, მათ ცხვირს ვინ ჩააყოფინებდა. ჩემს თვალწინ იძარცვებოდა და იყიდებოდა ყველაფერი. არეულობის პერიოდში, შუა აზიიდან შემოტანილილითონი რომ გავყიდე, უშიშროების სამსახურიდან დამადგნენ, მიმანიშნეს, როგორ არ გეშინიაო, ზუსტად იმ დროს დახოცეს ცხიმკომბინატისა და საკონსერვო ქარხნის დირექტორები ქურდებმა და მხედრიონელებმა. ამხელა ქარხანა მებარა, ამიტომ იძულებული ვიყავი იარაღი მეტარებინა. ზვიად გამსახურდია იყო ისევ ხელისუფლებაში 3.000 ტონა ლითონი რომ შემოვიტანე და საწყობში მქონდა. არადა ფაქტობრივად უკვე ყველაფერი გაუქმებულიიყო. მაგ პერიოდში იყო სამტრედიაში (რაიონის პრეფექტი ზვიად ძიძიგური) რკინიგზა რომ გადაკეტეს, რუსეთის არაფერი გვინდაო. შვიდი ვაგონი, 350 ტონა ლითონი დავკარგე, რადგან ჩემი ტვირთიც იქ მოხვდა.

მარტო ეს ზარალი განიცადა ქვეყანამ ამ უგუნური საქციელით? არეულობით ყველა სარგებლობდა, თბილისში იყო ლითონის ბაზა, გამოვსებული იყო საქონლით, მისმა ხელმძღვანელებმა ბიუჯეტის გვერდის ავლით ყველაფერი გაყიდეს, ისე გამდიდრდნენ, რომ ამერიკაში გადავიდნენსაცხოვრებლად. სამტრედიაში ასეთი პრობლემა რომ შეიქმნა, მოსკოვში ჩავედი, რუსებმა მითხრეს, მძიმე მრეწველობა და ნედლეული თქვენ არ გაქვთ, გაყიდეთ აქედან გამოგზავნილი ლითონი და ისარგებლეთ, ესეც არ გინდათ, ჭკუა არ გაქვთ და ჩვენ რა გიშველოთო. დახმარება ვთხოვე, რომ ჩვენი კუთვნილი ფონდები კემეროვოს ოლქში ჩაესვათ, იქიდან ბაქოს გავლით შემოდიოდა თბილისში ტვირთები და პრობლემა ნაკლები იყო. დამთანხმდნენ, ჩემი მოადგილე ფულით გავაგზავნე კემეროვოში, ფონდები უკვე მოხსნილი გვქონდა, მაგრამ მომარაგების სამსახურის თანამშრომლებმა ადგილზე აღგვიდგინეს, იქვე გამოგვიყვეს 500 ტონა ლითონი და ჩამოვიდა ეს ტვირთი თბილისში. აქ მშენებლობისთვის და წარმოებისთვის ვის ეცალა, ძარცვა-გლეჯვაზე იყნენ გადასული, ამიტომ უცხოელებზე გავყიდეთ, თურქებმა იყიდეს. საზღვარგარეთიდან ჩამოვიდა ვიღაც, დაელაპარაკა უშიშროების სამსახურისწარმომადგენლებს, მერე მათ დამიბარეს, ხომ ხედავ როგორი მდგომარეობაა, როგორ არ გეშინია, ცალკე "მხედრიონი", იქით ქურდები და სხვა დაჯგუფებები, ჩვენთან ერთად იმუშავეო. თვითონ ბარტერულ გაცვლებს აკეთებდნენ, შაქარი შემოჰქონდათ. დავთანხმდი, ჩავიტანე ფოთის პორტში ეს ლითონი და მაშინ ვნახე ჩვენი დალეწილ-დაჭრილი ტექნიკა მთებად რომ იდგა, გამზადებული იყო გასატანად.

თუ რამე ვაგონი შემოდიოდა საქართველოში, ბათუმში ჩადიოდა და იქ იშლებოდა, ცალცალკე ჰქონდათ დახარისხებული ფერადი და შავი ლითონები, ასე გაიძარცვა საქართველო. ჩვენი ქარხანა სოფლის მეურნეობის გარდა, ქარხნებსაცემსახურებოდა, აბრეშუმის კომბინატს რაღაცა დანადგარები დავუმზადეთ, ხაშურშიც იყო კარგი საწარმო, ფართლეულს უშვებდნენ, მათაც გავუკეთე ფარდული, მერე ეს ყველაფერი ჯართად დაჭრეს და უცხოეთში გაყიდეს. აბრეშუმის წარმოებას კაცი გააუქმებდა? საბურთალოზე უნიკალური კერამიკული კომბინატი იყო, მიწასთან გაასწორეს, ამის მერე მიადგნენ საქართველოს მთელ ტერიტორიაზე არსებულ ფაბრიკა-ქარხნებს, დანადგარები ჯართის ფასად გაყიდეს, ხოლო შენობა-ნაგებობები მთლიანად დაანგრიეს და სამშენებლო მასალებად ყიდდნენ. უბედურება ის არის, რომ უცხოელი ტურისტების თვალით უყურებდნენყველაფერს, იქამდე მივიდნენ, რომ მარნეულის რაიონის ერთ-ერთ სოფელში ახალაშენებული ქართული სკოლაც კი არ დაინდეს, რომელიც სექტემბერში უნდა გახსნილიყო, კედლებზე საღებავიც კი არ იყო შემშრალი. დაანგრიეს და მთელი მასალა დიღომში ბაღებისა და სახლების ასაშენებლად გამოიყენეს, მასალები ყოველგვარი საბუთის გარეშე, იაფად იყიდებოდა. ერთადერთი ჩვენი ქარხანა შევინარჩუნე, თოფითა და ავტომატით ვიცავდი, რომ არ გაძარცვულიყო. მე თვითონაც არ ვარ მშიშარა კაცი, გარდა ამისა, ძმა მყავდა იმ დროს პატიმარი, მას დიდი ავტორიტეტი, სერიოზული სახელი ჰქონდა ციხეშიც და გარეთაც, მისი ეშინოდათ, ვერ გამიბედეს, თორემ ბევრი მომადგა დასაყაჩაღებლად. აი, ასე წვალებით შევინარჩუნე ეს ქარხანა.

თოფ-იარაღიანი ხალხის თარეში კი დასრულდა, მაგრამ მერე სხვა პრობლემებმა იჩინა თავი, ქვეყანა ფაქტობრივად შიმშილობდა, რადგან სოფლის მეურნეობა გაჩერებული იყო. სიმართლე გითხრათ, ძალიან ბევრმა იზარალა უცოდინარობისა და რაც მთავარია, სიჯიუტის გამო. ფულს წამგებიან ბიზნესში დებდნენ, ცხადია, ზარალდებოდნენ და არცთუ იშვიათად, საცხოვრებელსაც კარგავდნენ. ყოფილი პრემიერ-მინისტრის, კვირიკაშვილის მამა ჯემალ კვირიკაშვილი და ლონგინოზ ზაქაიძე, ძალიან წესიერი, პატიოსანი ადამიანი, რომელიც ადრე ცეკაში მუშაობდა, უმუშევრები იყვნენ. ერთობლივი ფირმა გავუხსენი ჩემთან, დიზელ-გენერატორებს ვუშვებდი, ამას უცხოეთში საკვებ პროდუქტზე ცვლიდნენ და შემოჰქონდა თ. მოგვიანებით შევარდნაძემ დაიბარა ზაქაიძე, წაიღე ერთ მილიონი დოლარი, იჯარით აიღე მიწები და მარცვლეული დათესე, ხორბალი გვჭირდებაო. მათ ეს ფული აიღეს და სხვაგან გადავიდნენ, მერე დამიბარეს, ფული გვაქვს, შემოდი საქმეში, 5.000 დოლარი შემოიტანე, რომ ჩვენი ორგანიზაციის წევრი გახდეო. დავთანხმდი, მაგრამ დავინტერესდი რას აპირებდნენ, მარცვლეული უნდა მოვიყვანოთ, კახეთში უკვე აღებული გვაქვს 2800 ჰექტარიო. გავაფრთხილე, თუ ამ ფულს მთლიანად ხვნა-თესვაში გავუშვებდით, წავაგებდით, 600.000 დოლარი ამ საქმეში ჩავდოთ, დანარჩენი თანხით შუა აზიიდან ხორბალი შემოვიტანოთ, ეს თანხა წელიწადში ექვსჯერ მაინც დაბრუნდება, მიწა კი ერთწლიანია, ერთ წელს მოდის მოსავალი, მეორე წელს რა იქნება არავინ იცის, აქ თუ წავაგეთ, ზარალს იმპორტიდან დავფარავთ-თქო. უარი მითხრეს, მეორე წელს მოსავალი კი მოვიდა, მაგრამ 800 ჰა-ზე ვერ აიღეს, კომბაინი არ იყო, როცა კომბაინი იშოვეს, უკვე დაგვიანებული იყო, ბალახი მოედო ყანას. მერეც რაღაც პრობლემები შეექმნათ, ასეულ ათასობით თანხა დაკარგეს. მომდევნო წელს რაღაც დათესეს, მაგრამ საშინელი გვალვა იყო, ყველაფერი დაიწვა, დარჩნენ მშივრები, ჩემგან სესხულობდნენ ფულს.

ხელისუფლებამ იაპონური გრანტით რომ შეიძინა სასოფლო-სამეურნეო ტექნიკა, ამან დადებითად არ იმოქმედა აგრარულ სექტორზე?

ეს გრანტი კიდევ ცალკე თემაა, ჟვანიას გუნდს, რომელიც საკუთარ თავს "ახალგაზრდა რეფორმატორებს" უწოდებდა, ხელის შეშლის მეტი არაფერი უკეთებია. ამ გრანტს `ორი კ-რ~ ერქვა, ამერიკის ყოფილი პრეზიდენტის კენედის სახელობის ფონდი გასცემდა, თავიდან მისი შექმნილი იყო და ჩამორჩენილ ქვეყნებს ეხმარებოდნენ. კომუნისტების მმართველობისას მათი დახმარება რაში გვჭირდებოდა, ცენტრალური ბიუჯეტიდან საკმარის თანხასაც ვიღებდით და უამრავ ტექნიკასაც. მძიმე დღეში რომ ჩავვარდით, ჩვენც ჩაგვსვეს პროგრამაში და სხვა ყოფილი მოკავშირე რესპუბლიკებიც. ყოველ წელიწადს გამოიყოფოდა ხუთი მილიონი დოლარი, იაპონელების მითითებით, ამ თანხით მხოლოდ მარცვლეულისთვის საჭირო ტექნიკა უნდა შეგვეძინა, სხვა კუთხით განკარგვის უფლება არ გვქონდა. მოგვეცით განაცხადი რა გჭირდებათ, ჩვენი ფირმებს(მოსკოვშიც ჰქონდათ ასეთი ფირმა) გადავცემთ ამ ნუსხას, ისინი მოიძიებენ სხვადასხვა ქვეყნებში საჭირო ტექნიკას, ჩატარდება ტენდერი, ჩამოვიდეს თქვენი წარმომადგენელი და აარჩიეთ, რომელი ფირმის საქონლის შეძენა გინდათო, ასეც კეთდებოდა. მანამდე გერმანიის საგარეო საქმეთა მინისტრი გენშერი ჩამოვიდა, რომელიც შევარდნაძესთან მეგობრობდა და დახმარების სახით, 15 მილიონი მარკა ჩამოიტანა. გენშერმა ეს ფული შევარდნაძეს გადასცა, სარწყავი სისტემები აღადგინეთო. იმ პერიოდში სოფლის მეურნეობის მინისტრი ბაკურ გულუა იყო, იგი წესიერი და კარგი სპეციალისტი იყო, მაგრამ მისი პატიოსნება შევარდნაძის გუნდს არ აწყობდა. ბატონი ბაკური პირდაპირ თათბირზე გაათავისუფლეს ზურაბ ჟვანიამ და მიხეილ მაჭავარიანმა და მის ნაცვლად დავით კირვალიძე დანიშნეს. სწორედ კირვალიძისხელში განადგურდაგენშერის მიერ ჩამოტანილი 15 მილიონი მარკა ისე, რომ საქმეს არაფერი მოხმარებია.

მანანა სუხიშვილი

(გაგრძელება იქნება)

მეტის ნახვა
5-07-2018, 10:30


ფერმათა და ფერმერთა რეგისტრაცია

საქართველოს მთელ ტერიტორიაზე ფერმათა და ფერმერთა რეგისტრაციის პროექტი იწყება. დაგეგმილია საქართველოს მასშტაბით სასოფლო-სამეურნეო საქმიანობით დაკავებულ პირთა აღრიცხვა, რაც შექმნის მნიშვნელოვან საინფორმაციო ბაზას და გააჩენს შესაძლებლობას, სწორად შეირჩეს სამიზნე ჯგუფები მიზნობრივიდა სხვადასხვა მასტიმულირებელი პროექტის/პროგრამის განსახორციელებლად.

პირველ ეტაპზე ფერმათა/ფერმერთა რეესტრში დასარეგისტრირებლად დაუკავშირდებიან მხოლოდ ისეთ პირებს:

• რომელთაც რეგისტრირებულ საკუთრებაში/სარგებლობაში აქვთ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთ(ებ)ი;
• რომელთა ჯამური ფართობი შეადგენს არანაკლებ 0,25 ჰა-ს და ამავდროულად არიან სახელმწიფოს მიერ განხორციელებული რომელიმე სასოფლო-სამეურნეო პროექტის/პროგრამის ბენეფიციარები ან/და სარგებლობენ სახელმწიფოს მიერ შეთავაზებული რომელიმე სასოფლო-სამეურნეო მომსახურებით.

