გვესაუბრება "კავკასიელ ხალხთა კონფედერაციის" თავმჯდომარე, ანალიტიკოსი რეგიონალური პოლიტიკის და უსაფრთხოების საკითხებში ზაალ კასრელიშვილი.

ვფიქრობ, საქართველოში ბევრმა არ იცის, მათ შორის აფხაზებმაც, რომ რკინიგზის დაცვასთან დაკავშირებით, ედუარდ შევარდნაძესა და ვლადისლავ არძინბას შორის მოხდა შეთანხმება, რომ ქართული შინაგანი ჯარი შესულიყო აფხაზეთის ტერიტორიაზე და დაეცვა რკინიგზა. ეს ჯარი რომ შევიდა აფხაზეთში, არძინბამ იმის მაგივრად, რომ გამოსულიყო და საჯაროდ ეთქვა, ცენტრალურ ხელისუფლებასთან შეთანხმებული ვართ, ერთობლივი ძალისხმევით უნდა აღვკვეთოთ კრიმინალი, დავიცვათ რკინიგზა და ტვირთების გადაადგილებაო, განაცხადა ქართველები თავს დაგვესხნენო. შევარდნაძეს მისი მომხრეები დიდ პოლიტიკოსად თვლიდნენ, შეუძლებელია დიდ პოლიტიკოსს ეს საფრთხეები არ გაეთვალა, ყოველ შემთხვევაში, ალბათობა მაინც უნდა დაეშვა, რომ მესამე მხარე პროვოკაციას მოაწყობდა, მაგრამ საეჭვო სცენარს დათანხმდა.

— თქვენი აზრით, რა გახდა მისი თანხმობის მიზეზი?

— შევარდნაძე სამხედრო გადატრიალების შედეგად იყო ხელისუფლებაში მოსული, მოსახლეობის დიდი ნაწილისთვის ისედაც მიუღებელი იყო და თუ კისერზე დააწვებოდა აფხაზეთის პრობლემაც, რომელიც 70-იან წლებში ძლივს გადაწყვიტა, სავარძელს ვეღარ შეინარჩუნებდა, ამიტომ შეყვა ამ თამაშში და მისთვის ესოდენ სასურველი სავარძელი შეინარჩუნა. იმ პერიოდშიც და მერეც იყო აფხაზების მხრიდან ფედერაციულ თუ კონფედერაციულ მოწყობაზე მოთხოვნები, მაგრამ ყველაფერი უშედეგოდ დასრულდა. ფედერაციული მოწყობა ნიშნავს საქართველოს ტერიტორიაზე დამოუკიდებელი ადმინისტრაციული სუბიექტის არსებობას, რომელიც ცენტრალური ხელისუფლების ნაწილია, ერთია ინფრასტრუქტურა, ჯარი, ფულის ერთეული, მაგრამ ამ სუბიექტის პარლამენტი განსხვავებული პირობებით ირჩევა, ეროვნული უმცირესობების წარმომადგენლებს ქვოტები აქვთ. ამგვარი მოწყობა აფხაზეთს საბჭოთა საქართველოს პირობებში ჰქონდა და მერეც უნდოდათ შენარჩუნება. კონფედერაცია ორი დამოუკიდებელი ადმინისტრაციული ერთეულის ნებაყოფლობით გაერთიანებას ნიშნავს, ანუ საქართველო და აფხაზეთი როგორც დამოუკიდებელი სახელმწიფოები დადებდნენ ხელშეკრულებას, რომ ერთ ტერიტორიაზე, ერთ სივრცეში უფლებამოსილების გამიჯვნით ექნებოდათ ურთიერთობა, თუმცა ჯარი და ფულის ერთეული კვლავ ერთი იქნებოდა. ეს უფრო ცუდი ვარიანტი იყო, მაგრამ ახლა ესეც სანატრებელი გაგვიხდა. 

მე და ჩემი თანამოაზრეები მაშინაც ვამბობდით და დღესაც იმავე აზრზე ვართ, რომ ყველაფერი უნდა გაკეთებულიყო, რომ აფხაზებსა და ქართველებს შორის სისხლი არ დაღვრილიყო, რადგან, როცა კავკასიაში სისხლი იღვრება, ჩნდება ორი მოსისხლე მხარე, რომელთა შერიგებაც ძალიან ძნელია. როგორც ჩანს, ორივე მხარის მაშინდელმა პოლიტიკურმა ხელმძღვანელობებმა სავარძლების შენარჩუნების მიზნით, არაფერი იღონეს. 

დიალოგის საუკეთესო პირობა სიმართლეა, სიმართლე უნდა ვუთხრათ აფხაზებსა და მთელ მსოფლიოს და მათგანაც სიმართლე უნდა მოვისმინოთ. 
უკვე გითხარით და გავიმეორებ, რომ დარწმუნებული ვარ, აფხაზების უმრავლესობამ არ იცის, არძინბასთან რომ იყო შეთანხმებული ქართული შინაგანი ჯარის აფხაზეთში შესვლა, ისინიც მოატყუეს. ქართულ პრესაში უკვე გაჩნდა, თუ არა და გაჩნდება აფხაზების სალანძღავი პუბლიკაციები, იგივე მოხდება აფხაზურ მედიაში ქართველების მიმართ, რუსეთის პოლიტიკური ხელმძღვანელობის მიზანია, არაფრის დიდებით არ დაელაპარაკონ აფხაზები და ქართველები ერთმანეთს, 25 წლის წინანდელი ზიზღი გააღვივონ ახალ თაობებში.

– ბატონო ზაალ, როგორ ფიქრობთ, სერგეი შამბა კრემლის ასე ვთქვათ, ვიზირების გარეშე გააკეთებდა საქართველოსთან დაკავშირებით ასეთ განცხადებებს?

