გვესაუბრება არასამთავრობო ორგანიზაცია "მშენებელთა ლიგის" თავმჯდომარე ანზორ საკანდელიძე

მშენებლობის სფეროში რომ სრული განუკითხაობა და ქაოსია, ამის შესახებ არაერთხელ მისაუბრია მედიასაშუალებებით, მაგრამ დღეს მინდა პირველ რიგში, რამდენიმე დღის წინ მეტროსადგურ "ვარკეთილში" მომხდარ სამწუხარო ფაქტს შევეხო. მოგეხსენებათ, უამრავი ადამიანი დაშავდა, რომ
არა მატარებლის მემანქანის პროფესიონალიზმი, დაშავებულთა რაოდენობა გაცილებით მეტი  იქნებოდა.

ჩნდება სრულიად ლოგიკური კითხვა, რისთვის ჩატარდა ამ მეტროსადგურის რეკონსტრუქცია თუ რემონტი, ვის ჭირდებოდა?

საქართველოში თუ რაიმე კეთდება, იქნება ეს მშენებლობა, რეკონსტრუქცია თუ სხვა, ეს იმისთვის კი არ კეთდება, რომ მოქალაქეებს ჭირდებათ, არამედ იმისთვის, რომ რომელიმე კონკრეტულმა კომპანიამ ფული "გააკეთოს", ტენდერი იქნება თუ კომერციული შესყიდვაო. აი, ეს არის მთელი პრობლემა, უფრო მეტიც, ტრაგედია. მეტროსადგურ "ვარკეთილში" მანამდეც შეკიდული ჭერი იყო, რომელიც მყარ ანკერებში იყო გადაწყვეტილი, ხისტად და მყარად იყო მიერთებული ლითონის მილაკები, რასაც თავისი დანიშნულება ჰქონდა და ვიზუალურადაც კარგად გამოიყურებოდა. ამიტომაც ვფიქრობ, რეკონსტრუქცია ფულის საშოვნელად გაკეთდა. მშენებლობის სფეროში გამეფებული სრული განუკითხაობის უპირველესი მიზეზი ისაა, რომ ქვეყანაში არ არსებობს მშენებლობის სამინისტრო. სამინისტროს ვინ ჩივის, სანთლით რომ ეძებოთ, მთავრობაში, სამინისტროებში, პარლამენტში და მერიაში ერთ მშენებელს ვერ ნახავთ. ამ დარგის თითო მრჩეველი მაინც აიყვანონ პრემიერ-მინისტრმა და დედაქალაქის მერმა, რომ მშენებელი როცა მივა იქ, დაელაპარაკოს. ყველგან მხოლოდ არქიტექტორები და ურბანისტები, იგივე არქიტექტორები არიან. ყველაფერი არქიტექტორებმა აიღეს ხელში,მშენებლები კი გვერდით გაწიეს, რაც ყოვლად დაუშვებელია. არქიტექტურა არ არის მშენებლობა, ის მშენებლობის მხოლოდ გარკვეული ნაწილია (20%), დანარჩენი სამშენებლო ნაწილებია დაწყებული საძირკვლიდან, კონსტრუქციული ნაწილი, ტექნოლოგია, ორგანიზაცია, შრომის დაცვა და ა.შ.

თბილისს არც ურბანისტის (განაშენიანების სპეციალისტი) ხელი ეტყობა, განსაკუთრებით ცენტრალურ ნაწილს, მიჯრით მიწყობილმა მრავალსართულიანმა კორპუსებმა ქვის ჯუნგლებს დაამსგავსა დედაქალაქი. ერთმანეთთან ასე ახლოს იმიტომ აშენებდნენ ამ კორპუსებს, რომ ფართობი მოეგოთ, ქაოტური მშენებლობების პროცესი თუ არ შევაჩერეთ, უარესი გველის, მთლად ჩაბნელდება ქალაქი. უამრავი ადამიანია მშენებლობებისგან დაზარალებული, სახლები თავზე ენგრევათ. ე.წ. ხრუშჩოვკებს რამდენჯერმე უფრო მეტ სართული დააშენეს, რომლებსაც გაცილებით ღრმა საძირკველი ჭირდება, მიწა რომ მოჭრეს და საძირკველი ჩააღრმავეს, ძირი შენობის ფუნდამენტი გაშიშვლდა და ჰაერში გამოეკიდა, გრუნტი დასუსტდა, რის გამოც შენობა "დაჯდა" და კედლები დაებზარა. ძველ შენობას მთლად გვერდით უშენებენ მრავალსართულიან კორპუსს, რის გამოც ზიანდება ფუნდამენტი და ძველი კორპუსები ინგრევა. აქ მეორე სერიოზული პრობლემაც წარმოიშვა, შენობები ისე უნდა იყოს დაშორებული ერთმანეთისგან, რომ მზის სხივი თავისი დახრით შევიდეს იქ, რადგან ულტრაიისფე- რი სხივები მიკრობებს სპობს, გამ- რავლების საშუალებას არ აძლევს.

ისეა მიწყობილი ერთმანეთზე ეს მრავალსართულიანი კორპუსები, რომ მზის სხივი შიგნით ვეღარ აღწევს, მიკრობებით გამოვსებული კორპუსები კი სვადასხვა დაავადებებს იწვევს. ცალკე საკითხია რა მასალებით ვაშენებთ, ან ვარე- მონტებთ სახლს, საშენი მასალა, განსაკუთრებით მოსაპირკეთებელი მასალები აუცილებლად უნდა გადიოდეს შემოწმებას. ჩვენთან მოსაპირკეთებელი მასალები ძირითადად საზღვარგარეთიდან შემოდის, ცნობილი ფაქტია, რომ ამ იმპორტული საქონლის ეკოლოგიურ უსაფრთხოებას საბაჟოზეც კი არ ამოწმებენ. იგივე რუსეთში მოსაპირკეთებელ მასალაზე სამმაგი კონტროლია დაწესებული, პირველად საბაჟოზე მოწმდება მისი ეკოლოგიური უსაფრთხოება, მეორედ რეალიზაციის დროს საცალო თუ საბითუმო ვაჭრობაში, ბოლოს უშუალოდ სამშენებლო ობიექტზე, შემოწმების გარეშე ამ მასალის გამოყენება არ ხდება. შეიძლება ცალცალკე ეს მასალები გარკვეულ სტანდარტებს აკმაყო- ფილებს, მაგრამ მშენებლობისა თუ რემონტის დასრულების შემდეგ, სპეცხელსაწყოებით (დოზიმეტრები) უნდა მოხდეს მთლიანად შენობის შემოწმება, ჰაერის ტოქსიკურობის განსაზღვრა, რადიაციის, რადონის (რადიოაქტიური მძიმე ინერტული აირი), ელექტრომაგნიტური გამოსხივების დონე და ა.შ.

აღმოჩნდა, რომ რადონი რადიაციაზე მეტად თუ არა, ნაკლებად სახიფათო ნამდვლად არ ყოფილა ჯანმრთელობისთვის და სიცოცხლისთვის, მისი გამოსხივების გასაზომადაც სხვა აპარატურას (რადონომეტრი) იყენებენ. რომ ეგონათ რადიაციის მიზეზით არიან გარდაცვლილებიო, ამ ადამიანების 70% რადონით ყოფილა მოწამლული. ურანისა და სხვა რადიაქტიური ნივთიერებებისგან განსხვავებით, რადონს გარკვეული დოზით ყველა საშენი მასალის შეიცავს, რადგან იგი დედამიწის ქერქში არსებული ყველა ქანის შემადგენლობაშია. ამიტომ აუცილებლად უნდა განისაზღვროს საშენ მასალებში რადონის შემცველობის დონე, შეესაბამება თუ არა დასაშვებ დოზას. ეს ნივთიერება მიწის ქერქიდან თავისითაც თავისუფლად ამოდის, ამიტომ მშენებლობას როცა ვიწყებთ, აუცილებლად უნდა შემოწმდეს გრუნტი რადონის შემცველობაზე, რადგან იატაკსა თუ კედლებში უპრებლომოდ გაივლის და მისი დახურულ სივრცეში დაგროვება სასიკვდილო შედეგს იწ- ვევს. უკვე აშენებულ შენობებში სისტემატურად უნდა მოწმდებოდეს სარდაფი და პირველ-მეორე სართული. ამ შემოწმებებს რომ არ ვაკეთებთ, იმიტომაც იმატა კატასტროფულად ონკოლოგიურმა დაავადებებმა. უცხოეთში არათუ ადამიანს, შინაურს ცხოველსაც კი არ უშვებენ სადგომში, თუ რადონის დონე არ არის შემოწმებული. მსოფლიოს ჯანდაცვის საერთაშორისო ორგანიზაციის სტა- ტისტიკის მიხედვით, სამშენებლო-ეკოლოგიური უსაფრთხოების ნორმების დაუცველობით გამოწვეული დაავადებებით უამრავი ადამიანი იღუპება, გარდაცვლილთა რაოდენობის ლამის 70%-ზე მეტი.

საქართველოსთვის რადონზე არანაკლები პრობლემა რადიაციული გამოსხივებაა, ვგულისხმობ სამშენებლო სფეროს. მოგეხსენებათ, 1986 წელს უკრაინაში აფეთქდა ჩერნობილის ატომური რეაქტორი. ის რეგიონი, სადაც ეს ობიექტი მდებარეობს (მოცულობით საქართველოზე დიდი ტერიტორიაა) ძირითადად სამრეწველო ზონა იყო მსხვილი ფაბრიკა-ქარხნებით, რეაქტორის აფეთქების შემდეგ, მთლიანად ჩაიკეტა იქაურობა და წლების განმავლობაში აღარავის უშვებდნენ. მოგვიანებით, ნელნელა ფარულად დაიწყეს მავანთ იქ შესვლა, იმ უზარმაზარი ფაბრიკა-ქარხნების ჯართად დაჭრა და სამშენებლო ლითონის გამოშვება, რომლის ნაწილი საქართველოშიც შემოდიოდა. თბილისში ხმები დადიოდა, რომ ნაციონალების მაღალი ეშელონების წარმომადგენელი გივი თარგამაძე და მისი ძმა ეწეოდნენ უკრაინიდან სამშენებლო ლითონის იმპორტს და ძალიან დიდი ეჭვი არსებობდა, რომ ეს სწორედ ჩერნობილის არმატურა იყო. ეჭვს ის ინფორმაციაც აძლიერებდა, რომელიც აქტიურად ვრცელდებოდა მედიასაშუალებებით (2006–2007 წლები), რომ ერთი მილიონი ტონა არმატურა, რომელიც რუსეთში უნდა შესულიყო, რუსებმა დააკავეს და ქვეყანაში არ შეუშვეს. მათ შეამოწმეს ეს სამშენებლო ლითონი, აღმოაჩინეს რომ რადიაციული იყო, ტვირთი არ გაატარეს და საერთოდ ჩაკეტეს უკრაინიდან იმპორტისთვის საზღვარი. ეს ტვირთი შემობრუნდა და საქართველოში შემოვიდა, წარმოიდგინეთ, ერთი მილიონი ტონა რადიაციულად დაბინძურებული სამშენებლო ლითონი. ჩვენთან არავინ ამოწმებდა და დღესაც არავინ ამოწმებს, რომც შეემოწმებინათ გივი თარგამაძეს ვინ გაუბედავდა ამას?! დიდი ეჭვია, რომ ეს ლითონი უკვე ჩადებულია "საქმეში", ახალაშენებულ შენობების კედლებში, იატაკში, გადახურვებსა და სახურავში ჩადებულია ეს არმატურა და ასხივებს რადიაციას, კიდევ რამდენი წელი გაგრძელდება ასე, ვინ იცის.

ფაქტობრივად, ყველა ახალაშენებული კორპუსია შესამოწმებელი რადიაციაზე, გარდა ამისა უნდა შემოწმდეს კაფეები და ბარები, რომლებიც ძირითადად სარდაფებში და პირველ სართულებზეა განთავსებული, ოღონდ უფრო რადონის შემცველობაზე, რადგან ნიადაგიდან ამოსული ეს ნივთიერება პირველად იქ აღწევს, ზემო სართულებზე კონცენტრაცია შედარებით მცირდება.

– ბატონო ანზორ, ვთქვათ, შეამოწმეს და რადონის მაღალი კონცენტრაცია დადგინდა, კა- ფეებს და ბარებს კი დახურავენ, მაგრამ რა ეშველება იმ მრავალ- სართულიან კორპუსებს, სადაც უამრავი ხალხი ცხოვრობს?

– ძალიან ძნელი საშველია, იმიტომ ვამბობ, რომ მშენებლობის დაწყებამდე უნდა შემოწმდეს ყველაფერი. ჩემი ახლობელი იყო რუსეთიდან ჩამოსული, რომელსაც სამშენებლო ფირმა ჰქონდა, გაოგნებული იყო იმ განუკითხაობით, რაც საქართველოში ხდებოდა. 30 წელზე მეტია, რაც მსოფლიოში დაიწყეს რადონის შემცველობის შემოწმება, ჩვენ ისევ ღრმად გვძინავს. ინგლისის ერთ-ერთ საგრაფოში ჩაატარეს შემოწმება მას შემდეგ, რაც გამოიკვლიეს რა უბედურებას იწვევდა რადონი, აღმოჩნდა, რომ შემოწმებული შენობების მესამედი ისე იყო გაჯერებული ამ ინერტული აირით, რომ აღარაფერი ეშველებოდა, ამიტომ დაანგრიეს. უზარმაზარ ფინანსებს დებენ ქვეყნები ამგვარ გამოკვლევებში. ყველაზე უკეთესი რადონით გაჯერებული შენობის დანგრევაა, მაგრამ თუ ეს არ ხერხდება, მძლავრი ვენტილაცია უნდა დავამონტაჟოთ, რომ მავნე აირი გაიწოვოს, ეს ვენტილაცია 24-საათიან რეჟიმში უნდა იყოს ჩართული. გარდა ამისა, შემოდის ჩვენთან უკვე შემოდის სპეციალური ნივთიერებები, კალმატრონი და სხვა, რომელიც ემატება ბეტონსა თუ დუღაბში და ის გაზს აღარ ატარებს, უკვე აშენებულ სახლში შეუძლიათ ამ დანამატიანი დუღაბით შელესონ კედლები, იატაკი და ჭერი. ერთი სიტყვით, შეიძლება შეველა და ამის რეკომენდაციებსაც გამოვაცხადებთ, "მშენებელთა ლიგაც" ამზადებს ამ დანამატებს და სურვილის შემთხვევაში, რა- დონის შემცველობაზე შემოწმებასაც ვახდენთ.

ვითარების გამოსწორება თუ გვინდა, პირველი რიგში მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესი უნდა შეიცვალოს, ასევე ის მავნე პრაქტიკა, ელექტრონულად რომ ხდება ნებართვის გაცემა. მხოლოდ არქიტექტურული ნაწილია საჭირო ნებართვის მისაღებად, თანაც მთლიანად კი არა, მხოლოდ შენობის ფასადის არქიტექტურულ ნახაზს წარადგენენ და ისე ღებულობენ ნებართვას. კანონი მიიღეს, სადაც გაწერილი იყო, რომ, როდესაც ნებართვა გაიცემა, შესაბამისი ბანერი დაიდგმება და მშენებლობა დაიწყება, მერე ადგილზე უნდა ჰქონდეს მშენებელს გაკეთებული დანარჩენი სამშენებლო ნაწილი, გეოლოგიური, კონსტრუქციული ნაწილი და ა.შ. აი, ეს წესი უნდა გაუქმდეს აუცილებლად, პროექტის გზადაგზა კეთება არ გამიგია, ის ბოლომდე უნდა იყოს დამთავრებული, ექსპერტიზებიც გავლილი უნდა ჰქონდეს და მერე უნდა გაიცეს მშენებლობის ნებართვა.