რეესტრში საკუთარი ინიციატივით დარეგისტრირების მსურველი პირები შეძლებენ რეგისტრაციას სააგენტოს ცხელი ხაზის მეშვეობით, სადაც, დარეკვის და საკუთარი ფერმერული მეურნეობის შესახებ ინფორმაციის მიწოდების შემთხვევაში (რაც დადასტურდება გადამოწმების შედეგად), პირი ავტომატურად დარეგისტრირდება რეესტრში.
ცხელი ხაზი: 1501

თეთრიწყაროს  მუნიციპალიტეტში

დასრულდა წყნეთი-ბეთანიის გზის რეაბილიტაცია. საავტომობილო გზა 13 ივნისის სტიქიის შედეგად დაიმეწყრა და დაზიანდა. ქვების შესაჩერებლად გაკეთდა სპეციალურიბადეები, დამონტაჟდაშეტყობინების სისტემები უმნიშვნელო ქანის გადაადგილებაზე სიგნალის გადასაცემად.

გზის რეაბილიტაცია 2017 წლის აპრილში დაიწყო და 2018 წლის ივნისში დასრულდა.
ინფრასტრუქტურის მინისტრმა მაია ცქიტიშვილმა, თბილისის მერმა კახა კალაძემ და ევროპის საინვესტიციო ბანკის წარმომადგენლებმა დასრულებული გზა დაათვალიერეს.
დღეიდან ადგილობრივი მოსახლეობა და ტურისტები გზაზე უსაფრთხოდ და კომფორტულად გადაადგილდებიან.

გურჯაანის მუნიციპალიტეტში

„ერთიანი აგროპროექტის“ ფარგლებში, „აგროწარმოების ხელშეწყობის პროგრამის“ ბენეფიციარმა მაია ბეროშვილმა გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ გურჯაანში მარწყვის ახალი ბაღი გააშენა.
8000 კვ.მ ფართობზე ბაღის გასაშენებლად 50 000 ლარის ინვესტიცია განხორციელდა, აქედან 11 285 ლარი ფერმერმა გრანტის სახით მიიღო, რომელიც სარწყავი სისტემების შესაძენად გამოიყო.

მარწყვის ბაღი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის მერმა არჩილ ხანდამაშვილმა და სოფლის მეურნეობის პროექტების მართვის მენეჯერმა თორნიკე კაპანაძემ დაათვალიერეს.

ველისციხეში წყლის ორი ახალი ჭაბურღილის მოწყობის სამუშაოები მიმდინარეობს. ჭაბურღილიდან მოპოვებული წყალი დაგროვდება სოფლის სათავე ნაგებობაში, საიდანაც მოსახლეობამარაგდება. ჭაბურღილების მოწყობის სამუშაოებირეგიონებში განსახორციელებელი პროექტების ფონდიდან, ადგილობრივი ბიუჯეტის თანამონაწილეობით 230 175 ლარით დაფინანსდა.

სოფელ არაშენდაში წყლის ჭაბურღილი მოეწყობა. სამუშაოებზე, რომელიც რეგიონებში განსახორციელებელი პროექტების ფონდიდან ადგილობრივი ბიუჯეტის თანამონაწილეობით ფინანსდება, ტენდერი გამოცხადდა და 17 ივლისს დასრულდება. ახალი ჭაბურღილიდან წყლით სოფლის ცენტრალურიუბანი მომარაგდება და 250-მდე ოჯახის წყალმომარაგება მნიშვნელოვნად გაუმჯობესდება.

დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტში

მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციულ ერთეულებში მერის წარმომადგენლებთან თათბირი გაიმართა, რომელსაც ესწრებოდნენ: კახეთის მხარეში სახელმწიფორწმუნებული — გუბერნატორი ირაკლი ქადაგიშვილი, მუნიციპალიტეტის მერი ნიკოლოზ ჯანიაშვილი, საკრებულოს თავმჯდომარე ნუგზარ პაპიაშვილი, აგრეთვე შპს „მექანიზატორის~ წარმომადგენლები. შეხვედრაზე განიხილეს ალოობის მიმდინარეობის პროცესი, მერის წარმომადგენლებისგან მოისმინეს, თუ რამდენად შეუფერხებლად და უდანაკარგოდ ხდება მოსავლის აღება დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტში.

სამუშაო შეხვედრის დასრულების შემდეგ, ხორნაბუჯისა და ჰერეთის ეპისკოპოს მეუფე დიმიტრისთან ერთად, მხარის გუბერნატორმა და მუნიციპალიტეტის მერმა წმინდა ვახტანგ მეფის სახელობის სკოლა-ინტერნატი მოინახულეს, გაეცნენ სკოლა-ინტერნატისმე 3 საფეხურის სასწავლო კორპუსის რეაბილიტაციას და სპორტდარბაზის მშენებლობას.
სოფელ არბოშიკში სამხრეთ-დასავლეთი ნაწილის წყალმომარაგების სისტემის მშენებლობის პროცესსაც გაეცნენ. სამუშაოების შესრულება მაისში დაიწყო და უახლოეს დღეებში დასრულდება. ახალი წყალმომარაგების სისტემით სოფლის 130 ოჯახი ისარგებლებს.

ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში

მუნიციპალიტეტის მერი ჯონდო მდივნიშვილი საქართველოს ადგილობრივ თვითმმართველობათა ეროვნული ასოციაციის პროექტის — „ეფექტიანობისა და განვითარების ქსელის“ ფარგლებში პირველ ოფიციალურ შეხვედრას დაესწრო. GE EU პროექტს ევროკავშირი აფინანსებს და მისი მიზანია ხელი შეუწყოს საქართველოს მუნიციპალიტეტებში ინკლუზიური მმართველობისა და მონაწილეობითი დაგეგმარების დამკვიდრებას, საქმიანობის შეფასებისა და მონიტორინგის სისტემის დანერგვას, ადგილობრივ თვითმმართველობათა შორის თანამშრომლობისა და კარგი პრაქტიკის ქსელის შექმნას.

შეხვედრაზე საქართველოს ადგილობრივ თვითმმართველობათა ეროვნულ ასოციაციასა და ათ საპილოტო მუნიციპალიტეტს შორის ურთიერთთანამშრომლობის მემორანდუმი გაფორმდა. მემორანდუმის თანახმად, პროექტი იმუშავებს ლაგოდეხის, ზუგდიდის, ლანჩხუთის, ახალციხის, გორის, ამბროლაურის, მცხეთისა და მარნეულის მუნიციპალიტეტებში.

დუშეთის მუნიციპალიტეტში

2018 წლის მაისიდან დუშეთის მუნციპალიტეტში, კერძოდ დაბა ჟინვალში, ორგანიზაციის "შინ მოვლის დიაკონური სამსახურისა" და დუშეთის მუნიციპალიტეტის თანადაფინანსებით შინ მოვლის პროგრამა ამოქმედდა.
პროგრმა ითვალისწინებს სოციალურად დაუცველის სტატუსის მქონე, საწოლს ან სახლს მიჯაჭვული პირების შინმოვლის მომსახურებით უზრუნველყოფას.

პროგრამის ძირითადი ამოცანაა დიმენციით დაავადებული ბენეფიციარების მოვლა. ამ ეტაპზე პროგრამით სარგებლობს 12 ბენეფიციარი, რომლებსაც სთავაზობენშემდეგ მომსახურებას: სამედიცინო უზრუნველყოფა (ექიმის დანიშნულებისამებრ); სხეულის მოვლა და ჰიგიენა; საშინაო საქმეების მოგვარება.

ზუგდიდის მუნიციპალიტეტში

მუნიციპალიტეტის მერი ლაშა გოგია, საკრებულოს თავმჯდომარე მამუკა წოწერია და ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის მერიის სოციალური და ჯანდაცვის სამსახურისხელმძღვანელი ნინო სხულუხია ჩეხეთის რესპუბლიკის "კარიტასის" წარმომადგენლებს შეხვდნენ.

შეხვედრაზე საუბარი შეეხო ზუგდიდში კიბოს პრევენციის სკრინინგ ცენტრის მშენებლობის საკითხებს. სამშენებლო სამუშაოების დასრულების შემდგომი ეტაპი იურიდიული საკითხებისმოგვარებასა და ფუნქცია-მოვალეობების გადანაწილებას გულისხმობს.
ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის მერის თქმით, ონკოპრევენციის ცენტრის არსებობას ზუგდიდისა და რეგიონისთვის უდიდესი მნიშვნელობა აქვს.

"სკრინინგის პარალელურად, მოსახლეობის ინფორმირებულობის ასამაღლებლად ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის მერია ქმედით ნაბიჯებს გადადგამს. ცენტრი დაკომპლექტდება მოწვეული წამყვანი ონკოლოგებით. გარდა ამისა, გადამზადდებიან ადგილობრივი კადრები, რაც საბოლოო ჯამში გაზრდის მომსახურების ხარისხს“, — აღნიშნა ლაშა გოგიამ.

ზუგდიდში კიბოს პრევენციის სკრინინგ-ცენტრის მშენებლობას ჩეხეთის რესპუბლიკის კარიტასი ახორციელებს.
5 ახალი საბავშვო ბაღი სამეგრელოსრეგიონში

სამეგრელოში ხუთი ახალი საბავშვო ბაღი აშენდება. აქედან ორი საბავშვო ბაღის აშენება იგეგმება ზუგდიდში, ორის სენაკში და ერთის ფოთში. ახალი საბავშვო ბაღები დევნილთა ჩასახლებებში აშენდება.

დაგეგმილი პროექტები სამეგრელო-ზემო სვანეთის გუბერნატორ ლევან შონიასა და ლტოლვილთა დანიის საბჭოს სამხრეთ კავკასიის რეგიონულ დირექტორ ვინსენტ დონტონს შორის გამართულ შეხვედრაზე განიხილეს.

პროექტს დანიის ლტოლვილთა საბჭო გერმანიის განვითარების ბანკის (KFW) ფინანსური მხარდაჭერით განახორციელებს. საბავშვო ბაღების მშენებლობასთან ერთად იგეგმება სხვადასხვა პროექტი. როგორც შეხვედრაზე ვინსენტ დონტონმა აღნიშნა, სამეგრელოში 100-მეტ დევნილ ოჯახს საკუთარ საკარმიდამო ნაკვეთში აუშენდება ახალი საცხოვრებელი სახლი.
ლევან შონიამ ლტოლვილთა დანიის საბჭოს წარმომადგენლებს რეგიონში განხორციელებული და დაგეგმილი პროექტებისგამო მადლობა გადაუხადა.

მარტვილის მუნიციპალიტეტში

მარტვილის მუნიციპალიტეტის ნაჯახაოს ადმინისტრაციულ ერთეულში წმ. ბარბარეს სახელობის ტაძართან მისასვლელ გზაზე ასფალტბეტონის საფარის მეორე ფენა დაგებულია.
პროექტის ფარგლებში დაიგო 1 499 მეტრი ასფალტბეტონის საფარი. ასევე მოეწყო ლითონის მილები მიერთებებზე და ეზოს შესასვლელებში.

სამუშაოებს მარტვილის მუნიციპალიტეტის მერი ალექსანდრე გრიგალავა, მერის პირველ მოადგილესთან დავით სურმავასთან და მერის წარმომადგენელთან ირაკლი დანელიასთან ერთად გაეცნო.
პროექტის ღირებულება 413 971 ლარია. სამუშაოები შესრულებულია 95 პროცენტით. ნაჯახაოში გზის მშენებლობა საქართველოს რეგიონებში განსახორციელებელი პროექტების ფონდის და ადგილობრივი მუნიციპალიტეტის დაფინანსებით ხორციელდება.

მარტვილის მუნიციპალიტეტში „იუსტიციის სახლის“ სამშენებლო სამუშაოები გრძელდება. პროექტის ფარგლებში აშენდება ახალი, თანამედროვე სტანდარტების შენობა, სადაც განთავსდება საოფისე, მომსახურების და სასწავლო სივრცეები, ასევე ქორწინებისსახლი. მოეწყობა ავტოსადგომი.

მიმდინარე სამუშაოები მარტვილის მუნიციპალიტეტის მერმა ალექსანდრეგრიგალავამ მერის პირველ მოადგილესთან დავით სურმავასთან ერთად დაათვალიერა.
პროექტის ღირებულება 2 136 900 ლარს შეადგენს. სამუშაოები მიმდინარე წლის დეკემბერში დასრულდება.

ქალაქ მარტვილში შიდა გზების რეაბილიტაცია მიმდინარეობს. მარტვილის მუნიციპალიტეტის მერის პირველი მოადგილე დავით სურმავა ქალაქ მარტვილში ოქტომბრის და ნ. გეგიას ქუჩებზე ასფალტბეტონის საფარის დაგების სამუშაოებს გაეცნო.
პროექტი ასევე მოიცავს თამარ მეფის, შეროზიას, წერეთლის, დადიანისა და კალინინის ქუჩების რეაბილიტაციას. ჯამში დაიგება 3 500 მეტრი ასფალტბეტონის საფარი.

პროექტის ღირებულება 607 995 ლარს შეადგენს. სამუშაოები საქართველოს რეგიონებში განსახორციელებელი პროექტების ფონდის და ადგილობრივი მუნიციპალიტეტის დაფინანსებით ხორციელდება

მუნიციპალიტეტის მერი ალექსანდრეგრიგალავა საკრებულოსთავმჯდომარის მოადგილე ალექსანდრე ახვლედიანთან, მაჟორიტარ დეპუტატ დავით ბარამიასთან და მერის წარმომადგენელ ელენე კოკაიასთანერთად ქალაქ მარტვილში, ნახარებაოში მცხოვრებ მოსახლეობას შეხვდა.

ალექსანდრე გრიგალავა მათ პრობლემებს გაეცნო და ისაუბრა დაგეგმილი ინფრასტრუქტურული პროექტების შესახებ, რომლებიც მუნიციპალიტეტის მასშტაბით განხორციელდება.

ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტში

ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტის მერმა დათო გოგუამ სოფელ ნაფიჩხოვოში ჩაის სარეაბილიტაციო სამუშაოები დაათვალიერა.
სოფელ ნაფიჩხოვოში, "ქართული ჩაის“ რეაბილიტაციის სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში, კოოპერატივი "კოლხური თაიგული“ 24 ჰექტარზე გაშენებული გაველურებული ჩაის პლანტაციისაღდგენაზე მუშაობს.