– უკვე გითხარით, რომ შამბა არის ძველი აფხაზური ე.წ. ეროვნული მოძრაობის ერთ-ერთი ლიდერი, მაგრამ ის და მისი თაობის ბევრი ავტორიტეტი გვერდზეა გაწეული. რუსეთის პოლიტიკურმა ხელმძღვანელობამ, ახალი თაობის "ფეესბეშნიკები" წამოსწია უკვე წინ, რომლებსაც კონკრეტულ მითითებებს ასრულებინებს. მათი წარმომადგენელია აფხაზეთის ხელისუფლების დღევანდელი პირველი პირი რაულ ხაჯიმბა, რომელიც მინსკის უშიშროების უმაღლესი სკოლის კურსდამთავრებულია. ამ სკოლის დამთავრების შემდეგ იგი საბჭოთა აფხაზეთში გაუშვეს, "კაგებეს" პოლიტიკა იყო იქ ანტიქართული განწყობის შექმნა. ამ "ფეესბეშნიკური" მთავრობის ხელში ეკონომიკურად გაპარტახდა აფხაზეთი, ჩასახლებული სომხების სასარგებლოდ შეიცვალა აფხაზეთის მოსახლეობის დემოგრაფია. ამ მთავრობის პირობებში არსებობს რეალური საფრთხე, რომ დაუშვან მიწების ყიდვა-გაყიდვის უფლება, რის წინააღმდეგაც აფხაზური ოპოზიცია ბოლომდე იბრძვის, მაგრამ როგორც ჩანს, რუსეთის მხრიდან დიდი ზეწოლაა. ვფიქრობ, სწორედ ასეთმა მდგომარეობამ გააკეთებინა შამბას ბოლოდროინდელი პოლიტიკური განცხადებები. 

პირველად თქვენს გაზეთთან ვამბობ — თუ აფხაზეთი რუსეთს შეუერთდება, მაშინ აფხაზებმა უნდა, იცოდნენ, რომ ძალიან ბევრი ქართველია რუსეთის მოქალაქე, რომლებიც თავისუფლად ჩავლენ აფხაზეთში და იცხოვრებენ. თუ რუსეთს უნდა აფხაზეთის მიერთება და აფხაზები ამაზე უარს იტყვიან, რუსები მათ მეორე დღესვე აუჯანყებენ სომხებს და ხელოვნურად წარმოშობილი კონფლიქტის გამო სამხედრო გავლენას შეინარჩუნებენ, `მშვიდობისმყოფლებად~ მოგვევლინებიან. ჩვენ გული გვტკივა ჯერ იმაზე, ძმებს შორის სისხლი რომ დაიღვარა და მერე ამ ძმას კიდევ ცხვირწინ გვიჩაგრავენ. გგონიათ, აფხაზები ვერ ხვდებიან, რუსეთთან მიერთების შემთხვევაში პერსპექტივა რომ არ აქვთ. ამიტომ აფხაზებმა თვითონ უნდა გააკეთონ არჩევანი. 

როდესაც სომხებისა და აფხაზების დაპირისპირებაზე ვსაუბრობთ, აუცილებლად უნდა ვახსენოთ ახალი, ნიკოლ ფაშინიანის დროის სომხეთი. დღეს სომხეთში სახალხო რევოლუციის ხარჯზე ხელისუფლებაში მოვიდნენ პროდასავლური ორიენტაციის სომხები, რომლებიც საქართველოს მიმართ ყოველთვის კარგი დამოკიდებულებით გამოირჩეოდნენ. 

ფაშინიანის მთავრობას დღეს არ აქვს იმის საშუალება, რუსეთისგან ან უფრო მეტი დამოუკიდებლობა, ან სომხეთის ტერიტორიიდან ჯარების გაყვანა მოითხოვოს, მაგრამ მთელი მსოფლიოს მასშტაბით, ვინც ნორმალურად მოაზროვნე სომეხია, ძალიან კარგად უნდა იცოდნენ, რომ სომხეთის, როგორც სახელმწიფოს ცივილიზებული და დასავლური მომავალი მხოლოდ კავკასიელებთან, მის მეზობელ ქვეყნებთან კარგი ურთიერთობით ექნება. სომხების სომხეთისკენ აქტიური მოძრაობა ახსენეთ, ეს ბუნებრივიცაარუსეთში ძალიან დიდი კრიზისია, არსებულ სანქციებს კიდევ დაემატება სხვა სანქციები და ვითარება კიდევ უფრო დამძიმდება, ამიტომ ყველა თავის ფესვებს უბრუნდება. რუსეთის ფედერაციის ტერიტორიაზე არცერთ საღად მოაზროვნე ადამიანს, განურჩევლად მათი ეთნიკური წარმომავლობისა, არ სჯერათ, რომ დასავლეთთან ასეთი დაპირისპირების შემდეგ, რუსეთი კიდევ ფეხზე დადგება და ეკონომიკურად გაძლიერდება. ასე რომ, წინ ძალიან საინტერესო პროცესები გველის, უკანასკნელი ასი წლის მანძილზე, გკობალური პოლიტიკური პროცესები საქართველოს სასარგებლოდ ახლა რომ ვითარდება, არასდროს ყოფილა. ამას გამოყენება უნდა, ჩვენ ერთიანობა, ეკონომიკური გაძლიერება, ეროვნული განვითარების კონცეფცია გვჭირდება, რასაც ქართული სახელმწიფოს მშენებლობა ჰქვია.


– რუსი ჟურნალისტების საქართვველოში ჩაამოსვლას რა აჟიოტაჟიც მოყვა ერთი მუჭა ვითომდა დემოკრატ-ლიბერალების მხრიდან, ეს მისაღებად მიგაჩნიათ?