სხვათა შორის, ერთ-ერთი ყველაზე დიდი დამნაშავეები ექსპერტები არიან, რომლებიც ისე ახურდავდნენ, რომ 300–400 ლარის გამო, ნებისმიერ საექსპერტო ცნობას აწერენ ხელს. იმიტომაცაა კედლის ძირში რომ აუშენებენ ვინმეს მაღლივ კორპუსს და სახლი თავზე ენგრევა. მერე ეს ექსპერტი ცნობას გასცემს ამ მრავალსართულიანი კორპუსის გამო არ დანგრეულაო, აბა ვისი ბრალია? პროექტში პირველი საინჟინრო-გეოლოგიური დასკვნაა, უნდა ჩატარდეს გრუნტების გამოკვლევა, შეიძლება თუ არა ამ გრუნტზე ამდენი სართულის აშენება, ამხელა დაშორებით და ა.შ. შემდეგ კონსტრუქციული შემოწმება ხდება, გარემოს დაცვის კუთხით, რამდენად მისაღებია იმ კორპუსის აშენება და ა.შ. სრულფასოვნად რომ არ კეთდება პროექტი, დაუხატავენ შვიდსართულიან შენობას, მიიღებენ ნებართვას და მერე ერთი იმდენი სართული, თუ მეტი არა, ემატება. ჯერ როგორ შეიძლება დაბალსართულზე გათვლილ საძირკველზე ამდენი სართულის დაშენება.

ხომ ხედავთ რა ამბავია ატეხილი ატენის ქუჩაზე 27-სართულიან კორპუსს რომ აშენებენ, აქაც ხომ შენებისას შეცვალეს სართულების რაოდენობა. ამასაც თავი დავანებოთ, დარღვეულია შესაბამისი კანონი, რკინაბეტონის კარკასული შენობა 12 სართულიანზე მეტი არ უნდა იყოს, თუ მაინც ააშენებ, მაშინ დაცული უნდა იყოს ოთხი პირობა, პირველი ესაა ანტისეისმური მედეგობა. ამას როგორ გააკეთებ, როცა არც რაიმე მოწყობილობა გვაქვს, არც კადრები გვყავს, რომ ეს გააკეთე- ბინო და არც გაკეთებულა არასდროს საქართველოში. ყველა 12-ზე მეტ სართულიანი რკინა-ბეტონის კარკასიანი შენობა, რაც შენდება უკანონოა. რა ეშველება ამას, ან ეს შენობები დაიყვანონ 12 სართულზე, მაგრამ როგორ მოანგრევენ, როცა უკვე ხალხი ცხოვრობს იქ. ერთი "გმოსავალია", ეს კანონი შეცვალონ ან საერთოდ გააუქმონ. მიეჩვია ხალხი უკანონობას, ორი სართულით მეტი რომ ააშენეს და შესაბამისმა სამსახურებმა ყურადღება არ მიაქციეს, მერე უმატეს და ლამის 40 სართულზე ავიდნენ.

ჰაერიდან კი არ მოიტანეს სტანდარტი რკინა-ბეტონის კარკასული შენობა 12 სართულზე მეტი რომ არ უნდა იყოს. ისინი მკვლელ შენობებად გამოაცხადეს, 1988 წელს სომხეთში მომხდარი მიწისძვრის დროს, ლენინანაკანში კარკასული შენობების 98% დაინგრა, სხვათა შორის, მაშინ არცერთი "ხრუშჩოვკა" არ დანგრეულა. 1999 წელს თურქეთის ქალაქ იზმითში მომხდარი მიწისძვრის დროსაც ძირითადად ამგვარი შენობები დაინგრა, ძალიან დიდი მსხვერპლი იყო. ჩვენ კი რას ვაკეთებთ, სეისმურ ზონაში ვცხოვრობთ, უკვე 8 ბალზე გათვლილი შენობები უნდა აშენდეს, იმის მაგივრად, რომ ნებართვა არ გავცეთ ამ "მკვლელი შენობების" დარღვევით აშენებაზე, 30–40 სარ- თულიან კორპუსებს ვაშენებინებთ. ისე, ვინ არის ოფიციალურ დონეზე პასუხის მომთხოვნი, როცა მშენებლობის სამინისტრო გააუქმეს და პროფესიონალი მშენებლები ყველა დონეზე ჩამოიცილეს. მშენებლობის სამინისტრო არ არის მხოლოდ რაღაც სამეურნეო დარგი, რომელიც მხოლოდ შემოსავალს გაძლევს და ხალხს გისაქმებს, მას სამხედრო სტრატეგიული დანიშნულებაც აქვს, ამიტომაა ყველა ქვეყანაში ეს სამინისტრო. ნათქვამია, მშვიდობა თუ გინდა, ომისთვის ემზადეო, თუ ვემზადებით ომისთვის, სამხედრო ობიექტებს მშენებლობის სამინისტრო აშენებს, სხვას ვერც გააკეთებინებ, რადგან ეს სამხედრო საიდუმლოება უნდა იყოს, როგორ შეიძლება გარეშე პირს, მითუმეტეს არაპროფესიონალს ანდო.

მანანა სუხიშვილი

მეტის ნახვა
8-02-2018, 17:16


გვესაუბრება ინვესტიციებისა და კაპიტალის მართვის ექსპერტი ვახტანგ ხომიზურაშვილი:

– ბატონო ვახტანგ, "ეროვნულმა ბანკმა" მიკროსაფინანსო ორგანიზაციებთან დაკავშირებით ახალი რეგულაციები შემოიღო. რას მოგვიტანს ეს სიახლე?


– დიახ, ეს ფორექსის ბაზარზე წარმოდგენილ კომპანიებს ეხებათ. მოგეხსენებათ, ფორექსი საერთაშორისო სავალუტო ბაზარია, სადაც გარკვეული სადეპოზიტო თანხის მეშვეობით ვალუტების ყიდვა-გაყიდვაა შესაძლებელი. ეს მხოლოდ უცხოურ ვალუტებს როდი ეხება, არამედ უცხოეთის ბირჟებზე არსებულ ფასიან ქაღალდებს, მათ შორის, კრიპტოვალუტებსაც. პირველი, რაც "ეროვნულმა ბანკმა" გამოაცხადა, მდგომარეობს შემდეგში – ყველა აღნიშნული კომპანია ვალდებულია "ეროვნულ ბანკში" დარეგისტრირდეს და ამ სახის ვაჭრობის ჩატარების უფლება საბროკერო კომპანიებს მიანიჭა. ამ შემთხვევაში, საბროკეროში ის კომპანიები იგულისხმება, რომ- ლებიც ფასიანი ქაღალდების ბაზრის შესახებ კანონით რეგულირდებიან, ანუ, ვისაც საფონდო ბირჟაზე ოპერირების უფლება გააჩნია. ამ ინიციატივით, პრაქტიკულად, "ეროვნულმა ბანკმა" მარტივი გამოსავალი მოძებნა – ყველა ფორექს კომპანია, რომლებიც საქართველოში არიან წარმოდგენილნი, უფლებამოსილნი მხოლოდ და მხოლოდ იმ შემთხვევაში არიან თუ საფონდო ბროკერის ლიცენზიას მიიღებენ. ეს ლიცენზია საბროკერო კომპანიაში გარკვეულ რეგულაციებს, შიდა ნორმატიულ ბაზას ითვალისწინებს, რაც ძირითადად, ფასიან ქაღალდებზეა ორიენტირებული და რაც მთავარია, გულისხმობს საწესდებო სააქციო კაპიტალის კაპიტალიზაციას 500 ათასი ლარის ოდენობით. ეს არის მთავარი მოთხოვნა.

ამ ინიციატივის წყალობით, ფორექს კომპანიებს ორი გამოსავალი რჩებათ – უნდა გაზარდონ კაპიტალიზაცია. არადა, მინდა გითხრათ, რომ უმეტესობას, ვინც ჩვენთან არიან წარმოდგენილები, კაპიტალიზაცია არ აქვთ. მათ მხოლოდ კაპიტალის გაზრდის შემდეგ შეუძლიათ "ეროვნულ ბანკს" მიმართონ, რათა შესაბამისი ლიცენზია მიიღონ. თუ ამას ვერ ახერხებენ, ამ შემთხვევაში, უნდა დაიხურონ.

რაც შეეხება უშუალოდ საბროკერო კომპანიების მიმართ მოთხოვნას 500 ათასი ლარის ოდენობის თაობაზე, ვთვლი, რომ ეს გადაჭარბებულია იმდენად რამდენადაც დღეს, საბროკერო კომპანიების უმეტესობა ამ მოთხოვნის მიღების შემდეგ დაიხურა. კაპიტალიზაციის თვალსაზრისით, დღესდღეობით, მოთხოვნა უფრო ნაკლები უნდა იყოს. თუ საბროკერო კომპანიაში ოპერაციების და კლიენტურის ზრდა იქნება, მაშინ შეიძლება კაპიტალის ზრდა ეტაპობრივად იყოს დაწესებული. არსებული მოთხოვნები კი, რაც საფონდო ბაზარზეა, დღევანდელ სიტუაციას, აბსოლუტურად, არ შეესაბამება.

– ბატონო ვახტანგ, კიდევ რა ინიციატივებს გვთავაზობს "ეროვნული ბანკი"?

– "ეროვნული ბანკის" კიდევ ერთი ინიციატივა შემდეგია: კომპანიები რომლებიც სესხებს 20-ზე მეტ ადამიანზე გასცემენ, ვალდებულნი არიან რეგისტრაცია "ეროვნულ ბანკში" გაიარონ. კი ბატონო, დავუშვათ, რეგისტრაცია გაიარეს, მერე რა ხდება? – ამას "ეროვნული ბანკი" არ გვეუბნება. "ეროვნული ბანკის" მთავარი ამოცანა და მიზანი შესრულებული არ არის. იმიტომ, რომ მან ამ კომპანიებს რეგისტრაცია არ უნდა მოთხოვოს. რა ხდება დარეგისტ- რირების მერე? – გაურკვეველია.

"ეროვნული ბანკი" ითხოვს კომპანიებმა, რომლებიც სესხებს 20-ზე მეტ სუბიექტზე გასცემენ, მიკროსაფინანსო კომპანიების სტატუსი მიიღონ. აქვე, აღსანიშნავია, რომ როგორც მიკროსაფინანსო კომპანიებს, ისე სხვა დანარჩენებს მოსახლეობიდან, ნებისმიერი სუბიექტიდან წვრილი თანხების – 100 ათას ლარამდე მოზიდვა აკრძალული აქვთ. 100 ათაზე ნაკლები დეპოზიტები არ შეიძლება, ამის უფლება არ აქვთ, რაც ჩემი აზრით, გამოსავალი არ არის. ერთადერთი გამოსავალი, რესურსების მობილიზაციის თვალსაზრისით, მიკროსაფინანსო კომპანიებს ის რჩებათ, რომ ფასიანი ქაღალდები გამოუშვან. ამ შემთხვევაში, ეს რეგულაცია, თავისთავად არ მოქმედებს იმიტომ, რომ ეს უკვე ფასიანი ქაღალდების შესახებ კანონს ექვემდებარება. ანუ, ნებისმიერ მიკროსაფინანსო ორგანიზაციას შეუძლია გამოუშვას როგორც ჩვეულებრივი აქციები, ისე პრივილეგირებული ფიქსირე- ბული დივიდენდი ხმის უფლების გარეშე, ისე ობლიგაციები. მაგრამ, ამ შემთხვევაში, აქაც მიკროსაფინანსო ორგანიზაციების მხრიდან აქტიურობას ვერ ვხედავთ. იმიტომ, რომ მიკროსაფინანსო ორგანიზაციებს, რომლებიც, ალბათ, მიჩვეულები არიან ყოველი ფეხის ნაბიჯზე "ეროვნულ ბანკთან" კონსულტაციები გაიარონ, ეს უკანასკნელი, უბრალოდ, არ აძლევს რეკომენდაციას, რათა მათ ობლიგაციები გამოუშვან. ასეთი არაჯანსაღი მიდგომა "ეროვნული ბანკის" მხრიდან ფასიანი ქაღალდების ემისიებთან დაკავშირებით, რასაკვირველია, ნეგატიური მოვლენაა.

– ხშირად ისმის, რომ მიკროსაფინანსო ორგანიზაციები თავის ნებაზეა მიშვებული და "ეროვნული ბანკი" არ აკონტროლებს, ახლა, შეზღუდვები დაწესდა, მაგრამ საქმეს ვერც ამან უშველა?

– შეზღუდვასაც გააჩნია. როცა "ეროვნული ბანკი" კომპანიას, პრაქტიკულად, რესურსების მოზიდვას უკრძალავს, ეს რასაკვირველია, ნეგატიური მოვლენაა. "ეროვნულ ბანკს" რაღაც ნორმატივები, კოეფიციენტები, ფინანსური მაჩვენებლები, როგორიც კომერციულ ბანკებს აქვთ რომ დაეწესებინა, მაშინ სულ სხვა რამ იქნებოდა, ასე, რისკების მართვის თვალსაზრისით, სიტუაცია გაჯანსაღდებოდა იგივე, მიკროსაფინანსო ორგანიზაციების სფეროში. მაგრამ როცა არავითარი მარეგულირებელი ნორმები არ არსებობს და ამის გარეშე პირდაპირ, ადმინისტრაციული წესით ხდება აკრძალვა, რაც ყველაზე ადვილია, ეს ბანკების ინტერესებში შედის. ამას არ სჭირდება არც ტვინის ჭყლეტვა და არც კომპეტენცია, აკრძალე და მორჩა. შედეგად, მიკროსაფინანსო ბაზარი რომ მოკვდება, "ეროვნულ ბანკს", აბსოლუტურად, არ ადარდებს. აი, ასეთი ფსიქოლოგია აქვს "ეროვნული ბანკის" ხელმძღვანელობას.

– ანუ, "ეროვნული ბანკი", ამ შემთხვევაში, ზედამხედველობის ფუნქციას ჯანსაღად არ იყენებს?

– რასაკვირველია, ასეა, რასაც საფინანსო, საკრედიტო სფეროზე უფრო ნეგატიური შედეგი და მავნე გავლენა აქვს, ვიდრე პოზიტიური. ასეთი რეგულაციები, მიდგომები კომუნისტების დროსაც არ ყოფილა, რასაც ახლა, "ეროვნული ბანკი" იყენებს.

– საუბრის დასაწყისში ახსენეთ, ეს ინიციატივა მოსახლეობისთვის რისკიაო. გამოდის,
"ეროვნული ბანკი" საკუთარ თავზე ზრუნავს?


– ნამდვილად, ასეა. შემდგომში რა იქნება და როგორი რეგულაციები დაწესდება არ ვიცი. თუმცა, ერთიც უნდა ითქვას: პოზიტიურიიყო "ეროვნული ბანკის" ანონსი, რომ საბანკო ჰოლდინგებთან და ბანკებთან ასოცირებული კომპანიების ჯგუფებთან დაკავშირებით რეგულაციებს შემოიღებს. რაც შეეხება ფორექს კომპანიებს, პოზიტივი აქაც არის იმ მხრივ, რომ ყოველ კუთხეში არ იქნება გახსნილი გაურკვეველი წარმომავლობის და შემადგენლობის კომპანიები. მაგრამ ეს კომპანიები შემდგომში აუცილებლად საჭიროებენ ცოტა განსხვავებულ რეგულირებას.

იმიტომ, რომ საერთაშორისო სავალუტო ბაზარზე და საფონდო ბაზარზე საბროკერო კომპანიების მიერ განხორციელებული ოპერაციები განსხვავებულია. ამიტომ, ეს გამიჯნული უნდა იყოს.

– დასაწყისში კრიპტოვალუტებით ვაჭრობა ახსენეთ. რა ვითარებაა ამ კუთხით საქართველოში?