ბოლნისის მუნიციპალიტეტში

საქართველოს პარლამენტის წევრმა, ბოლნისის მაჟორიტარმა დეპუტატმა გოგი მეშველიანმა, ბოლნისის მუნიციპალიტეტის მერმა დავით შერაზადიშვილმა და მერიის სხვადასხა სტრუქტურული ერთეულის ხელმძღვანელმა პირებმა მუნიციპალიტეტში სასმელი წყლისა და ელექტროენერგიის მიწოდებასთან დაკავშირებულ პრობლემურ საკითხებზეიმსჯელეს.
მოსახლეობის განცხადებით, ზაფხულის დადგომასთან ერთად სასმელი წყალი მცირდება და ხშირად არც აქვთ. ბოლო პერიოდში ელექტროენერგიის გათიშვაზეც ჩივიან. შეხვედრაზე ამ საკითხების მოგვარების გზები განიხილეს.
ბოლნისში ისტორიული მნიშვნელობის ინფრასტრუქტურული პროექტის განხორციელება იწყება — ბოლნისის დასავლეთ ნაწილში წყალარინების (კანალიზაციის) სისტემის მშენებლობა უახლოეს მომავალში დაიწყება. საერთაშორისო ტენდერი გაერთიანებული წყალმომარაგების კომპანიამ 25 ივნისს გამოაცხადა.

ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში

მუნიციპალიტეტის მერმა, საკრებულოსთავმჯდომარესთან და მერის პირველ მოადგილესთან ერთად, დაბის ტერიტორიაზე მიმდინარე ინფრასტრუქტურული სამუშაოები დაათვალიერა.ავტოსადგურის მიმდებარედ სკვერი მოეწყობა. გოგიბერიძის ქუჩაზე სპორტული მოედნის მშენებლობა სრულდება.
გოგებაშვილის ქუჩაზე მინისაკალათბურთო მოედნის მშენებლობა დაიწყო.

მეტის ნახვა
4-07-2018, 15:30


ერთმა კინორეჟისორმა ცოფები ჰყარა ამასწინათ – კაცი, რომელიც მე მარჩენს და სიბერის ხვედრს მიმსუბუქებს, გაუნათლებელი კაციაო.
როცა სხვას ეძახი გაუნათლებელს, ეს იმას ნიშნავს, რომ საკუთარ თავს ძალიან განათლებულად თვლი, თუმცა ნამდვილად განათლებული ადამიანი არ იკადრებს, რომ სხვას გაუნათლებელი დაუძახოს.


განათლებული ადამიანი რომ იყო, ამისთვის სულაც არ არის საკმარისი, ბევრი წიგნი გქონდეს წაკითხული, ბევრი ფილმი, ბევრი გამოფენა გქონდეს ნანახი, ფლობდე ბევრ ინფორმაციას, კარგად ერკვეოდე სხვადასხვა საკითხებში დ ა. შ.
სიტყვა განათლება სიტყვა სინათლიდან მოდის, სინათლეა მისი ფუძე და საწყისი.
განათლებული ადამიანი ის არის, ვინც შიგნიდან არის გასხივოსნებული და განათებული არა მარტო ცოდნით და ინტელექტით, არამედ სიკეთით, თავმდაბლობით, უბრალოებით, მოყვასისადმი სიყვარულითა და თანადგომით.

ამ ნიშნით და ამ საზომით სწორედ ის ადამიანი არის განათლებული, ვისაც გაუნათლებელი დაუძახა თავად როყიო და უკმეხმა კაცმა.
სამწუხაროდ, ჩვენი საზოგადოების ერთ ნაწილს, რომელსაც შემოქმედებითი ინტელიგენცია ჰქვია და რომელიც განათლებულად მიიჩნევს საკუთარ თავს, ერთ ცუდ, აშკარად პლებეურ-პროვინციალურ თვისებას ვამჩნევ.

ეს ადამიანები, რომლებსაც ზედმეტად აღმატებული წარმოდგენა აქვთ საკუთარ თავზე და საკუთარ ღვაწლზე, ზოგჯერ ზემოდან დაჰყურებენ დანარჩენებს და თვლიან, რომ მათ იმხელა დამსახურება აქვთ ქვეყნისა და ხალხის წინაშე, რომ ყველანაირ პრივილეგიას იმსახურებენ, მათ შორის, იმსახურებენ იმასაც, რომ ვინმე კეთილშობილმა და ქველმოქმედმა ადამიანმა თვეში ზოგს 3000 ლარი უხადოს სტიპენდიის სახით, ზოგს 4000, ზოგს — 5000, თუმცა ამის გამო ისინი მადლიერებიც არ არიან, რადგან თვლიან, რომ მათ ეკუთვნით, ეს მათ დაიმსახურეს ერის წინაშე.

ზოგიერთს მართლაც შეიძლება ჰქონდეს გარკვეული დამსახურება ერის წინაშე, მაგრამ როცა მთელი ერის ნაცვლად, მთელი ერის მაგიერ ერთი კაცი აკეთებს მთელი ერის გასაკეთებელს და საკუთარი ჯიბიდან სოლიდურ სტიპენდიას გიხდის ყოველთვიურად, თანაც ისე, რომ მას ამის არანაირი ვალდებულება არ აქვს, ასეთ კაცს რატომ უნდა მოექცე უდიერად და უმადურად?
მხოლოდ ეს ერთი უმადური ადამიანი რომ იყოს გამონაკლისი, ეს ამბავი, ალბათ, სალაპარაკოდაც არ ღირდა, მაგრამ ასეთები სხვაც ბევრი რომ არის, ამას რა ვუყოთ და ამას რა დავარქვათ?

უმადურობა მთავარ ნაციონალურ მახასიათებლად ხომ არ გვექცა შემთხვევით?
ეს ეგრეთწოდებული ელიტა, რომელმაც ჯერ კიდევ კომუნისტების დროს მოასწრო გარყვნა და მორალური დეგრადირება, დღემდე ძველი ინერციით აგრძელებს ცხოვრებას და პრივილეგიებს ითხოვს.

დამსახურებაზე ვსაუბრობდით ზემოთ. სხვა დამსახურებათა შორის ერთი დიდი "დამსახურებაც" არ უნდა დავუვიწყოთ ამ პატივცემულ ელიტას.
სწორედ ეს ელიტა აღმოჩნდა მთავარი იდეოლოგიური მაპროვოცირებელი იმ უბედურებისა, რომელიც სამოქალაქო დაპირისპირების სახით თავს დაატყდა ქვეყანას გასული საუკუნის 90-იან წლებში.

მათ ლომის წილი აქვთ შეტანილი დამოუკიდებლობის გზაზე ახლადფეხადგმული საქართველოს დამარცხებასა და გაპარტახებაში. 
აი, ამ "დამსახურების" გამო ითხოვთ თქვენ, პატივცემულებო, პრივილეგიებს, კომფორტს, სტიპენდიებს, ჯილდოებს?
"უწიგნური" და "გაუნათლებელი" რომ აგიკვიატებიათ, იქნებ ზვიად გამსახურდიაც უწიგნური და გაუნათლებელი იყო, რუსების მიერ ნაჩუქარი ტანკებით და ბეტეერებით რომ მიადექით დასამხობად და მასთან ერთად დამოუკიდებელი საქართველოც რომ დაარბიეთ და დაიპყარით?

ვინმეს წიგნიერება თუ უწიგნურობა კი არ გაინტერესებთ თქვენ, თქვენი პირადი კეთილდღეობა გაწუხებთ მხოლოდ და ამ კეთილდღეობას თუ რაიმე საფრთხე დაემუქრება, მზად ხართ მთელი ქვეყანა დალეწოთ და გააცამტვეროთ, ოღონდ მუდმივად ზედაპირზე იტივტივოთ.
90-იან წლებში ზუსტად ეს საფრთხე იგრძნეს ამ ე.წ. ელიტარებმა – შეიძლება დამოუკიდებელ და თავისუფალ საქართველოში ფასეულობათა გადაფასება მომხდარიყო და საბჭოთა იმპერიის ერთგული მსახურებისთვის ბოძებულ მათ ყალბ დიდებას წყალი შედგომოდა.

სწორედ ამიტომ აისხეს იარაღი, მკვლელების, ბანდიტების, ყაჩაღების, ნარკომანების გვერდით დადგნენ და მათთვის საბედისწერო ეს საფრთხე აღკვეთეს.
თუ საჭიროება დადგა, ისინი ახლაც ასე მოიქცევიან და ზუსტად ისე დაუპირისპირდებიან ნებისმიერ პიროვნებას, ნებისმიერ ხელისუფლებას, ვინც მათ კეთილდღეობას საფრთხელ შეუქმნის.

ამ ელიტამ ღალატს გაუგო გემო და ახალი პატრონის გულის მოსაგებად ისე ადვილად და თვალის დაუხამხამებლად გაყიდის თავის ძველ კეთილისმყოფელს, ნერვი არ შეუტოკდება.

სიკეთის ღირსეულად მიღება და დაფასებაც ისეთივე ღვთიური მადლია, როგორიც სიკეთის გაღება.
თუ ამ ჭეშმარიტებას ადამიანები ვერ მიხვდებიან და ვერ გააცნობიერებენ, მაშინ სიკეთის ქმნაც ისეთივე უაზრობა ხდება, როგორც ღორებისთვის მარგალიტების დაყრა.

ვახტანგ ხარჩილავა

მეტის ნახვა
29-06-2018, 12:30


კეშას ბლოგი 

– მოგწონს შენი შვილი? – ჰკითხეს ერთხელს ჩემს მეგობარს…
– რას ჰქვია, მომწონს, მიყვარს – უპასუხა დაბნეულმა.
– არა, ბებო, რომ გიყვარს, ცხადია და ვინ დაობს, კარგია, მაგრამ მთავარია, მოგწონდეს მისი ქცევა, სიტყვა და პასუხი, მისი დამოკიდებულება ადამიანებისა და სამყაროს მიმართ.

მინდა 51-ე და პირველი ექსპერიმენტალური სკოლის პედაგოგებს ვკითხო – მოგწონთ, თქვენი აღზრდილი მოსწავლეები?
დიდი ხანია, სკოლაში სწავლამ სადღაც სხვა პლანზე გადაიწია, წლებია – ყველა ბავშვს რეპეტიტორი სჭირდება საგნის დასაძლევად, რას არ იმიზეზებენ პედაგოგები – წიგნის სირთულეს, გაკვეთილის სიმცირეს, მოსწალეთა სიმრავლეს – ხოდა, უნდა ვატაროთ შვილები რეპეტიტორებთან, უნდა გადავიხადოთ ფული იმის სასწავლებლად, რაც სკოლის პროგრამაში შედის და სკოლის პედაგოგს უნდა ესწავლებინა, რომ შესძლებოდა.
არ შეუძლია რომ ასწავლოს და ძალაა? – ვერ მოკლავ. არ უნდა და რას უზამ? – ძალით როგორ აიძულებ.

თბილისის რომელ სკოლაშიც არ უნდა მიხვიდე, პედაგოგი გეუბნება, რომ დრო არ ჰყოფნის მოსწავლის დავალების შესამოწმებლად, განა ყველადღიურად, განა კვირიაში ერთხელ – ჩვენი შვილების დავალებები თვიდან თვემდე არ მოწმდება.
ტიროდა, ამას წინათ, ჩემი მეგობრის მეორეკლასელი გოგონა, რისთვის ვწერ დავალებებს, მე ხომ მაინტერესებს მასწავლებლის აზრი, რა მოხდება, რომ შეამოწმოსო…

მეორე დღეს მივიდა ეს ჩემი მეგობარი სკოლაში და პედაგოგს სთხოვა, იქნებ დავალება შეუმოწმოთ ჩემს შვილს, თორემ, განიცდისო.
იმავე დღეს, ფეხზე ააყენა პედაგოგმა ჩემი მეგობრის გოგონა და კლასელების თანდასწრებით უთხრა: შენმა დედამ რომ დავალების შემოწმება მომთხოვა, ვერ ხედავ როგორი დაკავებული ვარო.

უფრო მყარად ატირებული დაბრუნდა ბავშვი სახლში, მთელი კლასი დამცინოდა, დედაშენმა მასწავლებელს დავალების შემოწმება სთხოვაო…
ხოდა, დაკავებულნო, გაკვეთილის შემოწმებაც რომ გიჭირთ და თითზე ჩამოსათვლელნი დაგვრჩით მართლა პედაგოგნი, რომელთაც შეუძლიათ ასწავლონ – თუ შვილები რეპეტიტორებთან უნდა ვატაროთ, თუ უფასო სწავლაში, მაინც უნდა ვიხადოთ ფული, ან უსწავლელნი დავრჩეთ – იქნება და კეთილი ინებოთ და ფიზიკურად ცოცხალნი მაინც დაგვიბრუნოთ სახლში ჩვენი შვილები.

გაკვეთილებიდან წავიდა ხორავას ქუჩაზე ყველა მოსწავლე, ყველა მეორე მოსწავლეს ცივი იარაღი ედო ჯიბეში.
იმ დილით ჯერ კიდევ არავინ იცოდა, რომ ჩხუბი მოხდებოდა, იმ დილით არავინ იყო მზად დანის დასარტყამად, მაგრამ მაინც შეირაღებულბნი იყვნენ – ესე იგი, ეს მათი ბუნებრივი მდგომარეობაა, ესე იგი, ყოველ დილით იკაზმებიან დანებით…
შეუძლებელია, ზუსტად ვიცი, შეუძლებელია, მთელი წლის მანძილზე მოსწავლეებმა დანებით იარონ სკოლებში და პედაგოგებმა ვერ შეამჩნიონ.
მე რომ პედაგოგი ვიყო და ჩემი მოსწავლე დანით დადიოდეს – მანამდე დავიბარებ ამ მოსწავლის მშობელს, სანამ არ გავაგებინებ, რომ მისი შვილი შეიძლება ან მოკლან, ან ციხეში ჩასვან მკვლელობისთვის.