– ჩვენი აზრით, ძალიან წამგებიანი იყო რუსი ჟურნალისტების მაგ თემებით საქართველოში გამოშვება, რა თემებითაც ისინი ჩამოვიდნენ. მათ რუსულ-ქართული კონფლიქტის და ოკუპაციის გარდა ყველაფერზე ილაპარაკე, რუსეთის საგარეო პრიორიტეტებს აცნობდნენ საქართველოს. ჩვენ ვფიქრობთ, რომ ეს
იყო ჩვეულებ- რივი დაზვერვითი სამუშაო, ხალხის განწყობის გაგება უნდოდათ, ეს იყო კიდევ ერთი მცდელობა, როგორმე საქართველოს გულში შემოვიდნენ და აქედან გაშალონ ასე ვთქვათ, საინფორმაციო ომი, თანამონაწილეები გაგვხადონ საერთაშორისო ასპარეზზე რუსეთის ბრძოლისა, თანამონაწილეები და თანამებრძოლები რუსეთის საგარეო პოლიტიკური კურსის მიმართულებისა, რასაც რუსეთის წინააღმდეგ სანქციები მოყვა. მთელმა მსოფლიომ და მათ შორის რუსეთის პოლიტიკურმა ხელმძღვანელობამაც უნდა იცოდეს, რომ საქართველოში ხალხს ძალით არ უნერგავენ ანტირუსულ განწყობას. ჩამოვიდნენ და ნახონ, რომ აფხაზეთის და ცხინვალის რეგიონის დაკარგვას არავინ შეეგუება. ერთხელ და სამუდამოდ გავაცნობიეროთ, რომ რუსეთს არ უნდა ჩვენთან ურთიერთობა, აფხაზეთიც და სამაჩაბლოც ჯოკერებივით უჭირავს ხელში და ვაჭრობს. ერთს გეტყვით, დასავლეთმა სააკაშვილის ხელით "შეტენა" რუსეთს ეგ თემა, ახლა საქართველოში აღარ არის პრობლემური ტერიტორიები, ოკუპირებული ტერიტორიებია. საერთაშორისო ორგანიზაციებში პრობლემური ტერიტორიებით არ მიგიღებდნენ, ოკუპირებული ტერიტორიებით კი მიგიღებენ, როგორც ორად გაყოფილი გერმანია მიიღეს.

რუსები ამას ვერ მიხვდნენ თავის დროზე და ანკესიზე წამოეგნენ. გერმანიის კანცლერის ვიზიტი ძალიან დადებითად შეიძლება შეფასდეს, რამდენადაც ჩვენი ევროპელი კოლეგებისგან ვიცით, მერკელი "ჩრდილოეთის ნაკადი-2"-ის ალტერნატივას ეძებს, საქართველო ენერგომატარებლების ალტერნატიულ გზად
განიხილება. ეკონომიკურად კი გვიჭირს, მაგრამ ამ მდგომარეობაში რაღაცა პატარა პერიოდი დაგვრჩა გასავლელი, ვფიქრობ, 2019 წლის შუიდან, შეიძლება უფრო ადრეც, ნავსი გატყდება. ამას მხოლოდ პროგნოზების დონეზე არ ვამბობთ, ჩვენი კოლეგები და პარტნიორები ევროპიდან და ამერიკიდან
გვაწვდიან ინფორმაციებს, რომ დასავლეთში ბალტიისპირეთის ქვეყნები, უკრაინა და საქართველო დასავლური ინვესტიციების დაბანდების კეთილსაიმედო რეგიონებად გამოცხადდა. რამდენადაც ვიცით, ძალიან სერიოზული ინვესტორები მზად არიან ამ სამი მიმართულე- ბით განახორციელონ ასევე სერიოზული თანხებით ინვესტირება, თანაც არა წამგებიანი პირობებით, არამედ სანახევროდ. ამ მიზნით ჩვენი ხელისუფლება ისეთ ბრენდებთან კონტაქტობს, რომელთაც შეუბღალავი რეპუტაცია აქვთ და შემოსვლის შემთხვევაში კაბალურ პირობებში არ ჩააყენებენ საქართველოს. ჩვენ არაფერს ვამტკიცებთ, ის ინფორმაცია მოგაწოდეთ, რაც ეტაპზე გვაქვს.


მანანა სუხიშვილი

მეტის ნახვა
18-09-2018, 09:30


10 სექტემბერს პრეზიდენტობის კანდიდატების ცესკოში წარდგენის ვადა დასრულდა. უკვე ცნობილია, რომ 2018 წლის საპრეზიდენტო არჩევნები „ქართული ოცნების“ საპრეზიდენტო კანდიდატის გარეშე ჩაივლის – საქართველოს პრეზიდენტობის მსურველ 46-მა კანდიდატს შორის მმართველი პარტიის კანდიდატი არ აღმოჩნდა.

ბიძინა ივანიშვილის არჩევანზე, საპრეზიდენტო არჩევნებში „ქართული ოცნების“ ფავორიტისა და ოპოზიციის შანსებზე და საქართველოში უახლოესი წლების პოლიტიკურ ამინდზე ჟურნალისტი და კონფლიქტოლოგი ლალი მოროშკინა გვესაუბრა:

– პირველ რიგში გეტყვით, რომ ბოლო წამამდე მქონდა სურვილი და განცდა, რომ ბიძინა ივანიშვილი თავის სიტყვას იტყოდა და პრეზიდენტობაზე კენჭს იყრიდა, ვინაიდან ახლა ძალიან კრიტიკული მომენტია და ქვეყანას გამოკვეთილი მმართველი ჭირდება. არავინ თქვას, რომ კონსტიტუციით პრეზიდენტს უფლებები არა აქვს. პრეზიდენტი ქვეყნის სახეა, ამიტომ დიდი იმედი მქონდა, რომ ეს სახე იქნებოდა ადამიანი, რომელმაც 2012 წელს ქვეყანა რეალურად იხსნა.

– არათუ ბიძინა ივანიშვილი, „ქართულმა ოცნებამ“ საერთოდ არ წარადგინა კანდიდატი, თუმცა პრეზიდენტობის მსურველთა სიმცირეს არ ვუჩივით..


– როდესაც ამერიკაში საპრეზიდენტო არჩევნებზე ორი კანდიდატი იბრძვის, როდესაც ევროპულ ქვეყნებში მაქსიმუმ სამი კანდიდატი ჰყავთ და შენ თავს უფლებას აძლევ, რომ 46 ამბიციური კანდიდატი გყავდეს, რომელთაგან ზოგიერთს ალბათ საკუთარი ოჯახისთვის ვერ მიუხედავს, ე.ი. რაღაცა მოიშალა და ქვეყანა არასწორი გზით წავიდა. 

– „ქართულ ოცნებას“ ფეხდაფეხ მიყვებიან ძველი და კარგად ნაცნობი „ნაციონალური მოძრაობა“ და „ევროპული საქართველო“...