– ეს მართლაც საინტერესო მომენტია. კრიპტოვალუტებით ვაჭრობა უკვე რამოდენიმე ბირჟაზე დაშვებულია, მათ შორის, ჩიკაგოს სასაქონლო ბირჟაზე. ჩვენი "ეროვნული ბანკი" არ ცნობს კრიპტოვალუტებს როგორც საგადამხდელო საშუალებას, თუმცა ეს მაინც არამატერიალური აქტივია, რაც ძალიან დიდ ინტერესს იწ- ვევს. ჩვენთანაც არის წარმოდგე- ნილი ე.წ. მაინინგის კომპანიები, რომლებიც კრიპტოვალუტებს წარმოქმნიან. კრიპტოვალუტების სფეროში ძალიან დიდი კაპიტალების გადადინება ხდება და ეს რეალურად, "ეროვნული ბანკის" ყურადღების ქვეშ უნდა იყოს.

თამარ შველიძე



მეტის ნახვა
8-02-2018, 17:13


საქართველოს პრეზიდენტმა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის 100 წლის საიუბილეო თარიღის აღნიშვნაში მონაწილე დელეგაციებსა და ქართველ პროფესორ- მასწავლებლებს დღეს სასახლეში უმასპინძლა და საერთაშორისო დელეგაციებს საქართველოში სტუმრობისათვის მადლობა გადაუხადა.
ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის 100 წლის საიუბილეო მიღებაზე, რომელიც წელს იუნესკოს (UNESCO) ეგიდით იმართება, მსოფლიოს 50-მდე ქვეყნის წამყვანი უნივერსიტეტების და საერთაშორისო ორგანიზაციების დელეგაციები, საქართველოს აღმასრულებელი და საკანონმდებლო ხელისუფლების წარმომადგენლები მონაწილეობენ.

საქართველოს პრეზიდენტმა სტუმრებს მიმართა. გიორგი მარგველაშვილმა ის პოლიტიკურ - საზოგადოებრივი პროცესები გაიხსენა, რომელიც საქართველოს პირველი უნივერსიტეტის დაფუძნებისას მიმდინარეობდა და რა როლს ასრულებდა თსუ საქართველოს დამოუკიდებლობის მოპოვებისა და 70-წლიანი საბჭოთა ოკუპაციის პერიოდში.
გიორგი მარგველაშვილის განცხადებით, სახელმწიფო უნივერსიტეტმა, როგორც ინსტიტუციამ, უაღრესად დიდი როლი ითამაშა არა მხოლოდ ჩვენი ერის ინტელექტუალური განვითარების კუთხით, არამედ ჩვენი სახელმწიფოს არსებობის ურთულეს პერიოდში საზოგადოებრივი და პოლიტიკური პროცესების შექმნის მიმართულებით.

"უნივერსიტეტმა მისცა ჩვენს სამშობლოს ის ძალიან მნიშვნელოვანი ბურჯი, რომელმაც, შეიძლება ითქვას, ნიშვნელოვანწილად გაგვატანინა სამოცდაათწლიანი ოკუპაციის პერიოდი. ეს იყო პერიოდი, როდესაც ყოველგვარი ეროვნული იდენტობის გამოვლენა ასოცირდებოდა სისტემის წინააღმდეგ ბრძოლასთან. ყოველგვარი იდენტიფიკაცია შენი ეროვნულის, გამორჩეულის, იყო დაპირისპირებული ერთიანი საბჭოთა იდეოლოგიის კონტექსტში და ამ მომენტში სწორედ უნივერსიტეტი რჩება იმ ადგილად, იმ კერად, სადაც ჩვენი წინაპრები ქმნიან, აგროვებენ და საზოგადოებას გადასცემენ იმას, თუ ვინ ვართ და შესაბამისად რანი უნდა ვიყოთ მომავალში. ეს ხდებოდა სწორედ მეცნიერებისა და განათლების კერებში.
უნივერსიტეტი იყო ის კერა, სადაც ჩვენ არამხოლოდ ცოდნას ვეწაფებოდით და ვიღებდით, არამედ ვიგებდით ჩვენი იდენტობის შესახებ. შესაბამისად, სამოცდაათი წლის თავზე, როცა დაინგრა საბჭოთა იმპერია, ჩვენ მომზადებულნი ვიყავით, იმიტომ, რომ ვიცოდით ვინ ვართ, ვიცოდით, რომ ჩვენი მიზანი, ამ ქვეყნის მოქალაქეთა მიზანი, იმ ადამიანების მიზანი, ვინც ჩვენ თავს საქართველოსთან ვაიგივებდით.
ერი თავისუფალია, როდესაც იცის რა წარმოადგენს მის შინაგან კონსტიტუციას, მის შინაგან რწმენას, მის შინაგან არქიტექტურას. სწორედ უნივერსიტეტი გვაძლევდა ჩვენ იმის ცოდნას, როგორ უნდა გავაგრძელოთ გზა. ამ ცოდნას ჩემი თაობა იღებდა, იმ სამეცნიერო და შემოქმედებითი პროცესიდან, რომელსაც ჩვენ ჩვენი პროფესორები უნივერსიტეტის კედლებში და სამეცნიერო კვლევითი პროცესის შედეგად გვიზიარებდნენ.
განათლება თავისუფლების წინაპირობაა. ხოლო საქართველოს პოლიტიკური თავისუფლების წინაპირობა არის ის კერები, სადაც განათლება ინსტიტუციურად იქმნება და ვითარდება", - განაცხადა გიორგი მარგველაშვილმა.

თსუ-ს 100 წლის იუბილე იუნესკოს ეგიდით აღინიშნება. ღონისძიებები მთელი ქვეყნის მასშტაბით და ასევე საერთაშორისო დონეზე იმართება.

მეტის ნახვა
7-02-2018, 17:13


ქურდული სამყაროსთვის კანონები მკაცრდება, გაიგეთ? ახლა, კანონიერი ქურდის შეწუხება და თქვენი უსაქმური საქმეების გარჩევა კანონით დასჯადი გახდება. ამოასუნთქეთ ეს კანონიერი ქურდები, დაასვენეთ.

აკი, კანონიერი ქურდები საქართველოში არ გვყავსო? აბა, რისთვის და ვისთვის ვამკაცრებთ კანონებს?

იგივე ლოგიკით, ხომ შეიძლება ავკრძალოთ საქართველოში ოკეანის წყლის სასმელად გამოყენება, ან ქუჩაში ჟირაფის „ნამორდნიკის“ გარეშე გამოყვანა, ან უკეთესი, კონსტიტუციაში შევიტანოთ, რომ არც ერთ, ყველაზე პროამერიკელ პრეზიდენტსაც კი არ ჰქონდეს უფლება, რომ ბროდვეი ჭავჭავაძეს მიწისქვეშა გადასასვლელით დაუკავშიროს.

კანონიერი ქურდების ამბავი გავიგე, არ გვყავს, მაგრამ მკაცრად ვექცევით, არ არსებობენ, მაგრამ მათი შეწუხება ისჯება — მაგრამ კანონგარეშე ქურდებს რა ვუყოთ? კანონგარეშე ქურდებს როდის ვუმკაცრებთ კანონებს?

რომელი ერთი კანონგარეშე ქურდი ჩამოგითვალოთ, გაუკეთებელ საქმესა და ძილში რომ იღებს, ჩემი 12 საათიანი მუშაობით გადახდილი გადასახადებიდან, ხელფასსა და პრემიას, ხელფასსა და დანამატს, ხელფასსა და მე 13 ხელფასს.
ისე, ეს მე 13 ხელფასი მარტო ჩემთვის რატომ იქნება თარსი, ერთხელ მეც რომ ეგრე დავითარსო, არ გინდათ?

ხოდა, რომელი ერთი კანონგარეშე ქურდი დაგისახელოთ ქრთამს რომ გვძალავს იმ საქმის გასაკეთებლად, რომელი საქმისთვისაც ხელფასს ვუხდით, რომელ ერთს მოვარიდო ჯიბე. ჯიბის კანონგარეშე ქურდებზე როდის გამკაცრდება კანონი, ბატონებო?
ისე, რაკი ბარემ მანც მკაცრდება კანონი, „ნამორდნიკის“ გარეშე პოლიტიკის არენაზე რომ აღარ დავუშვათ პოლიტიკური ფიგურები, არ შეიძლება? გადაგვჭამეს. ბატონო, გადაგვაბალახეს. თან ისე, რომ იქეთ ამაში ვუხდით ფულს, იქეთ უნდა ვემადლიეროთ.

სამაგიეროდ, არის ერთი ნიუანსი, ამ კანონგარეშე ქურდების შეწუხებას კანონი არ გიკრძალავს — შეგიძლია დაუძახო, სთხოვო, მოიყვანო და გაარჩევინო ან გაურჩიო საქმე, აუხსნა შეგიძლია და იმდენ ხანს შეგიძლია ესაუბრო, რამდენიც გაგეხარდება — კანონი არ გიკრძალავს. მთავარია, თუ იპოვნე; თუ იპოვნე და არ ძინავს; თუ იპოვნე, არც ძინავს და ფხიზელიცაა; თუ იპოვნე, არც ძინავს, ფხიზელიცაა და მიახლოებაც მოახერხე… დაცვა თუ გაარღვიე.

დანარჩენი აქაც იგივეა — ამასაც, როგორც კანონიერ ქურდს, მოწიწებით უნდა უსმინო, უნდა დაეთანხმო, მის სულელურ ხუმრობაზე უნდა გაიცინო, რომც არ გაგეცინოს, არ უნდა შეაწყვეტინო. ესეც იმ კანონიერი ქურდივით „გებლატავება“, ესეც რაღაც დამახასიათებელი ტერმინოლოგიით გესაუბრება.

პრეზიდენტი უძახე შენ და ნარკომანები და ბარიგები მომპარა ციხიდან, ვისკი მომპარა რეზიდენციიდან, კარტოფილი მოპარა უკრაინის პრეზიდენტს, რა უნდა ველაპარაკო – ფილოსოფიაც კი მომპარა.

– ბიჯო, გევიგე სიდედრთან უთანხმოება გქონია.

– ხო, აგრარულ საკითხებში ვერ ვთანხმდებით.

– მაგი რაფერ?

– იმას უნდა მე ჩამდოს მიწაში, მე პირიქით.

რაცხა, ასე ვიყავით თავიდან, ახალ არჩეული რომ ბრძანდებოდით და ახლა მიწიდან გელაპარაკებით უკვე. თქვენ კიდევ მეორე საპრეზიდენტო ვადით აპირებთ მოსვლას და ამან კიდევ ერთი ანეგდოტი გამახსენა:

სამხედროს მასწავლებელი გურულ ბაღანას:

– დავუშვათ ერთ მეტრში აგიფეთქდათ ყუმბარა, რაფერ მეიქცევი?

– თქვენი მტერი მეიქცა ისე, მე რომ მევიქცევი, მასწავლებელო!

ჩემი ყუმბარა ხართ თქვენ, ერთი აფეთქება მაშინ აფეთქდით პრეზიდენტად რომ აგირჩიეთ, მეორე აფეთქება მაშინ — ნაცების რეჟიმზე ვერ ვისაუბრებ, მეუხერხულებაო, მაგას ჯობია ვანოს საკანი შევუცვალოთ ხედი არ მოსწონსო, რომ გვითხარით, მესამე აფეთქება მდიდრულ სექსში აფეთქდით და სიგარა დააყოლეთ, არ უხდება მდიდრულ სექსს პაპიროსი, მეოთხე აფეთქება ვეტოში აფეთქდით, აი, დაახლოებით ისე, პირველი ლედი რომ ფეთქდებოდა „ნიჭიერში“, მეხუთე აფეთქება შეწყალებისას აფეთქდით და უთვალავ ნაწილებად დაიშალეთ და დაგვაბოლეთ… ხოდა, ახლა თუ უფრო ახლოს მოხვალთ და საპრეზიდენტო არჩევნებშიც აფეთქდებით, ისე მეიქცა თქვენი მტერი, მერე მე რომ მევიქცევი.

გამიგია, თუ გინდა ადამიანი მოიშორო, ფული უნდა ასესხოო და რომ გასესხოთ ცოტა, ნეტაი?

მიხო ეუბნება მაროს:

– დედაკაცო, ღამით რომ მამინდება ღვინო, გამაღვიძე.

– ქა, მე რა გავიგო, შენ როდის მაგინდება ღვინო?

– შენ გამაღვიძე, მე ღვინო სულ მინდება!

ასე ხართ დაახლოებით, გღვიძავთ თუ გძინავთ პრეზიდენტობა სულ გინდათ, ჭამთ თუ სვამთ, მაინც რეზიდენციაზე ფიქრობთ.
ქალბატონმა ნინო ბურჯანაძემ ბრძანა: დიდი ბერკეტი აქვს პრეზიდენტს და ვერ იყენებსო.
რა აქვს დიდიო?

სად აქვს, ქალბატონო, დიდი ბერკეტი? სად დაუნახეთ, გაფიცებთ?

მაგას რამე დიდი აქვს და ვერ იყენებს?

არ მჯერაა!

უნდა, ძალიან უნდა დიდბერკეტიანს საარჩევნო კამპანიის დაწყება, იმდენად უნდა, რომ ვინც ხმა გასცა, ყველას მის წინააღმდეგ მიმართული საარჩევნო კამპანია დააბრალა.

არ მინდა მე პრეზიდენტობა, მაგრამ საქართველოს თუ დასჭირდება თაფლს წავისმევ შიშველ, დიდბერკეტიან ტანზე და საარჩევნო სიაში ისე ჩავჯდებიო.

და მერე უცბად გაირინდა, წამოფაკლდა, წამწამები აახამხამა და – ოპოზიციისთვის მე საინტერესო კანდიდატურა ვიქნებიო.
რა ვიცი, ქალი რომ ასე მივიდეს მამაკაცთან და უთხრას: შენთვის მე საინტერესო კანდიდატურა ვიქნებიო – იმნაირს დაუძახებენ ეგრევე.

მეტიც, კაცი რომ მივიდეს კაცთან და შესთავაზოს თავი, საინტერესო კანდიდატურა ვარ შენთვისო — იმასაც იმნაირს დაუძახებენ და პოლიტიკაში მოსულა, ხო?

ოპოზიციის კანდიდატობა გსურთ, ბატონო პრეზიდენტო?

გაერთიანებული ოპოზიციის კანდიდატობა გსურთ, თუ მხოლოდ ნაციონალების?

ფასიც დაასახელეთ, ბარემ ფასიც… მისაღები ხომ უნდა იყოს ფასიც და საფასურიც ოპოზიციისთვის.
ზამთარი მოახლოვდა და მიხო წავიდა მაღაზიაში გამათბობლის საყიდლად.

– რა ღირს?

– 250 ლარი, ბატონო.

რა ამბავია, 100 ლარად იმდენ ანალგინს ვიყიდი, მთელი ზამთარი ოფლად ვიქნები გაწუწული.
ასე არ მოგივიდეთ და ძალიან არ ეძვიროთ, თორემ ხომ იცით, ეგენიც კაი `"კანონგარეშები" არიან.
ისე, ნაციონალებს თუ რამეს აახევთ, ყველა ცოდვა მიგეტევებათ, ხომ იცით: ქურდის ქურდი ცხონდება.
მხოლოდ იმაზე ვდარდობ, ეს დიდი ბერკეტიც მიგაქვთ ნაციონალებთან, თუ...

ქმარი ცოლს:

– ნახე, რა მშვენიერი ამინდია.

ცოლი ყურადღებას არ აქცევს. ქმარი ისევ:

– ხო მშვენიერი ამინდია?

– კი, მშვენიერი ამინდია და მერე?

– ხომ მეუბნებოდი ერთ მშვენიერ დღეს მიგატოვებო?

ნახეთ, რა კარგი ამინდია, ბატონო პრეზიდენტო!

მეტის ნახვა
7-02-2018, 14:17


რომელი ძალები და რატომ აწარმოებენ სახელმწიფო სტრუქტურების დისკრედიტაციას და რა როლი ეკისრება მედიას ამ პროცესში? აქვს თუ არა სახელმწიფოს შემუშავებული მედიასთან ურთიერთობის პოლიტიკა? ამ და სხვა თემებზე „საერთო გაზეთი“ ბრიგადის გენერალს, ანალიტიკოსს სამხედრო-პოლიტიკურ და უსაფრთხოების საკითხებში ამირან სალუქვაძეს ესაუბრა.