მე რომ პედაგოგი ვიყო და ვერ გავაგებინო მშობლებს, რა შეიძლება მოჰყვეს მოსწავლეთა დანით სიარულს – განათლების სამინისტროს მივმართავ – ისინიც თუ არ იმოქმედებენ, შსს სამინისტროს და ისინიც თუ ვერას გახდებიან – ავდგები და სახლში წამოვალ – ვერ შევძლებ, ვიჯდე და ველოდო, როდის დაჩეხავენ ერთმანეთს ბავშვები.

90-იან წებში იყო დანების ფრიალი, თუ იყო. დიდი უჯრა ჰქონდა მამას, სადაც მოსწავლეთა ჩამორთმეულ დანებს ინახავდა – მერე მშობლებს იბარებდა და ხელწერილით ატანდა. ზოგს მშობელს არ მიჰქონდა დანა, ტოვებდა მამას დიდ უჯრაში, იმის შიშით, რომ მის შვილს ისევ არ ეპოვნა და არ წაეღო სკოლაში. როცა მამა გარდაიცვალა – ხელუხლებელი ვიპოვნე მის უჯრაში მოსწავლეებისთვის წართმეული დანები. ვუყურებდი და ვფიქრობდი: – ეს ბიჭები ახლა კაცები არიან, ახლა ოჯახები ჰყავთ, ახლა შვილებს ზრდიან, ახლა მადლიერნი არიან, რომ მამამ დანა ჩამოართვა, საშუალება არ მისცა, დანის გამოყენების…
მორალური პასუხისმგებლობა რომ გვერდით გადავდოთ, ხორავას ქუჩის გარჩევის მონაწილეებიდან, რამდენიმე ადასტურებს, რომ მასწავლებლებმა გააჩერეს და სთხოვეს, არ წასულიყვნენ საჩხუბრად. თუმცა, თხოვნა თხოვნად დარჩა და მოსწავლეები მაინც აღმოჩნდნენ ხორავას ქუჩის კუთხესთან.

რატომ რამდენიმე, მასწავლებელო, ყველას რატომ არ სთხოვეთ, ყველა თქვენი მოსწავლე არ იყო? ყველა თქვენ არ ჩაგაბარეთ აღსაზრდელად?
თხოვნით როგორ შემოიფარგლეთ მასწავლებელო, როგორ არ მიჰყევით ბოლომდე, როგორ არ დარეკეთ საპატრულოში, როგორ არ დაიბარეთ მშობლები, როგორ არ გადაუდექით წინ მოსწავლეებს?

რას, მასწავლებელო, რას აკეთებთ მაშინ, თუ არც აღზრდა გევალებათ, არც სწავლება და ფიზიკურად ცოცხლებსაც ვერ გვიბრუნებთ სახლებში შვილებს?
ფარული მკვლელია ჩემთვის ყველა ის პედაგოგი, რომელმაც იცოდა მოსალოდნელი ჩხუბის შესახებ და არაფერი მოიმოქმედა, ფარული მკვლელია, ყველა ის პედაგოგი, რომელმაც იცის, რომ მისი მოსწავლე დანით დადის და რეაქცია არა აქვს.

რა საჭიროა მაშ სკოლა, რა საჭიროა სკოლაში მორიგე პედაგოგები, თუ ვერაფერს ხედავენ, რა საჭიროა, მაშ, კლასის დამრიგებელი, თუ ვერაფერს ამჩნევს, რა საჭიროა მანდატური – თუ არაფრის კეთება ევალება?

სკოლებში უამრავი ბავშვის ხმა ისმის ერთად, ან მასწავლებლის ყვირილი.

რა გაყვირებთ, მასწავლებელო, ბავშვებს შესაშინებლად არ ვუშვებთ ჩვენ სკოლაში, რა გაყვირებთ, საშინელებათა ფილმში კი არ გიღებენ, რა გაყვირებთ, მასწავლებელო, სად გინახავთ ყვირილით დაშინებული ბავშვი ადამიანი გამოსულიყოს? ან ვის ეშინია იმ პედაგოგის, რომელიც სულ გაჰყვირის?
მშობლებისკენ იშვერთ ხელს და მესმის, კი, მშობლების როლი უდიდესია და მათ როლზეც დავწერ აუცილებლად, მაგრამ, მშობლის ვალი, თქვენ თქვენი ვალისგან არ გათავისუფლებთ, მასწავლებელო.

დანა კი არა, ტელეფონს ვერ რთავს ჩემი შვილი გაკვეთილზე – საჯარო სკოლაში სწავლობს ისიც.
51-ე და პირველი ექსპერიმენტული სკოლის დირექტორებო, არ გამიკვირდება, მალე ტანკებით რომ იარონ თქვენმა მოსწავლეებმა სკოლაში, არ გამიკვირდება, ავტომატები რომ შემოიტანონ გაკვეთილებზე.

ჩემი შვილის კლასის დამრიგებელს დანა კი არა, სიგარეტი არ მოეპარება, ვის შვილს მოუვიდა კამათი და ვისას არა – ყოველთვის იცის. მცირე დაძაბულობის შემთხვევაშიც კი – ბავშვი სახლში მარტო ვერ მიდის, ან მშობელს იბარებენ, ან პედაგოგი აცილებს.
ჩემი შვილის კლასის დამრიგებელიც ადამიანია და პედაგოგია და თქვენი პედაგოგებიც, პატივცემულო დირექტორებო?
ნუთუ, ძალიან ბევრს ვითხოვთ, ნუთუ, ესეც მეტია, რომ დილით სკოლაში გამოშვებული შვილი ცოცხალი დაგვიბრუნდეს სახლში?
რა ხელფასს ვიღებთო – მეტყვით ახლა პასუხად – 90-იან წლებში იყო პერიოდი 40 ლარი ჰქონდა მამას ხელფასი, არ მოდუნებულა, არ გაჩერებულა, ისევ ისე ხსნიდა გაკვეთილს, ისევ ისე იყო დაკავებული დანების ჩამორთმევით, ისევ ისე ეცალა ყველა მშობლისთვის და თუ რომელიმე მოსწავლეს დამხარება სჭირდებოდა, უანგაროდ ეხმარებოდა.

მყოფნიდა თუ არა მე მამას ხელფასი – არა, არ ჰყოფნიდა ჩემს მოვლა-პატრონობას 40 ლარი, სულ ვალი ჰქონდა მამას, შეიძლება ამ ვალებზე დარდმა გადაიყოლა, შეიძლება ჩვენს მოვლა-პატრონობაზე ფიქრმა შეიწირა – სამაგიეროდ, არც ერთი მოზარდის ცხოვრების გზის გამრუდებაში არ მიუძღვის წვლილი.

სულ ვფიქრობ და არ მესმის, რატომ არის ამ ორი სკოლის დირექტორი ისევ თავის ადგილას, რატომ არ დაიჭირეს, თუ მართლა იცოდნენ მოსალოდნელი ჩხუბის შესახებ და არ განაცხადეს, რას აკეთებს განათლების სამინისტრო – თუ გადაამოწმა მოსწავლეთა ნაამბობი და სიმართლე თუ დაადგინა? რატომ არ მოხდა სკოლების შემოწმება მკვლელობის მერეც კი? როცა ეჭვად მაინც იცი, რომ რომელიმე სკოლაში, დირექტორი თვალს ხუჭავს მოსწავლეები რომ დანებით დადიან და არ ამოწმებ – ეგაც ხომ მკვლელობის ხელშეწყობაა?

როდის ჩამოყალიბდა ჩვენს შორის ამდენი ფარული მკვლელი, როგორ შეიყარა ერთად ამდენი ფარული მკვლელი!
მშობლების და საზოგადოების შესახებ – შემდეგ ბლოგში – მაგრამ, როგორც ზემოთ ავღნიშნე – ყველას თავისი ვალი აქვს მოსახდელი, ერთის გადაუხდელობით, მეორე არ თავისუფლდება მოვალეობისგან!

მეტის ნახვა
29-06-2018, 11:30


ბუნებრივად ჩნდება კითხვა, რა სარგებლობა უნდა მოუტანოს ქვეყანას ტურიზმის "ბუმმა", როცა სოფლის მეურნეობის იმდენ პროდუქტსაც კი ვერ აწარმოებ, რომ საკუთარი მოსახლეობა გამოკვებო.

ეკონომიკური საკითხების ექსპერტის, პროფესორ სოსო არჩვაძის განცხადებით, ტურისტების მიერ შემოტანილი ფულის დიდი ნაწილი ქვეყნიდან გადის, რადგან კვების პროდუქტები უცხოეთიდან, ძირითადად თურქეთიდან შემოდის. ყოველწლიურად მილიარდ დოლარზე მეტი ღირებულების პროდუქციის იმპორტი ხდება, ანუ თურქეთის ეკონომიკას ვანვითარებთ. თუ ასე გაგრძელდა, საქართველო ამ პროდუქციის უტილიზაციის და სხვა საყოფაცხოვრებო ნარჩენების ადგილი იქნებაო. ალბათ ამ ყველაფრიდან გამომდინარე იყო, ბიძინა ივანიშვილმა სოფლის მეურნეობა პრიორიტეტულ დარგად რომ გამოაცხადა. მცირემიწიან ფერმერთა საგაზაფხულო სამუშაოების ხელშეწყობის პროგრამაც ამოქმედდა, რასაც საქმეში ჩახედული ადამიანების განცხადებით, დადებითი შედეგი მოყვა, დაიხნა და დაითესა წლობით მიტოვებული მიწის ფართობები. სოფელზე გულაცრუებულმა, ოჯახის სარჩენად დედაქალაქში თუ უცხოეთში გადახვეწილმა გლეხობამ, უკან დაბრუნება დაიწყო, მაგრამ ეს "ბედნიერება" დიდხანს არ გაგრძელებულა.

ირაკლი ღარიბაშვილის პრემიერ-მინისტრის თანამდებობიდან წასვლის შემდეგ, ტრადიციულ აგრარულ ქვეყანაში სოფლის მეურნეობა რატომღაც აღარ მიიჩნიეს პრიორიტეტულ დარგად, რაც დროებით გამოცოცხლებულ სოფელს და ჩვენ ბაზარსაც დაეტყო. 2016 წლის სექტემბერში სოფლის მეურნეობის სამინისტროდან კი მოგვწერეს, ზემოხსენებული პროექტის ფარგლებში 772.616 ბენეფიციარი (წინა წლებთან შედარებით გაცილებით მეტი) განისაზღვრა, 1 აგვისტოს მდგომარეობით, 44.698.610 ლარის ღირებულების სარგებელი იქნა ათვისებულიო, ისე, დამუშავებული ფართობების მოცულობა ოფიციალური მონაცემებითაც საგრძნობლად შემცირებულია, მაგრამ საპირისპიროს ამტკიცებენ სანდო წყაროები. გასაგებია, რომ დახმარების პროგრამამ ამოწურა თავისი ვადა, მაგრამ ის ტექნიკა, რომელიც სახელმწიფომ გლეხობისა და ფერმერების მომსახურეობისთვის შეიძინა, ხომ უნდა იყოს გამართულ მდგომარეობაში, რომ ამ ადამიანებმა საკუთარი ფინანსებით დაიქირაონ და გამოიყენონ? კომპეტენტური და სანდო წყაროების ცნობით, სახელმწიფო შპს "მექანიზატორს", რომელიც სოფლის მეურნეობის სამინისტროს ერთ-ერთი სტრუქტურაა, კი ყავს 1300-მდე ტრაქტორი, მაგრამ აქედან 350 თუ იქნება მეტნაკლებად მუშა მდგომარეობაში. როდესაც მივიღეთ ინფორმაცია, რომ დაზიანებული ტრაქტორებით იყო გამოვსებული "მექანიზატორის" სერვისცენტრები, ბუნებრივია, დავუკავშირდით სოფლის მეურნეობის სამინისტროს, საიდანაც გვაცნობეს, რომ "მექანიზატორის" ათას ერთეულამდე ტექნიკა პროგრამით გათვალისწინებულ ძირითად სამუშაოებს ასრულებს. პროცესის მიმდინარეობისას, ბუნებრივია ტექნიკის დაზიანება, მაქსიმალურად ოპერატიულად ხდება მათი აღდგენა, რათა ხელი არ შეეშალოს მუშა პროცესს. 2015 წლის 23 მაისიდან 2016 წლის 7 სექტემბრამდე პერიოდში დაზიანდა და შემდგომ აღდგენილი იქნა შპს "მექანიზატორის" კუთვნილი 89 ერთეული კომბაინი და 343 ერთეული ტრაქტორი. აგროვადების გათვალისწინებით, იმ რეგიონებში, სადაც სასოფლო-სამეურნეო სამუშაოები ხორციელდება, შპს "მექანიზატორის" ტექნიკა აქტიურად არის ჩართული პროცესში, რა რაოდენობაც საჭიროა აღნიშნული სამუშაოების შესრულებისასო. 