– დიახ, მე მქონდა ეჭვი, რომ არსებობდა გეგმა – ყველა მინუს ერთი ანუ სააკაშვილი. სავარაუდოდ, „ოცნების“ ხელისუფლებაში მოსვლამდე არსებობდა ამერიკელებთან მოლაპარაკება, რომ მოხდებოდა დროებით ჩანაცვლება, თუნდაც ორი საპარლამენტო არჩევნების განმავლობაში, ოღონდ სააკაშვილის გარეშე. გამოდის, რომ მხოლოდ სააკაშვილი იყო პრობლემა და არა სისტემა? მე ასე არ ვფიქრობ. იმაში, რაც ხდებოდა, ყველა ადამიანი იყო გასვრილი, მაგრამ დღეს ევროპული საქართველო ხორავას ქუჩის საქმეში მტყუან-მართალს არჩევს, ბაქრაძე და ვაშაძე კი სოფელ-სოფელ დადიან და ხალხს მხარდაჭერისკენ მოუწოდებენ. ზოგადად, ჩემთვის ორივე კომიკური ფიგურაა. ამიტომ მეცინება ამ ყველაფერზე. რაც შეეხება ვაშაძეს, ის მენტალურად რუსი პოლიტიკოსია, რომელიც თავს უფლებას აძლევს საქართველოს პრეზიდენტობის ამბიცია ჰქონდეს, ეს დაახლოებით იგივე მგონია, მე რომ ჩემი რუსული გვარით წავიდე რუსეთში და პრეზიდენტობაზე პრეტენზია განვაცხადო. აღარაფერს ვიტყვი მის გაუმართავ ქართულ მეტყველებაზე და იმაზე, ომის დროს როგორც მოიქცა. ტრაგიკომიკურ სიტუაციაში ვართ და ამ დროს არ არსებობს ფიგურა, რომელიც ქვეყანას დაალაგებს.

– სალომე ზურაბიშვილის შანსებზე რა აზრის ხართ?

– რაც შეეხება ზურაბიშვილს, კი ბატონო არჩევნებს ის იგებს, ვინც ხმებს ითვლის, მაგრამ თუ არის ხალხის კრიტიკული რაოდენობა, ამის გაყალბება არ გამოდის. თავის დროზე ნაციონალურმა მოძრაობამაც იმიტომ ვერ გააყალბა, რომ ოცნების მხარდამჭერთა რაოდენობამ კრიტიკულ ზღვარს გადააჭარბა. სამწუხაროდ, რაც უფრო მეტი დრო გადის, უფრო ვრწმუნდები, რომ „ქართული ოცნება“ მზად არ იყო გამარჯვებისთვის. სალომე ზურაბიშვილის იმიჯის შელახვაზე ნაციონალებისა და „ევროპული საქართველოს“ პიარტექნოლოგებმა იმაზე ადრე იზრუნეს, ვიდრე `ქართული ოცნება~ მის გაკეთილშობილებაზე ზრუნვას დაიწყებდა. როგორც პიარტექნოლოგმა შემიძლია ვთქვა, რომ როცა რაღაც საქმეს იწყებ, გათვლილი უნდა გქონდეს კრიზისული სტრატეგია, მით უმეტეს, როცა ისეთ პიარტექნოლოგიურად აღჭურვილ მონსტრებს ებრძვი, როგორებიც სააკაშვილის გუნდის წევრები არიან. არ არის ეს მუშაობა ჩატარებული. სალომე ზურაბიშვილს ნამდვილად აქვს გამარჯვების შანსი, მაგრამ ამისთვის ისევ ჩვენ, ქართველი ხალხი, უნდა შევიკრიბოთ და ვთქვათ, რომ პრინციპული ამბავია და პრეზიდენტი სალომე უნდა იყოს და არა ვინმე სხვა.

სამწუხაროდ, „ოცნების“ ექვსწლიანი მმართველობის შედეგად მივიღეთ სრული ნიჰილიზმი, აბსოლუტური უიმედობა და ჩიხური ვითარება. ზუსტად ვიცი, რომ ამ არჩევნებზე ხალხი საერთოდ არ მივა ან იმისთვის მივა, რომ ყველა გადახაზოს. ამიტომ ველოდი, რომ ბიძინა ივანიშვილი თავის სიტყვას იტყოდა და რეალურად ძალიან ძლიერი კანდიდატი გვეყოლებოდა, იმიტომ, რომ თავისი კეთილი საქმეებით 46-ვე კანდიდატს გადაწონის. არ ვიცი ასე რატომ არ მოხდა, თუმცა არ გამიკვირდება, რომ ნაწყენია და ეს მისი რევანში გახლავთ. რომ ქვეყანაში ისევ ელიტარული კორუფცია ყვავის და ეს ყველაფერი იმის შემდეგ, რაც ივანიშვილმა ქვეყნისთვის გააკეთა. მის ადგილზე ბევრი ალბათ უკან არ გამოიხედავდა, ისე წავიდოდა საქართველოდან. უბრალო მაგალითს გეტყვით, შეკვეთილის ზღვის კურორტების განვითარების დიდი გეგმა არსებობს, უზარაზარი ფულია ჩადებული, მაგრამ არ აკეთებენ. წელს შეკვეთილში პატარა მშენებლობა მეც მქონდა და ვხედავდი, რომ ზუსტად იმ არეალში, სადაც შეიძლება ბიძინა ივანიშვილი ვეღარ აკონტროლებს, პრაქტიკულად აღარაფერს აკეთებდნენ. ამ ადამიანმა ბაზა შექმნა, ფული და სული ჩადო და ახლა მაინცდამაინც წკეპლით უნდა იაროს და ამოწმოს ვინ რას აკეთებს? აი, ამიტომ მგონია პრეზიდენტობაზე ივანიშვილის უარი რევანშისტული პოზიცია – არ გინდოდათ? მიდით ახლა და თავად მოიგეთ არჩევნებიო.

– რიგითმა მოქალაქეებმა რა დააშავეს, ვინც ბიძინა ივანიშვილს მხარი დაუჭირა და ბოლომდე გვერდით ედგა? ხომ შეიძლება, რომ ეს ხალხი იგივე პოლიტიკური ძალის ხელში ჩავარდეს, რომლისგანაც ივანიშვილმა 2012 წელს იხსნა?