–ბოლო თვეების ყველაზე ცხელი თემა სპეცოპერაციებია, რომლებიც ჯერ ბერი გაბრიელ სალოსის ქუჩაზე და შემდეგ პანკისის ხეობაში ჩატარდა. როგორ შეაფასებთ ამ ოპერაციების გაშუქებას და მედიის საქმიანობას სპეცოპერაციებისას?

– ტერორიზმი ძალიან სენსიტიური და მეტიც, საზოგადოებისთვის სახიფათო თემაა, ამიტომ მსგავს საკითხებზე საუბრისას, პოლიტიკოსებს, მედიას, საექსპერტო საზოგადოებას თუ რიგით მოქალაქეებს მეტი პასუხისმგებლობა მართებთ. ცენზურას და თვითცენზურას არ ვგულისხმობ, არსებობს პასუხისმგებლობა მოქალაქეების, თუნდაც საკუთარი თავისა და ოჯახის წინაშე, მაგრამ ეტყობა, სანამ ქვეყანას ტერორიზმის პრობლემა უფრო მწვავედ არ შეეხება, ჭკუას ვერ ვისწავლით. გამოძიების ფუნქციებში არ შევიჭრები და იმაზე არაფერს ვიტყვი, რა შეიძლება მომხდარიყო, ეს არც არის საჯარო ანალიზის თემა, უბრალოდ, აღვნიშნავ რომ სპეცოპერაციის მიმდინარეობისას, იყო უპასუხისმგებლო ქმედებები.

– მედიასაშუალებების მხრიდან სპეცოპერაციის ონლაინ-რეჟიმში გაშუქებას გულისხმობთ?


– არა მარტო მედიასაშუალებების მხრიდან, მეზობელი კორპუსებიდან, რიგით მოქალაქეებს სპეცოპერაციის მსვლელობა „ლაივში“ ჰქონდათ ჩართული, რაც ძალიან ცუდია. შეიძლება ტერორისტებმა ადგილმდებარეობის ნახაზი ბრწყინვალედ იციან, მაგრამ მათ სპეცსამსახურების მოქმედება აინტერესებთ. კერძოდ, რა ჯგუფები და რა მიმართულებით გადაადგილდებიან, სად არიან ჩასაფრებულები, სნაიპერი რომელი წერტილიდან მოქმედებს, ავტოფარეხთან ორი მებრძოლია ჩასაფრებული თუ ხუთი, სპეცრაზმელებს რა ეკიპირება აქვთ და ა.შ. სპეცოპერაციის მსვლელობისას ასეთი წვრილმანებია მნიშვნელოვანი. ადამიანები არ უფიქრდებიან, რომ ასეთი ჩართვებით შეიძლება ტერორისტებს მნიშვნელოვან დეტალებზე მიაწოდონ ინფორმაცია. მას შემდეგ, რაც საექსპერტო საზოგადოებამ და სპეციალისტებმა ეს ამბავი სოციალური ქსელის საშუალებით გავაპროტესტეთ და პროტესტი საზოგადოების დიდმა ნაწილმა გაიზიარა, „ლაივები“ გამორთეს. ტელევიზიებიც აცხადებდნენ რომ მინიმუმ, 15 წუთის დაგვიანებით ხდებოდა გადაცემა. 

– ეს დრო ინფორმაციის დაძველებისთვის საკმარისად გეჩვენებათ? 


– ვინ განსაზღვრა, რომ 15 წუთით ან ერთი საათით დაგვიანებული ინფორმაცია მოძველებულია? სპეცრაზმელების მხრიდან იყო შეტევის რამდენიმე ტალღა და მათ შორის გარკვეული პაუზა. ტელევიზიამ როგორ უნდა განსაზღვროს, რომ ეს ინფორმაცია ტერორისტებისთვის დაძველდა? იქნებ იმ 15 წუთში სპეცრაზმი ისედაც გაჩერებულია და სატელევიზიო ჩართვა მოქმედებების გააქტიურების მომენტიდან იწყება? ამის გარდა, ვნახეთ, რომ საგამოძიებო მასალების გამოქვეყნებამდე ბევრი სახიფათო განცხადება გაკეთდა, მაგრამ ამაზე აღარ შევჩერდები.. პირველ სპეცოპერაციას პანკისის ხეობაში ანტიტერორისტული სპეცოპერაცია მოჰყვა და ონლაინ-ჩართვების გამოკლებით, ფაქტიურად, იგივე პროცესები ვიხილეთ. 

– ზოგიერთმა ქართველმა პოლიტიკოსმა თემირლან მაჩალიკაშვილი ყოველგვარი გამოძიების გარეშე, უდანაშაულო მსხვერპლად გამოაცხადა. თქვენი აზრით, ეს ადამიანები ვერ აცნობიერებენ რა შედეგები შეიძლება მოჰყვეს ასეთ განცხადებას თუ მიზანმიმართულად მოქმედებენ? 

– არის თუ არა გარდაცვლილი დამნაშავე, გამოძიება დაადგენს და იარლიყების ჩამოკიდება მხოლოდ სასამართლოს ვერდიქტის შემდეგ შეიძლება, მაგრამ სპეცოპერაციის პირველივე დღიდან გაკეთებულ განცხადებებს თვალს თუ გადავავლებთ, ჩანს როგორ აქეზებდნენ ოჯახს. გარდაცვლილი თავიდანვე უდანაშაულოდ გამოჰყავდათ, როცა მშობელი არ აკეთებდა ასეთ განცხადებებს. ცხადია, ჩვენს პოლიტიკოსებზე და არასამთავრობო ორგანიზაციების წარმომადგენლებზე გაწონასწორებული შეფასებები ხეობის წარმომადგენლებს ჰქონდათ. სრულიად მიუღებელი იყო დაკრძალვის დღეს პოლიტიკური განცხადებების გაკეთება, რაც არც ხეობისა და მოსახლეობის, ასევე არცერთი რელიგიისა და აღმსარებლობის ტრადიციებში არ ჯდება. საერთოდ, დღეს ბევრი ადამიანი აძლევს თავს უფლებას, რომ სამოქალაქო საზოგადოების სახელით ილაპარაკოს. როცა ქვეყანაში 230 პოლიტიკური პარტია და ასობით არასამთავრობოა, რამდენიმე პოლიტიკურ პარტიას თუ არასამთავრობო ორგანიზაციას არა აქვს უფლება სამოქალაქო საზოგადოების სახელით ისაუბროს. საზოგადოება სახელმწიფო სტრუქტურებს უნდა დაეხმაროს, რომ ამ საკითხთან დაკავშირებით, ზედმეტი გართულებები არ იყოს. ჩვენ კი პირიქით ვაკეთებთ. იგრძნობოდა ოჯახის წაქეზების მცდელობები, რაც სხვა არაფერია, თუ სხვისი უბედურების პირადი ინტერესებისთვის გამოყენება. აქვე უნდა აუცილებლად აღვნიშნო, რომ ამ აქტიური რესპოდენტების უმეტესობა არ მინახავს ბერი გაბრიელ სალოსის ქუჩაზე გარდაცვლილი სპეცრაზმელის გამოსვენებაზე. თუ შენი მოქალაქე გეწვის, ერთნაირად უნდა გეწვოდეს ყველა. თუ ოპერაციის დროს დაღუპული მებრძოლი არ გეწვის, რომელიც შენს უსაფრთხოებას შეეწირა, რატომ უნდა მჯეროდეს, რომ თამერლან მაჩალიკაშვილის ბედმა შეგაწუხა?!

– ამ შემთხვევაში, სახელმწიფოს რა ფუნქცია აკისრია?

– სახელმწიფო თითოეული ჩვენთაგანია, ამიტომ თუ ვამბობთ, რომ სახელმწიფოში პრობლემები არსებობს, ეს ნიშნავს, რომ საზოგადოებაშიც პრობლემებია. როცა საზოგადოება ასეთ აშკარა წაქეზებას, სიცრუეს და ნეგატივს უსმენს და პროტესტის გრძნობა არ უჩნდება, მსმენელსაც პრობლემა აქვს. თუმცა, თუ გავითვალისწინებთ, რომ წლების განმავლობაში, ქვეყანაში თუნდაც კრიმინალის გაშუქების კუთხით, საინფორმაციო ტერორია, გასაკვირი არაფერია. 

– იქნებ დაგვიკონკრეტოთ, რას გულისხმობთ?

– კონკრეტულ მაგალითს გეტყვით.. 29 იანვარს საქართველოს ლიტვის პრემიერ-მინისტრი ეწვია. საქართველოსა და ლიტვის პრემიერ-მინისტრების შეხვედრა ქართული ტელევიზიების საინფორმაციო პროგრამებში ზოგან 30-ე წუთზე, ზოგან 35-ე წუთზე და ზოგან მე 40 წუთზე 3 წუთიანი სიუჟეტებით გაშუქდა. წინა სიუჟეტები კრიმინალს ეხებოდა. წარმოიდგინეთ, 40 წუთის განმავლობაში საუბარი იყო კრიმინალზე და სხვა ნეგატივზე, 30–40-ე წუთზე პრემიერ მინისტრის ვიზიტზე. ასეთი სურათი იყო ყველა არხზე, მ.შ. საზოგადოებრივზე. ამასწინათ, სამი არხის საინფორმაციო გადაცემები შევადარე და აღმოჩნდა, რომ სამივეგან საინფორმაციო გამოშვებები ერთი და იმავე სიუჟეტებით იწყებოდა და ყველა სიუჟეტი კრიმინალს ეხებოდა, თითქოს ამ ყველაფერს ერთი ადამიანი წერს. 

– მედია რაში სცოდავს, კრიმინალი თუ ხდება, ფაქტები დამალოს? 

–მე არ მითქვამს, რომ არ უნდა გაშუქდეს და არ უნდა ვისაუბროთ, მაგრამ მთავარია ამას როგორ გააკეთებ. ხომ შეიძლება პირველი სიუჟეტი ლიტვის პრემიერ მინისტრის ვიზიტზე გააკეთო და მეორე მკვლელობაზე? ან ერთი და იგივე მკვლელობის ფაქტს დღეების განმავლობაში რომ ატრიალებ, სანამ ახალი მკვლელობა მოხდება, ეს ნორმალურია? მითხარით რომელიმე წარმატებული, ევროპული ქვეყანა, სადაც მკვლელობას, თუნდაც საზარელს, სამი დღე აშუქებენ. ერთი სიახლე ხომ შეიძლება მხოლოდ ერთ დღეს შუქდებოდეს?. არსად მსოფლიოში, თუ სერიოზული კატასტროფა არ მოხდა, საინფორმაციო გამოშვებები კრიმინალით არ იწყება. კრიმინალი, სპორტი, ამინდი და ა.შ. საინფორმაციო გამოშვებების ბოლოშია. მოიწვიეთ ექსპერტები, ფსიქოლოგები, ექიმები და ნებისმიერი მათგანი დაგიდასტურებთ, რომ როდესაც საზოგადოებას წლების განმავლობაში ნეგატიური ინფორმაციისგან გამოწვეული სტრესის პირობებში ამყოფებ, ეს ადამიანების ფსიქიკაზე აისახება. ასეთი მძიმე საინფორმაციო ფონის დროს, ყველაფრით უზრუნველყოფილი ადამიანიც კი არ იფიქრებს, მაგალითად, მრავალშვილიანობაზე. უბრალოდ, ამის სურვილი გაუქრება. წლების მანძილზე საზოგადოებაში ნეგატიური ფონის შექმნით ვიღაც თავის ვიწრო, პოლიტიკურ ინტერესებს აღწევს, მაგრამ ზიანს აყენებს ქვეყანას, ადამიანების ფსიქიკას, საზოგადოებაში არსებულ კლიმატს, ეკონომიკას…

როგორც ამბობენ, ნაბან წყალს ბავშვი არ უნდა გადავაყოლოთ. ჩვენ ბავშვსაც ვაყოლებთ და სახელმწიფო ინტერესებსაც.

– ქვეყანაში კრიმინალის ზრდაზე მარტო მედია და პოლიტიკოსები არ საუბრობენ. შსს სამინისტრომ გამოაქვეყნა სტატისტიკა, რომლის მიხედვით, 2016 წელთან შედარებით, 2017 წელს რეგისტრირებული დანაშაულის მაჩვენებელი 5,4%-ით გაზრდილია. 


– რა თქმა უნდა, შსს დანაშაულის მატების ტენდენციას უნდა ებრძოლოს, მაგრამ ისიც უნდა ვთქვათ, რომ ეს მაღალი პროცენტი არ არის. 5%-იანი მატება ციფრებში რომ გადავიყვანოთ, გამოდის, რომ ადრე თუ 100 სამართალდარღვევა ხდებოდა, ახლა 105 ხდება. დასახელდა 34 000 სამართალდარღვევა წლის განმავლობაში, თუმცა წინა ხელისუფლების დროსაც, დაახლოებით იგივე ციფრები იყო. სწორედ დღეს ამოვკრიფე წინა წლების კრიმინალის სტატისტიკა. 2010–2011 წლებშიც კი, როცა კრიმინალის კლება იყო 2006–2007 წლებთან შედარებით, ყოველ დღე ხდებოდა მკვლელობა, ქურდობა, ყაჩაღობა და გაუპატიურება. მაგალითისთვის მოვიყვან 2010 წლის ივლისის სტატისტიკას საქსტატის მონაცემებით: სიცოცხლის წინააღმდეგ მიმართული დანაშაულები, განზრახ მკვლელობა – 12, მკვლელობის მცდელობა – 20, თვითმკვლელობამდე მიყვანა 230, რაც კატასტროფული ციფრია. სქესობრივი თავისუფლების წინააღმდეგ მიმართული დანაშაული – გაუპატიურება 10, რაც ნიშნავს, რომ ყოველ მესამე დღეს გაუპატიურება ხდებოდა, სხვა სქესობრივი დანაშაული – 11. ასევე, ქურდობა 1009, ყაჩაღობა – 20, ძარცვა – 67, თაღლითობა – 42. მთლიანობაში 2010 წლის ივლისში მოხდა 227 განსაკუთრებით მძიმე, 598 მძიმე და 3192 ნაკლებად მძიმე დანაშაული, რაც დღეში 134 განსაკუთრებით მძიმე, მძიმე ან ნაკლებად მძიმე სამართალდარღვევა გამოდის. 2010 წლის ივლისში ზემოთ ჩამოთვლილი ყველა დანაშაული გაშუქდა? საინფორმაციო გამოშვებები ამ კრიმინალური ფაქტების განხილვით იწყებოდა და რამდენიმე დღე ატრიალებდნენ? რა თქმა უნდა არა და ასეც უნდა ყოფილიყო. ახლა რატომ ვიქცევით პირიქით და რატომ ვატერორებთ საზოგადოებას? 

– იმ პერიოდში, საინფორმაციო გამოშვებები ძირითადად, იმაზე საუბრით იწყებოდა, სააკაშვილმა სად რა გახსნა.