თუ ასე გამართულად მუშაობდა შპს "მექნიზატორის" ტექნიკური პარკი, მაშინ რატომ დაარბენინებდნენ ტრაქტორებს აღმოსავლეთ-დასავლეთ საქართველოს რეგიონებს შორის, საგაზაფხულო ხვნის პროცესს კახეთში რომ დაასრულებდნენ, მერე დასავლეთის რეგიონში გადაყავდათ იგივე სამუშაოების შესასრულებლად, რადგან გამართული ტექნიკა არ ყოფნიდათ. დასავლეთ საქართველოში ერთი და ორი თვით გვიან დგება გაზაფხული? ცხადია, დასავლეთის რეგიონშიც გვიანდებოდა ხვნის პროცესი, კახეთში უკვე სხვა სამუშაოების დრო დგებოდა, ცხადია, ტექნიკა იქ არ იყო და გვიანდებოდა ამ სამუშაოების შესრულება. აგროვადები თუ დაირღვა, მერე აზრი ეკარგება ამ სამუშაოებს, რადგან ვეღარ მიიღებ მოსავალს, ფუჭი შრომაა. ამიტომ გახდა ხალხი იძულებული დახნული მინდვრები მიეტოვებინა, მით უმეტეს, რომ შემდგომ სამუშაოებში ფული თვითონ უნდა გადაეხადა. არცერთი ჭკუათმყოფელი ადამიანი არ გადაყრის წყალში ფინანსებსა და შრომას. ჩვენ გამომძიებლის ფუნქციაზე არ გვაქვს პრეტენზია, რომ მტყუან-მართალი ვარჩიოთ, ეს შესაბამისი ორგანოების პრეროგატივაა. სხვათა შორის, სახელმწიფო აუდიტმა დადო დასკვნა, რომ იმ ტექნიკიდან მიღებული შემოსავალი, რომლის შეძენაც სახელმწიფოს მილიონობით ლარი დაუჯდა, ნახევარ მილიონსაც კი არ შეადგენდა. თანაც ეს დასკვნა იმ წლების მონაცემების მიხედვით დაიდო, როცა ეს ტექნიკა, ასე თუ ისე, სრული დატვირთვით მუშაობდა, ანუ 2013–2015 წლებში. რატომ არ დაინტერესდა მთავრობა შემდეგი წლების მუშაობის შესწავლით, ესეც სერიოზულ კითხვას ბადებს.

"საერთო გაზეთს" ხელში ჩაუვარდა საქართველოს მთავრობის 2015 წლის 19 ნოემბრის №2469 განკარგულება (მას ხელს აწერს მაშინდელი პრემიერ-მინისტრი ირაკლი ღარიბაშვილი), რომელიც შპს "მექანიზატორის" საქმიანობის ხელშეწყობის მიზნით გასატარებელ ღონისძიებებს ეხება. განკარგულების თანახმად "საქართველოს 2015 წლის სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ" კანონით, სოფლის მეურნეობის სამინისტროსთვის გამოყოფილი ასიგნებებიდან სოფლის მეურნეობის პროექტების მართვის სააგენტომ ოთხი მილიონი ლარი უნდა მიმართოს შპს "მექანიზატორის" ანგარიშზე კაპიტალის გასაზრდელად, შემდგომში კომპანიის მიერ სასოფლო-სამეურნეო ტექნიკის ტექნიკურად გამართვისთვის საჭირო ღონისძიებების დასაფინანსებლად და 2015 წელს წარმოშობილი ვალდებულებების დასაფარად. ამ ღონისძიებების უზრუნველსაყოფად, ფინანსთა სამინისტროს, სოფლის მეურნეობის სამინისტროს წინადადების საფუძველზე, უნდა განეხორციელებინა ცვლილება ამ უწყების 2015 წლის ბიუჯეტში. გარდა ამისა, სახელმწიფოებრივი და საზოგადოებრივი მნიშვნელობის ღონისძიებების შეზღუდულ ვადებში და შეუფერხებლად ჩატარების მიზნით, "სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ" კანონის შესაბამისად, უფლება მიეცეს შპს "მექანიზატორს", სასოფლო-სამეურნეო ტექნიკისთვის საჭირო სათადარიგო ნაწილების (მათ შორის, საბურავები) და საცხებ-საპოხი მასალების შესყიდვა განახორციელოს გამარტივებული ელექტრონული ტენდერის მეშვეობითო. მარტივი ენით რომ ვთქვათ, შპს "მექანიზატორს" ეს ოთხი მილიონი ლარი იმისთვის გამოუყვეს, რომ შეესყიდა სათადარიგო ნაწილები, აღედგინა დაზიანებული ტექნიკა და მექანიზატორებითვის დაეფარათ სახელფასო დავალიანება.

"საერთო გაზეთი" უკვე წერდა, რომ ამ კონტიგენტს თვეობით უგვიანებდნენ ხელფასებს. "ავ ენებს" თუ დავუჯერებთ, იყო შემთხვევები, როცა საერთოდ არ უნაზღაურებდნენ მათ შრომას, იმის მომიზეზებით, შესრულებული სამუშაოს შესახებ დოკუმენტაცია სათაო ოფისამდე არ მოსულაო, რომელი მხარე ითავსებდა ილუზიონისტის "ფუნქციას", ადგილობრივი სერვისცენტრი თუ "მექანიზატორის" ადმინისტრაცია, ღმერთმა იცის. პროფესსიონალ მექანიზატორებს ისედაც მიზერულ ხელფასს უხდიდნენ, ამასაც უგვიანებდნენ ან არ უხდიდნენ, რითაც აიძულეს ეს ხალხი სამსახურიდან წასულიყო. მერე მოკრიბეს შემთხვევითი ადამიანები და დაასაქმეს, ვითომდა ფინანსების დაზოგვის მიზნით, იაფფასიან, უხარისხო საპოხ-საცხებ მასალებს ყიდულობდნენ და იყენებდნენ, სწორედ ეს ყველაფერი იყო ძვირადღირებული ტექნიკის დაზიანების მიზეზი. ხდებოდა თუ არა ამ ტექნიკის აღდგენა-შეკეთება, ესეც საკითხავია, სპეციალისტთა განცხადებით, "მექანიზატორმა" აუქციონზე დაზიანებული, ფაქტობრივად გაძარცვული ტრაქტორები გამოიტანა, რომლებსაც ისეთი ფასი ადევს, არავის უღირს შეძენა. მათი შეკეთება იმხელა თანხა დაჯდება, მაგ ფასში მთლად ახალ ტრაქტორს იყიდიო, ამბობენ. სამთავრობო განკარგულებაში, სათადარიგო ნაწილების შესაძენად, გამარტივებულ ელექტრონულ ტენდერებზეცაა საუბარი, თუმცა დაინტერესებულ პირებს, ტენდერების გამოცხადება-ჩატარების შესახებ არაფერი სმენიათ. შპს "მექანიზატორმა" ამ ტექნიკის დილერი კომპანიების მესვეურთ თურმე ისეთი ფოკუსი ჩაუტარა, რომ დღესაც ჭკუაზე ვერ მოსულან. სანდო წყაროს ცნობით, მათ 2017 წლის დასაწყისში ე.წ. ინვენტარიზაცია ჩაატარებინეს, ვითომდა მათთვის უნდა მიეცათ შეკვეთა, შეადგენინეს დოკუმენტაცია რომელ ტრაქტორს რა სათადარიგო ნაწილი ჭირდებოდა, მიიღეს სასურველი ინფორმაცია, მერე ესენი "გადაყარეს" და სულ სხვა, უცხოურ კომპანიასთან დაამყარეს ურთიერთობა. იმ კომპანიას კი შემოატანინეს სათადარიგო ნაწილები, სავარაუდოდ გაცილებით მაღალ ფასში, გამოიყენეს თუ არა ეს მარაგ-ნაწილები, სათანადო ორგანოების მსჯელობის თემაა. ჩვენ ინფორმაცია ადრეც გვქონდა და დავწერეთ კიდეც, რომ სათადარიგო ნაწილებს არ ყიდულობდნენ, სხვა დაზიანებული ტექნიკიდან ხსნიდნენ, რამდენიმე ტრაქტორიდან ერთს აკოწიწებდნენ, რომ მთლად არ გაჩერებულიყო ტექნიკური პარკი, რაც მათთვის შემოსავლის დაკარგვას ნიშნავდა. სპეციალისტთა განცხადებით, ტექნიკის ძარცვა, თუნდაც ასეთი "კეთილშობილური" მიზნით, სისხლის სამართლის დანაშაულია და თავის დროზე ისჯებოდნენ კიდეც ახალი მოდის "კონსტრუქტორები".

სად წავიდა ზემოხსენებული ოთხი მილიონი ლარი? სად წავიდა ის ოთხი მილიონი და "განმკარგავების" ხელფასებსა და დანამატებს მოხმარდა, სრულად თუ არა, ნაწილობრივ მაინცო, აცხადებენ სანდო წყაროები. რატომ ანიჭებენ საქართველოს ხელისუფალნი უპირატესობას უცხოელ ბიზნესმენებსა თუ სპეციალისტებს, ეს ცალკე საკითხია. რომ კითხო, საკუთარი მოქალაქეების დასაქმებისთვის "იღწვიან". შპს "მექანიზატორმა", რომელიც სახელმწიფო ორგანიზაციაა, სახელმწიფო ბიუჯეტიდან, ანუ საკუთარი მოქალაქეების ჯიბიდან ფინანსდება და ამ ხალხის დასაქმებასა და კეთილდღეობაზე უნდა ზრუნავდეს, როგორც აღვნიშნეთ, ქართველი დილერები ჩააჩოჩა, მას თავად მოუნდომებია დილერის ფუნქციის შეთავსება, მაგრამ ქარხანა-მწარმოებლებთან ვერ გარიგებულა, რადგან მათ თავიანთ დილერებს მიანიჭეს უპირატესობა. "მექანიზატორის" ხელმძღვანელობას დილერებისთვის უთქვამს კიდეც, მართალია, თქვენ ქარხანა გიჭერთ მხარს, მაგრამ ჩვენსას მაინც გავიტანთ, რადგან მთავრობის მეთაურისგან გვაქვს მხარდაჭერა, ის დაგვეხმარებაო. მართლაც თუ იყო ამ საქმეში პრემიერი კვირიკაშვილი ჩართული, ამის მტკიცებას ვერ მოვყვებით, მაგრამ ფაქტია, "მექანიზატორს" დილერების გვერდის ავლით შემოუტანია მარაგ-ნაწილები, "იმპორტიორ-პარტნიორებისთვის" უკრაინასა და თურქეთში მიუკვლევია. სხვათა შორის, დამადასტურებელ მასალასაც გავეცანით, თუმცა ამ ეტაპზე თავს შევიკავებთ მეტი კონკრეტიკისგან. ისიც უნდა ითქვას, რომ უკრაინელები ნაციონალების ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ, ძალიან აქტიურად ყოფილან ჩართული ქართულ ბიზნესში და თურმე დიდი პრივილეგიებითაც სარგებლობდნენ. ეს "სიამტკბილობა" კვირიკაშვილის გამინისტრების, განსაკუთრებით კი გაპრემიერების შემდეგ გახდა აშკარა. რით დაიმსახურეს მათ საქართველოს მთავრობისგან ასეთი ყურადღება, ვერ მოგახსენებთ, მაგრამ ქართველი ბიზნესმენებისა და ადგილობრივი დაქირავებული მუშახელითვის მთლად სასურველი პარტნიორები არ არიან, ეს ჩვენთვის არაერთხელ უთქვამთ. 

მანანა სუხიშვილი

მეტის ნახვა
28-06-2018, 13:45


გვესაუბრება საქართველოს აზერბაიჯანელთა ეროვნული კონგრესის თავმჯდომარე ალი ბაბაევი:

– ბატონო ალი, მოგვიყევით, რა მოხდა სინამდვილეში მარნეულში, თქვენ გექნებათ უფრო ზუსტი და სარწმუნო ინფორმაცია.

– მარნეულში მომხდარი ინციდენტი თბილისიდან დაიწყო.
მოგეხსენებათ, თბილისში გასულ კვირებში აქციები მიმდინარეობდა შვილმკვდარი მამებისთვის ვითომ სოლიდარობის გამოსახატავად, რომელსაც, ფაქტობრივად, ნაციონალები ხელმძღვანელობდნენ.

აქციაზე ჩამოყვანილი ჰყავდათ დეპუტატი "ნაცმოძრაობიდან" აზერ სულეიმანოვი, რომელიც არ უარყოფს, რომ ხშირად ხვდება მიხეილ სააკაშვილს საზღვარგარეთ. ფაქტებიც არის დაფიქსირებული, როცა ის საბჭოში ზის ჰოლანდიაში და, რა თქმა უნდა, მეორე ფრთის "ევროპული საქართველოს" ლიდერი ახმედ გულმამედოვი. ამ არეულ სიტუაციაში თბილისში აქციაზე ელჩინ ალახვერდოვმა პირდაპირ აგინა ბიძინა ივანიშვილს, "ქართული ოცნების" პარტიის თავმჯდომარეს, მთელ "ქართულ ოცნებას", ამ პარტიის მამაკაცების ცოლებს და მარნეულის მერს თემურ აბაზოვს.

იმ საღამოს, როცა ალახვერდოვის გინების ამსახველი ვიდეო გავრცელდა სოციალურ ქსელში, "ნაცმოძრაობის" იდეოლოგიის გამტარებელ ტელევიზიაში "რუსთავი 2"-ში გავიდა სიუჟეტი და დებატები ამ საკითხთან დაკავშირებით. პარალელურად "ნაცმოძრაობის" ოფისში მარნეულში "ნაცმოძრაობის" დეპუტატი აზერ სულეიმანოვი და მისი მომხრეები იბარებენ ალახვერდოვს ოფისში და მიდის იქ გარჩევა, თუ რატომ მოქმედებდა ეს ადამიანი "ნაცმოძრაობის" სახელით. ოფისში ფიზიკური შეხლა-შემოხლაც ყოფილა და სხვათა შორის, ამ ამბავს, თურმე "ქართული ოცნების" ერთი წარმომადგენელიც ესწრებოდა, კერძოდ, საკრებულოს დეპუტატი რამინ ალახვერდოვი. ამ გარჩევის მერე წასულან მერნეულში რესტორანში, სადაც მოხდა კიდევაც ის ინციდენტი, რომელსაც იღებენ – ალახვერდოვი ბიძინა ივანიშვილს და "ქართულ ოცნებას" უხდის ბოდიშს და იგინება ახლა უკვე თავისი ცოლის მისამართით, ხელში უჭირავს პლასტმასის ჭიქა და სახეზე ისვამს რაღაც სითხეს, მაგრამ რა სითხეა ეს, ჯერ კიდევ გასარკვევია.