– აუცილებლად, რადგან ერთი და იგივე წრეზე ვტრიალებთ და იგივე უნდა გავიაროთ, რაც ერთხელ უკვე გავიარეთ. მეშინია, ამასობაში ისე არ მოხდეს, რომ ტერიტორიები დავკარგოთ, რადგან ჩემი ინფორმაციით, საქართველოში ირანის დაზვერვაა შემოსული და დაახლოებით იგივე სქემით მოქმედებს, რაც თავის დროზე თურქებმა გერმანიაში განახორციელეს. ყველამ ვიცით, რომ დღეს გერმანია პრაქტიკულად, გადათურქებულია და საფრანგეთში ფრანგის დანახვას ნატრობენ. ჩვენც ზუსტად ამ მშვიდობიანი ექსპანსიის გზით მივდივართ, ოღონდ ჩვენთან ტერიტორიის ნაწილს თურქეთი წაიღებს და ნაწილს – ირანი. ვხედავთ, რომ აჭარა პრაქტიკულად გამუსულმანებულია და იქ, სადაც ეკლესია დუმს, მოლას ხმა ისმის. იმასაც ვხვდებით, რომ მერკელის ვიზიტის რეალური მიზანი საქართველოში მიგრანტების შემოდინება გახლდათ. ძალიან ტოლერანტული ადამიანი ვარ, მაგრამ როცა ეს ქართველების არნახული ემიგრაციის ფონზე ხდება, მშვიდად ვერ ვიქნები. მე ხშირად მიწევს რეესტრში მისვლა და ვხედავ, რომ ინდოელი, არაბი, ჩინელი და ყველა იფორმებს ჩვენს მიწებს ქართველების გარდა. ჩვენ ნაბიჯ-ნაბიჯ მივალთ იქამდე, რომ ქრისტიანები და ქართველები უმცირესობაში მოვექცევით. მერე ყველანაირი არჩევნების ბედი თავისთავად გადაწყდება. შეიქმნება უცხოელების პარტია, გააკეთებენ ბინადრობას, გვიჩვენებენ, რომ საქართველოში 5 წელი ცხოვრობენ და მშვენივრად შევლენ პარლამენტში. ასე, რომ სავალალო პროგნოზი მაქვს და კარგს ვერაფერს ვიტყვი. უვიზო რეჟიმმა, რომლისთვისაც ძალიან მძიმე ხარკი გადავიხადეთ, საქართველოდან ქართველები საბოლოოდ გაიყვანა.

გენოფონდის დაკარგვა კი ტერიტორიების დაკარგვაზე მძიმეა. წლებია ვამბობ, რომ ჩვენი გეოპოლიტიკური მდებარეობის გამო ნარკოტიკის გამტარი ქვეყანა ვართ და არა ქვეყანა, სადაც ქარხნები და ფაბრიკები უნდა აშენდეს და რაც უფრო ადრე დავიჯერებდით ამას, მით უფრო ადრე შევძლებდით სიტუაციის გაკონტროლებას. ახლა სიტუაცია უკვე კონტროლიდან გამოვიდა, იმიტომ, რომ ავღანურმა წამალმა იმატა. ადრე თუ ათასობით ჰექტარზე იყო ლაპარაკი, ახლა ავღანური კანაფი ათიათასობით ჰექტარზე მოდის და პირდაპირი ნარკოტრაფიკი ვართ.. ცხადია, ჩვენ ამას ვერ შევეწინააღმდეგებით, მაგრამ ბოლოს და ბოლოს, წამლის გამტარი ქვეყნები ბიუჯეტში საკმაოდ დიდ ფულს იღებენ და მილიონერების ქვეყანა უნდა ვიყოთ, მაგრამ ამის შნოც არ აღმოგვაჩნდა. საბოლოოდ, მივიღეთ დასუსტებული ეკლესია, დამუნჯებული პატრიარქი, დაკნინებული სასულიერო პირები, სრულიად დეგრადაციის გზაზე დამდგარი და გამარგინალურებული პოლიტიკური ძალები და ასე მივექანებით კაცმა არ იცის, სად. ახლა ალბათ ყველაზე კარგი გამოსავალი სოფლებში დაბრუნება, მიწაზე შრომა და მოსავლის მიღება იქნებოდა, მაგრამ ადამიანს რომ შია, იმას ურჩევნია სადღაც წავიდეს, მოხუცს პამპერსები გამოვუცვალოს და ფული დააგროვოს.

– როგორც პიარტექნოლოგი რას იტყვით საპრეზიდენტო არჩევნებისთვის საქართველოში უცხოელი პიარტექნოლოგების მომრავლებაზე?

– მე გავიცანი კიდეც ოცნების ერთ-ერთი პიარტექნოლოგი, რომელიც ბალტიისპირეთიდან ჩამოვიდა. პირდაპირ ვუთხარი, რომ საქართველოში ამას ქართველები უნდა აკეთებდნენ, იმიტომ, რომ ჩვენ იმ ადამიანების გვჯერა, რომლებმაც ამ ქვეყანაში მიაღწიეს წარმატებას და უცხოელი, რომელიც რაღაცა ფორმულებით გვესაუბრება, ჩვენთვის ნაკლებად დამაჯერებელია. მე სააკაშვილის პიარში ვმუშაობდი და კარგად მახსოვს რამდენად მორგებული იყო მისი მუშაობის სტილი კავკასიურ მენტალიტეტს. ამ ადამიანს მიზნად ჰქონდა ქცეული, რომ ყოველდღიურად 400 ადამიანისთვის ჩამოერთვა ხელი. რატომ 400 და იმიტომ, რომ ქართველისთვის ხელის ჩამორთმევა მისიანად ქცევას და მეგობრობას ნიშნავს. 400 კაცი კი მინიმუმ სამი ოჯახია და წლის განმავლობაში ათასობით ადამიანი გამოდისო. სააკაშვილი შეიძლება ცუდი პრეზიდენტი იყო, მაგრამ კარგი პიარტექნოლოგი გახლდათ და ასეთი „ნიუანსები“ ფანტასტიკურად ჰქონდა გათვლილი. არ მესმის, რატომ არ ავიღეთ ის, რისი აღებაც სააკაშვილისგან შეიძლებოდა და რატომ ვენდეთ „ცხვირმოუხოცავ“ ბიჭებს, რომლებიც არსაიდან მოვიდნენ და ოცნების მთავრობაში მილიონერები გახდნენ.

– ამასწინათ ფეისბუკში დაწერეთ, ალბათ ხუმრობით – ისე არ ქნათ, რომ სააკაშვილი ჩამოვიყვანო, ხომ იცით, რომ შემიძლიაო. როგორ ფიქრობთ შესაძლებელია მოვლენების ამგვარად განვითარება?

