სარეკლამო ადგილი

947x125



კეშას ბლოგი
____________________
დაახლოებით ერთი წლის წინ, ჯომარდობის ფედერაციის პრეზიდენტმა, სამოქალაქო მოძრაობა „ძალა ერთობაშია“ დაარსა. ბოლო დროს, მოძრაობის წევრები საოკუპაციო ხაზთან პატრულირებენ. ამბობენ, რომ პროტესტმა ქვეყნის ოკუპაციასთან დაკავშირებით, სოციალური ქსელიდან რეალურ ცხოვრებაში უნდა გადაინაცვლოს.

ხოდა, ხან ფოტოებს გვიგზავნიან ოკუპირებული ტერიტორიებიდან, ხან მტრის ბაზის მდგომარეობას გვამცნობენ და ხანაც დედაქალაქში დადიან „ანტიოკუპაციური ტაქსებით“…

მე არ ვკითხავ, ბატონ დავითს, სად იყო და რას აკეთებდა აქამდე, მშვენივრად ვიცი და იმიტომ.

მაგრამ ნამდვილად მაინტერესებს, ან მანქანების შესაძენი ფული საიდან გადმოირიცხა, ან საოკუპაციო ხაზთან პატრულირებისთვის საჭირო თანხები საიდან მოდის – ამ ადამიანების ოჯახებს ხომ რჩენა სჭირდებათ? მინიმალურ საარსებო მინიმუმს ხომ უხდის ვიღაც? – ხოდა, ვინ, ვინ გაფინანსებთ, ბატონო დავით? ვისი მოტანილი ფულით მიდიხართ ჩემი ქვეყნის საოკუპაციო ხაზთან, მინდა ვიცოდე.

მე მიყვარს ჩემი ქვეყანა, ბატონო დავით, არ ვიცი, თქვენზე მეტად თუ ნაკლებად, არავის და ვერავის შევეჯიბრები – ჩემი ქვეყნის სიყვარულში. მე მიყვარს ჩემი ქვეყანა და მისი ყოველი გოჯი – მაგრამ ქვეყანა მხოლოდ მიწა არ არის, ჩემი ქვეყანა – ჩემი ქართველია. ქართველის გარეშე, რა ფასია აქვს საქართველოს.

ხოდა, მითხარით, მითხარით, რომ შეგვიძლია ომის მოგება რუსეთთან, მითხარით და მოვალ, მოვალ და ვიომოთ.
მითხარით, რამდენი ადამიანი უნდა შეეწიროს კიდევ რუსეთთან ომს, ბატონო დავით, გადავთვალოთ მერე ჩვენი ქართველები, თუ ვეყოფით, თუ გეყოფით, მოვალთ და დაე, ჩავიხოცოთ და დავიბრუნოთ მიწა ქართული.

ოღონდ, რამე თუ ისე არ წავიდა, მე არ მყავს ავტომანქანა, ბატონო დავით, მე არც ანგარიშები მაქვს ბანკში, რომ გამოვიტანო და ქვეყნიდან გავიქცე…
ასეც რომ იყოს, რომ მქონდეს ანგარიში და ავტომანქანა – ვერ დავუტოვე მე ჩემს დაბომბილ ქვე­­ყანას – ხოდა, რას იზამთ, რას გვიზამთ, რას ეტყვით მერე, ჩემს შვილს რას ეტყვით, ბატონო დავით?

მომაყარეთ, მიწა მომაყარეთ, ბატონო დავით, თუ ჩემს ქვეყანას წაადგება, მოვალ, ვიომებ და მომაყარეთ ქართული მიწა – მაგრამ, დანამდვილებით უნდა იცოდეთ, ზუსტად უნდა მითხრათ, რომ მოვიგებთ ომს, რომ ჩემი სისხლი არ იქნება ამაო.

გამოვიყვანეთ 2008 წელს დათვი ბუნაგიდან, ბატონო დავით, მერე? სად იყავით 2008 წელს, ბატონებო? რატომ არ შეაკალით თავი ოკუპანტს, რატომ არ დამიძახეთ მაშინ საბრძოლველად, რატომ არ ითხოვდით მაშინ ქუდზე კაცს? რატომ დავიხიეთ უკან, თუ მეტი შეგვეძლო? რატომ არ მივიყვანეთ დაწყებული საქმე ბოლომდე? რატომ შევძვერით ჩირგვებში?

სად იყავით, ბატონო დავით, გორი რომ იბომბებოდა? საზღვრები რომ გადმოჰქონდათ გოჯ-გოჯ ოკუპანტებს, მაშინ რას აკეთებდით? ვიცი, რასაც აკეთებდით, 2008 წელს დოკუმენტური ფილმის მონტაჟით იყავით დაკავებული.

სად იქნებით, ბატონო დავით, 2018 წელს, თუ ისევ გადმოვა დათვი შეტევაზე, თუ ისევ დაგვიპირებს დათვი დატორვას? გადამეფარებით, ბატონო დავით? გადაეფარებით, ჩემს გორს, ბატონო დავით? ეყოფა მერე თქვენი ფართო მკერდი ჩემს გორს, ბატონო დავით? გადაეფარება ჩვენი მკერდი და დაიცავს საქართველოს, ბატონო დავით?

ერთ თქვენს თანამოაზრეს ჰკითხეს ფეისბუქზე – თურქეთი არ არის ოკუპანტიო?

უპასუხა: – არა, თურქეთი ნატოს წევრი ქვეყანაა და ჩვენი პარტნიორი, ოკუპანტი ოსმალეთი იყო და არა თურქეთიო.
ხო, ნატოს წევრი ქვეყანა როგორ იქნება ოკუპანტი? მხოლოდ წაღებული ტერიტორიების გამოა თურქეთი ოკუპანტი?

თურქული წარწერებითაა გადაწერილი ბათუმის ყველა მეორე ოფისი, ყველა მეორე მაღაზია, ყველა მეორე კაფე…

თურქეთი რომ არ არის ოკუპანტი, ეგ იმ 16 წლის გოგონებს უთხარით, რომლებსაც თურქები გვიბახებენ.

თურქეთი რომ არ არის ოკუპანტი, ეგ იმ ოჯახებს უთხარით, რომლებმაც საჭმლის სანაცვლოდ, შვილები მისცეს თურქებს.
თურქეთი რომ ჩვენი პარტნიორია, ეგ თურქეთიდან დაპორტირებულ ქართველებს უთხარით, იქ მონებად მომუშავე ქართველებს უთხარით.
ქართველის ნაწამები სხეული იპოვნეს თურქეთში რამდენიმე დღის წინ.

გუშინ ქართველი ქალის და­ჩე­ხი­ლი გვამი დატოვეს თურქეთის ქუჩებში ცხოველთა საჯიჯგნად.
შარშან, დანის მრავლობითი ჭრილობით იპოვნეს ქართველი მღვდელი, თურქეთის ერთ ქალაქში, მართლმადიდებლური ტაძრის წინ დაგდებული.
წარმოდგენა თუ გაქვთ, რამდენი ქართველი კვდება და იკარგება თურქეთში?

ან, იქნებ, ამ თქვენს დამფინანსებლებს არ სურთ თურქეთში დაკარგული ქართველების ძიებაზე ფულის დახარჯვა, ბატონო დავით? თურქეთში მკვდარი ქართველი არ აინტერესებთ, იქნება, ფულის გამომგზავნებს? თურქეთში ნაწამები ქართველი არ არის, იქნება, გასაშუქებელი თემა და ბოდიშს გიხდით, რომ წამოვწიე.

ხომ ამბობთ, რომ გიყვართ საქართველო და ქართველები – ხოდა, დაგვყარეთ, დაგვყარეთ, მა­მულიშვილებლო, შინაურ მტე­რ­თან და წადით საზღვართან, გარეული დათვის გამოსაღვიძებლად, რომლის ტორის დანახვაზეც ქვეყანა ერთიანად იცლება ქართველებისგან, რომლის ერთ დაღრიალებაზე ბანკებიდან ხსნიან ანგარიშებს და პედალს აწვებიან.

მე არ ვარ მშიშარა, დამიძახეთ და ჩამოვალ, დავდგები და ვიომებ, ვიომებ და მოკვლა არ ვიცი, ამიტომ მომკლავენ, მომკლავენ და სანამ ჩემს გვამს გადმოაბიჯებენ, სანამ ჩემი გვამისგან გზას გაათავისუფლებენ – ფორა მოგეცემათ – არ ვიცი, გასაქცევი, თუ საომარი ფორა – არც ერთი მენანება და არც მეორე.

მხოლოდ მითხარით, რომ მოვიგებთ ჩვენ ომს.
მხოლოდ მითხარით, დანარჩენი საქართველო ვის დავუტოვოთ? ვის შევაჭამოთ? ვის ვაჩუქოთ?
მითხარით, ვინ გაზრდის ჩემს შვილს ქართველად – თურქი თუ არაბი?
მითხარით, რომელ ტაძარში ილოცებს ჩემი შვილი.
მითხარით, რა ენაზე ისაუბრებს ჩემი შვილი.
მითხარით, ვინ მომაყრის ქართულ მიწას.
მითხარით, რა ერქმევა ჩემს სამშობლოს.

მეტის ნახვა
4-05-2018, 10:30


ივანიშვილის მოსვლის მეორე ეტაპი უნდა იქცეს აღდგინების და განახლების პროცესად, გაჩენილი "ხვრელების" და "წაშლილი" ზონების განახლების ხელოვნებად.

ურთულესი დრო დგას კულტურისთვის, მორალისთვის, ეკონომიკისთვის, ერის დემოგრაფიული გადარჩენისთვის…
ივანიშვილს დახვდა "ქართული ოცნების" ერთგვარი ჩონჩხი, რომელიც თავიდან ასაწყობია. ეს სავალალო რეალობაა!..
აქ მინდა მოვიტანო (გავიხსენო) ასეთი პოეტური ტექსტი, ერთგვარი ფილოსოფიური სენტენცია:
"ენკენიობას – კიდობნის გახსნის დღეს –
მოულოდნელად ხოგაის მინდი დაბრუნდა თავის სამშობლოში!
პირველად ხვთიშობლის ნიშმა იცნო იგი.
მერე – პირიმზის ყვავილმა, რომელიც ის-ის იყო, ამოდიოდა მიწიდან…
ბრუნდებოდა ხოგაის მინდი:
თანდათან ჩამოდიოდა სინათლე მთებზე,
ბრუნდებოდა ღამე – ღამეში,
დღე – დღეში,
სიხარული – სიხარულში,
დარდი – დარდში,
ზამთარი – ზამთარში,
ყვავილი – თოვლში…
ყველაფერი თავის ადგილზე დგებოდა…
ეს ერთგვარი მისტიკური დროა, საბედისწერო, მაგრამ შემობრუნებული…
ასეთი უნდა იყოს "მაგის" და წინამძღოლის დაბრუნება მისტიკურ დროში…
მისი მოსვლით ბევრი რამ უნდა იცვლებოდეს, უწინარეს, ადამიანი უნდა უბრუნდებოდეს ხვთიურ ბუნებას და ბუნება – საკუთარ თავს… და ადამიანის დაბრუნების სიხარულს გრძნობდეს თუნდაც თოვლიდან ამოსული ყვავილი…
ივანიშვილს განგებამ ასეთი მისია დაუწესა…

ბიძინა ივანიშვილმა შეაჩერა სააკაშვილი და ახალი პროცესი დაიწყო – ეს იყო პირველი ურთულესი ფაზა – რაღაცის დასრულება და სხვა ეტაპზე გადასვლა…
მაგრამ ბიძინა ივანიშვილი წავიდა და პროცესი შეჩერდა…
იგი თავისით არ გაგრძელდა…
და აი, იგი კვლავ შემობრუნდა და დადგა იმ ადგილზე, საიდანაც წავიდა!
და ეს ასეც უნდა მომხდარიყო…

ზნეობრივ რევოლუციებს პიროვნებები ახდენენ!
ეკონომიკურსაც…
კულტურულსაც…
თავისით არაფერი ხდება…
ხოლო "უპიროვნო" ქვეყანაში, ულიდერო, უგმირო საზოგადოებაში, ქვეყანას ანარქია და `უპატრონო ფარის სინდრომი~ იპყრობს და წინ და უკან დადის – ერთ ადგილს ტკეპნის, როგორც ბუდეში შესული მზე…
ანდაც, უფსკრულში იჩეხება.
აგრესიულ, ულიდერო ლიბერასტულ საზოგადოებას არ უნდა ლიდერი, რომელშიც აკუმულირებული იქნება სულიერი მისია, ეროვნული დაცვის იდეა და ყოველივე ის, რასაც ერის მოძრაობის (დინების) სწორად წარმართვა შეუძლია.
მათ ურჩევნიათ, საზოგადოებისთვის "გამოხატვის თავისუფლება" იყოს მთავარი იდეა (?!), რასაც მორალურ ნიველირებამდე და ფასეულობათა ნგრევამდე მიჰყავს ქვეყანა.
"გამოხატვის თავისუფლება" ერთგვარ უმორალო, სამართლის არმქონე სახელმწიფოს თუ საზოგადოების არსებობას გულისხმობს…
ყველაფრის ქმნა და თქმა გიჟის დონეზე და არაფერზე რეაქცია და პასუხის გაცემა…
ასეთი საზოგადოება ჩამოგვიყალიბდა ჩვენ…
ეს არის რევოლუცია სულიერი დეფორმაციისკენ და ანომალიისკენ მიდრეკილი, რომელსაც სატანური ძალები ახვევენ XXI საუკუნის მსოფლიოს ახალი ფსევდოცივილიზაციის სახელით.