– ასეც უნდა იყოს. გადახედეთ სხვა ქვეყნების საინფორმაციო გადაცემებს. პირველი სიუჟეტებში საუბრობენ რა შეხვედრები აქვს პრეზიდენტს და მთავრობის ხელმძღვანელს, რა წარმატებებია ეკონომიკაში და ა.შ. ბევრი ქვეყნის საინფორმაციო საშუალება კრიმინალს საერთოდ არ აშუქებს და ამისთვის ცალკე რუბრიკები აქვთ. ჩვენთანაც იყო პოპულარული გადაცემა „პატრული“, შუაღამით, რომელიც აპოკალიფსურ სურათს კი არ ხატავდა, პოლიციის პოპულარიზაციას ეწეოდა, რაც ასევე სწორია. იმას კი რაც დღეს ვიწრო პოლიტიკური ინტერესებისთვის კეთდება, ადამიანების ფსიქიკა ეწირება. როდესაც წლების განმავლობაში ძალოვანი სტრუქტურების გაცხოველებული ანტიპიარი მიმდინარეობს, აღარ უნდა გვიკვირდეს, რომ, მაგალითად, ხორავას ქუჩაზე მომხდარ მკვლელობის საქმეზე ბევრმა ადამიანმა უარი განაცხადა პოლიციასთან თანამშრომლობაზე. არც მკვლელობები უნდა გვიკვირდეს წესით, თუ ზემოთ მოყვანილ სტატისტიკას მოვიშველიებთ. არასრულწლოვანთა სამართალდარღვევებს რაც შეეხება, საქართველოში 2003 წლიდან 2017 წლის ჩათვლით ყოველ წელს ხდებოდა 300-დან 1000-მდე დანაშაული. ამნისტიასა და შეწყალებას შორის სხვაობასაც კი არ ვუხსნით მოსახლეობას. ამნისტიით შესაძლებელია ერთი ხელის მოსმით, ათასობით ადამიანი გაათავისუფლო, თუ კონკრეტულ მუხლებზე გამოაცხადებ. შეწყალების გზით კი შეუძლებელია დღეში 2–3 მსჯავრდებულის შეწყალება, რასაც ჩვენ წლებია ვაკეთებთ, რადგან ერთ დღეში 2–3 საქმეს ფიზიკურად ვერ შეისწავლი. არც ის შეგვისწავლია, თუ რა გავლენა იქონია კრიმინალზე როგორც ერთმა, ისე მეორე პროცედურამ. მოკლედ, ისეთი არაფერი ხდება, რაც არ ხდებოდა და ეს მძიმე საინფორმაციო ფონი როგორმე უნდა მოიხსნას.

ჩვენ ტელევიზიით ვნახეთ კადრები, რომ ბრალდებულთა ადვოკატებს სუსის შენობასათან ყუთებით გადაეცათ დიდძალი საგამოძიებო მასალა. ჩემი ვარაუდით, რომელიღაც ადვოკატმა დაარღვია გაუთქმელობის პირობა, თუ ასეთზე ხელი ჰქონდა მოწერილი და მასალები მედიას გადასცა. ის სიუჟეტი, რაც ტელეეთერით გავიდა, საკმარისი საფუძველი იყო, რომ პროკურატურას ძიება დაეწყო. უბრალოდ ვერ ვხედავ გამოძიების ინტერესს მასალების გასაჯაროებაში. რჩებიან ადვოკატები. მხოლოდ მედიას შეუძლია დაასახელოს წყარო, თუ ვისგან მიიღეს მასალები. თუ ადვოკატებისგან, მედიას აქვს უფლება არ გაასაჯაროოს წყარო, ხოლო თუ სპეცსამსახურმა მიაწოდა, მათ ადგილას წყაროს დავასახელებდი. ასეთ შემთხვევაში მათ ვერავინ დაადანაშაულებს ქარტიის დარღვევაში. თუმცა გამოვრიცხავ სპეცსამსახურიდან გაჟონვას.

– რატომ ვერ მოახერხა ხელისუფლებამ მედიასთან ურთიერთობის სწორი პოლიტიკის შემუშავება? 

– რა თქმა უნდა, ხელისუფლების საინფორმაციო პოლიტიკის პრობლემა არსებობს. არც ისეა დაქცეულია ქვეყანა, როგორც მედია საშუალებებში ჩანს, მაგრამ ხელისუფლება, რომელსაც არ გააჩნია საინფორმაციო სტრატეგია, რეალური სურათის მოსახლეობამდე მიტანას ვერ ახერხებს. ჩვენ გვქონდა ორი უკიდურესობა: ერთი, როცა მთელი საინფორმაციო მანქანა მუშაობდა ჩვენს დასარწმუნებლად, რომ ქვეყანა ყვავის, მსოფლიოს ყურადღების ცენტრში ვართ და ლამის მთელი სამყარო ჩვენს ირგვლივ ტრიალებს და მეორე, როცა დღევანდელმა ხელისუფლებამ გამოაცხადა, რომ პიარზე ფულის ხარჯვას არ აპირებს და ამ მიმართულებით საერთოდ შეწყვიტა მუშაობა. საინტერესოა, რას ელოდნენ, რომ ძალა, რომელიც ხელისუფლებიდან ოპოზიციაში გადავიდა, საკუთარ საინფორმაციო რესურსს მთავრობის სასარგებლოდ გამოიყენებდა? დღეს არც ხელისუფლებამ იცის რა მესიჯებს ელოდება ხალხი მისგან და არც ოპოზიციამ. მოსახლეობის ძალიან დიდი ნაწილისთვის როგორც ერთის, ისე მეორეს მესიჯები მიუღებელია. 

ნელი თორდია

მეტის ნახვა
7-02-2018, 13:55


ალექსანდრე კობაიძე: გამოძიებას ვთხოვ, ქუთათელაძის მკვლელობასთან დაკავშირებით დაუყოვნებლივ დაკითხონ რუსთავის მერი ირაკლი ტაბაღუა!

სოსო (სამსონ) ქუთათელაძე, ეროვნული გვარდიის სარდალი 2004–08 წლებში, პარლამენტის ყოფილი დეპუტატი, აშშ-ის არმიის გენერალ-მაიორი 15 იანვარს ქალაქ რუსთავში ე.წ. სტამბოლის ბაზრობის ტერიტორიაზე ექვსი გასროლით მაყუჩიანი იარაღით საკუთარ სამუშაო კაბინეტში გარ- დაცვლილი იპოვეს.

გამოძიებამ რამდენიმე პირი დაკითხა. ძირითადი ეჭვები კი გამოძიებას მის პარტნიორთან გიორგი
ჭანტურიასთან აქვს, რომელმაც ქუთათელაძე უკანასკნელად ნახა. ადვოკატი ალექსანდრე კობაიძე ამბობს, რომ "სტამბოლის ბაზრობის" წილები, რომელიც, სავარაუდოდ, ქუთათელაძის მკვლელობის მიზეზი გახდა, გიორგი ჭანტურიას 2010 წელს დაათმობინეს ისე, რომ ამ საქმეზე მაშინ ჭანტურიების ოჯახის ორი წევრიც კი იყო დაკავებული.

– ბატონო ალექსანდრე, გიორგი ჭანტურია დაკითხვის შემდეგ გაათავისუფლეს. რის საფუძველზე დაკითხეს ჭანტურია და მისი ოჯახის წევრები?


– როდესაც საქმის მასალებს გავეცანი, აღმოჩნდა, რომ ჭანტურიას მიმართ არავითარი ეჭვი არ
შეიძლებოდა ყოფილიყო, თუმცა ისეთი ადამიანები ადებენ ხელს მას, თითქოს ის იყოს სავარაუდო
მკვლელი, რომელთა მიმართაც, ადვილი შესაძლებელია, ლეგიტიმური ეჭვები არსებობდეს. ყველა სხვა ვერსიას გამორიცხავენ და გამოძიებას მოუწოდებენ, რომ გიორგი ჭანტურიას მიმართულებით იმუშაოს გამოძიებამ.

– რატომ?

– მიზეზები ბევრია. ახლახან ბაზრობის კიდევ ერთი მეწილე გამოვიდა და თქვა, რომ
ნამდვილად გიორგი ჭანტურია იყოს ეჭვმიტანილი. რაც, ფაქტობრივად, მას, ამ მეწილეს, უხსნის გზას იქეთკენ, რომ თვითონ და ქ. რუსთავის მერია გახდეს ბაზრობის ძირითადი წილის მფლობელი. როდესაც ჭანტურიას 2010 წელს დაათმობინეს ბაზრობის წილი, რომელიც შემდეგ აუქციონზე იქნა გატანილი და გასხვისებული, ეს ნაწილი ებრაელებმა შეისყიდეს, პროცესებს იქ დავით კირკიტაძე აკონტროლებდა და დღემდე ასეა. მოგეხსენებათ, ახლახან ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნები ჩატარდა. ქ. რუსთავის ახალმა მერმა ბაზრობის
წილი 15% მერიის ბალანსზე ჩაიბარა და ამ წილის მფლობელად თავისი ოჯახის წევრი, ნათესავი, არსებული ქონების დაცვის იურისტად დანიშნა.

როგორც კი ირაკლი ტაბაღუა რუსთავის მერი გახდა, მაშინვე გაათავისუფლა გიორგი ჭანტურია და მისი მამა სამსახურიდან და თავისი იურისტი მიავლინა "სტამბოლის ბაზრის" იურისტად. საინტერესო ის არის, რომ, როგორც კი სოსო ქუთათელაძე მოკლეს და ეს ამბავი დაცვის წევრმა გაახმაურა, დაახლოებით, ნახევარ საათში შემთხვევის ადგილზე ქალაქის მერი მივიდა. როდესაც არავითარი სამსახურებრივი ვალდებულება არ ჰქონდა, არ იყო არც შესაბა- მისი სამსახურის წარმომადგენელი, არის ქალაქის მერი, რატომ მივიდა მაშინვე მკვლელობის ადგილას? ასეთი სხვა ფაქტი მე არ მახსენდება.

– რატომ არ უნდა მისულიყო ქალაქის მერი ირაკლი ტაბაღუა შემთხვევის ადგილას?

– მაინტერესებს, რატომ არ არის დაკითხული აქამდე ირაკლი ტაბაღუა? ეს კითხვა მიჩნდება მე, მაგრამ გამოძიება ამ ვერსიაზე არ მუშაობს.
მე მაქვს საკუთარი მოსაზრებები და ვკითხულობ: რატომ მოიშორეს საქმიდან ჭანტურია, რომელსაც ახლა სურთ ხელი შეაწმინდონ, ქუთათელაძე კი მოკლეს? ვინ იყო და არის ამის ინიციატორი? მოვუწოდებ შესაბამის ორგანოებს – დაკითხონ ირაკლი ტაბაღუა და ჰკითხონ: რატომ დანიშნა თავისი ნათესავი ე.წ. "სტამბოლის ბაზრის"  იურისტად, რატომ გაათავისუფლა სამსახურიდან ჭანტურიები და რატომ მივიდა მკვლელობის ადგილზე შემთხვევიდან ნახევარი საათის შემდეგ.

მე, როგორც ამ საქმეში ჩახედულ ადამიანს, მიჩნდება ეჭვები და ვფიქრობ, რომ ქალაქის მერი
ირაკლი ტაბაღუა კორუფციულ გარიგებაში იყო ბაზრობის ხელმძღვანელობასთან და იღებდა აქედან
თანხებს. ამასთანავე, დარწმუნებული ვარ, ძალიან ბევრი დეტალი იცის ტაბაღუამ ამ საქმესთან
დაკავშირებით.

– ანუ, თქვენ ეჭვი ირაკლი ტაბაღუაზე გაქვთ, რომ ის, შესაძლოა, რაიმე ფორმით სოსო ქუთათელაძის მკვლელობასთან იყოს დაკავშირებული?

– დაკითხონ და გასცეს პასუხი ირაკლი ტაბაღუამ, რატომ დანიშნა თავისი ნათესავი, რომელსაც
"ჭაბუკათი" მოიხსენიებენ, მერიის 15%-იანი წილის საკონტროლოდ "სტამბოლის ბაზრობაზე", თუკი ის ბაზრობის შემოსავლებით არ იყო დაინტერესებული?

მე მივიჩნევ, რომ აუცილებელია ირაკლი ტაბაღუა დაიკითხოს. მოგეხსენებათ, ირაკლი ტაბაღუა წლების განმავლობაში ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურში მუშაობდა და შესანიშნავად იცოდა რუსთავის ბაზრობის
შემოსავლების დეტალები.


განმარტებისთვის ქ. რუსთავის მერიის საზოგადოებასთან ურთიერთობის სამსახურის უფროსს თამარ აქუბარდიას დავუკავშირდით.


თამარ აქუბარდია:

– ახლა მე აგიხსნით, რატომ აღმოჩნდა ეს ბაზარი საერთოდ ხსენებული რუს- თავის მერიასთან.
2011 წელს ნაციონალების დროს ბაზრის მეწილეებს წილები დაათმობინეს და წილის 85%- ის მფლობელი გახდა რუსთავის მერია. ამ წილის გარკვეული ნაწილი მერე ებრაელებს გადაეცა.

– ვინ იყვნენ ეს ებრაელები?


– ამის შესახებ მე არაფერი ვიცი. რაც ვიცი, იმ ინფორმაციას გაწვდით. რეესტრში შეგიძლიათ
ყველაფერი ნახოთ. 2016 წელსვე შპს "ერთობამ" დაიწყო დავა ამ 15%-ზე და დღემდე მიმდინარეობს ეს პროცესი. 2016 წელს ირაკლი ტაბაღუა არც მერი იყო და არც არავის
ეგონა, ოდესმე გახდებოდა თუ არა მერი. ამიტომაც ირაკლი ტაბაღუას არავინ არ დაუნიშნავს ბაზრის იურისტად და ვერც ვერავის დანიშნავდა. პირდაპირ გეტყვით ამას, იმიტომ, რომ ამ 15%-ს ადევს ყადაღა შპს "ერთობის", ანუ მოსარჩელის მოთხოვნით; რადგან მიმდინარეობს სასამართლო პროცესი. ბაზრის იურისტად ბატონი ირაკლის ნათესავი არ მუშაობს. ის რუსთაველი კაცია, ქალაქში იცნობს ბევრი და პატივს სცემენ. ალბათ, იფიქრა ალექსანდრე კობაიძემ მის ვერსიას დაიჯერებდა ხალხი.

რაც შეეხება იმას, რატომ იყო მისული ქალაქის მერი შემთხვევის ადგილზე. თქვენ როგორ გგონიათ, ქალაქში მკვლელობა რომ ხდება, იქ არ უნდა მივიდეს ქალაქის მერი? ეს კი
არა, კანალიზაციის მილი რომ ფუჭდება, მაშინვე იქ ჩნდება ირაკლი ტაბაღუა.


ირაკლი ტაბაღუა: ადვოკატ კობაიძის მიერ ჩემი მისამართით გაჟღერებული ბრალდებები სრული აბსურდია


თამარ აქუბარდიამ ბატონ ირაკლი ტაბაღუასთან დაგვაკავშირა.

ირაკლი ტაბაღუა, ქალაქ რუსთავის მერი:

– რუსთავი გახლავთ ქალაქი, სადაც საცობები არ არის და გადაადგილება მარტივია. ამიტომ, როგორც კი გავიგე ეს ამბავი, 10 წუთის შემდეგ მივედი შემთხვევის ადგილზე.
ხანძრის დროს რუსთავში ღამის თევაც მომიწია, სხვა შემთხვევებიც იყო, სადაც პირადად მე
ვიყავი შემთხვევის ადგილზე. არ ვიცი, რატომ გიკვირთ. ეს მე სამსახურებრივად მევალება. რუსთავი პატარა ქალაქია…

– იცნობდით გარდაცვლილ ქუთათელაძეს?

– ხაზების რეაბილიტაციასთან დაკავშირებით ქალაქში შემოვლას ვახორციელებდით და ენერგოპროსთან ერთად ვიყავით ბაზრობის ტერიტორიაზეც. მაშინ შევხვდი სოსო ქუთათელაძეს, მა- ნამდე ახლო ურთიერთობა მასთან არ მქონია.

– რამდენ პროცენტს ფლობს დღეს რუსთავის მერია ბაზრობაზე?

— შპს-ებიდან და აი-პი-ები- დან, ზოგიერთი მერიის დაქვემდებარებაშია და დღემდე სასამართლო
პროცესი მიმდინარეობს ამაზე.

– ბატონი კობაიძე ბრძანებს, რომ შესაძლებელია ტაბაღუა კორუფციულ გარიგებაში იყოს ბაზრის ხელმძღვანელობასთანო.

– ეს არის სრული აბსურდი. ჯერ არ მოვსულვარ და უკვე კორუფციულ გარიგებაში როგორ ვიქნები?

– რატომ გაათავისუფლეთ მამა-შვილი ჭანტურიები სამსახურიდან?

– სად არის ბრძანებულება მათ გათავისუფლებაზე?