– სააკაშვილი უკვე "ჩამოყვანილია". ის დიდი ხანია აქ არის და განიხილავს ხორავას ქუჩის საქმეს, განიხილავს ყველა მნიშვნელოვან პრობლემას, მისით იწყება ყველა მთავარი საინფორმაციო გამოშვება და მისით მთავრდება. ნახეთ, დღეს ვინ
არჩევს საქმეებს, ვინ უბრახუნებს მუშტს ოცნებას ეს ხომ ყველა კრებითი სააკაშვილია. მიუხედავად იმისა, რომ მთავრობაში არ არიან, შეძლეს და გუნდურობა შეინარჩუნეს, ე.ი. ტექნოლოგიებმა იმუშავეს კარგად ხომ? ამ დროს სად არის „ოცნება“?
ნინო ბურჯანაძე, რომელიც გაწაფულია პოლიტიკურ თამაშებში როგორც ძალიან გამოცდილი პოლიტიკოსი არ შევიდა ამ ბრძოლაში. სალომე მასავით გამოცდილი პოლიტიკოსი არაა და ჩემს თვალში ბრძოლის ველზე უიარაღოდ დატოვებულ ადამიანს ჰგავს. შეიძლება ჩემი საუბარი პესიმისტურად მოგეჩვენოთ, მაგრამ თვალის დახუჭვა და იმის ძახილი, რომ ყველაფერი კარგად
არის, სირაქლემას პოზიცია და დათვური სამსახურია. უპრეცენდენტო შემთხვევაა, როცა ამერიკა ამდენი ხანი ელჩს არ აგზავნის. ანუ ამჟამად ჩვენ არც რუსეთის ელჩი გვყავს იმიტომ, რომ დიპლომატიური ურთიერთობა არ გვაქვს და არც ამერიკის. ორი ზესახელმწიფო ჯერ კიდევ ბჭობს და განიხილავს ვინ რამდენ პროცენტს წაიღებს ჩვენგან. არ უნდა დაგვავიწყდეს თურქეთისა და ირანის ინტერესები. თურქეთი რას მოილაპარაკებს რუსეთთან და როგორ მოვყვებით ამ გადანაწილებაში არავინ იცის და როგორ
შეიძლება ამ დროს არ გვყავდეს ძალიან კვალიფიცირებული წარმომადგენელი, რომელიც მინიმუმ, მაღალ ტრიბუნას გამოიყენებს საკუთარი ქვეყნის ინტერესების გასახმოვანებლად?

„ოცნების“ გულშემატკივარი რომ არ ვიყო, ძალიან ბედნიერი ვიქნებოდი, იმიტომ, რომ დღეს დამარცხების დღეა, მაგრამ ვგულშემატკივრობ, რადგან ჩემი ცხოვრების საუკეთესო ცხრა წელი ბრძო-აში გავატარე.  მწყინს, რომ ბიძინა ივანიშვილს, რომელიც ჩემი ოჯახის ასევე ძალიან ბევრი ოჯახის გადამრჩენელია, იმ პოზიციაზე ვერ ვიხილავ, სადაც ვისურვებდი.

აღმოჩნდა, რომ ქართველებს მოკლე მეხსიერება გვაქვს და წარსული მალე გვავიწყდება. ახლახან სერგო თეთრაძის საქმეზე ახალი დეტალები გამოქვეყნდა, სადაც პირდაპირ წერია ადამიანი როგორ მოკლეს და დღეს რომ ნაციონალური მოძრაობა კიდევ არსებობს და დაუსჯელია, ჩვენს უზარმაზარ პრობლემად იქცა. აი, ამიტომ ვერ მივდივართ წინ და როდესაც ქვეყანა წინ არ მიდის, ჭაობს ემსგავსება. ჩვენ ჭაობად ვიქეცით და დღეს ზუსტად ამ ჭაობიდან ამოსული რეპტილიები გამოვიდნენ სარბიელზე. ამ სიტუაციაში ერთადერთი პოზიტივია, რომ სიტუაცია იმდენად გაფუჭდება, რომ ახალი საპარლამენტო არჩევნების აუცილებლობა დადგება და ეს არჩევნები ქვეყნის ანსი იქნება.


ნელი თორდია

მეტის ნახვა
15-09-2018, 14:00


ვინ, როგორ და რატომ უღალატა ბიძინა ივანიშვილს?
(გაგრძელება. დასაწყისი "ს.გ" N28-32)

ვიგინდარა “ნაციონალები” ბიძინა ივანიშვილს ხშირად ადანაშაულებენ, რუსი ოლიგარქია და თანაც პუტინის მონა, პოლიტიკაში მოსვლის დღიდანვე გაიძახის, 2008 წელს ომი საქართველომ დაიწყოო. რასაკვირველია, სააკაშვილის ხელის ბიჭებმა ყველაფერი კარგად იციან, მაგრამ თავიანთ მომხრეებს და საზოგადოების გაუთვითცნობიერებელ ნაწილს მაინც აბოლებენ, ანუ კოკას ყურს იქიდან აბამენ, საიდანაც აწყობთ. ივანიშვილის პირველ წერილში, რომელსაც ასე ხშირად ვახსენებ, არის ერთი საინტერესო ფრაგმენტი ამ ომთან დაკავშირებით. გთავაზობთ მცირე ამონარიდს, სადაც მიმართავს ვანო მერაბიშვილს:
“გახსოვს, ვანო, სააკაშვილმა დიდი ხვეწნის შემდეგ რომ დამიყოლია, ბოკერიასთან მივსულიყავი, რომ მისთვის გადამეფიქრებინა ქვეყნისთვის ერთი ძალიან სარისკო და საბედისწერო გადაწყვეტილების მიღება. ეს ხდებოდა 2008 წლის აგვისტომდე წელიწადნახევრით ადრე. მაშინაც იგივე სცენარი განიხილებოდა, რაც თქვენ 2008 წლის აგვისტოში განახორციელეთ.