ვინ გამოასწორებს ამ ვითარებას? ვინ დაუპირისპირდება მსოფლიო მორალურ კრიზისს და ლიბერასტულ ძალადობას?! ამას ამერიკის პრეზიდენტი ვერ ახერხებს – ტრამპს საპროტესტო დემონსტრაციებს უმართავენ, არა მარტო იქ, ამერიკაში, არამედ აქ, საქართველოში ჩვენი ლიბერასტი ენჯეოები. არ არის ეს ტრაგიკომიკური ვითარება?!
ვინ უშველის ამას? საზოგადოება, რომ იტყვიან, "დააჩმორეს" ტელევიზიებმა. იგი ზომბირებული და წაშლილია.
არც ერთი ტელევიზია სახელმწიფოს და ერს არა აქვს, ყველა მტრის წისქვილზე ასხამს წყალს!
ყველა ტელევიზიიდან მოდის მაზომბირებელი, ანტიქრისტიანული, ანტიეროვნული აგრესია (პროპაგანდა), უარყოფითი, შავი ენერგია…
ინგა გრიგოლიას კივილი ეკრანს ხეთქავს, არ ჩამოჰყავს ტრიბუნიდან გირჩები, ლიბერასტი ნარკომანები და შალიკოს ტიპის კლონები (რომელმაც კვირაში ერღხელ მაინც ასე უნდა დაიწყოს თავისი გამოსვლა: "ოლიგარქმა ბიძინა ივანიშვილმა გაყიდა და დაანგრია საქართველო!..")
გახსოვთ, რიყიდან გაქცეული, სააკაშვილისავე სიტყვით, ბაზალეთში ტახტის ქვეშ (თუ კასრში) კურდღელივით რომ ემალებოდა?!
ახლა მისი ხელის ლაქია გახდა, მესამედ მიეყიდა ეშმაკს და მეზობლის ფინიასავით ჰყავს ჩამოკიდებული შარვლის მუქასარზე ბიძინა ივანიშვილს!
ამბობენ, ყოველ ასეთ გამოხტომაზე მას 10 000 დოლარს აძლევენ სააკაშვილის "ანგარიშიდან-ო". ეს მართლა სირცხვილზე უარესია...

ივანიშვილის დაბრუნება, მისი "მეორედ მოსვლის" გადაწყვეტილება, არ არის მარტივი. მან თავიდან უნდა აღადგინოს მის მიერ ერთხელ უკვე დალაგებული ქვეყნის "ინტერიერი" და გადაიყვანოს სრულიად სხვა, ახალ, მოულოდნელ ფაზაში…
მან უნდა გააკეთოს რამდენიმე ურთულესი სვლა პოზიციის მოსაგებად, რომელიც შეცვლის ვითარებას, როგორც ეკონომიკაში, ასევე კულტურასა და ეთნო-ფსიქიკაში…
მსოფლიო პოლიტიკას ტრამპი ვერ ცვლის და ეს ივანიშვილსაც გაუჭირდება, მაგრამ საკუთარი ერის ანომალიური ვითარება უნდა დაძლიოს მის მიკროსივრცეში!
ეს დაბრუნება დაბრუნებაც უნდა იყოს და "მეორედ მოსვლაც"… მისი მოქმედება უნდა გახდეს რადიკალური და უკომპრომისო…
"ქართული ოცნება~ უნდა დააბრუნოს ქართულ ოცნებაში, ამ ცნების ფართო გაგებით და ქვეტექსტით!..
რა ხდება, ვინ გაიყვანა ქართული ოცნებიდან "ქართული ოცნება", რამ გაართულა სიტუაცია და გამოიწვია ვითარების სტაგნაცია, თითქოს ყველაფერი გაჩერდა და შეიბოჭა, გაიფლანგა ივანიშვილის ავტორიტეტი…
რა მოხდა? შემიძლია ვთქვა, რომ ივანიშვილის გასვლამ პოლიტიკიდან გამოიწვია ერთგვარი ფსიქოლოგიური სტრესი და ნიჰილიზმი ხელისუფლებასა და საზოგადოებაშიც. ხელისუფლებაში მყოფთა "ორჭოფობა" გადაწყვეტილებათა მიღებაში.
ამუშავდა "კოჰაბიტაციის" ვირუსი – დაუსჯელი დამნაშავენი ღიად გამოვიდნენ "მზეზე" და პირდაპირ დაუწყეს გინება ივანიშვილს და "ქართულ ოცნებას", დაიწყეს მისი საყოველთაო დისკრედიტაცია "რუსთავი 2"-ზე და არა მარტო იქ...
როგორც ვთქვი, "ტელევიზიები "ტროას ცხენებად" იქცნენ – ყველა არხი მიიმართა "ხელისუფლების" წინააღმდეგ, რომ სახელმწიფო შიგნიდან ააფეთქონ...
დაუსჯელობის სინდრომი და გამოხატვის თავისუფლება არასამთავრობოთა და მესამე სექტორის ხელში საშიშ ვირუსად იქცა და საზოგადოების სრული დეზორიენტაცია და ზომბირება გამოიწვია, მოწამლა ახალი თაობის ფსიქიკა.

ზოგადად, მეტად საგულისხმო მოვლენაა პიროვნებათა დაბრუნება და `მეორედ მოსვლა~. ბრძენი, ქარიზმული პიროვნებები ხშირად ბრუნდებოდნენ პოლიტიკაში, მართალი, სამართლის მქმნელი, მოწყალებით და სიუხვით გამორჩეული, ქველი და გულოვანი მოღვაწე ყოველთვის უნდა ბრუნდებოდეს.
– წასული იყო და დაბრუნდა ჩერჩილი თავის დროზე;
წასული იყო და დაბრუნდა დე გოლი;
– ნაპოლეონი დაბრუნდა 100 დღით...
– წასული დენ სიაო პინი არ დაბრუნებულა, მაგრამ იქიდან მართავდა მილიარდიან ჩინეთის იმპერიას, სადაც იყო, ანუ ჩრდილში იდგა;
– წასული იყო ბიძინა ივანიშვილი და დაბრუნდა!
მას მაშინაც (იქიდანაც) და ახლაც, ისევე შეუძლია გავლენის მოხდენა ჩვენს `პოლიტიკურ დინებათა მოქცევაზე~, როგორც მთვარის ველს – დედამიწაზე.
მაგრამ ლიბერასტ ფარისევლებს არ უნდათ "გამოჩინებული" ღირსეული კაცის დაბრუნება, რუსთველიც რომ იყოს, არ უნდათ ლიდერი, რომელსაც ექნება მკვეთრი გავლენა საზოგადოებაზე…
მათ არ აწყობთ პიროვნება, რომელსაც შეუძლია ვითარების შეცვლა – არ არის ლიბერასტული სამყაროსთვის მისაღები ასეთი ლიდერი. მათ ურჩევნიათ, არაფერში "არაფრებად" ყოფნა, ანუ ბელადმკვდარ "ერთიანი ბაყაყების ჭაობში" ცხოვრება.
არ ჩანს ჩვენს ქვეყანაში, ჩვენს საზოგადოებაში უფრო ქარიზმული ადამიანი, რომელსაც შეუძლია რაიმეს გადარჩენა, ან შეცვლა, ივანიშვილის გარდა…
ჩვენ ვხედავთ, რამდენად ძნელია"უპიროვნო" მსოფლიოში ქვეყნის (სახელმწიფოს) გადარჩენა. ხომ ვხედავთ, როგორ ინგრევა და იღუპება სახელმწიფოები და ერები ჩვენს თვალწინ.
ჩვენც ამ ბედისწერის (განსაცდელის) ზღურბლთან ვდგავართ და მაინც არ გვინდა, გვყავდეს კაცი ქვეყანაში, რომელსაც რაღაც შეუძლია, შალიკოებისა და მელიებისგან განსხვავებით,

ჩვენ ოკუპირებულ, დანგრეულ ქვეყანაში ვცხოვრობთ, გარიყული კიდობნის მგზავრებივით, რომელიც გადასარჩენია, მაგრამ მისი გადარჩენა არ არის ადვილი.
არ არის ადვილი, მით უფრო, რომ შინაურ მოღალატეებსაც კი შეუძლიათ მისი გაცვლა და გაყიდვა, ერთ გრანტზე შეუძლიათ დასმენა და ღალატი…

ვინ უნდა გააღვიძოს ჩაძინებული გემის ეკიპაჟი, ვინ უნდა აყაროს მუქთამჭამელნი, ცოცხალ-მკვდარნი, ორჭოფი ფარისეველნი და გააძევოს გემბანიდან.
ეს მხოლოდ და მხოლოდ ივანიშვილმა უნდა შეძლოს და ვფიქრობ, შეძლებს!
მას შეუძლია შექმნას მოქმედების სხვა (მოულოდნელი) სისტემა და გრაფიკი!.. თუ ასე არ მოხდა, ეს "გიენები" თვითონ შეჭამენ მას

დაბრუნება ერთია, მაგრამ მთავარია, დაბრუნებულს ვინ დახვდება ჩავლილი მდინარიდან – იგივე ხალხი თუ ახალი ადამიანები შეცვლილი ფსიქიკით?
ვის დაეყრდნობა ის?! შექმნის მხარდამჭერთა ახალ კრებულს, ძველი და ახალი თაობის სინთეზურ ძალას?!
შეძლებს ერის სივრციდან ახალი სახეებისა და პერსონაჟების გამოხმობას გაბედულად, თუ კვლავაც ახალი `მარგველაშვილები~ შემოუძვრებიან?!
ვინ იქნება მისი მრჩეველთა და რჩეულთა, ანუ კითხულ კაცთა "დარბაზი"? ეს არის მთავარი ელემენტი შემდგომი პროცესისთვის...

ჩემთვის სრულიად გასაგებია ივანიშვილის დაბრუნებით გამოწვეული ეიფორია და განგაში ნაცებში და სხვა ოპოზიციურ ბანაკში: ზიზღი, დორბლი, ჭორი და წივილ-კივილი… გამოეცალათ "არაფორმალური" მმართველობის ერთადერთი მიზეზი…
გამოეცალათ მისი არდაბრუნების იმედიც…
ეტყობა, ბევრი რამ ჯერ კიდევ ღმერთის ნებაა!..

უნდა ითქვას, რომ ივანიშვილის "არყოფნამ" ბევრი რამ გააუფერულა ქართულ პოლიტიკაში.
არ იქნება რეფორმა საკმარისი მხოლოდ პარტიაში და ხელისუფლებაში, მთელ ქვეყანაში, მის ყველა რგოლსა და სფეროში უნდა დაიწყოს რეფორმის ახალი ფაზა, "საგანთა და მოვლენათა" მკვეთრი გადაადგილება. ერის ეთნო-კულტურული, ეკონომიკური და ფსიქოლოგიური სივრცის განახლება…
უნდა დაიგეგმოს "ზნეობრივი რევოლუცია" რომელიც ერს შეაბრუნებს ისტორიული ცნობიერების წიაღში, ამას ელოდება ჯანსაღი საზოგადოება და ინტელიგენცია, რომელსაც ჯერ კიდევ შეუძლია ივანიშვილის გვერდზე დგომა…
დაბოლოს, წერტილი უნდა დაესვას ლიბერასტების ლეყეტობას: "…მოსვლით არაფერი შეიცვლება…", "ეს იქნება ბრეჟნევის დრო", "ხალხის გასულელება, ტყუილების რეფორმა", მხედრიონელი ფაშისტების და ნაცისტების ეს დემაგოგია უნდა გაქარწყლდეს…
ბიძინა ივანიშვილი იმიტომ დაბრუნდა, რომ "კრებსითი სააკაშვილები" ვეღარასოდეს დაბრუნდნენ ერზე შურისძიებისთვის.

მეტის ნახვა
3-05-2018, 20:11


2011 წლის 5 ოქტომბერი – ბიძინა ივანიშვილის პოლიტიკაში შემოსვლის დღე და 2018 წლის 26 აპრილი – ბიძინა ივანიშვილის პოლიტიკაში დაბრუნების დღე, თავისი მნიშვნელობით ერთი და იგივეა.

როგორც 2011 წლის 5 ოქტომბერი იყო საქართველოს ცხოვრებაში ახალი ეტაპის დასაწყისის დღე, ასევეა 2018 წლის 26 აპრილი – დიდი ცვლილებებისა და დიდი განახლების დღე.

– რატომ დაბრუნდა ბიძინა ივანიშვილი პოლიტიკაში?
ეს არის კითხვა, რომელზეც უამრავი ერთმანეთისგან რადიკალურად განსხვავებული პასუხები ისმის. 
– რატომ დაბრუნდა ბიძინა ივანიშვილი? ის დაბრუნდა საქართველოსთვის, ის დაბრუნდა თითოეული ჩვენგანისთვის, მათ შორის იმათთვისაც, ვისაც მისი დაბრუნება, შეიძლება, დიდად არ გახარებია.
ის დაბრუნდა იმისთვის, რისთვისაც მოვიდა 2011 წელს – საქართველოს გადასარჩენად, საქართველოს საშველად.
არც მაშინ და არც ახლა მას არავინ აძალებდა, ეს გაეკეთებინა. მას შეეძლო მშვიდად და ბედნიერად ეცხოვრა, როგორც საქართველოში, ასევე მსოფლიოს ნებისმიერ წერტილში, მაგრამ მან სხვა გზა აირჩია…

რამდენიც არ უნდა იფურთხოს "რუსთავი 2"-მა, რამდენიც არ უნდა იყაყანონ ე.წ. ოპოზიციურმა პარტიებმა, რამდენი გესლი და შხამიც არ უნდა ანთხიონ მოშურნეებმა, პროფესიონალმა ცილისმწამებლებმა და პროვოკატორებმა, ვერავინ ვერ გადაფარავს იმ ფაქტს, რომ ბიძინა ივანიშვილი, როგორც მეცენატი და ქველმოქმედი, როგორც საზოგადო მოღვაწე, გნებავთ, როგორც პოლიტიკოსი, ფენომენალური მოვლენაა საქართველოს ისტორიაში.