ერთ-ერთ მუნიციპალიტეტში მუშაობდა გიორგი ჭანტურიას მამა. ხელშეკრულებას ვადა გაუვიდა და გათავისუფლდა. შემდგომში მას განცხადება აღარ დაუწერია. რაც შეეხება იურისტს; (ურეკავს იურიდიულ სამსახურს და აზუსტებს გვარს – ი.კ.) იურისტი, გვარად დემურაძე, 2016 წელს დაინიშნა მერიის იურიდიული სამსახურის უფროსად. ის ჩემი ნათესავი არ არის.
ასე რომ, ადვოკატი კობაიძის მიერ ჩემი მისამართით გაჟღერე- ბული ბრალდებები სრული აბ- სურდია.

ირანდა კალანდაძე



მეტის ნახვა
5-02-2018, 19:02


ვახტანგ ხარჩილავა:

საქართველოში  საკუთარი ქვეყნის დამსმენები მოგვიმრავლდნენ, რომლებიც დიდი ხალისით და ენთუზიაზმით აბეზღებენ საკუთარ სახელმწიფოს დანარჩენი მსოფლიოს წინაშე.

საქართველოს ისტორიას დამსმენების,  გამცემლების,  ციხის შიგნიდან გამტეხლების მეტი რა ახსოვს, მაგრამ  ის,  რაც  დღეს ხდება,  იმდენად  მასშტაბურ  ხასიათს იძენს, არ შეიძლება ყოველივე  ამან   არ  შეგაშფოთოს  და არ დაგაფიქროს. არასამთავრობო ორგანიზაციები, ცალკეული პოლიტიკოსები თუ პოლიტიკური პარტიები, ე.წ. ექსპერტები, მედიის წარმომადგენლები – აი, არასრული  ჩამონათვალი  იმ  სუბიექტებისა, რომლებიც  საკუთარი   ქვეყნის დასმენის  და  ჩაშვების  სათაკილო და ამარცხვინო ხელობით არიან დაკავებულნი.

არ ვიცი, ვინმე აქეზებს მათ, ვინმე ფულს უხდის თუ ამ ადამიანებს  დასმენა,  უბრალოდ, ეხალისებათ, მაგრამ,  ფაქტია, დამსმენთა  რიცხვი  მატულობს და მატულობს.

სულ ახლახან საკუთარი სახელმწიფოს  დამსმენთა  რიგებს ლიდერთა საბჭოს სახით ახალი, 14 სუბიექტისგან შემდგარი "ქვედანაყოფი" შეემატა.

"ლიდერთა  საბჭო"!  –  ხომ  სოლიდურად  და  შთამბეჭდავად ჟღერს, თუმცა, სიმართლე გითხრათ, ორიოდე გამონაკლისის გარდა, ძნელი მისახვედრია, ვისი ლიდერები არიან ამ რამდე- ნიმე კაცისგან შემდგარი პარტიის  წარმომადგენლები  და  ვისი სახელით ჩივიან საქართველოს და მის სახელმწიფო სტრუქტურებს სხვადასხვა საერთაშორისო ინსტანციებში.

14  პარტია  ვაწერთ  ხელს სტრასბურგში და ამერიკის კონგრესში გასაგზავნ ამ მიმართვასო –  ისე  ამაყად  და  მრავალმნიშვნელოვნად აცხადებენ მიმართვის ხელმომწერები, თუ კაცმა არ იცის, რომ ამ 14 პარტიის გარდა კიდევ 214 პარტიაა საქართველოში, შეიძლება ვიღაცამ იფიქროს, მთელი  პოლიტიკური სპექტრი შეკრებილა  და  გაერთიანებულა ამ  საჩივრის  გარშემო  და,  როგორც ჩანს, მართლაც რაღაც ძალიან სერიოზული ამბები ხდება, თორემ  ამდენი  პარტია  როგორ გაერთიანდებოდა და ერთად რო- გორ მოიყდრიდა თავსო.

"ლიდერთა საბჭო" სახელმწიფო  უსაფრთხოების სამსახურს  სასამართლო  და პოლიტიკურ  საკითხებში  უხეშ ჩარევაში ადანაშაულებს და საბ- ჭოში  შემავალი  პარტიების  წარუმატებლობას  არჩევნებში  ამ უწყებას აბრალებს.

შალვა ნათელაშვილი:

– სამსახური,  რომელიც  ატარებს  არჩევნებს,  არჩევს  დეპუტატთა კანდიდატურებს, იძახებს მათ დაკითხვაზე და ბოლოს ხოცავს ხალხს, მძინარე ახალგაზრდებს, რაც მოხდა მაჩალიკაშვილის მაგალითზე პანკისში. ხელმძღვანელობა აქამდე გადამდგარი უნდა ყოფილიყო, რომ გააჩნდეთ სულ პატარა ნამუსი.

ნინო ბურჯანაძე:
–  ძალიან  მნიშვნელოვანია  ის  საკითხი,  რომელზეც  ჩვენ  ვმსჯელობთ და რომლის ფინალამდეც მივდივართ. ეს არის სტრასბურ- გის  სასამართლოში  შესატანი სარჩელის  საკითხი.  სარჩელი, პრაქტიკულად, მზად არის და ეს სამზადისი არის ძალიან მნიშვნელოვანი იმისათვის, რომ ერთხელ და  სამუდამოდ  გაისმას  ძალიან სერიოზულად სტრასბურგის ხმა იმასთან დაკავშირებით, რომ საქართველოში არჩევნები  ბოლო წლების განმავლობაში, პრაქტიკულად, არ ჩატარებულა.

ბაჩუკი ქარდავა:
– სამივე ძირითადი საკითხი, რაზეც დღეს გვიწევს საუბარი, ეს არის ის, რომ, ფაქტობრივად, "ქართული  ოცნება"  და  ჩვენი  სახელმწიფოს არაფორმალური მმართველი  ცდილობს   საქართველოში მოკლას პოლიტიკა, მოკლას დემოკრატიული სტრუქტურები და სწორედ ეს გვაიძულებს ვითანამშრომლოთ, მიუხედავად ჩვენ შორის არსებული პოლიტიკური სხვადასხვაობებისა.

პაატა დავითაია:
– ქვეყანაში შექმნილი უსაფრთხოების საკითხები ძალიან მწვავედ არის წამოჭრილი. საუბარი არის იგივე პანკისში  ჩატარებულ  სპეცოპე- რაციაზე, იმ საფრთხეებზე, რომელიც ჩნდება ქვეყანაში. მუშავდება კანონპროქეტი სანქციების შემოტანასთან დაკავშირებით, რაც ეხება ბატონი ივანიშვილის წინააღმდეგ ფინანსური სანქციების გატარებას. ღიად ჩანს იგივე "Fredom House"–ის მიერ გაკეთებულ  განცხადებებში,  რომ ოლიგარქიული თანხებით ხდება არჩევნების ჩატარება.

"ლიდერთა საბჭოს" წევრთა აზრით, მილიარდერი ივანიშვილის რეჟიმი საბოლოოდ ჩამოყალიბდა ავტორიტარულ სისტემად, სადაც ოლიგარქი  მართავს,  რეპრესიებსა და ტოტალურ კონტროლს ახორციელებს სპეცსამსახურთა მეშვეობით.  შესაბამისად,  სუს-ი გარდაიქმნა  პოლიტიკური  დევნის  იარაღად,  რომელიც  ნაცვლად  ქვეყნის  უსაფრთხოებაზე ზრუნვისა, ეწევა რეჟიმის მოწინააღმდეგეთა  მიმართ  თვალთვალს,  ახორციელებს  პოლიტიკური პარტიების შექმნადაშლის პროცესს, არჩევს და აკონტროლებს  დეპუტაციას  პარლამენტიდან  თვითმმართველობამდე, მასობრივად აყალბებს არჩევნებს. ამჯერად  სუს-ში  მიდის  მზადება  ოქტომბრის  საპრეზიდენტო არჩევნების  ტოტალური  ფალ- სიფიცირებისათვის. ყველაფერთან   ერთად,  დედაქალაქიდან აზერბაიჯანელი  ჟურნალისტის აფგან  მუხთარლის  გატაცება, თბილისის  ცენტრში  ისლამური სახელმწიფოს ტერორისტთა თავისუფალი შემოსვლა-გადაადგილება, ადამიანთა მსხვერპლი და პანკისში მძინარე, უდანაშაულო ახალგაზრდის  თემირლან  მაჩა- ლიკაშვილის  მკვლელობა,  რომელიც  განახორციელა  სუს-მა, მიუთითებს ამ ორგანიზაციის საბოლოოდ გადაგვარებაზე. ყოველივე ზემოაღნიშნულის შემდეგ, ნებისმიერ ოდნავ ნორმალურ სახელმწიფოში  სპეცსამსახურთა ხელმძღვანელობა გადადგებოდა ან იქნებოდა გადაყენებული.

მიგვაჩნია, რომ ამ სისტემის ხელმძღვანელებმა პასუხი უნდა აგონ პოლიტიკურ-სამართლებრივად. სასწრაფოდ დასაწყებია ფართო დისკუსია ამ ორგანოს გაადამია- ნურებასა და დემოკრატიულ რეფორმირებაზე, სხვა შემთხვევაში ქვეყნის უსაფრთხოება დგას სერიოზული საშიშროების წინაშე. დაახლოებით ამ შინაარსისაა იმ მიმართვის ტექსტი, რომლის გაგზავნასაც  ლიდერთა  საბჭო სტრასბურგსა და ამერიკის კონგრესში აპირებს.

ათ იმედი აქვთ, რომ სტრასბურგსა და აშშ-ის კონგრესს დაარწმუნებენ იმაში, რომ, ვთქვათ და, ბაჩუკი ქარდავას ან პაატა დავითაიას პარტიები იმიტომ ვერ იმარჯვებენ არჩევნებში, რომ ამაში მათ ხელს სუს-ი უშლით, თორემ ეს უწყება რომ არა, ეს პარტიები და ლიდერთა საბჭოში შემავალი სხვა პარტიებიც საპარლამენტო თუ ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებს დამაჯერებლად მოიგებდნენ.

ვერ გეტყვით, ამერიკის კონგრესში და სტრასბურგში, თუნდაც არაინფორმაციულობის  გამო, დაიჯერებენ თუ არა ამ ამბავს, მაგრამ  საქართველოში,  რომლის მოსახლეობამაც ზუსტად იცის, რატომ არ აძლევს ხმას ამ გაკოტრებულ პარტიებს, ლიდერთა საბჭოს ეს ვერსია სასაცილოდ არ ეყოფათ.

გამოდის, რომ ლიდერთა საბჭო თვალში ნაცარს აყრის საკუთარ მოსახლეობას და იგივეს გა- კეთებას უპირებს სტრასბურგსა და აშშ-ის კონგრესსაც.

სიცრუე, სიყალბე, უსაფუძვლო ბრალდებები, ცილისწამება ჭორების შეთხზვა და გავრცელება - აი, ძირითადი იარაღი დამსმენთა არსენალიდან. "ლიდერთა საბჭოს" ამ ბოლო შეკრებას  წინ  უძღოდა  შალვა ნათელაშვილის რამდენიმე ვიზიტი აშშ-ში, კერძოდ, კონგრესმენ სტივ რასელთან, რომელიც, როგორც ჩანს, ბატონმა შალვამ დაარწმუნა, რომ საქართველოში უბედურება ტრიალებს, ქვეყანაში ოლიგარქიული მმართველობაა, არ მუშაობს დემოკრატიული ინსტიტუტები და ამ კატასტროფულ მდგომარეობას თავი რომ დავაღწიოთ, აუცილებელია ბიძინა ივანიშვილს ანგარიშები გავუყინოთ და მოვახდინოთ მისი სრული დისტანცირება პოლიტიკური პროცესებისგან.

სულ  მალე  ბატონი  სტივი კონგრესში მოხსენებით გამოვიდა და სიტყვა-სიტყვით გაიმეორა ის, რასაც ნათელაშვილი "რუსთავი-2"-ის ეკრანიდან მოშლილი პატეფონივით იმეორებს და იმეორებს ხოლმე ბიძინა ივანიშვილის მისამართით.

ივანიშვილისადმი  ბიოლოგიური სიძულვილით გამსჭვალული ნათელაშვილი, როგორც ჩანს, ვერ ხვდება, რა უზარმაზარ ზიანს აყენებს იგი ამ თავისი ცუდად აკვიატებული განცხადებებით არა იმდენად ბიძინა ივანიშვილს, რამდენადაც, ზოგადად, ქვეყანას.
როგორც  ჩანს,  არ  უყვარს პატივცემულ შალვას ეს ქვეყანა, თორემ სანამ ივანიშვილის ანგარიშების დაყადაღებას მოითხოვდა, იმაზე დაფიქრდებოდა, რამდენი ორგანიზაციაა, რამდენი ადამიანი, რამდენი პროექტი დარჩება დაფინანსების გარეშე, ივანიშვილს ანგარიშები რომ გაუყინონ.

უნდა ვივარაუდოთ, რომ ლიდერთა  საბჭოს  ამ  მიმართვის ტექსტი სწორედ პატივცემული შალვას შემოქმედების ნაყოფია, რომელსაც დანარჩენმა პარტიებმაც, შეძლებისდაგვარად, წააშველეს ხელი და ასე შეკოწიწდა "დოკუმენტი", რომლის ავტორებიც დემოკრატიულ მსოფლი- ოს არწმუნებენ, რომ ქვეყანაში საგანგებო და საგანგაშო ვითარებაა, ამაში კი მთავარი ბრალი თურმე სუს-ს მიუძღვის.
თუმცა "დოკუმენტის" ავტორებს ერთი რამ ავიწყდებათ. იქ, სადაც ესენი საჩივრის გაგზავნას აპირებენ, საქართველოს უსაფრთხოების სამსახურზე ძალზე მაღალი წარმოდგენისა არიან.

ასე, მაგალითად, "აშშ-ის სახელმწიფო დეპარტამენტმა ტერორიზმის შესახებ ყოველწლიურ ანგარიშში, დადებითად შეაფასა საქართველოს მიერ განხორცი- ელებული ღონისძიებები ტერორიზმის წინააღმდეგ ბრძოლის კუთხით. დოკუმენტში ნათქვამია, რომ საქართველოს სახელმწიფო უსაფრთხოების სამსახური არის წამყვანი უწყება ტერორიზმთან დაკავშირებულ ინციდენტებზე რეაგირების კუთხით და ზოგადად არის კარგად აღჭურვილი და მომზადებული. აშშ-ს სახელმწიფო დეპარტამენტის შეფასებით, მთლიანობაში, მთავრობას მნიშვნელოვნად შესწევს უნარი გამოავლინოს, შეაკავოს და რეაგირება მოახდინოს ტერორიზმის შემთხვევებზე.

როგორც აღნიშნულია ანგარიშში, მიუხედავად იმისა, რომ რამდენიმე სამინისტროს და სამსახურს აქვს პოლიტიკაზე  ორიენტირებული კონტრტერორისტული როლი, საქართველოს  სახელმწიფო უსაფრთხოების სამსახური გახდა წამყვანი უწყება ტერორიზმის წინააღმდეგ ბრძოლის სფეროში, მას შემდეგ რაც გამოეყო შინაგან საქმეთა სამინისტროს 2015 წელს. ანგარიშში ხაზგასმულია, რომ საქართველო, როგორც "ისლამური სახელმწიფოს" (ISIS) წინააღმდეგ ბრძოლის გლო ბალური კოალიციის დიდი ხნის წევრი, ამერიკის შეერთებულ შტატებთან ერთად ინტენსიურად იყო ჩართული კონტრტერორიზმთან დაკავშირებულ საკითხებში და დარჩა  ამერიკის  შეერთებული შტატების მტკიცე პარტნიორად გლობალური  უსაფრთხოების საკითხებში.