ბოკერია დაჟინებით ითხოვდა ქართული ჯარების შეყვანას სამაჩაბლოში და იმედი ჰქონდა, რომ რუსი სამხედროები გაიწეოდნენ და ქართულ ჯარს ცხინვალში უომრად შეუშვებდნენ. მე მაშინ შევძელი, ბოკერია დამერწმუნებინა, რომ არ შეიძლებოდა ამ ნაბიჯის გადადგმა. სააკაშვილთან ერთად შენც ესწრებოდი ამ შეხვედრას და მე მახსოვს შენი აღფრთოვანება, რომელსაც გამოხატავდი ჩემი მისამართით. ორმოც წუთში ბოკერიას დავუმტკიცე, რომ ის, რის გაკეთებასაც გეგმავდა, წმინდა წყლის პროვოკაცია და ავანტიურა იყო. ბოკერიამ უკან დაიხია და დასახულ გეგმაზე უარი თქვა, მაგრამ უცებ სააკაშვილმა თქვა:

– ხომ შეიძლება თვითონ რუსებმა შემოგვთავაზონ ამის გაკეთება, მაშინ რა ვქნათო?
– სანამ რუსეთის საგარეო საქმეთა სამინისტრო ოფიციალურ განცხადებას არ გააკეთებს, რომც გაჩუქოთ ეს ტერიტორია, ხელი არ ახლოთ არაფერს-მეთქი, — გავაფრთხილე.

მაშინ კი შევძელი დროებით შემეჩერებინა ის საბედისწერო გადაწყვეტილება, მაგრამ მოგვიანებით მაინც იგივე სცენარით იმოქმედეთ და რა შედეგიც მივიღეთ 2008 წლის აგვისტოში, სახეზეა”.

რა თქმა უნდა, საქართველოს წინააღმდეგ ომი რუსეთმა დაიწყო ჯერ კიდევ 1801 წელს, შემდეგ 1921 წელს, შემდეგ 1993 წელს… ბოლო-ბოლო, 1991 წლის მიწურულს სამოქალაქო ომი გაგვაჩაღებინეს რუსთაველზე, მაგრამ 2008 წლის აგვისტოში სააკაშვილის ხროვა იყო აჟიტირებული — ბოკერიები, მერაბიშვილები, უგულავები და სხვები რატომღაც დარწმუნებულნი იყვნენ, რომ ტაშ-ფანდურით შევიდოდნენ ცხინვალში და ოკუპანტები ამას გაატარებდნენ, თვალებს დაიბრმავებდნენ. განა საქართველოში იყო ვინმე ნორმალური, ვისაც არ უნდოდა ქვეყნის გამთლიანება, ტერიტორიების დაბრუნება? არ იყო, მაგრამ ჩვენ კვლავაც უშედეგოდ დავიცალეთ სისხლისგან. სხვათა შორის, აგვისტოს დასაწყისში ბევრ “არანაციონალსაც” სჯეროდა, რომ რუსები ცხინვალს დათმობდნენ. საიდან ჰქონდათ ასეთებს ასეთი ინფორმაცია, ვერ გეტყვით. გარკვეულ წრეებში მიმტკიცებდნენ, ეს საკითხი მაღალ დონეზეა გადაწყვეტილი, სააკაშვილმა ჩააწყო, ამერიკელებიც მხარს გვიჭერენ, ესე იგი, მათთანაც შეთანხმებულიაო. მე საპირისპიროს ვამბობდი — თუ ოკუპანტები ამას გაგვიტარებენ, მაშინ რამდენიმე დღეში მთელი ჩრდილოეთი კავკასია აუჯანყდებათ-მეთქი. მხოლოდ დღეს კი არა, მომავალშიც ასე იქნება, რუსეთი, სანამ ამ სახით არსებობს, არ დაუშვებს პრეცედენტს, ვინმემ ტერიტორია ომით გამოგლიჯოს, რადგან ეს ყველა თავისუფლებისმოყვარე ერს წაახალისებს, უპირველესად კი ჩეჩნებს.

ბევრმა არ იცის, ბევრს არ ახსოვს, რა უბედურება დატრიალდა ჩეჩნეთში 1990-იან წლებში, როგორ გაიჟუჟა ნახევარ მილიონზე მეტი ადამიანი და მერე რა, რა მიიღო ამით გმირმა ერმა? არაფერი, მხოლოდ რამზან კადიროვის ხელისუფლება, რომელიც ვლადიმერ პუტინს უძვრება ერთ ადგილას დღეგამოშვებით. მიხეილ სააკაშვილმა მოინდომა გმირობა, მაგრამ საამისოდ არც ბაზა ჰქონდა, არც შესაძლებლობა და არც ნიჭი. თუმცა, ვიმეორებ, ჰქონდა ავადმყოფური ლტოლვა, სიშლეგე, სურვილი, რომ რაღაცნაირად აელაპარაკებინა მსოფლიო პრესა. როგორც აალაპარაკა, ვნახეთ და ისიც ვნახეთ, როგორ გამოიტანა მისმა უწმინდესობამ ცხინვალის ქუჩებში წამოკრეფილი ქართველი ბიჭების უკვე გახრწნილი ცხედრები. ომამდე რამდენიმე დღით ადრე პირადად ვესაუბრე “ნაციონალების” ერთ-ერთ ლიდერს, შოთა მალაშხიას, რომელიც მიმტკიცებდა, დღეს საქართველოს ისეთი შეიარაღება აქვს, ისეთი ჯარი ჰყავს, თავისუფლად შეუძლია, კრემლის თავზე ქართული დროშა ააფრიალოსო.

ვახ, ბატონო შოთა, მაშაყირებთ-მეთქი? რას ამბობ, როგორ გეკადრება, ამას საკუთარი თვალით ნახავო. ვნახე, ბატონებო, ვნახე, როგორ გარბოდნენ დიდი სარდლები წითელი ხიდისკენ და კახეთის მიმართულებით, რათა ოჯახებთან ერთად თავი სასომხეთისთვის და აზრებაიჯანისთვის შეეფარებინათ. დიახ, ვნახე, როგორ ღეჭავდა ჩემი მთავარსარდალი ჰალსტუხს "ბი-ბი-სი"-ს პირდაპირ ეთერში ჩართვამდე და შემდეგ როგორ გადახნა ცხვირით გორის ქუჩები. მახსოვს, საქართველოს მწერალთა კავშირის იმჟამინდელი თავმჯდომარე მაყვალა გონაშვილი მიყვებოდა ომის დღეებში, აღარ შემიძლია, მაღალჩინოსნები მირეკავენ და მთხოვენ, შენ სომხეთსა და აზერბაიჯანში გავლენიან მწერლებს იცნობ, გადარეკე, იქნებ ოჯახებით მიგვიღონ და დაგვაბინავონო. კარგად გაიგონეთ? თავშესაფარს ეძებდნენ, ეს ოხრები, ეს მოღალატეები!