პოლიტიკა ვახსენეთ და აქვე ვიტყვი, რომ, მიუხედავად იმისა, რომ თვითონ პოლიტიკა მაინცდამაინც არ უყვარს და მას თავის საქმედ არ თვლის, ის უნიჭიერესი პოლიტიკოსია.
გადაუჭარბებლად შეიძლება ითქვას, ის პოლიტიკისთვის დაბადებული ადამიანია.
სწორედ ამ თვითნაბადი ნიჭის წყალობით მოახერხა მან, დროის მცირე მონაკვეთში პოლიტიკურად გაეკოტრებინა პოლიტიკაში ჭიპმოჭრილი პერსონები, რომლებიც დღეს პოლიტიკურ არენაზე ჭაჭანაჭამი ინდაურებივით დაბორიალობენ და ღობე-ყორეს ედებიან.
იქნებ ვინმემ თქვას, რომ ამის გაკეთება ადვილია, როცა დიდი ფული გაქვს, თუმცა ფული აქ არაფერ შუაშია (ფული სხვებსაც ჰქონიათ, მაგრამ მათი მოღვაწეობა პოლიტიკაში კრახით დამთავრებულა).

ფული კი არა, ბიძინა ივანიშვილი ისეთ მოულოდნელ, ისეთ გამაოგნებელ სვლებს აკეთებს ხოლმე, რომლის გაკეთება მხოლოდ მახვილი პოლიტიკური ალღოსა და ინტუიციის ადამიანს შეუძლია, რომელიც ზუსტად აფასებს სიტუაციას და მომენტალურად იღებს ამ სიტუაციის ადეკვატურ გადაწყვეტილებას.
რამდენი ექსპერტია საქართველოში, რამდენი ანალიტიკოსია, რამდენი პოლიტიკოსია, მაგრამ თუნდაც ერთმა განჭვრიტა წინასწარ, რომ ბიძინა ივანიშვილი პოლიტიკაში დაბრუნდებოდა?
არა, ასეთი რამ არავისგან არ თქმულა, ასეთი პროგნოზი არავის არ გაუკეთებია, რადგან ივანიშვილის პოლიტიკაში დაბრუნებას ყველა გამორიცხავდა – ის დაბრუნდა და ამ დაბრუნებით ყველას და ყველაფერს ზუსტი და ამომწურავი პასუხი გასცა.
აი, ეს არის პოლიტიკოსობა, აი, ეს არის ვირტუოზული, მაღალი კლასის ხელოვნება.


მე მეჩვენება, რომ ბიძინა ივანიშვილმა, როცა მიდიოდა, მაშინაც იცოდა, რომ აუცილებლად დაბრუნდებოდა.
მას, შესაძლოა, ისიც ჰქონდა გამოანგარიშებული, როდის დადგებოდა "მეორედ მოსვლის" ისტორიული მომენტი.
დარწმუნებული ვარ, უახლოეს მომავალში ბიძინა ივანიშვილი ისეთ მოულოდნელ ნაბიჯებს გადადგამს, რომლებზეც `ყოვლისმცოდნე~ ქართულ პოლიტიკურ სპექტრს წარმოდგენაც კი არ აქვს.
ის რაღაცით ჰგავს იმ გროსმაისტერს, რომელიც ერთდროული თამაშის სეანსზე ერთად ეთამაშება ასობით მოჭადრაკეს და ყველა დაფაზე იგებს.


როცა ბიძინა ივანიშვილზე ვფიქრობ და, იმავე დროს, ქვეყნის მრავალსაუკუნოვან ისტორიაში პარალელებს ვეძებ, ბევრს ვერ ვპოულობ ისეთს, მას რომ გაუტოლდეს და გაუთანაბრდეს.
არ ვგულისხმობ მხოლოდ რიგით მოქალაქეებს, ბიზნესმენებს, ქველმოქმედებს…
ბევრი მეფე ჰყოლია საქართველოს, მაგრამ მათ შორის რამდენს აუგია და რამდენს გადაურჩენია ამდენი ეკლესია-მონასტერი, ამდენი თეატრი, ამდენი უმნიშვნელოვანესი შენობა-ნაგებობა, ამდენი ბაღი, ამდენი საავადმყოფო, ამდენი სპორტული კომპლექსი და ა. შ. და ა. შ.
რამდენ მეფეს გაუღია ამდენი ოქრო-ვერცხლი ხელმოკლეთა და გაჭირვებულთა დასახმარებლად, მათი ოჯახების სარჩენად. სნეულთა და უმწეოთა გადასარჩენად, რამდენიც ბიძინა ივანიშვილმა გაიღო?
ვიღაც გამომიხტება და იტყვის: – ნახეთ, ნახეთ, ბიძინა ივანიშვილს მეფეებს ადარებს და მეფეებს უტოლებსო.

არავის არავისთან არ ვადარებ და არავის არ ვუტოლებ, უბრალოდ, სიმართლეს ვამბობ, იმ სიმართლეს, რომლისთვისაც თვალის გასწორება ქართველთა ერთ ნაწილს, ასე ძალიან უჭირს.
ჩვენ, ბიძინა ივანიშვილის თანამედროვეებს, დროის და მანძილის სიახლოვე ხელს გვიშლის, მთლიანობაში, სრულად დავინახოთ იგი, თუმცა დრო გაივლის და მომავლის მეისტორიე აუცილებლად გაკვირდება და გაოცდება მის მიერ ქვეყნისთვის გაწეული ღვაწლისა და სამსახურის გრანდიოზული მასშტაბებით.
ამ ფონზე სრულიად ალოგიკური, ანტისახელმწიფოებრივი, ანტიქართული ხასიათისაა ე.წ. ოპოზიციური პარტიების მოწოდებები, როგორმე წელსვე დაამთავრონ ბიძინა ივანიშვილის მოღვაწეობა პოლიტიკურ ასპარეზზე.
ცალსახად და ერთმნიშვნელოვნად შეგვიძლია ვთქვათ: ვინც ბიძინა ივანიშვილს ებრძვის, ის, ფაქტობრივად, ებრძვის საქართველოს.
უფრო მეტიც, ვისაც ბიძინა ივანიშვილის დამარცხება სურს, სინამდვილეში, საქართველოს დამარცხება სურს, რასაც სწორედ ბიძინა ივანიშვილის ფაქტორი უშლის ხელს.



ბიძინა ივანიშვლის პოლიტიკაში დაბრუნებით, პირველ რიგში, "ქართული ოცნება" უნდა დაბრუნდეს იმ იდეებით, იმ კონცეფციებით, იმ ეროვნული მუხტით და ენერგიით, რითაც ის შემოვიდა ქართულ პოლიტიკაში.
"ქართული ოცნება" არც "ძველებისაა" და არც "ახლების", ის ქართველი ხალხის საერთო მონაპოვარია და, აქედან გამომდინარე, უპირველეს ყოვლისა, ის უნდა დაიბრუნოს ქართველმა ხალხმა.
ბიძინა ივანიშვილის დაბრუნების მთავარი მიზანი სწორედ ეს არის…

მეტის ნახვა
3-05-2018, 17:30


გვესაურება მწერალი და დრამატურგი, ბატონი გურამ ბათიაშვილი

_ ბატონო გურამ, ქართულ მწერლობას დიდი ღვაწლი დასდეთ. მოგვიყევით თქვენს შესახებ, რას საქმიანობთ ახლა?

_ მოგეხსენებათ, რამდენიმე ათეული წლის განმავლობაში ვხელმძღვანელობდი ჟურნალს "თეატრი და ცხოვრება" და ქართულ თეატრმცოდნეობას გარკვეული სამსახური გავუწიე. ახლა გამოვცემ ებრაული თემატიკის გაზეთს "მენორა". ეს გაზეთი ასახავს ქართველთა და ებრაელთა ისტორიულ ურთიერთობას, ებრაელთა ყოფას საქართველოში, ისრაელის ისტორიასა და დღევანდელობას.
მოგეხსენებათ, საქართველოს ებრაელობა ისტორიულ სამშობლოს უბრუნდება. ეს პროცესი გასული საუკუნის 60-იანი წლების ბოლოს დაიწყო და დღემდე გრძელდება. დღეს ქართველ ებრაელთა უდიდესი ნაწილი ისრაელში ცხოვრობს, ასევე არიან ამერიკაში, რუსეთში და სხვა ქვეყნებში. საქართველოში დარჩენილია ებრაელთა ძალიან ცოტა რაოდენობა. ჩვენი ვარაუდით, დაახლოებით, 2-დან 3 000-მდე ებრაელი. ამიტომ ჩვენი გაზეთის ამოცანაა, არ იყოს მხოლოდ საქართველოში მცხოვრებ ებრაელთა გაზეთი, არამედ იყოს და ჩვენი აზრით, არის კიდეც, როგორც აქ, საქართველოში მცხოვრები, ასევე უცხოეთში წასული ქართველი ებრაელების საყვარელი ქართული გაზეთი.

_ ვიცი, თქვენ სენაკელი ხართ.

_ სამტრედიაში, სოფელ კულაშში დავიბადე. შემდეგ მამაჩემმა სამსახური სენაკში იშოვა და იქ გადავსულვართ საცხოვრებლად. მაშინ ექვსი თვის ვყოფილვარ. გავიზარდე სენაკში და ასე ვთქვათ, სამეგრელოს შვილი ვარ. ამიტომ ჩემთვის ოდიშური სამყარო ძალიან ახლობელი და ძვირფასია. ამასთან დაკავშირებით ერთი ამბავი უნდა გიამბოთ: 2003 წელს იერუსალიმში გაიმართა მსოფლიოს ქართველ ებრაელთა ყრილობა. 
ყრილობის დამთავრების შემდეგ ისრაელის ტელევიზიაში მიგვიწვიეს. ჩვენთან ერთად იყო მსახიობი ვახტანგ ტატიშვილი. იგი ყრილობის მხატვრულ პროგრამაში მონაწილეობდა. ვისაუბრეთ ახლადშექმნილი კონგრესის შექმნის ამოცანებზე. საუბრის დასასრულს გადაცემის წამყვანი აცხადებს: სამი ქართველი რომ შეიკრიბიბება, ჩინებულად მღერიან. თქვენ კი ოთხნი ხართ, იქნებ, ჩვენი გადაცემა დიდებული ქართული სიმღერით დავამთავროთო. ერთმაც უარი თქვა სიმღერაზე და მეორემაც _ ჩვენ კარგი მსმენელები ვართ, მომღერლები არაო. დავრჩი მე, ჩემზე უარესი მომღერალი კი ჯერაც არ დაბადებულა. არც სმენა მივარგა, არც სასიმღერო ხმა მაქვს, მაგრამ მომეჩვენა, რომ საქართველოს ღირსება ჩემს სიმღერაზე იყო დამოკიდებული და სიმღერა დავიწყე. დავიწყე სწორედ მეგრული სიმღერა:,, ასე ჩონგური ქოფთქუათი…~კარგად დავიწყე, ვახტანგ ტატიშვილიც წამომეშველა და ჩინებულადაც დავაგუგუნეთ.
ამით რა მინდა გითხრათ? იმ ექსტრემალურ სიტუაციაში სწორედ ის მომეძალა, წამომეშველა, რაც სისხლსა და ხორცშია გამჯდარი.

_ ბატონო გურამ, ბევრი წავიდა, თქვენ რატომ არ დაბრუნდით ისტორიულ მიწაზე?

_ (პაუზა). გამიჭირდა, ეს ნაბიჯი ვერ გადავდგი… მაგრამ… (პაუზა.) მე სხვადასხვა საერთაშორისო ებრაული ორგანიზაციის წევრი გახლავართ. სულ ახლახან ამომეწურა მსოფლიოს ებრაელთა კონგრესის ვიცე-პრეზიდენტის კადენცია, გახლდით მსოფლიო სიონისტური ორგანიზაციის გამგეობის წევრი იერუსალიმში, დღეს ვარ ევრაზიის ებრაელთა კონგრესის სტრატეგიული კომიტეტის წევრი, რომლის შტაბ-ბინა თელ-ავივშია განთავსებული, გახლავართ საქართველო-ისრაელის მეგობრობის საზოგადოების ვიცე-პრეზიდენტი. ისრაელში და სხვა ქვეყნებში ხშირად მიხდება ყოფნა, ვესწრები სხვადასხვა ღონისძიებებს. ვმონაწილეობ ყრილობების, კონფერენციების მუშაობაში. ისრაელში ყოფნისას რამდენიმეჯერ მიფიქრია: გურამ, აი, შენ შენი წინაპრების სამშობლოში ხარ და აქ იმყოფები არა ორი-სამი დღით, ან ერთი კვირით, არამედ, სამუდამოდ. მღელვარება მეუფლება… ძალიან მიყვარს იერუსალიმი. თბილისის გარდა თუ ოდესმე სადმე ვიცხოვრებ, ალბათ, ეს მხოლოდ და მხოლოდ, იერუსალიმი იქნება. 
ჩემზე ხშირად უთქვამთ, რომ მე ვარ ქართველი ებრაელი მწერალი. რა თქმა უნდა, მე ვარ ქართველი ებრაელი, მაგრამ, მწერალი არის იმ საზოგადოების, რომელ ენაზეც წერს. მე ქართულად ვწერ, ამდენად, მე ებრაული წარმოშობის ქართველი მწერალი ვარ.

_ ებრაულ თემატიკაზე წერთ?

_ ჩემი ყველა რომანი საქართველოში ებრაელთა ყოფას ასახავს, დრამატურგიაში ასე არ არის. ორი-სამი პიესაა ებრაულ თემატიკაზე. ჩემი ძალიან დიდი ინტერესის საგანი საქართველოს ისტორია გახლავთ. საქართველოს ისტორიაში არის ძალიან ბევრი დრამატული და შეიძლება ითქვას, დრამატული ეპიზოდებიც.
მაგალითად, მე მაქვს ერთი პიესა, რომელიც ახლა წარმატებით იდგმება ბათუმის თეატრში. ეს არის პიესა `სამშობლო მცირეთა და მრავალთა~, რომელიც თამარ მეფის ეპოქას ეხება. კერძოდ, იმ ეპიზოდს, ზანქან ზორაბაბელმა გიორგი რუსი რომ ჩამოიყვანა საქართველოში. მართალია, პიესა თამარის ეპოქას ეხება, მაგრამ დაწერილია საქართველოს დღევანდელობაზე.
მიმაჩნია და ასეც არის _ თამარ მეფე იყო მსოფლიოში პირველი მმართველი, რომელმაც პარლამენტის მსგავსი სათათბირო შექმნა. პიესაში ლაპარაკია თამარის დროინდელ სათათბიროზე და სინამდვილეში ვწერ თანამედროვე საქართველოს პარლამენტზე.