ანგარიშის მიხედვით, საქართველოს უწყებები აგრძელებდნენ  მუშაობას  უსაფრთხოების საკითხებზე ამერიკის შეერთებულ შტატებთან და რეგიონულ კოლეგებთან ინფორმაციის უფრო აქტიური გაცვლის მიმართულებით. საქართველომ ასევე მიაღწია პროგრესს ძალადობრივი ექსტრემიზმის წინააღმდეგ შიდასახელმწიფოებრივი  პროგრამის იმპლემენტაციის
მიმართულებით" ("საერთო გაზეთი" N1. 2018).

ის, რის თქმასაც ახლა ვაპირებ, არ ეხება მხოლოდ "ლიდერთა საბჭოს" და მის წევრებს. ვის შეიძლება ხელს აძლევდეს და ვის დავალებებს შეიძლება ასრულებდნენ ის სუბიექტები, რომლებიც თავგამოდებულნი ცდილობენ მოახდინონ სახელმწიფო სტრუქტურების, განსაკუთრებით, ძალოვანი სტრუქტურების დისკრედიტაცია,  რაც,  საბოლოო ჯამში, მიზნად ისახავს ქვეყნის მოსახლეობაში საკუთარი სახელმწიფოსგან გაუცხოების პროცესებისთვის ხელის შეწყობას.

როცა მოქალაქეებს გამუდმებით, დაჟინებით, მიზანმიმართულად აპირისპირებენ საკუთარ სახელმწიფოს იმ სტრუქტურებთან, რომლებზეც, ფაქტობ- რივად, დგას სახელმწიფო, როცა მოქალაქეებში ცდილობენ გააღვივონ უნდობლობისა და აგრესიის ელემენტები კონკრეტუილი უწყებების მისამართით, ვის წისქვილზე ასხამს ეს ყველაფერი წყალს და ვინ შეიძლება იყოს ამით დაინტერესებული?

არა მგონია, ეს ყოველივე იმ სახელმწიფოების ინტერესებში შედიოდეს, რომლებიც საქართველოს მეგობარ და პარტნიორ სახელმწიფოებად მოიაზრებიან და რომლებსაც "დანოსებს" უგზავნიან საკუთარი სამშობლოს დასმენის ციებ-ცხელებაშეყრილი ეს ვაიქართველები.

ერთ ან ორ ენატანიასთან რომ გვქონდეს საქმე, კიდევ ჰო, მაგრამ, როცა ნათლად ვხედავთ კარგად ორგანიზებულ, კარგად დაფინანსებულ  მთელ  ქსელს, რომელიც მწყობრად და კოორდინირებულად უტევს ქართულ სახელმწიფოს, ალბათ, დროა, გავარკვიოთ, რა ძალები დგანან ამ ანტისახელმწიფოებრივი ქმედებების უკან და ვინ ხეირობს სინამდვილეში შექმნილი სიტუაციით. დემოკრატიის, სიტყვის თავისუფლების, ადამიანის უფლებათა დაცვის საბაბით და მოტივით ატეხილი ამ წიოკობის და ალიაქოთის შედეგად?




მეტის ნახვა
4-02-2018, 20:11


ინტერვიუ გლდანის ყოვლადწმიდა ღმრთისმშობლის სახელობის ეკლესიის წინამძღვართან მამა ბასილ მკალავიშვილთან.

– მამაო, ჯერ არსად არაფერი გითქვამთ პატრიარქის ახალ თანამოსაყდრეზე. რა აზრის ხართ მასზე?

– ილია მეორემ კარგად უწყის, წარსულში როგორ ირჩევდნენ პატრიარქებს. გაურკვეველ მდგომარეობაში როგორ კლავდნენ წინა პატრიარქს და მის ადგილს სხვა იკავებდა, ამიტომაც ილია მეორემ 23 ნოემბერს ყველასგან მოულოდნელად თვითონ დაასახელა მოსაყდრე, რამაც დიდი უკმაყოფილება და მითქმა-მოთქმა გამოიწვია საპატრიარქოში, კერძოდ, იმ მეუფეებს შორის, რომელთა ოცნება პატრიარქის სავარძლის დაპატრონება იყო. თითქმის ყველა ქვეყანაში, მათ შორის, საქართველოშიც, პატრიარქს ნიშნავდა უშიშროება, ან რელიგიის საქმეთა საბჭო.

მაგრამ, ამჯერად, სულ სხვა პრობლემებია, რამეთუ "ნაცმოძრაობას" თავისი კანიდატი ჰყავს, "ოცნებას"– თავისი. აქედან გამომდინარე, პატრიარქმა თავი აარიდა მოსალოდნელ გართულებებს და თვითონ დაასახელა მოსაყდრე.

– თქვენ არ ამბობთ, როგორია თქვენი შეხედულება მეუფე შიოზე!


– როგორც ვიცი, ის არც ერთ ბინძურ საქმეში არ არის გარეული ისე, როგორც სხვა ეპისკოპოსები. ახლა მთავარია, სანამ მეუფე შიოს დაასახელებენ პატრიარქად, მანამ არ მოახდინონ ბნელმა ძალებმა მისი ლიკვიდაცია, განსაკუთრებით კი იმ ეპისკოპოსებმა, რომლებიც ასე გამალებით ილტვიან პატრიარქობისთვის.

– ეჭვები ვინმეზე გაქვთ?

– ეს რა ძნელი მისახვედრია, საპატრიარქოში ისე ღიად და სამარცხვინოდ ებრძვიან ეპისკოპოსები ერთმანეთს, რაც ყოვლად მიუღებელია ღვთის მსახურთათვის. ამ სავალალო ფაქტს მთელი ერი უყურებს. სააკაშვილის მეხოტბე ეპისკოპოსები ისე გაშმაგებით იბრძვიან პატრიარქის სავარძლისთვის, უკან არაფრით დაიხევენ მიზნის მისაღწევად. თქვენ წარმოიდგინეთ, ეს ლიბერალური, ღვთისა და ერის მოღალატეთა ფრთა საკმაოდ დიდი ბირთვია, რომელიც ხსნას მსოფლიო დონის კრიმინალის – სააკაშვილისგან ელიან, ხოლო ყველანი ერთად დახმარებას ამერიკიდან ხედავენ, რათა მართლმადიდებლობას ძირი გამოუთხარონ და დააბრკოლონ მათთვის მიუღებელი კანდიდატი.

უარესსაც გეტყვით. მსოფლიო პატრიარქს ნიშნავს მსოფლიო მასონური ორგანიზაცია, უშუალოდ კი რომის პაპი. გავიხსენოთ ბოლო სამი მსოფლიო პატრიარქი. ისინი ჯერ ამთავრებენ, ანუ მოსამზადებელ კურსს გადიან რომის კათოლიკურ სასწავლებელში და შემდეგ ირჩევენ მსოფლიო პატრიარქად. მსოფლიო კათოლიკურ-ეკუმენისტურ ე.წ. ეკლესიას არაფერი აქვს საერთო მართლმადიდებლობასთან.

– როგორია თქვენი მოსაზრება ქართველი ეპისკოპოსების ამასწინანდელ ვიზიტზე ამერიკაში?

– რატომღაც ამ ვიზიტთან დაკავშირებით საზოგადოებას ძალიან მწირი ინფორმაცია მიეწოდა. სარწმუნო წყაროების საფუძველზე ვფლობ ინფორმაციას, რომ ამ ვიზიტამდე ექვსი თვით ადრე ამერიკის საელჩომ დაიწყო იმ ეპისკოპოსების შერჩევა, რომლებიც ამერიკაში გაემგზავრებოდნენ. როგორც იქნა, შეარჩიეს 12 ეპისკოპოსი, მიზანმიმართულად. აქედან, 6 ეპისკოპოსი, სააკაშვილის მიმდევრები არიან, ხოლო მეორე 6 იერარქმა, სამწუხაროდ, იქ ჩატარებული შეკრების შემდეგ გვამცნეს, რომ ჩვენი ხსნა ოკეანის გაღმელთაგან მოდიოდა.

ყოველივე ეს უტყუარი ფაქტია იმისა, რომ ჩვენს ქვეყანაში სახელმწიფო მმართველობის სადავეები ჩვენს ხელთ არ არის.
მე ჯერ კიდევ მაშინ მებრძოდნენ, როცა ხმამაღლა ვაცხადებდი, რას გვიქადდა სოროსის მიერ აგენტურული მისიით შემოგზავნილი იეღოველთა სექტა. მაშინ არავინ მისმინა, გვერდით არავინ დაგვიდგა. მხოლოდ მე, ჩემი მრევლით და აკადემიკოსი გურამ შარაძე ვიბრძოდით მართლმადიდებლობის დასაცავად. სწორედ ამიტომ, სააკაშვილს მისცეს ბრძანება, მოვეცილებინეთ მე და ბატონი გურამ შარაძე. მე 5 წლით ციხეში გამომამწყვდიეს, ხოლო ბატონი გურამი დღისით-მზისით ქალაქის ცენტრში უმოწყალოდ დახვრიტეს.

მას შემდეგ სრული თავისუფლება მიეცათ მართლმადიდებლობის დაუძინებელ მტრებს – პირსისხლიან სააკაშვილს, მის მამა-მარჩენალ სოროსს და სხვებს – შინაურს თუ გარეულს. უტევენ, მაგრამ დედა ღვთისმშობლის წილხვედრ საქართველოში სატანა ტახტს ვერ დაიდგამს.

– მაგრამ არიან მღვდლები, რომლებიც თქვენზე ამბობენ: პატრიარქის ლოცვა-კურთხევას არ ასრულებდა და იმიტომ განკვეთესო.


– ვეთანხმები ვაი-მღვდლებს. მართლაც არ ვასრულებდი პატრიარქის უკანონო ლოცვა-კურთხევას.

– რას გულისხმობთ უკანონო ლოცვა-კურთხევაში?

– ძალიან ბევრ რამეს. პირველ რიგში, 1991–92 წლებში რაც მოხდა, ყველამ უწყით. პუტჩისტებმა როგორ ჩამოაგდეს საქართველოს ღვთივკურთხეული პირველი პრეზიდენტი და როგორ განდევნეს სამშობლოდან, ბოლოს კი მუხანათურად მოკლეს თბილისის აეროპორტში შევარდნაძის თანდასწრებით. მაშინ ზვიადის მომხრეები ბევრი ციხეში გამოამწყვდიეს. ასევე ბევრი მისი მხარდამჭერი ქუჩებში დახვრიტეს. სამსახურიდან ათავისუფლებდნენ, ბოლოს იქამდე მივიდნენ, ეკლესიებიდანაც კი ერეკებოდნენ. მე ვიყავი ერთადერთი მღვდელი, რომელმაც შევიფარე ისინი გლდანის ლომისის წმიდა გიორგის ეკლესიაში.

ამ დროს ჩემთან მოვიდა პატრიარქის ძმა ვიქტორი სხვა სასულიერო პირებთან ერთად. მომთხოვეს, დამეთხოვა ისინი ეკლესიიდან.
ეს იყო პირველი ლოცვა-კურთხევა, რომელიც არ შევასრულე.

მეორე ლოცვა-კურთხევა, რომელიც არ შევასრულე, ის იყო, რომ მე დავდიოდი საავადმყოფოებში და მიტინგებზე დაჭრილი ზვიადისტების მოსანახულებლად, ლოცვებს ვუკითხავდი მათ და ვაზიარებდი.

მესამე, საპატრიარქომ მკაცრად ამიკრძალა ციხეში შესვლა და პატიმრების ზიარება. პატიმრებს შორის სიკვდილმისჯილები იყვნენ: ლოთი ქობალია, პეტრე გელბახიანი და ირაკლი დოკვაძე. მე მართლმადიდებელი მღვდელი, ღმრთისა და სამშობლოს წინაშე ვალდებული ვიყავი, გაჭირვების ჟამს ვმდგარიყავი იქ, სადაც ჩემს ერს უჭირდა, უჭირდათ პატიმრებს, სიკვდილმისჯილებს. მათ მიხედვას თვით უფალი გვავალებს. სიცოცხლის რისკის ფასადაც კი შევდიოდი საპყრობილეში და ვაზიარებდი მათ.

ყოველივე ამის შემდეგ, შევხედე და თვალი გავუსწორე რეალობას: სამღვდელოებას საერთოდ არ აინტერესებდა ერის ჭირ-ვარამი და მხოლოდ პირადი ინტერესებით იყვნენ შემოფარგლულნი. აღვიქვი, რომ მათთან არაფერი მესაქმებოდა და გადავწყვიტე, დროებით განვშორებოდი მათ. მართლაც გამოვეყავი და დავემორჩილე საბერძნეთის ძველ მესტილეთა წმიდა სინოდს.

– მამაო, თქვენ ზემოთ ბრძანეთ, ზვიად გამსახურდია აეროპორტში მოკლესო. ყველამ ვიცით, რომ ის სამეგრელოში გარდაიცვალა. რის საფუძველზე აცხადებთ ასეთ სკანდალურ ამბავს?

– მე ადრეც ვთქვი ამაზე და კიდევ გავიმეორებ: ჩემთან მოვიდა სენაკის აეროპორტის ელექტრიკოსი, რომელმაც თქვა, რომ სენაკში პრეზიდენტი მიცვალებული ჩაასვენეს. ერთი ჩემი სოფლელიც, რომელიც ასევე თბილისის აეროპორტში მუშაობდა, მომიყვა, რომ იმ თვითმფრინავში, რომელშიც ზვიად გამსახურდია იმყოფებოდა სენაკში გასამგზავრებლად, შევიდა შევარდნაძე და გია გულუა. იქ რა მოხდა, არავინ იცის. შევარდნაძეს საკუთარი თვალით უნდოდა ენახა მკვდარი გამსახურდია. ამ ამბის შემდეგ პრეზიდენტი ცოცხალი არავის უნახავს. ამიტომ არსებობს ლეგიტიმური ეჭვი, რომ ზვიად გამსახურდია სამეგრელოში კი არა, სინამდვილეში თბილისის აეროპორტში მოკლეს…

ირანდა კალანდაძე

მეტის ნახვა
4-02-2018, 19:20


გვესაუბრება პოეტი თემურ ჩალაბაშვილი:

– უპირველესად, კეთილი იყოს ჩვენი შეხვედრა, მივესალმები თქვენს ბრწყინვალე გაზეთს. მინდა გულწრფელად გამოვეხმაურო ჩემი სიყრმის მეგობრის, შესანიშნავი პუბლიცისტის და პოეტის ვახტანგ ხარჩილავას წერილს – "პენისი კალმის ნაცვლად, თანამედროვე პროლეტკულტები და "წმინდანთა" დისციპლინა. ისეთ პატარა ქვეყანაში როგორიც საქართველოა, როგორ შეიძლება მწერალი გერქვას და ეროვნულის, ქართულის წინააღმდეგ იბრძოლო. დიდი ერებისთვის ეროვნულობა იქნებ არაფერს ნიშნავდეს, მაგრამ ჩვენი ქვეყნისთვის ამოსავალი წერტილია. ის რაც სხვა ერებისთვის ჩვეულებრივი მოვლენაა – ნარკომანია, პროსტიტუცია და ა.შ., აქ, გამანადგურებელი ეფექტი აქვს. აი, რა არის პრობლემა და არა ლიტერატურული გემოვნება — წერონ როგორც უნდათ, მაგრამ ვაი, რომ მკითხველამდე ჭეშმარიტი მწერლობა კი არ მიდის, არამედ მათი მდარე ნაწარმოებები. ამდენი უწმაწური სიტყვა, აღვირახსნილობა საიდან მოდის? აბა, ჩავიხედოთ მიხეილ ჯავახიშვილის, გრიგოლ რობაქიძის, თუნდაც, თანამედროვე მწერლების – ჭილაძეების, გეგეშიძის, დოჩანაშვილის შემოქმედებაში, როგორი სისადავეა. ბავშვი რომ ვიყავი, ყველაზე მნიშვნელოვანი პირადი ტკივილი მეგონა, მაგრამ მერე მივხვდი, ეროვნული ტკივილი ნამდვილი უბედურება ყოფილა. ეს ყველაფერი, გარკვეულწილად, საზოგადოების მხრიდან ამა თუ იმ საკითხებზე წაყრუებამ ასევე, ქვეყნის ბედის აშლილობამ, ჩვენი ცხოვრების წესმა გამოიწვია, რაც ძალიან მედარდება და სევდა მიპყრობს.