ამ ვიდეოს გადაღებას თემურ აბაზოვს აბრალებენ, არადა, თავის გაკეთებულ ამ სამარცხვინო საქმეს თემურ აბაზოვი როგორ და რატომ გაავრცელებდა?!.
ეს იყო "ნაციონალების" მიერ დაგეგმილი მიზანმიმართული პროვოკაცია "ქართული ოცნების" და მარნეულში "ოცნების" ლიდერის თემურ აბაზოვის წინააღმდეგ. აქვე მინდა აღვნიშნო, რომ საქართველოს ისტორიაში თემურ აბაზოვი არის პირველი მერი, რომელიც მარნეულში ყოველგვარი ძალდატანების გარეშე აირჩია ხალხმა.

ჩვენ კავკასიელები ვართ და ჯერ კიდევ დაგვრჩა წინაპრებისგან სინდის-ნამუსი და ტრადიცია, რასაც საუკუნეებია ვინახავთ. როცა დღეს ჩვენ თვალწინ ილახება ქალის ღირსება და პატიოსნება, მოხუცის, ბავშვის პატივისცემა იკარგება, მათ შეურაცხყოფას ჩვენ ვერ მოვითმენთ. საჯაროდ ადამიანს ცოლს უგინებენ, კიდევ კარგი მოთმინება ჰქონია გინების ადრესატებს. მიმაჩნია, რომ ეს იყო მოწყობილი, სპეციალურად დადგმული ამბავი. "ნაციონალები" უკვე დიდი ხანია ცუდად ურევენ ხელს მარნეულში.

– რატომ მაინცდამაინც მარნეულში?


– მარნეული ქვემო ქართლში ყველაზე მძიმე ობიექტია, მოქმედებენ კლანური ძალები. არის ადგილობრივი – აზერბაიჯანული კლანები, რომლებიც ითხოვენ, რომ მარნეულში ხელმძღვანელ თანამდებობებზე მხოლოდ ადგილობრივები უნდა იყვნენ და არა სხვა რაიონიდან ან თბილისიდან ჩასულები; ასევე არის სვანური კლანი, რომელთაც სურთ, თავიანთი ძალაუფლება ჰქონდეთ; მესამე – „პოლიტიკური კლანი“ და მეოთხე – „რელიგიური კლანი“. 
პრინციპში, მათი ძირითადი ინტერესია, რეგიონში და კერძოდ, მარნეულში, ხელისუფლებაში არ მოვიდეს ინტეგრირებული, ქართულენოვანი აზერბაიჯანელი.

ამ პროცესებში განსაკუთრებით აქტიურობენ ის პოლიტიკური კლანები, რომლებიც შევარდნაძის დროიდან მოყოლებული ფლობენ ძალაუფლებას. ხელისუფლებები იცვლება, მაგრამ ეს ადამიანები არ იცვლებიან.
თემურ აბაზოვს გირაოზე უარი უთხრეს, რითაც გამოდის, რომ მარნეულის გამგებელი ყოფილა სერიოზული კრიმინალი, სახელმწიფო დამნაშავე, მაშინ, როცა აბაზოვი არის "ქართული ოცნების" ერთ-ერთი დამფუძნებელი, აქტივისტი და კიდევ ვიმეორებ, ხალხის მიერ არჩეული. შეიძლებოდა მას დაკისრებოდა გირაო და აკრძალვოდა ქვეყნიდან გასვლის უფლება ან მისჯოდა შინაპატიმრობა.

– ბატონო ალი, თქვენ იცნობთ ელჩინ ალახვერდოვს? იგი "ნაცმოძრაობის" წევრია?

– ალახვერდოვს პირადად ვიცნობ. 2012 წელს გავიცანი. ის ჩვენს ჯგუფში დადიოდა, ვითომ `ოცნებას~ ვუჭერ მხარსო, მაგრამ მერე ნაციონალების გვერდით დადგა. სინამდვილეში ის ყოველთვის ნაციონალი იყო და აქტიურად მონაწილეობდა იმ სისაძაგლეებში, დარბევებში და ა. შ. რაც ხდებოდა საპარლამენტო არჩევნების დროს. 

ნაციონალებს ქვეყანაში არეულობა სურთ, რომ ხელისუფლება შეცვალონ, ვითომ მშვიდობიანი გზით, სინამდვილეში კი ნებისმიერი ხერხით, ოღონდაც თვითონ მოვიდნენ, მაგრამ ამას ვერ ეღირსებიან. იგივე სურვილები აქვს მათ ლიდერს მიხეილ სააკაშვილს, რომლის ადგილი მატროსოვის ციხეშია. მის გვერდით ადგილები ეკუთვნის იმ ნაციონალებს, რომლებიც დღეს დათარეშობენ და ქვეყანას საფრთხეს უქმნიან. მათ შორის მოიაზრება პატივცემული ბატონი გრიგოლ ვაშაძე, რომელიც ძალით სტაცებდა ბიზნესებს ხალხს, უსამართლოდ უკანონებდა მიწებს მათ მომხრეებს. ამ ადამიანმა საქართველოს აზერბაიჯანელთა კონგრესის რეგისტრაცია, ყოველგვარი კანონის დაცვით შექმნილი, წამართვა და ქვემო ქართლის გუბერნატორის ყოფილ მოადგილეს, სისხლის სამართლის საქმე რომაა აღძრული, ისეთ ადამიანს გადასცა.

– ვისზე საუბრობთ?

– ჰუსეინ უსუბოვზე, რომელიც სასამართლოს წინაშე უნდა იდგეს ახლა. მასზე სს საქმეა აღძრული. ეს კაცი დღემდე `ნაცმოძრაობის~ მომხრეა და ელოდება, როდის დაბრუნდება მიშა საქართველოში, რომ თვითონ ისევ ხელმძღვანელ თანამდებობაზე დასკუპდეს.
ნუ ეწყინება "ნამდვილებს", ჩემს "ოცნებელებს", მე ვაცხადებ: პორტირებულები სპეციალურად არიან ჩანერგილი ჩვენს გუნდში იმისთვის, რომ `ნაცმოძრაობის~ დაბრუნების შემთხვევაში, ზურგიდან ხანჯალი ჩაგვცენ.

ის, რაც ხდება "ქართული ოცნების" შიგნით, ყველაფერი იციან ნაციონალებმა. ინფორმაციები ჟონავს პროკურატურიდან, შს ორგანოებიდან, უსაფრთხოების სამსახურებიდან, პრეზიდენტის აპარატში, გუბერნიებში, გამგეობაში და ყველა ორგანოში, ყველგან ნაციონალები არიან მოკალათებული. თვითონ სააკაშვილმაც თქვა: ყველა სახელმწიფო სტრუქტურაში ჩვენი ხალხი გვყავს, საიდანაც ინფორმაციებს ვიღებთო.
მივმართავ "ქართული ოცნების" ხელმძღვანელობას!

მოხდეს პორტირებულების ლუსტრაცია და ის ადამიანები, რომლებიც ჩვენი ერთგულები არ არიან, წავიდნენ ჩვენი რიგებიდან, დავიბრუნოთ ჩვენი თანამებრძოლი, პატიოსანი ადამიანები, რომლებიც 1 ოქტომბერს გმირებივით იდგნენ ამ ფაშისტების წინააღმდეგ,"ოცნების" გვერდით. ეს ხალხი დღეს ძალიან არის გაბრაზებული და გულნატკენი. რატომ ვკარგავთ მომხრეებს, ბატონებო?! 

თემურ აბაზოვს აქვს ძალიან დიდი მხარდაჭერა ქვემო ქართლში. ეს კაცი წარმოშობით თბილისელია, არის ერთგული და განათლებული ადამიანი. მის გათავისუფლებას ითხოვენ მარნეულელები და საქართველოს სხვადასხვა კუთხეებში კომპაქტურად მცხოვრები აზერბაიჯანელები.
თემურ აბაზოვი თანამშრომლობს გამოძიებასთან და თუ მხარდაჭერას იგრძნობს, კიდევ ბევრი სიმართლე გაირკვევა. მისი იზოლაცია, არის ნაციონალების ინტერესი და პროკურატურის ვითომდა პრინციპულობა. თუ ასეთი პრინციპულები არიან, თაროებზე რომ უდევთ მტვერდაყრილი, ნაციონალების ჩადენილი დანაშაულებების ტომეულები, იმათ მიხედონ და არა `ქართული ოცნების~ წარმომადგენლების დისკრედიტაციას ქვემო ქართლში.

თუ პროკურატურა აბაზოვის საქმეს ასე გააგრძელებს, ჩვენ, საქართველოს აზერბაიჯანელები, ვაპირებთ მთელი საქართველოს მასშტაბით ხელმოწერები შევაგროვოთ მის მხარდასაჭერად. ამანაც თუ შედეგი არ გამოიღო, პერმანენტულ აქციებს გავმართავთ, როგორც გენპროკურატურასთან, ასევე მარნეულში.
დამნაშავე ნაციონალები ჭკუას რატომ გვარიგებენ? ესენი უნდა დარბოდნენ ხალხში და პროვოკაციებს აწყობდნენ, ხოლო თემურ აბაზოვი უნდა იყოს ციხეში? ეს არის ჩვენი დღევანდელი სამართალი?

დღეს დაიჭირეს თემურ აბაზოვი, ხვალ სხვას დაიჭერენ, ზეგ ჩვენ დაგვიჭერენ, სად ვიპოვოთ სამართალი, უკვე გაუგებარია.

ძალიან მიკვირს, რატომ არ იჩენენ არავითარ რეაგირებას საერთაშორისო ორგანიზაციები და მეგობარი ქვეყნების ელჩები იმაზე, რასაც აკეთებს „ნაცმოძრაობა“ და მისი ჯუჯა პარიტები საქართველოში. ეს ჯგუფები ქვეყანაში დესტაბილიზაციას გეგმავენ და ამით გზას უკეტავენ საქართველოს განვითარებისკენ, ევროკავშირისკენ და ნატოსკენ. საერთაშორისო დონეზე ულახავენ იმიჯს ჩვენს ქვეყანას.

დიდი იმედი მაქვს სახელისუფლო ცვლილებების და ვიმედოვნებ, რომ ვიხილავთ პატიოსან, პროფესიონალ გენერალურ პროკურორს, რომელიც მართლაც გენერალურ წმენდას ჩაატარებს და ზოდელავას, ოქრუაშვილის, ადეიშვილის კადრებს ჩამოაცილებს პასუხსაგებ თანამდებობებს.
ჩემი აზრით, სასწრაფოდ არის დასაწყები ცვლილებები კანონმდებლობაში – ადამიანის უფლებებს თუ ვიცავთ, ადამიანის უფლებაა ოჯახის ღირსების დაცვაც, ქონების დაცვის უფლებაც და ა.შ. გინება, რომელსაც ბინძურად ახორციელებენ ნაციონალები, შორსაა ჩვენი, კავკასიური ეთიკიდან და ადათ-წესიდან, ამოძირკვონ მეტყველებიდან და ურთიერთობებიდან ბილწსიტყვაობა. დაცული იყოს ადამიანის ღირსება კანონით, თორემ სხვანაირად ნორმალურ სახელმწიფოს ჩვენ ვერ ავაშენებთ.

ირანდა კალანდაძე

მეტის ნახვა
23-06-2018, 13:00


რა ქვეყანა ეს, სადაც მამაკაცები ზნემოშლილი დედაკაცებივით ჭორაობენ, ხოლო დედაკაცები მამაკაცებივით იგინებიან და საქმეებს არჩევენ?

რა ქვეყანაა ეს, სადაც კაცი, ქართული გვარ-სახელით — კოტე იოსელიანი, სახალხოდ და საჯაროდ, ტელევიზიით, ბინძურ, ამაზრზენ ჭორს ავრცელებს და იმის არ ეშინია, რომ, როცა ტელევიზიის შენობიდან გამოვა, რომელიმე სხვა კოტე იოსელიანი ან რომელიმე სხვა გიორგი ან ზვიადი, როგორც არაკაცს, პასუხს მოსთხოვს.

რა ქვეყაანაა ეს, სადაც კაცებს იმის არ ერიდებათ, რომ არაკაცს დაუძახებენ, ხოლო დედაკაცები მათი მდიდარი სექსუალური ცხოვრების ამსახველი კადრების სახალხოდ ჩვენების შემდეგაც ურცხვად და უტიფრად ჩნდებიან ეკრანებზე და ქვეყნის საჭირბოროტო საკითხებზე მსჯელობენ.
რა ქვეყანაა ეს, სადაც ადამიანებმა სირცხვილის გრძნობა დაკარგეს და სირცხვილთან ერთად დაკარგეს ღირსებაც, რომლის გარეშეც ადამიანს ადამიანი არ ეთქმის.

რა ქვეყანაა ეს, სადაც ვიღაც პროვოკატორს შეუძლია მიტინგზე გამოვიდეს, ადამიანებს ცოლ-შვილი შეუგინოს, მერე ეს თავისი `შემოქმედება~ სოციალური ქსელით გაავრცელოს, ხოლო როცა ამ უმსგავსობის გამო პასუხს მოსთხოვენ, პასუხის მომთხოვნები ციხეში ჩაყარონ, პროვოკატორი კი დაუსჯელი დარჩეს — მას თურმე გამოხატვის თავისუფლების "წმინდათაწმინდა" "კანონი" იცავს?

რა ქვეყანაა ეს, სადაც საკმარისია, პოლიტიკოსის სახელი დაირქვა და ამის შემდეგ ყველაფრის უფლება გეძლევა — ცილისწამების, შანტაჟის, პროვოკაციის, სიცრუის ტირაჟირების. თითქოს პოლიტიკოსობა გათახსირებულობის ლოცენზიას იძლეოდეს.

რა ქვეყანაა ეს, სადაც დაუსჯელობის სინდრომიოთ გალაღებული მკვლელები, ყაჩაღები, ბანდიტები, უკან, ხელისუფლებაში აპირებენ მობრუნებას, ხოლო მათი ხელისბიჭი კოტიკო იოსელიანი კატეგორიულად მოითხოვს, "ნაცმოძრაობისთვის" სისხლიანი რეჟიმის დაძახება არავინ გაბედოსო.
რა ქვეყანაა ეს, სადაც შეიძლება ასეთი ამბები ხდებოდეს?