_ თქვენ შესანიშნავ რომანებსაც ქმნით.

_ (ეღიმება.) მაგ მოსაზრების საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს. კარგი იქნებოდა, თუ სხვებიც ამ მოსაზრებას გაიზიარებდნენ…
ახლახან გამოვიდა ჩემი ახალი რომანი,, ელიგულა და ხავა~, რომელიც წინა საუკუნის 10–20-იანი წლების მოვლენებზეა აგებული. 

_ როგორც მწერალი, როგორ შეაფასებთ, ზოგადად, ქართულ-ებრაულ ურთიერთობათა ფენომენს?

_ ამბობენ, რომ ქართველთა და ებრაელთა კეთილი ურთიერთობა ქართველთა ტოლერანტობამ, ებრაელთა გამტანობამ და ერთგულებამ განაპირობაო. კი, ბატონო, არის ეს არგუმენტი, მაგრამ ჩვენ სათავე უნდა ვეძებოთ. საიდან, როგორ იწყება ეს ყველაფერი. ჩემი აზრით, ამ ურთიერთობების სიმყარეს სხვა, უფრო მეტად ისტორიული მიზეზები აქვს. გასული საუკუნის 80-იან წლებში მეც ისეთივე თანამშრომელი ვიყავი გაზეთისა, როგორიც თქვენ ხართ და როგორც ,,ლიტერატურული საქართველოს" ჟურნალისტმა ინტერვიუ ავიღე უწმინდესისა და უნეტარესის, საქართველოს კათალიკოს-პატრიარქის ილია მეორისაგან, რომელიც ახალი დაბრუნებული გახლდათ ისრაელიდან. სამუდამოდ დამამახსოვრდა მისი პირველივე ფრაზა:,, ებრაელებმა საქართველოში მოიტანეს მონოთეიზმი!"

მონოთეიზმი, მოცემულ შემთხვევაში კი, ქრისტიანობა, უზარმაზარი ნახტომი გახლდათ პროგრესისაკენ.
მე ეს თეზა მაქვს რომანში "ერთი, მხოლოდ ერთი".
ებრაელებმა დიდი როლი შეასრულეს საქართველოში ქრისტიანობის დამკვიდრების საქმეში.
ეს დაახლოების ერთ-ერთ მძლავრ ფაქტორად მიმაჩნია.

გორის უნივერსიტეტის პროფესორს, ბატონ ელდარ მამისთვალაშვილს საინტერესო ნაშრომები აქვს ქართულ-ებრაულ ურთიერთობებზე.,, ქართველ ებრაელთა ისტორიაც~ მისი დაწერილია. ამ წიგნში ერთ ასეთ ამბავს გადმოგვცემს: ერთი სურამელი ებრაელი ქალი ერეკლე მეორეს წერს: მშობლები გარდამეცვალნენ, ძმებმა ჩემი მშობლების ქონება გაიყვეს, მე არაფერი მერგო. შენ ხელმწიფე ხარ, დამეხმარე, რომ მეც შემხვდეს წილი მშობლების ქონებიდანო. როგორც ხედავთ, ერთი ჩვეულებრივი საჩივარია ოჯახურ თემაზე, მაგრამ უჩვეულო და უნიკალურიც კია მეფის მინაწერი, ასე ვთქვათ რეზოლუცია ამ საჩივარზე: "გამგებელსა სურამისასა. თუ მოსეს რჯულის მიხედვით ეკუთვნის, მიეცეს!"

ეს ხდება მე 18 ს-ის 60-იან წლებში და დღეს ზოგიერთი პოლიტიკოსი საქართველოს ტოლერანტობას ასწავლის.

_ გაზეთები წერენ უკმაყოფილო ქართველების შესახებ, რომლებიც შეურაცხყოფილნი არიან ებრაელი მესაზღვრეების საქციელით. ეს ძაბავს ურთიერთობებს არა, ვთქვათ, სახელმწიფოებრივ დონეზე, არამედ არანაკლებ მნიშვნელოვან, ერთა შორის ურთიერთობების დონეზე და ეს, მგონი, გასათვალისწინებელია.


_ ისრაელი არის სახელმწიფო, რომელსაც, ასე ვთქვათ, ბომბებზე სძინავს, ქალაქები, მოსახლეობა ყოველ წუთს ტერაქტების მოლოდინშია. ამიტომ მათ არ აქვთ უფლება ზედაპირულად მოექცნენ თავიანთ მოვალეობას, ამ შემთხვევაში, საზღვარზე გადმომსვლელს.
ისრაელში არ არის იოლი სამსახურის შოვნა. აი, ამ მესაზღვრემ დიდი ხნის ძებნის შემდეგ იშოვა სამსახური, რომელზეც მთელი მისი ოჯახის ცხოვრება და არსებობაა დამოკიდებული. მან გაიარა სათანადო ტრენინგები. თუ ის დაარღვევს შრომით შინაგანაწესს და ისე მოიქცევა, როგორც ამას ზოგიერთი გვიამბობს, აუცილებლად მოუწევს უმუშევართა არმიის შევსება, რაც მისი ოჯახის შიმშილს და მრავალ პრობლემას ნიშნავს.
ისეთ გარემოცვაშია ისრაელი, სხვანაირად მისი არსებობა შეუძლებელია. მებაჟე, მესაზღვრე და, საერთოდ, ვერავინ, თავს უფლებას ვერ მისცემს, გადააბიჯოს წესდებას და კანონს. ამას გარდა, ევროპაში საქართველოდან ჩასულთა კრიმინალის მომრავლება, ყველა მესაზღვრეს გაათკაცებულ სიფხიზლეს ავალდებულებს. ისრაელს თავისი კრიმინალებიც ჰყოფნის ისინი საკმაოზე ბევრია.

_ ჩვენი, ქართულ-ებრაული პოზიტიური ურთიერთობები რომ შენარჩუნდეს, თქვენი აზრით, რა უნდა გაკეთდეს?

_ საშუალო და უფროსი ასაკის თაობა, რომელსაც ახსოვს, უყვარს საქართველო, ნელ-ნელა ტოვებს ცხოვრების ასპარეზს. მოდის ახალი თაობა, რომელსაც ბებია-ბაბუებისგან გაუგია საქართველოს შესახებ, ამიტომ არ იცის ისე ცხოვლად, როგორც უფროსებმა იცოდნენ. საჭიროა უფრო მეტი ინფორმაცია.
ისრაელში თითქმის ყველა იმ ქვეყნის შვილთა შეკრების ცენტრები არსებობს, სადაც ებრაელებს დევნილობის პერიოდებში უცხოვრიათ, თუმცა, არ არსებობს ქართული სახლი, ქართული ლიტერატურის ბიბლიოთეკა. ჯერ კიდევ ვერ მოება თავი ამას. დღეს ლიტერატურა არცთუ ისეთ პატივშია, როგორშიც უნდა იყოს, მაგრამ ქვეყნის და ხალხის იმიჯის შესაქმნელად იგი უზარმაზარ მისიას ასრულებს.

ირანდა კალანდაძე

მეტის ნახვა
25-04-2018, 15:00


საქართველოში, განსაკუთრებით თბილისში, გოგონებსა და ქალბატონებს მამაკაცები ყოველთვის ეუბნებოდნენ ქათინაურს, თუნდაც უცხო ყოფილიყო. ქალბატონები შექებას ჩვეულებრივ მოვლენად აღიქვამდნენ და ამით ამაყობდნენ კიდეც. ისიც აღსანიშნავია, რომ მამაკაცები ზრდილობისა თუ ეთიკის ნორმებს ოდნავადაც არ არღვევდნენ. ჩვენში ქალს განსაკუთრებული ადგილი რომ ეკავა, არახალია. ერთსაც გავიხსენებ ჩვენი სიჭაბუკიდან _ ბიჭს, რაც უნდა გაენაწყენებინა მეორე ბიჭი, შეხვედრისას თუ მას გოგონა ახლდა, ხმას არავინ გასცემდა. ეს გახლდათ ქალის და კაცის, საერთოდ, ადამიანის და საკუთარი თავის პატივისცემა. სამწუხაროდ, ახლა ასეთ რაინდობაზე წარსულ დროში გვიხდება საუბარი.

კაცობრიობა წინ წავიდა, განვითარების მაღალ დონეს მიაღწიაო, ხშირად გვსმენია. თუმცა ბოლო დროს, მიუხედავად უდიდესი ტექნიკური პროგრესისა, ეჭვი მეპარება ამაში. თითქმის ყოველ კვირას ქართული ტელევიზიებიდან გვესმის: "მავანმა კაცმა მავანი ქალი სექსუალურად შეავიწროვა, არიქა, მისი უფლებები უნდა დავიცვათო". რას ნიშნავს "სექსუალური შევიწროება" და მართლაც ასეთი საგანგაშო მდგომარეობაა თუ არა საქართველოში, ამის შესახებ გვესაუბრება უფლებადამცველი გრიგოლ გაგნიძე. 

_ ბატონო გრიგოლ, რას ნიშნავს "სექსუალური შევიწროება" და რა მიზანს ემსახურება ამ თემის გააქტიურება?

_ დავიწყოთ იმით, რომ "სექსუალური შევიწროება" ჩვენთან ახალი მოვლენაა. თემის გააქტუალურებას შორსმიმავალი მიზნები აქვს. გარკვეულმა პირებმა, ადვილი შესაძლებელია, ეს შანტაჟისთვის გამოიყენონ, რისი საშუალებითაც ზოგიერთი სასურველ თანამდებობას ჩაიგდებს ხელში, ზოგიერთი გზიდან ჩამოიცილებს კონკურენტს, ზოგიერთიც, უბრალოდ, ვინმეს გაამწარებს. სამწუხაროდ, ასეთი შემთხვევები უკვე გვაქვს.

_ კი, მაგრამ, რას ნიშნავს სექსუალური შევიწროება და დასჯადია თუ არა?

_ კანონით სექსუალური შევიწროება არ ისჯება. სისხლის სამართლის კოდექსში, საბედნიეროდ, ჯერ არ ჩაუწერიათ (დასჯადი მხოლოდ ძალადობაა). როგორც უკვე გითხარით, ახალი თემაა და თავად პირზე, ქალზეა დამოკიდებული, რას მიიჩნევს სექსუალურ შევიწროებად _ ხელით შეხებას, ლოყაზე ამბორს თუ, უბრალოდ, შეხედვას. ვერ დაითვლით, უკვე რამდენმა ქალმა გაიკეთა კარიერა სექსუალური შევიწროების შანტაჟით _ ერთსაც გეტყვით, თუ გენდერულ თანასწორობაზე საუბრობენ და ითხოვენ, მაშინ გავიწვიოთ ქალბატონები სავალდებული სამხედრო სამსახურში, როგორც ისრაელშია და დაიცვან სამშობლო.

_ თქვენ თქვით, რომ უკვე გვაქვს შევიწროების ბრალდების მაგალითები. იქნებ, დაგვისახელოთ...

_ კი, ბატონო, საჯარო რეესტრის ხელმძღვანელმა პაპუნა უგრეხელიძემ დატოვა თანამდებობა. საზოგადოებრივი მაუწყებლის ბორდის წევრობის კანდიდატობას ზვიად დევდარიანი ჩამოაშორეს. ორივე ერთი მიზეზით _ სექსუალური შევიწროების ბრალდებით. ორივე საქმე ჯერ კიდევ მოკვლევის პროცესშია და ვნახოთ, როგორ დასრულდება. საერთოდ, ნებისმიერ საკითხში ორივე მხარის უფლებები უნდა იყოს დაცული. იმას, რა ფორმითაც იბრძვიან ეს ადამიანები თავიანთი უფლებების დასაცავად, მე, პირადად, რადიკალურ ლიბერალიზმს დავარქმევდი, რაც დიქტატურაზე ნაკლებად საშიში არ გახლავთ. ლიბერალად მეც ვთვლი საკუთარ თავს, მაგრამ საკანონმდებლო ლიბერალიზაციის მომხრე ვარ და არა რადიკალიზმის. იმასაც გეტყვით, რომ დევდარიანი სამი შვილის მამაა, შვილი ჰყავს უგრეხელიძესაც და საჯარო ბრალდებების დროს ოჯახის ფაქტორი აუცილებლად არის გასათვალისწინებელი, რათა სხვა ადამიანებიც არ დავაზარალოთ, თუნდაც მორალურად.

_ ბატონო გრიგოლ, თქვენი აზრით, რა გახდა დევდარიანზე და უგრეხელიძეზე განხორციელებული შეტევის მიზეზი?

_ დევდარიანი, ფაქტობრივად, თავისივე კოლეგებმა, ქალთა უფლებების დამცველმა ორგანიზაციამ გაწირა. აქვე გეტყვით, რომ სახალხო დამცველის და, საერთოდაც, უფლებადამცველი ორგანიზაციების დაპირისპირებაა, რამდენიმე ფრთად დაიშალნენ ისინი. დევდარიანი ეკა გიგაურის რადიკალური ლიბერალების გუნდში იყო და ამიტომაც გაიმეტეს. რაც შეეხება პაპუნა უგრეხელიძეს, იგი იუსტიციის მინისტრისა და ყოფილი სახალხო დამცველის ნანუაშვილის დაპირისპირებას გადაჰყვა. სკანდალის გასაჯაროების შემდეგ ლიბერალები სწორედ თეა წულუკიანის გადადგომას ითხოვდნენ. ეს გახლდათ იუსტიციის სამინისტროზე და ქალბატონ თეა წულუკიანზე განხორციელებული არაპირდაპირი შეტევა.