– სამშობლოს – ეს მივიწყებული სიტყვა, დღეს, ჩამორჩენილობის სიმბოლოდ იქცა. ეს რამ გამოიწვია?

– დიახ, სამშობლო ლექსიკონიდან, სასკოლო სახელმძღვანელოებიდან ამოღებულია. ეს დიადი სიტყვა სასაცილო გახდა. დაგვცინიან – რაღა დროს პატრიოტიზმია, ვის უნდა შენი სამშობლოზე დაწერილი ლექსი, ცუდად ხომ არ ხარო. გამოქვეყნდა ჩემი ერთ-ერთი ლექსი, რომელსაც უნეტარესმა მართლმადიდებლობის ჰიმნი უწოდა, რაც ჩემთვის ყველაზე დიდი ბედნიერებაა. მას თემურ წიკლაური კაპელასთან ერთად ასრულებს. ალბათ, რამდენმა გაიფიქრა: რა დროს მართლმადიდებლობააო. საზოგადოება რომელიც რელიგიას ებრძვის, რომელსაც სანთელ-საკმეველის მადლი დაჰკარგვია, განა გასაკვირია, რომ შემოქმედებაში იგინებოდეს, უზრდელობდეს. ღმერთმა შეაქმნევინოთ ისეთი შედევრები, რომ გაოცებულნი დავრჩეთ, მაგრამ ურწმუნო ადამიანი ვერაფერს შექმნის. ბიბლიურ სამყაროზე დიდი სამყარო არ არსებობს. ქართველები ვიტყვით-ხოლმე: გვაქვს ბიბლია და "ვეფხისტყაოსანი". თუ ამაზე დიდი ხარ, კი ბატონო. სამწუხაროდ, დღეს, საზოგადოებას არსებობა გაუჭირდა. აბა, დავფიქრდეთ, რამდენად იშვიათად ვაწყდებით ადამიანური ტკივილებით სავსე პიროვნებებს. საზოგადოებრივი ტკივილი დაკარგულია. ერთი ადამიანი მეორეს ხვდება და არც კი უსმენს რა ჭირს, ზერელედ შეეკითხება: როგორ ხარო და გარბის. საზოგადოებრივი პრობლემები, ქვეყნის სატკივარი არავის აწუხებს. ამას ბევრად დიდი ფესვები აქვს, ვიდრე გვგონია. ამიტომ, ძალიან გამიხარდა თქვენი რედაქტორისგან ამ თემის წამოწევა, იქნებ, ჩვენს მიერ ატეხილმა ხმაურმა რაღაც შეაკავოს, გამოასწოროს, თორემ, მაშინ მივუშვათ ეს აღვირი და ასე, რა გამოვა?!

– ბატონო თემურ, აღშფოთება გამოიწვია რატიანის საქმესთან დაკავშირებით შსს მინისტრისთვის მწერალთა ერთი ჯგუფის მიერ გაგზავნილმა უსტარმა. თქვენ რა პოზიცია გაქვთ ამ საკითხზე?


– ეს ინციდენტი, რაც რატიანსა და პოლიციას შორის მოხდა, გასახარელი ნამდვილად არ იყო. განა, ხარატის ან რომელიმე სხვა პროფესიის ადამიანის გალახვა იქნებოდა დასაშვები? პოეტი უფრო თავშეკავებული უნდა იყოს. ჩვენ, ცხოვრებისგან, სიღარიბისგან ვართ გალახულები და კიდევ ცემა გვინდა?! მაგრამ ასე რატომ უნდა გამოვიწვიოთ ვინმე? ბავშვები გარდაიცვალნენ და ე.წ. დამცველებს მათზე ხმა არ ამოუღიათ, რატიანზე რა ამბავი შექმნეს. სად იყვნენ გირგვლიანის, რობაქიძის და სხვათა მკვლელობის დროს?! რატიანი, მგონი, უფრო ადვილად შეეგუა ამ ფაქტს, ვიდრე მისი დამცველები. ეს როგორ ხდება? მე რომ გაველახე ვინმეს, არც ვიტყოდი პოეტი ვარ-მეთქი, თუ თავად არ მიცნობდნენ. პოეტს მეტი არ მოეთხოვება? ვისი გალახვის მომხრე უნდა იყოს, საერთოდ, ქართველი მწერალი? გინდ პოეტი იყოს, გინდ მევენახე, გინდ მეურმე, რა მნიშვნელობა აქვს? მაგრამ ჩვენი ახალგაზრდობა, რომელიც ამ უწმაწური სიტყვებით გაჯერებულ ნაწარმოებებს კითხულობს და ეს შედევრები ჰგონია, ამ პრობლემას რა ვუყოთ?! ჩვენს შვილებს, შვილიშვილებს რა ვუყოთ, რომლებსაც სკოლის პროგრამიდან ყველაფერი პატრიოტული ამოუღეს და გაურკვეველ ტექსტებს ასწავლიან? რაც მესიზმრება, რომ წამოვდგე და ყველაფერი ვწერო, არ იქნება სწორი. შეიძლება მეც მესიზმრება ისეთი ამბავი, რომლის გამოქვეყნებაც არ შეიძლება. ამ თანამედროვე მწერლებს აღვირი ამოუვარდათ, რასაც ამოდება და მიხედვა უნდა.

– ვინ უნდა ამოსდოს აღვირი?


– ვინ და ერში იდეოლოგია უნდა არსებობდეს, რაც არ გვაქვს. ეროვნული განწყობის კაცი – დავით სოკოლოვი, ყველასგან მივიწყებულია, რაც ძალიან მედარდება. ცოტა ხნის წინ ერთ-ერთ გადაცემაში თანაწამყვანი იყო, მისმა ქართულმა მომხიბლა.

– ამ გადაცემას მეც ვუყურე, განსხვავება ახლანდელ დიქტორებსა და დავით სოკოლოვს შორის, მართლაც თვალშისაცემი იყო.


– დიახ, ზოგი მათგანის მოსმენა, საშინელებაა – ერთი ამოსუნთქვით გვახრჩობენ, გვმოძღვრავენ, ყოვლისმცოდნე ჰგონიათ თავი, არადა როგორი ქართულით მეტყველებენ, შეძრწუნდებით. ვერ ხვდებიან, რომ ეს ქართული არ არის?! 15 წუთში სოკოლოვმა ყველაფერი დააწყნარა. ძველი თბილისის აშუღი ამბობს: სირცხვილი იმ გუთნის-დედას, ვინც წინაპრის საფლავს ხნავდესო. შე დალოცვილო, შექმენი ახალი, მაგრამ იმ ძველს, კარგს რას ედავები. გოგებაშვილი წერდა: რაც ჩემში მოძველებულად ჩათვალოთ, ამოიღეთო. ის კი არ უთქვამს წამშალეთ, აღარ მახსენოთო. შვილიშვილის წიგნებში ვიყურები და მრცხვენია. მაგალითად, მოცემულია ანა კალანდაძის ლექსი, რომელშიც სამი წერტილებია დასმული. დავალება შემდეგია: სამწერტილების ადგილას ანა კალანდაძის ლექსი ბავშვმა თავისი სიტყვებით უნდა გააგრძელოს. ანა კალანდაძის ლექსი ვინ უნდა გააგრძელოს, ეს როგორ შეიძლება?

წეღან ტელევიზიებზე ვსაუბრობდით. საოცარი რამ ხდება. მაგალითად, ჯაჯანიძე იცით, რას აკეთებს? პირდაპირ იწვევს ისეთ სტუმრებს, რომლებიც თამამად იგინებიან, ილანძღებიან, შიშვლდებიან და ა.შ. რაც ენაზე მოგადგება ყველაფერი უნდა მოვყვეთ? – ზოგჯერ თქმა სჯობს არათქმასა, ზოგჯერ თქმითაც დაშავდების. მეც ისე ვიმეტყველო, როგორც ჩვენი ტელე-მწერლები ტელევიზიებიდან გვმოძღვრავენ?! აბა, დაუკვირდით ბერძენიშვილის ლექციებს, მონოლოგი აქვს. როგორც კი ვინმე რამეს შეეკითხება, ეგრევე სხვა საკითხზე გადადის. ხალხი გაბრუებულია – რამდენი რამე იცისო, ამ დროს მათ აკრეტინებს. განსწავლულობა გონებას არ ნიშნავს და არც იმას, რომ პიროვნებაა და ცხოვრების წარმართვა შეუძლია. ზოგიერთის გონების ჭურჭელი ჭკუას ვერ უძლებს და შეიძლება გასკდეს. აი, კიდევ რაშია პრობლემა, თორემ უტვინო კაცი რას დაწერს არ მადარდებს, უფრო ჭკვიან, საშიშ ხალხზე ვსაუბრობ. ამ საშიშ ხალხთან "სოროსი", ფული მუშაობს. წაიკითხონ სულხან-საბა, რომლის პრემიებსაც იღებენ. განა შეიძლება სულხან-საბა წაკითხული არ გქონდეს და მისი სახელობის პრემიას იღებდე?! მათ ვერავითარი პრემია ვერ უშველით, თუნდაც რუსთაველის პრემია ჩამოურიგონ. შალვა ნუცუბიძე წერდა: ვაი იმ კაცს, ვისაც ხარისხის მიშველიება სჭირდებაო. იგი, პირდაპირ აწერდა – შალვა ნუცუბიძე, თან ამბობდა: რად მინდა აკადემიკოსის მიწერა, განა, არ იციან ვინ ვარო.

– ბატონო თემურ, ახლახან, სკოლის პროგრამა ახსენეთ, რომელიც შვილიშვილმა დაიწუნა. ლომაიადან მოყოლებული მუდმივ რეფორმებში ვართ, წინსვლის კი არაფერი გვეტყობა.

– პროგრამა რომ ჩამოყალიბდება, ხომ უნდა დამკვიდრდეს. ერთი მინისტრის ხუთ თვეში წასვლა ახალი პროგრამის დაწყებას ნიშნავს, ის ძველი ხომ იკარგება. ერთი ჭკუათმყოფელი კაცი ვერ იპოვეს. მახსოვს, გიორგი ჯიბლაძე, თამარ ლაშქარაშვილი 10–15 წელი მართავდნენ განათლების სამინისტროს. იმის მომხრე კი არ ვარ ერთ ადგილას გავყინოთ ვინმე, მაგრამ პროგრესულად მოაზროვნე არ ჩანს. ვნახოთ, რას იზამს ახალი მინისტრი, იმედიანად ვარ. აქამდე, ზოგი ვაშლებზე ლაპარაკობდა, ზღაპრებიც დაგვიწუნა, ზოგი ბუღალტერი იყო, აღარაფერს ვამბობ, რაც ლომაიამ განათლებას დამართა. სკოლიდან იწყება ყველაფერი, სადაც სწავლება საშინელი პროგრამით მიდის, ტელევიზორს ჩართავ და შოუებში ტელე-ბიჭუნები ასეთ `შესანიშნავ~ შემოქმედებით საღამოებს ატარებენ. აბა, მითხარით: ბავშვმა რით იკვებოს?!

– ბატონო თემურ, წელს ფრანკფურტის წიგნის ფესტივალს საქართველო მასპინძლობს. თუმცა, როგორც არაერთხელ მსმენია, აქაც ასპარეზი ერთიდაიმავე წრეს ეთმობა და მხოლოდ მათი წიგნები ითარგმნება…


– კი არ ითარგმნება, თავად ეთარგმნინებიან. ოდითგან ასე იყო. გალაკტიონის ლექსები არ იყო რუსულ ენაზე ნათარგმნი და ამ დროს, ისეთი პოეტების ლექსებს თარგმნიდნენ სიცილით მოკვდებოდით, კაცმა არ იცოდა მათი სახელი, მეც კი დამავიწყდა. სულიერად გაგვიჭირდა, ამიტომ, საჭიროა დღეს ნორმალური პოეტი, პროზაიკოსი ითარგმნოს. ძველი ანდაზაა: ძაღლი სახლში არ ვარგოდა და სანადიროდ გარბოდაო. ზოგიერთის წიგნი სწორედ ასეა – აქ, არავინ იცის ვინ არის, დიდი ვერაფერი მწერალია და ევროპაში რომ აღიარებენ, თავი კიტრად მოაქვს ისე როგორც ამერიკაში სამთვიან კურსებს გაივლიან და თავს იწონებენ. არადა, ჩვენ ფილოსოფიის, ფსიქოლოგიის, ენათმეცნიერების სკოლები გვქონდა, რითაც მსოფლიო გაოცებული იყო. ახლა, მაჩვენეთ, ვინ ადგენს სასკოლო, უმაღლესი სასწავლებლის სახელმძღვანელოებს. ამიტომ, ნუ გაგვიკვირდება თუ ფრანკფურტის წიგნის ფესტივალზე უგემოვნო წიგნი ითარგმნოს. ვინც ეთარგმნინება, ვინც `ჩააწყობს~ ფრანკფურტის ფესტივალზეც მისი წიგნი წარმოჩინდება.

– ისეთი შთაბეჭდილება რჩება, ჩვენი კულტურა მდინარის გაღმა დარჩა.

– იმიტომ, რომ ფუნქციები ვერ გაიყვეს. მწერალთა კავშირი ერთიან ჯგუფს, თანამოაზრეთა შეკრებას ნიშნავს, რომელიც იცავს ქვეყანას, სამშობლოს. ვაი, იმ ქვეყანას, რომელიც მწერალთა კავშირს ყურადღებას არ მიაქცევს. აკაკი შანიძის ფუძედმდებლურ სასწავლებელში მისი გრამატიკა რომ არ ისწავლება, რაღაზე ვლაპარაკობთ? შეიძლება, ჩვენმა სიტყვამ შედეგი ვერ გამოიღოს, მაგრამ აზრს ხომ ვაფიქსირებთ, ხომ მოვა თაობა, რომელიც ამას წაიკითხავს და ყველაფერს მიხვდება. ეს ხომ მაინც დარჩება.

– დღეს, სამწუხაროდ, კულტურა არ არის პროირიტეტი, მაშინ რა საჭიროა კულტურის სამინისტრო?


– დიახ, მართლაც რა საჭიროა. რად უნდა კულტურას სამინისტრო თუ მაგალითად, მწერალთა კავშირს ძაღლად არ აგდებს. შე დალოცვილო, შემოქმედი ადამიანი 80 წლის გახდა, საიუბილეო საღამო არ უნდა აღინიშნოს, უნდა ვწვალობდეთ დაგვითმობენ თუ არა დარბაზს? ეს არის ერის სულიერება, დამშვიდებული ცხოვრება და თავისუფალი საქართველო? რად მინდა ეგეთი სამშობლო? ვისაც ხელეწიფება არ ფიქრობს და ვინც ფიქრობს ძალა არ გვაქვს.

– მაშინ როცა ქართველი მწერალი სულს ღაფავს, როგორი უნდა იყოს სახელმწიფოს მიდგომა მწერლებისადმი?


– სახელმწიფო ვისაც ერი ღირსეულად ჩათვლის, მას უნდა ეხმარებოდეს. ამ საკითხს ხაზარაძეები არ უნდა წყვეტდნენ. ფული ვისაც აქვს მხოლოდ ის კი არ არის მდიდარი, არამედ ვისაც გონება აქვს, როგორც დავით სარაჯიშვილი იყო. აბა, გამოჩნდეს ისეთი კაცი, რომელიც მოგებას არ ელოდება და ისე დაგაფინანსოს. ბოლოს, მინდა ამით დავამთავრო – მე უფრო დიდი საზოგადოებრივი ტკივილი მტკივა, რასაც ქვეყნის გადარჩენა ქვია, თორემ ოთხი კაცის მწერლობის შიში რომ მქონდეს, ბარემ, ახლავე, კუბოში ჩავწვებოდი და გამასვენებდნენ.

თამარ შველიძე

მეტის ნახვა
4-02-2018, 19:08