"როცა ეთერს იყენებ ჭორების ტირაჟირებისთვის (რისი გამეორების არავითარი სურვილი არ მაქვს) და როდესაც ყველანაირ მორალურ ადამიანურ წითელ ხაზს გადახვალ: მინიმუმ, ბოდიში უნდა მოიხადო ჩემთან და მთელ ტელევიზიასთან მიმართებაში! პოლიტიკოსი შვილებზე ბინძური ჭორების გავრცელების გზებს მედიის გამოყენებით არ უნდა ცდილობდეს! ეს არ არის გამოხატვის თავისუფლება!ეს არის ადამიანური მორალისა და უფლებების ყველანაირი დარღვევა!!! ეს არის სიბინძურე, გამოთქმული, რა ფორმასაც კატეგორიულად ვემიჯნები, პირდაპირ ეთერში და მოვითხოვ კოტე იოსელიანმა ბოდიში მოიხადოს "ფაბრიკის"ეთერში გამოთქმული ბინძური ჭორების გამო".

ეს "მრისხანე" წერილი ტელეკომპანია "იბერიის" ჟურნალისტმა გიორგი გასვიანმა მხოლოდ მას შემდეგ გამოაქვეყნა, რაც გათახსირებული იოსელიანის უზნეო გამოხტომას უამრავი მოქალაქის აღშფოთება მოჰყვა.

– ჩვენ ხომ ენმ-ის ოფისიდან ტუალეტის ქაღალდის მოპარვას გვაბრალებდა, მაშინ მივხვდი, რა ყველაფრის მკადრებელი ნაძირალა იყოო, — დააკომენტარა ოთო კახიძემ.

ამ საყოველთაო აღშფოთების ფონზე დაწერა გასვიანმა ზემოთხსენებული "მრისხანე" წერილი, თორემ მანამდე მან და "ვანიამ" ("ხმამ") მსუბუქი შენიშვნებით მიაცილეს ყიამყრალი სტუმარი კარამდე, გასვიანმა კი დამშვიდობებისას მაგრად ჩამოართვა ხელი კოტიკოს.
იოსელიანს დიდი ხანია, დაავიწყდა, რომ იოსელიანია, მაგრამ გასვიანსაც დაავიწყდა, რომ გასვიანია, თორემ ისე მოიქცეოდა, როგორც ასეთ დროს მისი გვარის ღირსეული კაცები მოიქცეოდნენ და სალახანა კოტიკოს ხელს კი არ ჩამოართმევდა, ჯერ ადგილზე მოახდევინებდა ბოდიშს, მერე კინწისკვრით მოისვრიდა სტუდიიდან.

ჩვენი მთავარი უბედურება ის ხომ არ არის, რომ ნელ-ნელა ყველას დაგვავიწყეს, ვინ ვართ, საიდან მოვდივართ, რა ჯიშის და რა ჯილაგისანი ვართ, ხოლო ეს თუ დაგავიწყდება, მერე ყველაფერს იკადრებ, ყველაფერზე მოაწერ ხელს და არც არაფრის შეგრცხვება, რადგან მახსოვრობა და მახსოვრობასთან ერთად წარსულიც გაქვს დაკარგული, რომლის გარეშეც ვერც აწმყოს ააშენებ და ვერც მომავალს.
გასვიანის "დიპლომატიური" სვლა იოსელიანის მხრიდან ბოდიშის მოთხოვნასთან დაკავშირებით, მოქალაქეებმა, როგორც იტყვიან, არ ჭამეს და იქით შეუტიეს ტელეწამყვანს — იქ არ გყავდა, მაშინვე რატომ არ მოახდევინე ბოდიში ან შენ თვითონ რატომ არ მოუხადე ბოდიში მაყურებლებს, ამისთანა თახსირის მოთრევისთვისო.

გასვიანი პირველი არ არის, ვისაც "ნაციონალები", მათი მოკავშირეები და სატელიტები თავიანთ გადაცემებში ექსპერტებად და მტყუან-მართლის გამრჩევებად მოჰყავთ და ქვეყნის დამაქცევრებს "კვალიფიციურ" კომენტარებს და შეფასებებს სთხოვენ.
არ არსებობს ტელევიზია, არ არსებობს ტელეშოუ, არ არსებობს ტელეგადაცემა, სადაც ეს უზნეობა არ ხდება.
მართალია, ნაცების გაჯეჯილება კოაბიტაციას ბრალდება, თუმცა, სინამდვილეში, ნაცებს და სხვა მათნაირ კრიმინალებს სწორედ მედია, განსაკუთრებით, ელექტრონული მედია ასულდგმულებს და სიცოცხლეს უნარჩუნებს.

რამდენიმე იშვიათი გამონაკლისის გარდა, თითქმის ყველა წამყვანი ქართული ტელევიზია ერთი და იგივეა, ერთ თარგზე და ერთ ქარგაზეა მოჭრილი და, საბოლოო ჯამში, ერთსა და იმავე მიზანს და ამოცანას ემსახურება.

გულუბრყვილობა იქნებოდა, გვეფიქრა, რომ ყოველივე ამის უკან ადგილობრივი ძალები დგანან და ისინი იძლევიან განკარგულებას, რომ ყველამ ერთ ხმაში იმღეროს და ყველამ ერთად, გაშლილი ფრონტით, ერთად გაილაშქრონ საქართველოს წინააღმდეგ.
ვფიქრობთ, საქმე გაცილებით რთულადაა და დირექტივები და ინსტრუქციები, სათანადო გრანტებით და დაფინანსებით, ქვეყნის საზღვრებს გარედან მოდის.
მოქალაქეები მოითხოვენ, კოტე იოსელიანმა კანონის წინაშე აგოს პასუხი.

კი, ბატონო, აგოს, მაგრამ გვაქვს კი ჩვენ ისეთი გამართული კანონი, რომ იოსელიანის მსგავს თახსირებს პასუხი აგებინოს?
არა, არ გვაქვს!

ჩვენ დღემდე სააკაშვილის მიერ ნაანდერძევი იმ კანონით ვხელმძღვანელობთ, რომელიც სიტყვით მკვლელებს, ცილისმწამებლებს, პროვოკატორებს, არაკაცებს და არაქალებს, ბინძური და საზარელი ჭორების გამავრცელებლებს იცავს, რაც იმას ნიშნავს, რომ აბსოლუტურად დაუცველია წესიერი და პატიოსანი მოქალაქე და, ამ მოქალაქესთან ერთად, დაუცველია ის სახელმწიფოც, სადაც ეს მოქალაქეები ცხოვრობენ.

მეტის ნახვა
23-06-2018, 12:00


(გაგრძელება, დასაწყისი იხ. "სგ" N 22)

1994 წლის 8 თებერვლის რეზოლუციაში ევროპარლამენტი წევრი-ქვეყნებისგან მკაფიოდ ითხოვდა ბოლო მოეღოთ ჰომოსექსუალისტებისთვის დაწესებული აკრძალვისთვის ჰყოლოდათ ოჯახი, იძლეოდა რეკომენდაციებს გარანტირებული ჰქონოდათ მთელი რიგი უფლებები, პარტნიორთა რეგისტრაციის შესაძლებლობა და მოხსნილიყო შეზღუდვა ჰომოსექსუალისტთა მიერ ბავშვთა მიშვილებაზე. 2000 წელს, ადამიანის უფლებათა ქარტიაში ევროპის კავშირმა უარი თქვა სქესის მითითებაზე ქორწინების განსაზღვრებისა და ბავშვის უფლებების დამტკიცების სფეროში (ლაპარაკია მშობლების თანასწორუფლებიანობაზე დედისა და მამის ხსენების გარეშე). 2001 წლის 5 ივლისის რეზოლუციაში ევროპარლამენტმა წევრ-ქვეყნებს რეკომენდაცია მისცა შეეცვალათ თავიანთი კანონმდებლობა ჰომოსექსუალისტთათვის თანაბარი უფლებების მინიჭების მხრივ და ევრო კავშირის დღის წესრიგში დაეყენებინათ საკითხი ჰომოსექსუალისტთა შორის ურთიერთობის კანონიკურობის აღიარებაზე. დაბოლოს 2003 წელს, ევროპარლამენტმა გაიმეორა თავისი მოთხოვნა მოხსნილიყო ჰომოსექსუალისტთა დისკრიმინაციის ყველა ფორმა (იურიდიული და ფაქტობრივი), კერძოდ, ქორწინებისა და ბავშვთა მიშვილების სფეროში. შემდეგათ, 2006 წლის რეზოლუციაში ქვეყნებს რეკომენდაცია მისცეს მიეღოთ ახალი ზომები ერთსქესოვანი ქორწინებების ლეგალიზაციისთვის და მოუწოდეს ყველას თავიანთი კანონმდებლობა ჰომოსექსუალისტებისადმი უფრო "ლმობიერი" კანონებით შეეცვალათ. გარდა ამისა, ამავე რეზოლუციით გათვალისწინებულია მთელი რიგი ზომები იმ ქვეყნების წინააღმდეგ, რომლებიც არაფერს იღონებენ ამ პოლიტიკის წინააღმდეგ გამოვლენილი სხვადასხვა ექსცესებისადმი. 

იმისთვის, რათა არ გამოწვიათ ევროპელთა პირველდაწყებითი მძაფრი საპროტესტო რეაქცია, გარდამავალი ნაბიჯის სახით ევროპის პოლიტიკური ელიტის მაღალმა ეშელონებმა შეიმუშავეს ქორწინების ალტერნატიული ფორმა, ერთსქესიანი პარტნიორობის დარეგისტრირების უფლება, რომლის წყალობითაც გარყვნილები ღებულობდნენ საგადასახადო შეღავათებს და მემკვიდრეობის უფლებებს. პირველად კანონი ამის შესახებ მიღებულ იქნა დანიაში 1989- წელს., ხოლო დღეისთვის ის არსებობს ანდორაში, ავსტრალიაში, ავსტრიაში, ბრაზილიაში, დიდ ბრიტანეთში, უნგრეთში, გერმანიაში, ისრაელში, ირლანდიაში, ისლანდიაში, კოლუმბიაში, ლიხტენშტეინში, ლუქსემბურგში, სლოვენიაში, ფინეთში, ხორვატიაში, ჩეხეთში, შვეიცარიაში, ეკვადორსა და აშშ-ს ზოგიერთ შტატში. ჰომოსექსუალისტებს შეუძლიათ ოფიციალურად დარეგისტრირდნენ იტალიის ზოგიერთ ქალაქშიც.

სხვადასხვა ქვეყნებში ეს "კავშირები" სხვადასხვაგვარად იწოდება, განსხვავებულია უფლებების ჩამონათვალიც, რომლებითაც ისინი სარგებლობენ, თუმცა ამით არსი არ იცვლება – ეს არის ჰომოსექსუალისტთა "ქორწინების" დაკანონების პირველი ფორმა. ბრძოლის ალგორითმი კარგად არის შემუშავებული და საკმაოდ მკაფიოდ მუშაობს. მოამზადეს რა ნიადაგი, უმეტესად "წინწაწეული" მმართველები კიდევ უფრო შორს წავიდნენ და ჰომოსექსუალისტებს უკვე ქორწინების სრული უფლებები მიანიჭეს. პირველი სახელმწიფო, რომელმაც ეს აღიარა, გახდა ჰოლანდია (2001 წელს.), შემდეგ ამ გზას დაადგნენ ბელგია (2003-წელს), ესპანეთი, კანადა, სამხრეთ აფრიკა, ნორვეგია, შვედეთი, პორტუგალია, ისლანდია, არგენტინა, დანია და აშშსა და მექსიკის ზოგიერთი შტატები. 2013- წლის აპრილს მათ შეუერთდა ურუგვაი და ახალი ზელანდია, 18 მაისს – საფრანგეთი, ხოლო 21- მაისს ბრიტანეთის პარლამენტის თემთა პალატამ მოიწონა კანონპროექტი, რომელიც ერთსქესიანი ქორწინიების უფლებას იძლევა ინგლისსა და უელსში. ამჯერად მსგავს კანონპროექტებს განიხილავენ ლუქსემბურგი, ნეპალი და პარაგვაი. 

არც ისე დრამატულად, მაგრამ საკმაოდ მძაფრად მიმდინარეობდა ამ საკითხის განხილვა ბრიტანეთის პარლამენტშიც. როგორც ევროპარლამენტის დეპუტატი დიდი ბრიტანეთის დამოუკიდებლობის პარტიიდან ნაიჯელ ფარაჯი უთითებდა, სინამდვილეში ყველაფერს წყვედტა არა ინგლისის პარლამენტი, არამედ ადამიანის უფლებათა ევროპის სასამართლო. პრემიერ-მინისტრმა კამერონმა, მისი პარტიისა და ერის საწინააღმდეგოდ, ეს კანონპროექტი პარლამენტს თავს მოახვია უშუალოდ სტრასბურგის მითითებით. ასე, რომ არ არის გასაკვირი საფრანგეთსა და ბრიტანეთში ერთდროულად რომ განიხილებოდა ეს კანონპროექტი. თუმცა, ფარაჯმა გახსნა ევროკავშირის უფრო ღრმა ზრახვები, რომლებიც სტოკჰოლმის პროგრამის რეალიზაციასთან არის დაკავშირებული და გულისხმობს ევროპის ქვეყნების უფლებათა უნიფიცირებას 2010–2014- წლების პერიოდში. ამ მიზნების მიღწევის მეთოდები წარდგენილ იქნა ბერლინგუერის მოხსენებაში 2010- წელს, რომელიც, როგორც ფარაჯმა ივარაუდა, ამა წლის ნოემბერში უნდა იქნეს მიღებული. ამ კანონის თანახმად, ნებისმიერი სამოქალაქო პაქტი ან ქორწინება, რომელიც ევროკავშირის ერთ რომელიმე ქვეყანაში იქნება დადებული, კანონიერად უნდა იქნეს ცნობილი სხვა წევრი-ქვეყნების მიერაც. ანუ თუ წყვილს უფლება არა აქვს ქორწინება გააფორმოს თავის მშობლიურ ქვეყანაში, მას ამის გაკეთება შეუძლია ევროკავშირის ნებისმიერ სხვა ქვეყანაში, და როდესაც თავის ქვეყანაში დაბრუნდება, იქ უკვე ეს პაქტი კანონიკურად უნდა იქნეს აღიარებული.