_ ახლა, შესაძლოა, მავანი შემოგვედაოს, თითქოს გენდერული თანასწორობის, ქალთა უფლებების დაცვის წინააღმდეგები ვართ.


_ ჩემი პროფესიიდან გამომდინარე, ქალთა უფლებებიც დამიცავს და კაცისაც. არ შეიძლება კანონი საკუთარი ორგანიზაციის ინტერესებს მოარგო, როგორც ამას ახლა ზოგიერთი ცდილობს. ერთიც ვიკითხოთ, სად იყვნენ ეს უფლებადამცველები, როდესაც სააკშვილის რეჟიმის დროს ციხეები სავსე იყო ქალებით, მათ შორის, სრულიად უდანაშაულოებით. მაშინ ხმა ამათგან არავის ამოუღია და ახლა გააქტიურდნენ.

_ როგორ ფიქრობთ, რა მიზნები ამოძრავებთ?

_ მათი მცდელობაა ქართველი მამაკაცის ინსტიტუტის დაკნინება. ყველას კარგად მოეხსენება, რომ საქართველოში ოდითგანვე იყო და, იმედია, მომავალშიც იქნება ქალის კულტი. ამის დანგრევაც სურთ. გენდერული უთანასწორობის, სექსუალური შევიწროებისა თუ ქალებზე ძალადობის თემა შემოგდებულია. მავანს გრანტების მიღება სურს. არც იმას გამოვრიცხავ, რომ რადიკალური ოპოზიციის წაქეზებით მოქმედებენ და თემას ხელისუფლების წინააღმდეგ გამოიყენებენ. გახსოვთ, ალბათ, წლების წინ არასასურველ ოპონენტს სუკის, კრემლის და სხვა ქვეყნების თუ ორგანიზაციების აგენტების იარლიყს აწებებდნენ, ახლა სექსუალურ მოძალადეს დაარქმევენ და მორჩა, დაუნგრევენ კარიერას, ოჯახს.

_ კაცებს თუ გვაქვს უფლება, დავადანაშაულოთ ქალები სექსუალურ შევიწროებაში?

_ კი, გვაქვს, მაგრამ გააკეთებს კი ამას ვინმე? საერთოდაც, ქალი ყოველთვის ცდილობს, ლამაზად, სექსუალურად გამოიყურებოდეს, მოაწონოს კაცს თავი. ეს ხომ ბუნებრივია. სექსუალური შევიწროების თავიდან ასაცილებლად დავუწესოთ მათ, თუ როგორ ჩაიცვან, რათა არ გააღიზიანონ მამაკაცი. ხუმრობა იქით იყოს, მაგრამ კანონის გაუაზრებლად მიღებით, ადვილი შესაძლებელია, ლამაზ, კეკლუც ქალებს მოესპოთ კარიერული განვითარების შესაძლებლობა, რადგან ძალადობის ბრალდების შიშით ხელმძღვანელი მამაკაცები მათ სამსახურში მიღებაზე, უბრალოდ, უარს იტყვიან.
ამიტომ, ვიდრე კანონს მიიღებენ ჩვენი კანონმდებლები, აუცილებელია ყველა დეტალის გაანალიზება და არა ემოციებზე აყოლა.

_ როგორ უნდა მოიქცეს ადამიანი, როდესაც ტყუილად, შანტაჟის მიზნით ადანაშაულებენ სექსუალურ შევიწროება-ძალადობაში?

_ სიმართლის დასადგენად საჭიროა ბოლომდე ბრძოლა. სჯობს, პიროვნებამ საჩივარი პროკურატურაში შეიტანოს, სადაც შეისწავლიან, გამოიძიებენ ფაქტს, გამართლების შემთხვევაში, პირი მომჩივანს ცრუ დასმენისთვის უჩივლებს, რომელსაც ბოდიშის მოხდის ნაცვლად პატიმრობაც კი შეიძლება შეეფარდოს.

გია ბურდული

მეტის ნახვა
25-04-2018, 13:30


ტრაგიკული ბედის მქონე ქართველი თავადის ასულის სახელს არა ერთი ლეგენდა და ბურუსით მოცული ისტორია უკავშირდება, თუმცა მისი სიკვდილის ზუსტი მიზეზი დღემდე დაუდგენელია. ერთ-ერთი ლეგენდის თანახმად, ივანე კრამსკოის ცნობილ სურათზე „უცნობი ქალი“ ქართველი თავადის ასული და რუსეთის იმპერატორის საყვარელი ქალია გამოსახული, რომელმაც ალექსანდრე პირველს შვილი გაუჩინა და ხანმოკლე ბედნიერებისთვის ძვირი საფასური გადაიხადა..

ბარბარე თურქესტანიშვილის შესახებ ბევრი არაფერია ცნობილი. ის 1775 წელს დაიბადა თელავში, რუსეთის არმიის გენერლის ილია თურქესტანიშვილისა და მარია ერიოპკინას ოჯახში. გენერლის ათი შვილიდან მოზრდილობამდე მხოლოდ ბარბარემ და მისმა ორმა დამ მიაღწიეს. გოგონა 14 წლის იყო, როცა მამა გარდაეცვალა, 20 წლისამ კი დედაც დაკარგა. ამის შემდეგ ბარბარე საცხოვრებლად სანკტ-პეტერბურგში, დედის ნათესავებთან გადავიდა. 1808 წელს 33 წლის ქართველი თავადის ასული იმპერატრიცა მარია ფიოდოროვნას ფრეილინა გახდა და ძალიან მალე მთელი საიმპერატორო კარი და თავად ალექსანდრე პირველი მოხიბლა.

მას საიმპერატორი კარის მშვენებას ეძახდნენ, თუმცა მხოლოდ სილამაზისთვის არ აფასებდნენ. „მარია ფიოდოროვნას მოგზაურობაში მიჰყვებიან: ნარიშკინი — გართობისთვის, ალბედილი — ფულისთვის, თურქესტანოვა-ჭკუისთვის“ — წერდა გრაფი გოლიცინი თავის მოგონებებში.
„ბიძაჩემის სახლში მოწყობილ საღამოებს ხშირად სტუმრობდა დები გოლიცინებისა და მარია ალექსეევნას მეგობარი, თავადის ასული თურქესტანოვა. ეს იყო ძალიან ჭკვიანი, ეშმაკი, მხიარული, მოხერხებული და სალონური საუბრების მცოდნე ქალბატონი. ჩემი პატივცემული ბიძა თავს ევლებოდა და სწორედ მისი თხოვნით, ვარია სასახლის მთავარი ფრეილინა გახდა“- ასე აღწერდა ბარბარე თურქესტანიშვილის პეტერბურგში ცხოვრებას გრაფი ტოლსტოი.
რა თქმა უნდა, ქალების მოყვარულ იმპერატორს ლამაზი ქართველი ქალი შეუმჩნეველი არ დარჩენია. სიმპათიები ორმხრივი აღმოჩნდა. ერთ-ერთ წერილში ვარიამ აღიარა: „ეს კაცი რომ ხელმწიფე არ ყოფილიყო, ვინატრებდი მასაც ძალიან მოვწონებოდი, რადგან თავდავიწყებამდე გამიტაცა…“

ალექსანდრე პირველი საიმპერატორო ტახტზე 23 წლის ასაკში ავიდა. ამ დროისთვის მან დაქორწინებაც მოასწრო და საკუთარ მეუღლეზე გულის აცრუებაც. იმპერატორის ცოლი ელიზავეტა ქერათმიანი ლამაზმანი გახლდათ, რომელსაც ფსიქეას ადარებდნენ, თუმცა ალექსანდრეს ცოლის მიმართ გრძნობები მალე გაუცივდა და სასახლის კარის ლამაზმანებთან ურთიერთობა არჩია. არისტოკრატი ქალი სოფია შუაზელ-გუფიე იხსენებდა, რომ ალექსანდრე ქალების მოხიბვლის საოცარ ნიჭს ფლობდა. საიმპერატორო კარზე არავისთვის საიდუმლოს არ წარმოადგენდა, რომ იმპერატორს 15 წლის მანძილზე სასიყვარულო ურთიერთობა ჰქონდა მარია ნარიშკინასთან და მხოლოდ მას შემდეგ დაცილდა, რაც ქალის ღალატის შესახებ შეიტყო. 1813 წელს ნარიშკინამ რუსეთი დატოვა და სამოგზაუროდ ევროპაში გაემგზავრა. სწორედ ამ პერიოდში, ალექსანდრემ თვალი დედის ქართველი ფრეილინას დაადგა. ამბობენ, რომ ერთ-ერთ წვეულებაზე მან ქართველი თავადის ასულს კამეა აჩუქა, რომელსაც ბარბარეს პორტრეტი და წარწერა ამშვენებდა: „ის, ვინც მე ავირჩიე და ვინც მე ამირჩია“. თანამედროვეთა მოგონებებიდან ირკვევა, რომ შეყვარებულებს შორის იდილიური ურთიერთობა არ ყოფილა. ისინი ხშირად კამათობდნენ და ერთმანეთის გაგება უჭირდათ. თურქისტანიშვილი თავის დღიურში წერდა: „უკმაყოფილო და უფრო მეტიც, დამწუხრებული ვარ, მაგრამ სასახლიდან წასასვლელი არსად მაქვს. ბედი არ მწყალობს..“ყველაფრის მიუხედავად, ქართველი თავადის ასულს ალექსანდრე პირველი თავდავიწყებით უყვარდა და 44 წლის ასაკში ქალიშვილიც გაუჩინა, მაგრამ ამ დროისთვის, იმპერატორს უკვე სხვა ქალი უყვარდა და შვილი ერთხელაც არ უნახავს. ოფიციალურად, ბარბარეს გოგონა თავადი გოლიცინის შვილად ითვლებოდა, თუმცა იმპერატორის კარზე ყველა დარწმუნებული იყო, რომ ბავშვის მამა ალექსანდრე გახლდათ.

მეორე ვერსიის თანახმად, მოღალატე იმპერატორი კი არა, ბარბარე იყო, რადგან ალექსანდრესთან დაძაბული ურთიერთობის ფონზე, 24 წლის ვლადიმერ გოლიცინთან რომანი გააბა. გენერალი გოლიცინის უმცროსი შვილი ახალგაზრდული ასაკის მიუხედავად, ნაპოლეონთან ომის აქტიური მონაწილე იყო და საიმპერატორო კარზე ავანტიურისტისა და მექალთანის რეპუტაციით სარგებლობდა. მოარული ჭორების თანახმად, გოლიცინმა ნიძლავი დადო, რომ თურქესტანიშვილს აცდუნებდა, თუმცა მერე შეუყვარდა. ზოგი საპირისპიროს ამტკიცებდა და ამბობდა, რომ გამოცდილმა ქალმა ადვილად მოახერხა ახალგაზრდა ვაჟის მოხიბვლა. ასეა თუ ისე, გოლიცინმა მტკიცედ გადაწყვიტა ბარბარეზე დაქორწინება და გადაწყვეტილებაზე უარი მხოლოდ მაშინ თქვა, როცა ღამით ქალის საძინებელში ალექსანდრე პირველი დაინახა.

საბოლოოდ, თურქესტანიშვილი მძიმე მდგომარეობაში აღმოჩნდა, რასაც მისი ორსულობა უფრო ამძიმებდა. ბარბარეს სახელთან დაკავშირებული ჭორების მიუხედავად, 1818 წელს დაქვრივებულმა იმპერატრიცამ საყვარელი ფრეილინა ევროპის გარშემო ხანგრძლივ მოგზაურობაში იახლა. ბარბარე თავის ორსულობას გულმოდგიმედ მალავდა, თუმცა თავს საშინლად გრძნობდა. ჩვენამდე მოაღწია ქალის დღიურმა, რომელსაც მოგზაურობის დროს აწარმოებდა.
„სისწრაფე, რომლითაც ვმოგზაურობთ, სასოწარკვეთილებაში მაგდებს. მე თითქმის არ მძინავს, ხოლო სოფია არაფერს ჭამს, რომ ავად არ გახდეს. იმპერატრიცასა და მოხუც გრაფინიასთან შედარებით, ნამდვილ ფეთხუმებს ვგავართ. მათ შეიძლება გმირებიც კი ვუწოდოთ, რადგან შეუძლიათ დედამიწის ერთი პოლუსიდან მეორემდე მცირე უსიამოვნების გარეშე იმოგზაურონ.“

31 აგვისტო. რიგა.

„გუშინ მომაკვდინებელი ვახშამი, დღეს ბალი.. მთელი სისწრაფით მივქრივართ და დანიშნულების ადგილზე ჩასულები დასვენების ნაცვლად, ბალზე წასასვლელად ვემზადებით. გარწმუნებთ, ამას ვერც ერთი ჯანმრთელობა ვერ გაუძლებს, თუმცა მისი აღმატებულება სირთულეებს შესანიშნავად ართმევს თავს და ახალგაზრდებზე უკეთ გამოიყურება “

19 სექტემბერი. ბრესლაუ

იმპერატრიცა ევროპაში მოგზაურობიდან პეტერბურგში წლის ბოლოს დაბრუნდა. 1819 წლის აპრილში კი ბარბარე თურქესტანიშვილმა გოგონა, სახელად მარია გააჩინა. იმპერატორის კარზე ყველა დარწმუნებული იყო, რომ ბავშვის მამა ალექსანდრე პირველი გახლდათ. დაუსრულებელი ჭორაობამ და მშობიარობის შემდგომმა დეპრესიამ ბარბარეს ჯანმრთელობა სერიოზულად შეარყია. მშობიარობიდან ორი თვის შემდეგ, სასოწარკვეთილმა ქალმა შხამი დალია და 1819 წლის 20 მაისს, 44 წლის ასაკში გარდაიცვალა. იმპერატრიცა პავლოვსკოედან პეტერბურგში საგანგებოდ ჩავიდა, რომ მომაკვდავი ფროილინას გვერდით უკანასკნელი საათები გაეტარებინა.

იმ დღეებში მთელი პეტერბურგი მხოლოდ ამ იდუმალებით მოცულ გარდაცვალებაზე საუბრობდა. თურქისტანიშვილის სიკვდილმა მთელი საიმპერატორო კარი და თავად იმპერატორიც დაამწუხრა. რუსი პოეტი და კრიტიკოსი პეტრე ვიაზემსკი წერდა: „გუშინ თავადის ასული თურქესტანოვა გარდაიცვალა. ის საოცრად კეთილი, თავაზიანი და უაღრესად ჭკვიანი ქალი იყო. არც თუ ისე დიდი ქონების პატრონი ყველა გაჭირვებულს ეხმარებოდა და უამრავ ადამიანს სასიამოვნო მოგონება დაუტოვა“.

ბარბარეს ეყო ძალა და ღირსება, რომ საიდუმლო სამარეში წაეღო, ამიტომ საიმპერატორო კარმა გარდაცვალების მიზეზად ქოლერა დაასახელა, თუმცა ამ ვერსიის არავის სჯეროდა. ზოგი ფიქრობდა, რომ ბარბარემ თავი უიღბლო სიყვარულის გამო მოიკლა, ზოგს მიაჩნდა, რომ იმპერატორის საყვარელმა ბავშვი სხვა მამაკაცისგან გააჩინა და ამას ემსხვერპლა, ზოგი კი დარწმუნებული იყო, რომ ქალმა ვერ გაუძლო სკანდალს, რომელიც გაუთხოვარი და არც თუ ისე ახალგაზრდა ფრეილინას მიერ ბავშვის გაჩენას მოჰყვა.

ბარბარე თურქესტანიშვილი ალექსანდრე ნეველის ტაძარში დაკრძალეს.

მისი შვილი ოფიციალურად გამოცხადდა გოლიცინის ასულად და „მამამ“ სახლში ზედმეტი კითხვების გარეშე წაიყვანა. დედის მსგავსად, მარია გოლიცინაც უიღბლო აღმოჩნდა და სრულიად ახალგაზრდა, 24 წლის ასაკში გარდაიცვალა.ამბობენ, რომ მისი შვილი გარეგნულად ძალიან ჰგავდა იმპერატორ ბაბუას.
მე 19 საუკუნის 80-იან წლებში ცნობილმა მხატვარმა ივან კრამსკოიმ ერთ-ერთ წვეულებაზე ბარბარე თურქესტანიშვილის პორტრეტით დამშვენებული კამეა იხილა. მხატვარი იმდენად მოხიბლა ქალის მშვენიერებამ და იმდენად შეძრა მისმა ტრაგიკულმა ბედმა, რომ პორტრეტის დახატვა გადაწყვიტა. კრამსკოიმ „უცნობი ქალისთვის“ ნატურად ახალგაზრდა ქალი შეარჩია, რომელიც თურქესტანიშვილს ძალიან ჰგავდა. უცნობი ქალის ვინაობა ძალიან დიდხანს საიდუმლოდ რჩებოდა, რადგან მხატვარს არც პირად წერილებში, არც მოგონებებში არ უთქვამს ვინ იყო მისი მუზა, თუმცა ისტორიკოსები და ხელოვნებათმცოდნეები დარწმუნებული არიან, რომ ნახატზე ქართველი თავადის ასული და რუსეთის იმპერატორის საყვარელი ქალია გამოსახული..

სალომე სახოკია

მეტის ნახვა
25-04-2018, 00:30


"ძალოვან ვეტერანთა და პატრიოტთა პოლიტიკური მოძრაობის" წარმომადგენელი, ადვოკატი დავით მელაძე საქართველოს ადვოკატთა ასოციაციას ბოლშევიკურ გადმონაშთად აფასებს და მის კომუნისტების დროინდელი პროფკავშირის მსგავსებაზე საუბრობს.

– მე ადვოკატთა ასოციაციის თავმჯდომარის პროფესიონალიზმში კი არა, თავად ასოციაციის ფორმაში შემაქვს ეჭვი. ნაციონალებმა სპეციალურად შექმნეს ეს მახინჯი ფორმის გაერთიანება, რომ იმპერატიულად ზეგავლენის ქვეშ ჰყოლოდათ ადვოკატები. რომელი ადვოკატებიც არ ემორჩილებოდნენ მათ მითითებებს, ყველა ციხეში გაუშვეს. აქვე უნდა ითქვას, რომ ჩვენი ასოციაცია არ აღიარებს გაეროს კანონს `ადვოკატთა შესახებ~, უბრალოდ არის ჩამოყალიბებული. საქართველოს ადვოკატთა ასოციაციას ძალიან დიდი შემოსავალი აქვს, საქართველოში 4500 ადვოკატია, შეიძლება უკვე მეტიც, სახაზინო ადვოკატებიც ასოციაციის წევრები არიან და ყველა ადვოკატი ვალდებულია წელიწადში 200 ლარი შეიტანოს ასოციაციაში საწევროს სახით. ადვოკატები სახელმწიფოს წინაშეც ვართ ანგარიშვალდებული, ყველა ორდერზე 20%-იანი საშემოსავლო გადასახადით ვიბეგრებით. ადამიანმა დაამთავრა უმაღლესი სასწავლებელი, ჩააბარა სახელმწიფო გამოცდები, სახელმწიფომ მას მიანიჭა სამართალწარმოების (სისხლის, სამოქალაქო და ადმინისტრაციულ სამართალში, რომელიც არჩეული ჰქონდა) სპეციალისტის კვალიფიკაცია, რა უფლება აქვს ადვოკატთა ასოციაციის თავმჯდომარეს, რომ ეჭვის ქვეშ დააყენოს ეს კვალიფიკაცია? იურისტს უფლება აქვს იუსტიციის სამინისტროში განაცხადი გააკეთოს, რომ სასამართლოში თუ საგამოძიებო ორგანოებში დაიწყოს მუშაობა.

ადვოკატის შემთხვევაშიც ასე უნდა იყოს, იუსტიციის სამინისტრომ თავის თავზე უნდა აიღოს ეს სფეროც. სახელმწიფომ შექმნას ექვსთვიანი ადვოკატების მოსამზადებელი, იუსტიციის სკოლა, იურიდიული ფაკულტეტის დამთავრების შემდეგ, ვისაც ადვოკატობა უნდა, გაიაროს აქ სწავლება, შეისწავლოს ის უნარ-ჩვევები, რაც ადვოკატს ჭირდება და სახელმწიფომ მიანიჭოს ლიცენზია. ამ შემთხვევაში ადვოკატიც გათავისუფლდება პოლიტიკისგან. მოთხოვნაა ადვოკატობის მსურველს ოფისი ჰქონდეს, შეასრულოს ეს მოთხოვნაც და იმუშაოს, ამას არავითარი ასოციაცია არ ჭირდება. დარჩეს ასოციაცია, მაგრამ მისი წევრობა სავალდებულო არ უნდა იყოს, ვისაც სურვილი ექნება, ის გაერთიანდეს, მაგრამ ადვოკატობის ნებართვა რასაც ჰქვია, ეს ადვოკატთა ასოციაციამ კი არა, იუსტიციის სამინისტრომ უნდა გასცეს. ინდივიდუალურად უნდა მიენიჭოს ადვოკატს ის უფლებები, რაც მთლიანად ადვოკატთა ასოციაციას აქვს. რა თქმა უნდა ხსენებული სკოლა ფასიანი იქნება, იყოს წინასწარი შესატანი, ვთქვათ, 500 ლარი, დანარჩენი თანხა კი ეტაპობრივად დაიფაროს, როცა პირი საადვოკატო საქმიანობას დაიწყებს. ამ სკოლის შექმნით, სახელმწიფო ბიუჯეტშიც შევა ფული და მოქალაქეებსაც ექნება საშუალება, რომ გაარკვიოს ვინ არის პროფესიონალი ადვოკატი, შესაბამისად არჩევანის საშუალება ექნება. ჩვენი საქმიანობა, მოგებული სასამართლო პროცესებით ფასდება, საქმე თუ მოიგე, ე.ი. კვალიფიციური ადვოკატი ხარ. თავის ქებაში ნუ ჩამომართმევთ, მაგრამ ახლახანს სრულად მოვიგე საქმე, რომელიც 14 წელი გრძელდებოდა.

მრავლად არიან ე.წ. ლიცენზირებული ადვოკატები, რომლებიც ვერაფერს აკეთებენ და არიან ადვოკატის ლიცენზიის გარეშე მყოფი იურისტები, რომლებიც სერიოზულ საქმეებს იგებენ. მე, როგორც ადვოკატს უნდა მომენიჭოს უფლება, რომ თუ ვთქვათ, ჟურნალისტის საქმეს ვიძიებ, ჟურნალისტი ჩავრთო საქმეში, რადგან ამ საქმეს სპეციალური განათლება ჭირდება. მე სამართლებრივ შეფასებას კი მივცემ, მაგრამ არის საკითხები, სადაც აუცილებლად მჭირდება სპეციალური განათლების მქონე ადამიანი. ერთ-ერთ კომპანიას პირველი ინსტანციის სასამართლოში მოვუგეთ, განაჩენი სააპელაციო სასამართლოში გაასაჩივრეს. პირველ ინსტანციაში რამდენჯერმე დავაყენე შუამდგომლობა, რომ ექსპერტიზა დანიშნულიყო, რისი წინააღმდეგიც მოსარჩელე იყო. ზემდგომ ინსტანციაში რა მოხდა არ ვიცი, მოსამართლემ ამბობს, მე წარმოდგენა მაქვს და ვფიქრობ, რომ ეს ორი ნივთი მსგავსიაო. მას პირდაპირ ვუთხარი, რომ ნუ შევითავსებდით სპეციალურ განათლებას და დაგვენიშნა ექსპერტიზა, მაგრამ უარი მითხრა, მე ასე მგონია იდენტურებიაო და გააუქმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება. თუ დღევანდელი ტერმინოლოგიით ვისაუბრებთ, გონივრული ეჭვი მაქვს, რომ მოსამართლემ ზედაპირულად განიხილა ეს საქმე. დავას რა აზრი ჰქონდა, როცა იმ კომპანიამ, ვის ინტერესებსაც ვიცავდი, ხარვეზებიანი მინდობილობა გამიფორმა, რაც უფლებას არ მაძლევდა მათი ინტერესები დამეცვა. ბოლოს გავიგე, რომ მეორე მხარე ამ კომპანიის კომერციულ დირექტორთან გარიგებაში შევიდა. ასეთი შემთხვევებიც ხდება, ადვოკატს საქმეში სპეციალისტის ჩართვის უფლება რომ ჰქონდეს, ალბათობა აშკარად შემცირდება.

– ბატონო დავით, ადვოკატები ხშირადი საუბრობენ მოსამართლეების, საგამოძიებო და სამართალდამცავი სტრუქტურების წარმომადგენელთა არაკომპეტენტურობაზე და შეურაცხმყოფელი ეპითეტებით მოიხსენიებენ მათ, თურმე ისინი ხელისუფლების და ბიძინა ივანიშვილის მონები, მისი ინტერესების გამტარებლები არიან. ადვოკატთა ასოციაციის ექს-შეფმა ზაზა ხატიაშვილმა მგონია, `რეკორდი~ დაამყარა მთავრობისა და ბიძინა ივანიშვილის ლანძღვაში. თქვენც იზიარებთ მის აზრს?

– ამიტომაც ვამბობ, რომ გასაუქმებელია ადვოკატთა ასოციაცია, რა უფლება აქვთ ზაზა ხატიაშვილს ან დავით ასათიანს, რომ ჩემი სახელით ილაპარაკონ, მით უმეტეს ხშირ შემთხვევაში არ ვეთანხმებოდი ხატიაშვილის პოზიციას. ისე გამოდიოდა, რომ ადვოკატთა კორპუსის ყველა წევრი მის მსგავსად ფიქრობდა. ასოციაცია ფაქტობრივად პოლიტიკურ ორგანიზაციად ჩამოყალიბდა, რომლის ხელმძღვანელობასაც ადვოკატები ვინახავთ, რაც არის მიუღებელი. ასოციაცია არის ნაციონალების ერთ-ერთი ნარჩენი, რომლითაც ერთეული ადამიანები სარგებლობენ. მეც მაქვს დავა მოსამართლეებთან, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ ისინი უცოდინარები არიან, უბრალოდ, მე, როგორც იურისტს ჩემი შეხედულება მაქვს გარკვეულ საკითხებზე და ამ შეხედულებების შეჯერება ხდება. მე სისხლის სამართლის კუთხით არ მაქვს შეხება სასამართლოსთან, სამოქალაქო და ადმინისტრაციულ სამართალში ვმუშაობ და თავისუფლად შემიძლია ვთქვა, რომ აქ ძალიან კარგი სპეციალისტები, მცოდნე მოსამართლეები გვყავს. საქმე იმაშია, რომ თვითონ ადვოკატთა კორპუსი ვართ ძალიან სუსტი, ჩემი კოლეგები ძირითადად ფულის "გაცოცხლებაზე" მუშაობენ, მოსამართლეები კი არა, ადვოკატები გვყავს არაკომპეტენტური, რომლებიც თავიანთ პოზიციას სათანადოდ ვერ იცავენ და მერე მოსამართლეს სდებენ ბრალს უცოდინარობასა და ტენდენციურობაში. 