გასაგებია, რომ ამგვარი `"ქორწინების უფლება" ხელს შეუწყობს "ჰომოსექსუალური ქორწინების ტურიზმს", და მათ ვინც ამგვარი ქორწინების წინააღმდეგია, იძულებულს გახდის აღიაროს იგი სხვა ქვეყანაში მიღებული კანონების მიხედვით. 2008- წლის მსოფლიო კრიზისის დაწყებით და მსოფლიო ელიტის მიერ "ახალი მსოფლიო წესრიგის" დამყარების აუცილებლობის ღიად გამოცხადებით სოდომიტების "უფლებების" დამკვიდრების პოლიტიკა ახალ დონეზე გადავიდა. ჯერ-ერთი, ის აღწევს მსოფლიო მასშტაბებს, მეორეც, ჰომოფობიასთან ბრძოლის საბაბით ღებულობს ტრადიციული ღირებულებების აგრესიული დათრგუნვისა და გამოძევების ფორმას. 2008 -წელს გაეროს ისტორიაში პირველად საფრანგეთის, ნიდერლანდებისა და სხვა მთელი რიგი სახელმწიფოების ინიციატივით გენერალური ასამბლეის 63-ე სესიაზე მიღებულ იქნა დეკლარაცია ადამიანის უფლებებთან და სექსუალურ ორიენტაციასთან და გენდერულ იდენტურობასთან დაკავშირებით, რომელსაც მხარი დაუჭირა სახელმწიფოთა მესამედმა, დღეისთვის მას ხელი მოაწერა უკვე 68 სახელმწიფომ (ალბანეთი, გერმანია, ანდორა, არგენტინა, სომხეთი, ავსტრალია, ავსტრია, ბელგია, ბოლივია, ბოსნია-ჰერცოგოვინა, ბრაზილია, ბულგარეთი, კანადა, მწვანე კონცხი, ჩილი, კოლუმბია, კოსტა-რიკა (შეუერთდა 2010 წლის მარტში), ხორვატია, კუბა, დანია, ეკვადორი, აშშ (შეუერთდა 2009 წ.), ესპანეთი, ესტონეთი, მაკედონია, ფინეთი, საფრანგეთი, გაბონი, საქართველო, საბერძნეთი, გვინეა-ბისაუ, უნგრეთი, ირლანდია, ისლანდია, ისრაელი, იტალია, იაპონია, ლატვია, ლიტვა, ლიხტენშტეინი, ლუქსემბურგი, მალტა, მავრიკია, მექსიკა, ჩერნოგორია, ნეპალი, ნიკარაგუა, ნორვეგია, ახალი ზელანდია, პარაგვაი, ნიდერლანდები, პოლონეთი, პორტუგალია, ცენტრალური აფრიკის რესპუბლია, რუმინეთი, დიდი ბრიტანეთი, სან-მარტინი, სან ტომე-და-პრინსიპე, სერბეთი, სლოვაკეთი, სლოვენია, შვედეთი, შვეიცარია, ტიმორ-ლესტე, ურუგვაი და ვენესუელა).

ამან შედეგად გამოიწვია სოდომიტების უფლებების საყოველთაო გამყარება, რომელმაც თავი იჩინა ახლადმიღებულ კანონებში, რომლებიც ითვალისწინებენ დასჯას ჰომოფობიის საფუძველზე, ცნობენ ერთსქესოვან ქორწინებას და ამარტივებენ ტრანსგენდერთათვის ოფიციალური დოკუმენტების გაცემას, სადაც მითითებულია სასურველი სქესი. პოლიციის თანამშრომელთათვის, ციხეებისა და სოციალური მუშაკებისთვის, ასევე სხვა პერსონალისთვის შემუშავდა შესაბამისი პროგრამები. მრავალ სკოლაში რეალიზებულ იქნა ინიციატივები, რომლებიც მიმართულია დაშინების პრაქტიკის აღმოფხვრისკენ. 2011 წლის 15 ივნისს, ადამიანის უფლებათა დაცვის გაერო-ს საბჭომ 17/19-ე რეზოლუციით დაამტკიცა თანასწორობა ყველა ადამიანს შორის მიუხედავად მისი სექსუალური ორიენტაციისა და გენდერული იდენტურობისა. ტექსტი, რომელიც წარადგინა სამხრეთ აფრიკამ, მხარი დაუჭირა 39-მა ქვეყანამ და ხელი მოაწერა 86-მა, დაამტკიცა ადამიანის უფლებათა უნივერსალურობა და მოითხოვა რათა 2011 წლის ბოლომდე შედგენილიყო მოხსენება სექსუალურ უმცირესობებთან დაკავშირებულ დისკრიმინაციულ პრაქტიკასთან დაკავშირებით.

მეტის ნახვა
23-06-2018, 10:00


მამუკა ბახტაძე - კაცი მომავლიდან

წერილი, საიდანაც ფრაგმენტებს გთავაზობთ, რამდენიმე თვის წინათ დაიბეჭდა "საერთო გაზეთში".


"ამასწინათ ერთ-ერთ ტელეარხზე საქართველოს ფინანსთა მინისტრს მამუკა ბახტაძეს ვუსმინე.
აქამდე ამ ადამიანზე ზედაპირული და ბუნდოვანი წარმოდგენა გვქონდა, რადგან ის თვითონ არ გვანებივრებდა თავისი ინტერვიუებით თუ საჯარო გამოსვლებით.

ფაქტობრივად, ეს იყო პირველი ვრცელი ინტერვიუ, რომლითაც მამუკა ბახტაძე ფართო საზოგადოებას გაეცნო.
პირადად ჩემთვის ეს გაცნობა ერთგვარი სიურპრიზი, როგორც იტყვიან, ერთგვარი სასიამოვნო მოულოდნელობა, უფრო მეტიც, ერთგვარი აღმოჩენა იყო.

რა უნდა იყოს იმაზე მეტად სასიხარულო, როცა გონიერ, ჭკვიან და, რაც მთავარია, თავისი ქვეყნის პრობლემებით გულწრფელად შეწუხებულ ადამიანს დაინახავ, რომელიც არა მარტო წუხს ამ პრობლემების გამო, არამედ აქტიურად ცდილობს მათი დაძლევის გზები და საშუალებები გამოინახოს.

კიდევ უფრო სასიხარულოა ის ამბავი, როცა ასეთი ადამიანი ხელისუფლებაში მოდის და ერთ-ერთ ისეთ საპასუხისმგებლო თანამდებობას იკავებს, რაც მას საშუალებას მისცემს, თავისი იდეები რეალურად განახორციელოს.
პირველივე ცვლილებები, რაც მამუკა ბახტაძემ ფინანსთა მინისტრის რანგში შემოგვთავაზა, ფაქტობრივად, ეს არის რევოლუციური ცვლილებები, რაც აუცილებლად სასიკეთოდ წაადგება ქართული ეკონომიკის განვითარებას და ქვეყნის მოსახლეობის სოციალური მდგომარეობის გაუმჯობესებას.

"ქართულმა ოცნებამ" ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ ბევრი საინტერესო ცვლილება განახორციელა, თუმცა ეს ბოლო საგადასახადო ცვლილება, შეიძლება, აქამდე მიღებული ყველა ცვლილების მთავარ ქვაკუთხედად და მათი ეფექტურად ამოქმედების მთავარ ბერკეტად იქცეს.

მამუკა ბახტაძის განცხადებით, ახალი საგადასახადო ინიციატივა აყალიბებს უპრეცედენტო შეღავათიან რეჟიმს მცირე მეწარმეებისთვის. აღნიშნული ინიციატივა წარმოადგენს მსოფლიო პრაქტიკაში უნიკალურ მოვლენას და ის შეეხება მეწარმე ფიზიკური პირების თითქმის 100 პროცენტს, სულ 120 000 ფიზიკურ პირს და მათ უკან მდგომ ადამიანებს.
ამ ინიციატივით ქვეყნის ეკონომიკაში მნიშვნელოვნად გაიზრდება მცირე და საშუალო ბიზნესის წილი, რაც საშუალებას მოგვცემს, მოვიცვათ მოსახლეობის ყველა ფენა.

ახალი ინიციატივის ფარგლებში, მცირე ბიზნესის სტატუსს მიიღებს ყველა ის მეწარმე, რომლის შემოსავალი არ აღემატება 500 000 ლარს.

მამუკა ბახტაძე:"დღეს ეს ზღვარი არის 100 000 ლარიდან ჩვენ 5-ჯერ ვზრდით ამ ზღვარს. ჩვენ ასევე 5-ჯერ ვამცირებთ გადასახადებს ჩვენი მეწარმეებისთვის და ნაცვლად დღეს არსებული 5%-იანი ზღვარიდან, ჩამოვდივართ 1%-იან ნიშნულამდე. ჩვენი მიზანია, მეწარმეები რაც შეიძლება ნაკლებ დროს ხარჯავდნენ საგადასახადო ორგანოებთან ურთიერთობაში და ისინი მთლიანად იყვნენ ფოკუსირებულნი თავიანთ ეკონომიკურ საქმიანობაზე. ჩვენ მივიღეთ გადაწყვეტილება, რომ მცირე მეწარმეები გავათავისუფლოთ ყველანაირი დამატებითი ბუღალტერიის წარმოებისგან. მცირე ბიზნესს ვალდებულება ექნება, კანონმდებლობით დადგენილ შემთხვევებში გამოიყენოს მხოლოდ საკონტროლო-სალარო აპარატი და სასაქონლო ზედნადები".

დღეს არსებული პრაქტიკა გულისხმობს გადასახადების წინასწარ გადახდას ე.წ. საავანსო რეჟიმში. ეს პრაქტიკა გაუქმდება და მცირე მეწარმეები 1%-იან ბრუნვის გადასახადს თვის ბოლოს გადაიხდიან.

მცირე მეწარმეები, რომლებიც მცირე მეწარმის სტატუსის პარალელურად ჩათვლიან საჭიროდ, დარეგისტრიდნენ დღგ-ს გადამხდელებად, ისინი სტანდარტულ რეჟიმში შეძლებენ დღგ-ს ჩათვლას, ან დღგ-ს ზედმეტობის დაბრუნებას ბიუჯეტიდან 5–7 დღის ვადაში.

მამუკა ბახტაძის განცხადებით, ახალი რეფორმების ტალღის ფარგლებში, მცირე მეწარმეობის განვითარების წახალისებისთვის გათვალისწინებული საგადასახადო შეღავათების გარდა, ინიცირებულია რამდენიმე მნიშვნელოვანი სიახლე, რომელიც ხელს შეუწყობს ქვეყნისთვის მნიშვნელოვანი სფეროების განვითარებას.

უაღრესად საინტერესოა ის ახალი რეგულაციები, რაც მამუკა ბახტაძის ინიციატივით საბანკო სექტორს დაუწესდება.
საქართველოს მოსახლეობა დიდი ხანია ითხოვს რეგულაციებს, რომლებიც მოსახლეობას და ბანკებს შორის ჯანსაღი, ცივილური ურთიერთობების ფორმებს დაამკვიდრებს.

საერთოდ, ყველა ინიციატივა, რომელიც მამუკა ბახტაძემ ფინანსთა მინისტრობის დროს წამოაყენა, მოსახლეობის ინტერესებზე, მისი კეთილდღეობის გაუმჯობესებაზე არის ორიენტირებული.
ცხადია, მამუკა ბახტაძეს პრემიერ-მინისრის პოსტი მეტ საშუალებას მისცემს უფრო ფართოდ და ოპერატიულად განახორციელოს ის იდეები, რომლებიც ქვეყნის ეკონომიკურ განვითარებას შეუწყობს ხელს.

ადამიანები სამშობლოს კი არა, სამშობლოში არსებულ უვარგის კანონებს გაურბიანო, – ნათქვამია.
საქართველოდან ბევრი ქართველი გაიქცა.

ისინი საქართველოს კი არა, სწორედ უვარგის კანონებს და ამ უვარგისი კანონების გამო შექმნილ მძიმე სოციალურ სოციალურ პირობებს გაექცნენ.
ვერ ვიტყვით, რომ ამ ცვლილებებით ყველა უვარგისი კანონი უცებ შეწყვეტს არსებობას და ყველაფერი ერთბაშად გამოსწორდება.

არა, ეს ნამდვილად ვერ მოხდება ასე, თუმცა ეს ცვლილებები უეჭველია, დასტურია იმისა, რომ ხელისუფლება აქტიურად იწყებს მოქმედებას, რომ ძირეულად შეცვალოს იმ საგადსახადო პოლიტიკის ცალკეული პარამეტრები, რომლებიც ქვეყნის ეკონომიკის სწრაფი ტემპებით განვითარებას აფერხებს და ამუხრუჭებს.

"მამუკა ბახტაძე – კაცი მომავლიდან", ეს სათაური ამ წერილისთვის შემთხვევით არ შეგვირჩევია.

ქვეყანას რაც შეიძლება მეტი მომავალზე მოფიქრალი ადამიანები სჭირდება სახელისუფლო სტრუქტურების ყველა რგოლში, ადამიანები, რომელთათვისაც მთავარი დევიზი იქნება დიდი ილიას ეს სიტყვები: `ჩვენ უნდა ჩვენი ვშვათ მყოობადი, ჩვენ უნდა მივცეთ მომავალი ხალხს".

მეტის ნახვა
22-06-2018, 16:32