სხვათა შორის, საქმის წაგების მიზეზი მარტო ადვოკატის არაკომპეტენტურობა არ არის, საკმაოდ არის შემთხვევები, როცა ადვოკატი მეორე მხარესთან შევიდა გარიგებაში, რის გამოც მისი დაცვის ქვეშ მყოფმა კუთვნილი ქონება დაკარგა. ახლა მაქვს ერთი საქმე, სადაც ადვოკატების თაღლითობის გამო, ადამიანმა ბათუმსა და რუსთავში დაკარგა ბინები. მან ორ ადვოკატს გაუფორმა მინდობილობები, რომელთა თანახმადაც ადვოკატებს უფლება აქვთ მორიგება და სხვა პროცედურები აწარმოონ, ზოგიერთი ადვოკატი კი, კლიენტის ნდობით ბოროტად სარგებლობს. ვიმეორებ, მოსამართლე ვერავის დაუდგება ადვოკატად, ის მხარეების პოზიციებს ისმენს და შეჯიბრობითობის პრინციპით გამოაქვს გადაწყვეტილება, თუ მხარეები რაღაცაზე მორიგდებიან, მოსამართლე დაეთანხმება მათ გადაწყვეტილებას. სასამართლო პროცესი როცა იწყება, პოსამართლე პირველად იმას აცხადებს ვინ ესწრება პროცესს და რა საქმე იხილება, რის შემდეგაც მისი პირველი წინადადებაა, მხარეები ერთმანეთში ხომ არ მორიგდებით, რა წინადადებები გაქვთო. მორიგების შესახებ სარჩელში და შესაგებელშიც არის მითითებული.

თუ ადვოკატი უსინდისო, ფულზე უზომოდ შეყვარებული პიროვნებაა, ის თავისი დაცვის ქვეშ მყოფის ზურგს უკან შედის გარიგებაში მეორე მხარესთან. არის შემთხვევა, როცა მხოლოდ ადვოკატი ესწრება სასამართლო სხდომას, ან ყველა ხომ არ ერკვევა იურიდიულ ნიუანსებში. სარჩელში მითითებულია ორივე მხარის ტელეფონის ნომრები, ადვოკატები ურეკავენ ერთმანეთს და შემდგომში ხდება ფარული გარიგება, თანხმდებიან რაღაც პირობაზე, რაც ცხადია, უანგაროდ არ მოხდება. ერთ-ერთმა ადვოკატმა რუსულენოვან ადამიანს გენერალური მინდობილობა გააფორმებინა, რომელიც ქონების განკარგვის უფლებას აძლევდა, 8.000 აშშ დოლარად ჰქონდა გაყიდული ეს ბინა და უკვე სასამართლოზე ხდებოდა ამის დამტკიცება. მორიგებას ეძახიან ამას, რასაც სასამართლო პროცესზე გააჟღერებენ და მოსამართლე ამას ადასტურებს. ამ შემთხვევაში ადვოკატმა ფაქტობრივად მოატყუა თავისი დაცვის ქვეშ მყოფი, რომელიც ქართულ ენას ვერ ფლობდა, ამ ადამიანს რომ ეგონა ქონებას უკან დაიბრუნებდა, სინამდვილეში მეორე მხარეს დარჩა.

სასამართლოს გადაწყვეტილება პრეზიდენტის ბრძანებულებაზე მაღლა დგას, ის კანონიერ ძალაში რომ შედის, აღარაფერი ეშველება. ჩემი დაცვის ქვეშ მყოფიც მოატყუეს, ადვოკატი მას მეგობრობას ეფიცებოდა, ხშირად სტუმრობდა, ერთი სიტყვით, სრულ ნდობაში შევიდა კლიენტთან, რომელიც დარწმუნებული იყო რომ საქმეს მოიგებდა, მაგრამ დაკარგა ქონება ბათუმშიც და რუსთავშიც, რადგან ადვოკატები მეორე მხარეს ფარულად გაურიგდნენ. ხელახლა შევიტანეთ სარჩელი, მოსამართლემ წარმოებაში მიიღო, მაგრამ საქმე განუხილველი დატოვა, რადგან ორი მოპასუხე ვერ დავადგინეთ სად ცხოვრობდნენ. ეს უძრავი ქონებები სადაც მდებარეობდა, ის ქუჩები ორად გაიყო, სახელებიც შეეცვალა და პოლიციამ ვერაფრით დაადგინა მოპასუხეების მისამართები. კვლავ შევიტანეთ სარჩელი, მოსამართლემ წარმოებაში მიიღო და იმედი გვაქვს, რომ ახლა მაინც შევძლებთ სამართლიანობის აღდგენას. ასეთი თაღლითობები იშვიათობას არ წარმოადგენს, ამიტომ არის აუცილებელი, რომ იუსტიციის სამინისტრომ საადვოკატო სფეროც თავის თავზე აიღოს, სახელმწიფომ უნდა გააკონტროლოს, რა კომპეტენციის და მორალის ადამიანებს ენიჭებათ ადვოკატობის უფლება, რომ მათ დაცვის მაგივრად, არ დააზარალონ ჩვენი მოქალაქეები.

მანანა სუხიშვილი

მეტის ნახვა
24-04-2018, 15:30


ვაგრძელებთ საუბარს პროფესორ რამაზ გახოკიძესთან. ამჯერად, ბატონი რამაზი "საერთო გაზეთის" მკითხველს წამლის მიღების წესზე ესაუბრება:

"სოდის მიღების უამრავი წესი არსებობს, მაგალითად, ილიკო ჩიგოგიძე ენაზე იყრის და პირდაპირ ისე ყლაპავს, ილარიონ შევარდნაძე კი ერთ სუფრის კოვზ სოდას ერთ ჭიქა თბილ წყალში ურევს და სულმოუთქმელად სვამს პახმელიაზე, ბებიაჩემი კი…" ხუმრობა იქით იყოს და მართალია "მე, ბებია, ილიკო და ილარიონის"  მთავარი პერსონაჟი ზურიკელა – წამლის მიღების სხვადასხვა ხერხი არსებობს, რაზეც მკურნალობის ეფექტია დამოკიდებული. ბევრი, ალბათ, ფიქრობს, მთავარია აბი მივიღო, ხოლო მას რას დავაყოლებ, მნიშვნელობა არ აქვსო. სინამდვილეში ასე როდია. საქმე ის გახლავთ, რომ სითხე, რომელსაც წამალს აყოლებთ, პირდაპირ არის დამოკიდებული თავად მედიკამენტის თვისებებზე. სწორედ წამლის თვისება განსაზღვრავს, თუ რა უნდა დავაყოლოთ მას უკეთესი სამკურნალო ეფექტის მისაღებად.

რატომ არ შეიძლება წამალზე ჩაის დაყოლება და რომელი პრეპარატები უნდა დალიოთ რძესთან ერთად?

– თავისთავად ცხადი და დაუშვებელია სამკურნალო პრეპარატების მიღება სპირტიან სასმელებთან ერთად, რაც ტრაგიკულ შედეგებს იწვევს. მაგალითად, ალკოჰოლის მიღება ინსულინთან ერთად ჰიპოგლიკემიურ კომას იწვევს, არტერიული წნევის დამწევ მედიკამენტებთან ერთად კი – სისხლძარღვთა კოლაფსს (გონების დაკარგვას), პარაცეტამოლთან ერთად – ღვიძლის დაზიანებას, ხოლო ასპირინთან ერთად – გასტრიტს, კუჭის წყლულოვან დაავადებას.
ზოგიერთი წამალი წყლის ნაცვლად სხვა სითხესთან ერთად უნდა მივიღოთ. მაგალითად, ინდომეტაცინზე ან რეზერპინზე, ქიმიური თავისებურებების გამო, რეკომენდებულია რძის დაყოლება. იგივე ეხებათ იოდის პრეპარატებსაც. ასპირინზე რეკომენდებულია ბორჯომისა და სხვა ტუტემინერალური სასმელების დაყოლება. რძის დაყოლება არ შეიძლება ტეტრაციკლინზე, რადგან ამ დროს პრეპარატის აქტიურობა სუსტდება. ხილის წვენები, განსაკუთრებით, მჟავე, ეფექტს უკარგავს ანტაციდურ (კუჭის წვენის მჟავიანობის შემამცირებელ) პრეპარატებს. არავითარ შემთხვევაში არ შეიძლება წვენის ან კომპოტის დაყოლება საგულე გლიკოზიდებზე (დიგოქსინი და სხვა) და სულფანილამიდებზე (სტრეპტოციდი, სულფალენი და ა.შ.), რომლებიც თავიანთი ქიმიური ბუნებით ტუტეებს წარმოადგენენ. ასევე, არ შეიძლება რძის, ყავის, კოკა-კოლას, ბროწეულის წვენის დაყოლება პენიცილინისა და ტეტრაციკლინის ჯგუფის ანტიბიოტიკებზე და რკინის შემცველ პრეპარატებზე. ციტრამონისა და ასპირინის ყავით მიღებამ შეიძლება გამოიწვიოს ღვიძლისა და სხვა ორგანოების გაუარესება. ნუ დააყოლებთ აბებს ჩაის. მასში შემავალი ტანინი წარმოქმნის უხსნად ნივთიერებებს და იწვევს მრავალი წამლის უკან გამოლექვას. აბების დასაყოლებლად ერთადერთ უნივერსალურ საშუალებას წარმოადგენს წყალი ოთახის ტემპერატურის და არა ყინულიანი. ჩვეულებრივ საკმარისია მეოთხედი ჭიქა, განსაკუთრებულ შემთხვევებში (სალიცილატები) კი უფრო დიდი რაოდენობით.

როდის მივიღოთ წამალი - ჭამამდე თუ ჭამის შემდეგ?

– წამლის მოქმედება, პირველ რიგში, დამოკიდებულია იმაზე, თუ როგორ ხვდება იგი ორგანიზმში. წამლები ცარიელ კუჭზე ძალიან ძლიერად მოქმედებს. ჭამის შემდეგ წამლის მიღება ორგანიზმისთვის ნაკლებად საზიანოა, თუმცა, ეფექტი ბევრად ნაკლებია. სპეციალისტები თვლიან, რომ ჭამამდე ის წამლები უნდა მივიღოთ, რომლებიც განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ორგანიზმის სასიცოცხლო ფუნქციებისთვის, მაგალითად, ანტიბიოტიკები, ონკოლოგიაში გამოყენებული პრეპარატები. ტკივილგამაყუჩებელი წამლების მიღება ჭამის შემდეგ სჯობს, რადგან ისინი ძლიერად მოქმედებენ კუჭის ლორწოვან გარსზე. ცხიმში ხსნადი ვიტამინების (A, D, E, F, K) მიღება აუცილებელია ჭამის შემდეგ ცხოველური და მცენარეული ცხიმებით მდიდარ საკვებთან ერთად, რომლებიც მათ შეწოვას აჩქარებს, ხოლო წყალში ხსნადისა (ჩ და B ჯგუფის) – ჭამამდე ან ჭამის დროს. კომპლექსური პოლივიტამინური პრეპარატების მიღება სასურველია ჭამისთანავე. ასპირინი აღიზიანებს კუჭის ლორწოვან გარსს, ამიტომ იგი უნდა მიიღოთ ჭამის შემდეგ, წინააღმდეგ შემთხვევაში იზრდება ისეთი დაავადებების რისკი, როგორიცაა გასტრიტი, კუჭის წყლული და ა.შ. ასპირინის მიღებამდე ერთი საათის განმავლობაში არ უნდა ჭამოთ ცხარე საკვები და ციტრუსები. ასპირინზე არ შეიძლება ფორთოხლის ან სხვა მჟავე წვენების დაყოლება. წამლის უმრავლესობას იღებენ ჭამამდე 30–40 წუთით ადრე (ამ დროს მათი შეწოვა კარგად ხდება), ზოგჯერ 15 წუთით ადრე. მაგალითად, ჭამამდე იღებენ კორდარონს, პულსნორმს, ობზიდანს, ტრაზიკორს, პანანგინს, იზოპტინს. ჭამის დროს იღებენ პეფსინს, ფესტალს, დიგესტალს, პანზინორმს და სხვა მსგავს პრეპარატებს, რომლებიც საჭმლის მონელებას ხელს უწყობს.
საკვებთან ერთად სასურველია სენის, ხეჭრელის ქერქის, რევანდის ფესვების, ხეშავის ნაყოფის მიღება. ჭამის დროს უნდა მიიღოთ ქინიდინი (ანტიარითმიული და მალარიის საწინააღმდეგო საშუალება), ეუფილინი (ასთმის საწინააღმდეგო საშუალება), ლევომიცეტინი (ფართო სპექტრის მოქმედების ანტიბიოტიკი). კვების დროს კუჭის წვენის მჟავიანობა ძალიან მაღალია, რაც მნიშვნელოვნად მოქმედებს წამლების მდგრადობაზე და სისხლში მათ შეწოვაზე. მჟავა გარემოში ქვეითდება ერითრომიცინის, ლინკომიცინისა და სხვა ანტიბიოტიკების მოქმედება.

თუ წამალი ჭამის შემდეგ დაგინიშნეს, საუკეთესო თერაპიული ეფექტის მისაღებად დაიცადეთ არანაკლებ ორი საათი. ჭამისთანავე, ძირითადად, ისეთ პრეპარატებს იღებენ, რომლებიც აღიზიანებს კუჭის და ნაწლავების ლორწოვან გარსს, მაგალითად, დიაკარბი, ჰიპოტიაზიდი, ფუროსემიდი, ასპირინი, ბუტადიონი, ვოლტარენი, იბუპროფენი, ასკოფენი, ციტრამონი, დიგოქსინი, დიგიტოქსინი, სტრეპტოციდი, სულფადიმეტოქსინი, ნორსულფაზოლი, ფტალაზოლი, ალოხოლი.

რა საკვები მივიღოთ წამლის ეფექტურობის გასაზრდელად?

წამლის ეფექტიანობა ასევე დამოკიდებულია საკვების შედგენილობაზე. მაგალითად, ზოგიერთი წამალი ადვილად შეიწოვება და კარგად მუშაობს ცხიმიან საკვებთან ერთად, სხვა – პირიქით. მკურნალობის ეფექტზე შეიძლება გავლენა მოახდინოს წყლის ტემპერატურამაც. არსებობს ერთი სირთულეც. სხვადასხვა ფარმაცევტული ფირმა ერთსა და იმავე წამალს განსხვავებულად აწარმოებს. აბის გარსის შედგენილობის მიხედვით შეიძლება შეიცვალოს მისი მოქმედება. წამლის არასწორად გამოყენების შედეგად მარტო აშშ-ში ყოველწლიურად 30 ათასზე მეტი ადამიანი იღუპება.

დროის რა მონაკვეთში უნდა მივიღოთ წამალი ამა თუ იმ ორგანოს  სამკურნალოდ?

მკურნალობის ეფექტი ბევრად არის დამოკიდებული წამლის მიღების დროზე. მაგალითად პარაცეტამოლის მიღება სასურველია ჭამამდე 30 წუთით ადრე, რადგან წინააღმდეგ შემთხვევაში მკვეთრად მცირდება საკვები ნივთიერებების სისხლში შეწოვა. ექიმები გვირჩევენ, რომ წამლები ყოველთვის ერთსა და იმავე დროს მივიღოთ, რადგან დღის განმავლობაში იცვლება სამკურნალო პრეპარატთა შეთვისება. ალერგოლოგების აზრით, ასთმური შეტევა, ჩვეულებრივ, საღამოს ხდება, ამიტომ წამლის მიღება სასურველია 15 საათზე. სისხლის წნევა, ჩვეულებრივ, მაღლა იწევს დილით და მთელი დღის განმავლობაში შენარჩუნებულია. ამიტომ ჰიპერტონიის სამკურნალო წამლის მიღება სასურველია ძილის წინ. ართრიტისა და ართროზის დროს ტკივილგამაყუჩებელ საშუალებათა მიღება განსაკუთრებით ეფექტურია დღის 2 საათზე, თანაც კუჭზე ნაკლებად მოქმედებს. გრიპისა და გაცივების დროს ანთების საწინააღმდეგო აბები და მიქსტურები კარგად მუშაობს და თანაეფექტებსაც არ იძლევა, თუ ღამით მიიღებთ.

წამლებით მკურნალობისას ადამიანზე ზემოქმედების ერთ-ერთ ძლიერ ფაქტორს წარმოადგენს ბიორითმების გავლენა. ორგანიზმის თითოეული უჯრედი გრძნობს დროს – დღე-ღამის მონაცვლეობას, წელიწადის დროების ცვლილებას. ადამიანის ორგანიზმის 300-ზე მეტ ფიზიოლოგიურ ფუნქციაზე, როგორებიცაა არტერიული წნევა, პულსის სიხშირე, სხეულის ტემპერატურა, სისხლში ჰორმონების კონცენტრაცია, ღვიძლის და თირკმლების მუშაობის აქტიურობა და სხვა, ზემოქმედებს დღეღამური და სეზონური რხევები. მედიცინის სპეციალური დარგი – ქრონოფარმაკოლოგია სწავლობს ბიოლოგიური რითმების გავლენას წამალთა შეთვისებაზე. წამლის მოქმედება ამა თუ იმ ორგანოზე დღის გარკვეულ საათებში განსხვავებულია. წამალში მრავალი საიდუმლოა ჩადებული და იგი გარკვეული წესით უნდა მივიღოთ.

თამარ შველიძე

მეტის ნახვა
24-04-2018, 08:30


გვესაუბრება სახალხო მოძრაობა "სოციალისტური საქართველოს" თავმჯდომარე ვალერი კვარაცხელია.

– ბატონო ვალერი, რატომ დაბომბეს სირია და, საერთოდ, საიდან იღებს ეს კონფლიქტი სათავეს?

– სირიის საკითხი ერთგვარი გასაღებია, მსოფლიოში მიმდინარე პროცესებში გასარკვევად.

2007 წელს მიუნხენის კონფერენციაზე პუტინმა სენსაციური განცხადება გააკეთა. მან თქვა, რომ მსოფლიოს ერთპოლუსიანმა მოდელმა ვერ გაამართლა და ეს ერა უნდა დასრულდეს, ანუ მსოფლიოზე ამერიკის ერთპიროვნულ ჰეგემონიას წერტილი უნდა დაესვას. 

თამამი ნაბიჯი რუსეთმა ამ მიმართულებით 2015 წელს გადადგა, როდესაც ახლო აღმოსავლეთში ე.წ. ისლამური სახელმწიფოს წინააღმდეგ სამხედრო ოპერაცია დაიწყო. ეს ტერორისტული სახელმწიფო ამერიკელების მიერ იყო შექმნილი და მასთან დაპირისპირება ამერიკასთან დაპირისპირებას ნიშნავდა.
ახლო აღმოსავლეთის ფაქტორი უმნიშვნელოვანესია მსოფლიო გეოპოლიტიკისთვის. ლიბიაში, ეგვიპტეში, ტუნისში, ერაყში ამიტომ განხორციელდა აშშ-ის აბსოლუტურად უკანონო სამხედრო ჩარევა, რითაც არაერთხელ დაადასტურეს, რომ მათთვის საერთაშორისო სამართალი არაფერს ნიშნავს. მათ არ ჰქონდათ გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია იმ სამხედრო ოპერაციებზე, რომლებსაც სხვადასხვა დროს, სხვადასხვა რეგიონსა და სახელმწიფოში ატარებდნენ. 
სირიაში აშშ-მა ე.წ. ისლამური სახელმწიფო შექმნა, შეაიარაღა, დააფინანსა და სირიას მიუსია სახელმწიფო გადატრიალებისა და მისთვის მიუღებელი კანონიერი პრეზიდენტის ბაშარ ალ ასადის დამხობის მიზნით. აი, აქ მოხდა ის, რასაც ამერიკელები ნაკლებად მოელოდნენ, ან სულაც არ მოელოდნენ.
2015 წელს რუსეთმა ტერორისტული სახელმწიფოს წინააღმდეგ სამხედრო ოპერაცია დაიწყო. მიაქციეთ ყურადღება იმ გარემოებას, რომ ეს, ამერიკელებისგან განსხვავებით, კანონის სრული დაცვით გაკეთდა, აანუ გაკეთდა მას შემდეგ, რაც სირიის კანონიერმა მთავრობამ რუსეთს სამხედრო დახმარების აღმოჩენის თხოვნით ოფიციალურად მიმართა. რუსეთის პრეზიდენტმა, თავის მხრივ, წინადადებით მიმართა ფედერაციის საბჭოს, რომელმაც ამ საკითხთან დაკავშირებით, შესაბამისი დადგენილება მიიღო.

– ისინი აცხადებენ, რომ სირიაში ბაშარ ალ ასადის დიქტატურას ებრძვის დემოკრატიული ამერიკა და ევროპული სახელმწიფოების კოალიცია…

– ვინ დაადგინა, რომ ასადი დიქტატორია, რომელმა სასამართლომ თქვა ეს?! რადგან აშშ-ს მიაჩნია და ასე ფიქრობს, ე.ი. ეს სწორია? 

მსოფლიოში საერთაშორისო საკითხების განსახილველად და გადაწყვეტილებათა მისაღებად არსებობს გაერო თავისი უშიშროების საბჭოთი. ამ ორგანიზაციის გვერდის ავლით საერთაშორისო საკითხების გადაწყვეტის მცდელობა არის საერთაშორისო უკანონობა და საერთაშორისო დანაშაული.

– რას მიაღწიეს ამერიკელებმა სირიაში განხორციელებული სამხედრო ოპერაციით?

– ამ ოპერაციას მათთვის არანაირი დადებითი შედეგი არ მოუტანია. უარყოფითი შედეგი კი რამდენიც გნებავთ:
ამერიკა, დიდ ბრიტანეთთან და საფრანგეთთან ერთად, მსოფლიოში დაფიქსირდა, როგორც აგრესორი სახელმწიფო;
ამ ოპერაციამ ცხადჰყო აშშ-ის არა მარტო პოლიტიკური, არამედ სამხედრო უსუსურობაც. მათ მიერ სირიის სამხედრო და სამოქალაქო ობიექტების მიმართულებით გაშვებული 103 რაკეტიდან 71 სირიის ჰაერსაწინააღმდეგო სისტემებმა გაანეიტრალეს. თითქმის ნახევარი საუკუნის წინ საბჭოთა კავშირში დამზადებული ანტისარაკეტო სისტემების დაძლევა ამერიკელთა თანამედროვე რაკეტებმა ვერ შეძლეს. გახსოვთ ტრამპი როგორ დაემუქრა რუსებს ოპერაციის დაწყებამდე? — სირიისკენ გამოფრინდებიან ახალი, ლამაზი და ჭკვიანი რაკეტებიო. რაკეტები, ტრამპს რომ ჭკვიანი ეჩვენებოდა სულელები აღმოჩნდნენ. ისინი თანამედროვე რუსულმა სისტემებმა კი არა, ძველმა საბჭოთა სისტემებმა მწიფე თუთასავით ჩამოყარეს ძირს.
ამ ყოვლად სამხედრო ოპერაციამ ნათელი გახადა, რომ აშშ მძიმე სისტემური კრიზისის ფაზაშია შესული და მისი კრახი გარდაუვალია.

– ეს ოპერაცია ამერიკელებისთის ვერანაირი დადებითი შედეგის მომტანი თუ ვერ იქნებოდა, მაშინ რა საჭირო იყო მისი ჩატარება საერთოდ, რა გათვლა ჰქონდა ტრამპს?

– ტრამპმა მოსვლის დღიდანვე გამოავლინა თავი, როგორც იმპულსურმა და გაუწონასწორებელმა პოლიტიკოსმა. ის მუდმივად მუსკულებზე იყურება, მაგრამ ჯერჯერობით ვერავინ შეაშინა. – მაგრამ კვლავ დგას საკითხი — რა ეშველება სირიას? ჩრდილოეთ კორეისგან განსხვავებით, მას ბირთვული შეიარაღება არ გააჩნია…

– ამ მიზნით შეიკრიბნენ რუსეთის, თურქეთის და ირანის პრეზიდენტები და ისახება გეგმები, რა უნდა გაკეთდეს. ეს იმის მომასწავებელია, რომ პლანეტა მესამე მსოფლიო ომს თუ ასცდა, მაშინ სრულიად ახალი გეოპოლიტიკური ვითარება და ახალი მსოფლიო წესრიგი ჩამოყალიბდება, სადაც ამერიკული ჰეგემონიისთვის ადგილი არ დარჩება.

– ალბათ, ამიტომაც იბრძვის აშშ ასე გამწარებით, ერთი კვირის წინ, დიდ ბრიტანეთთან ერთად, რუსი დიპლომატების დევნა რომ დაიწყო მთელ მსოფლიოში…


– დიდი ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრმა, ვითომ ცივილიზებულ, სინამდვილეში კი კანონიერების მიღმა მყოფ დასავლეთს მოუწოდა, რუსი დიპლომატები ქვეყნებიდან გავაძევოთო. თვითონ 23 რუსი დიპლომატი გამოუშვეს, ამერიკიდან დაითხოვეს 60 რუსი დიპლომატი და ა.შ. ამის პარალელურად მოხდა მართლაც ფანტასტიკური ამბავი — საქართველომ გააძევა შევეიცარიის საელჩოს რუსეთის სექციის თანამშრომელი. რუსეთთან დიპლომატიური ურთიერთობა არ გვაქვს და ვაძევებთ სხვა საელჩოს რუს თანამშრომელს. ეს საოცრება არ არის? აი, რას ნიშნავს მონური მორჩილება.
რუსეთის სახელმწიფო დუმაში უკვე განიხილეს იმ ქვეყნებისადმი პასუხები, რომლებმაც დიპლომატები გამოაძევეს და გაირკვა, რომ სოფლის მეურნეობის პროდუქტების, ალკოჰოლის და ა. შ. ექსპორტს რუსეთში ის ქვეყნები ვეღარ განახორციელებენ.
საქართველომ ძლივს მოახერხა რუსეთის ბაზარზე სოფლის მეურნეობის პროდუქტებისა და ღვინის შეტანა და, როგორც ჩანს, ახლა ისიც აეკრძალება. უგუნურ გადაწყვეტილებებს სავალალო შედეგები მოაქვს.

– რა საფრთხეები ემუქრება საქართველოს, თუ მდგომარეობა კიდევ უფრო გამწვავდება?

– რამდენიმე დღის წინ პუტინი ერდოღანს შეხვდა და ხელი მოაწერეს ატომური ელექტროსადგურის მშენებლობის უზარმაზარ პროექტს. ამ ელექტროსადგურს რუსეთი ააშენებს ნატოს წევრ თურქეთში. 2 მილიარდის ღირებულების შ 400 სარაკეტო-საზენიტო დანადგარები რუსეთმა თურქეთს უკვე მიჰყიდა, მეტიც, გაფორმდა ხელშეკრულება, რომ შ 400 აწარმოონ თურქეთში, ანუ ყალიბდება გრძელვადიანი, პერსპექტიული ურთიერთობა. ეს ხომ სრულიად ცვლის ჩვენს ირგვლივ არსებულ გეოპოლიტიკურ ლანდშაფტს. წარმოიდგინეთ საქართველოს მდგომარეობა. ირგვლივ რუსეთი, თურქეთი, ირანი, სომხეთი და აზერბაიჯანია.

ირანი რუსეთის მოკავშირეა, თურქეთიც რუსეთის მოკავშირედ ყალიბდება, სომხეთიც რუსეთის მოკავშირეა და აზერბაიჯანიც რუსეთის მიმართ კეთილგანწყობილი სახელმწიფოა. ჩვენ სად მივდივართ, ჩვენს ირგვლივ არსებულ ყველა სახელმწიფოს ვუპირისპირდებით?

ირანდა კალანდაძე


მეტის ნახვა
23-04-2018, 21:02