აი, ამაზე ამბობს ბიძინა ივანიშვილი, წელიწადნახევრით ადრე ველაპარაკე გიგა ბოკერიას, ლამის ვეხვეწე და ძლივს გადავაფიქრებინე, მაგრამ შემდგომში მაინც წამოაგეს პროვოკაციაზე მთელი ქვეყანაო. 2008 წლის პროვოკაცია, რასაკვირველია, ერთ დღეს არ დაწყებულა, რატომღაც აღარ ახსენებენ 2004 წლის ამბებს, როცა “სარდალ” ირაკლი ოქრუაშვილის მეთაურობით საცდელი შეტევა განახორციელეს. 

დღეს ხშირად ამბობენ, სააკაშვილმა კარგად დაიწყო და ცუდად დაამთავრა, დაახლოებით 2006 წლამდე ნორმალური იყოო. არ დაიჯეროთ, არც ის და არც მისი გუნდის წევრები ნორმალურები არასოდეს ყოფილან, ისინი ყოველთვის ფიქრობდნენ რაღაც არაორდინალურ ბოროტებაზე, რაც აალაპარაკებდა მსოფლიო მედიას. არ ვიცი, რამდენად მართალია, მე არ მაქვს საუბრის ჩანაწერი, მაგრამ სანდო წყარო მიყვება, როდესაც ამათ ზურგი გაიმაგრეს, მაშინვე დაიწყეს არაერთ სისულელეზე ფიქრი სერიოზული ტონითო. მაგალითად, ყოფილა ასეთი მომენტი: სააკაშვილთან შეიკრიბნენ ირაკლი ოქრუაშვილი, ზურაბ ადეიშვილი, ვანო მერაბიშვილი, დავით კეზერაშვილი და კიდევ რამდენიმე “ბალვანი”. ვანოს უთქვამს, ეს კარგია, ამერიკელები და ევროპელები პატივს რომ გვცემენ, მაგრამ ანგარიშს მაინც არ გვიწევენო. მიშაც დაფიქრებულა, შენ მართალი ხარ, რაღაც ისეთი უნდა გავაკეთოთ, ანგარიშგასაწევ ძალად ჩაგვთვალონ და რაღაცები გვკითხონო. ვანოს წამოუყენებია წინადადება, სასტუმრო “აჭარის” ადგილზე ისეთი “ტრიუმფალური თაღი” ავაშენოთ, ფრანგებმაც რომ პირი დააღონო. ამ წინადადებაზე კეზერაშვილს გაუცინია (მაინც ეშმაკია), თაღი რა ფეხებად გვინდა, მაგის გამო ანგარიშს ვინ გაგვიწევსო? ვანო გაჯიქებულა, მაშინ ატომური ბომბი ვიყიდოთ, დღეს ვისაც ბირთვული იარაღი აქვს, მარტო იმათი ეშინიათო. მიშა გაოცებულა, ჭკვიანი რომ იყავი, ვიცოდი, მაგრამ ეგეთი გენიოსი მაინც არ მეგონეო. ოქრუაშვილს უთქვამს, თქვენ ნაღდად შიგ გაქვთო, წამომხტარა და გამოუჯახუნებია კარი. თუ ეს არ გჯერათ, მაშინ საქართველოს უშიშროების ყოფილ მინისტრს, ვალერი ხაბურძანიას ჰკითხეთ, როგორ ჰქონდა “ჩახვეული” ვანო მერაბიშვილს, ნეტა ბათუმი რომ დავბომბოთ, რა მოხდებაო? ეს ის დროა, აჭარას რომ უტევენ და ასლან აბაშიძის გაგდებას აპირებენ.

მაგალითები უამრავია, მაგრამ ყველაზე საშინელი და ქვეყნისთვის დამანგრეველი ის გახლდათ, რომ 2008 წლის აგვისტოს ომამდე სააკაშვილმა კოდორის ხეობას ზემო აფხაზეთი უწოდა, ხოლო სოფელ ქურთაში სამხრეთ ოსეთის ალტერნატიულ პრეზიდენტად დიმიტრი სანაკოევი დანიშნა. ეს ის სანაკოევი გახლავთ, რომელიც 1990-იანი წლებიდან მოყოლებული ქართველებს ხოცავდა, შემდეგ კი ფულს დახარბდა და ვითომ ჩვენს მხარეს გადმოვიდა. ფაქტობრივად, სააკაშვილის ხროვამ მკვლელი გადმოიბირა და ფული ათეთრებინა. თუ რა ხდებოდა სოფელ ქურთაში, ანუ სანაკოევის საპრეზიდენტო რეზიდენციაში 2008 წლის აგვისტოს ომამდე, ამაზე მისი საგარეო საქმეთა მინისტრი მაია ცაბოშვილი პირადად მესაუბრა უკვე ამერიკის შეერთებული შტატებიდან. სამწუხაროდ, ომის შემდეგ ის იძულებული გახდა, უცხო ქვეყანაში გადახვეწილიყო:

“დიახ, არა მარტო მაშინ, როცა ეს ადმინისტრაცია ქურთაში იყო, არამედ 2008 წლის ომის შემდეგაც 19-მილიონიანი ბიუჯეტი ჰქონდა. სად, როგორ და ვინ განკარგავდა ამ თანხებს, არავინ იცის. დასაწყისში საერთოდ შავი ბუღალტერია მოქმედებდა, ჩემოდნებით მოჰქონდათ ფული და ასე ინაწილებდნენ. მე კარგად მასხოვს ჩემი საუბრები უშიშროების მაშინდელ წარმომადგენლებთან, როცა ერთი 50-დოლარიან სკამში 500 დოლარს იხდიან, სად მიდის ამდენი ფული-მეთქი? სამწუხაროდ, ასეთი შემთხვევები ხშირად იყო, მაგრამ როცა ფულის გათეთრებაზე მიდიოდა მუშაობა, ხმას ვინ ამოიღებდა? მეტსაც გეტყვით, ალბათ გახსოვთ, მაშინ გაკეთდა შემოვლითი გზა ერედვიდან. ძალიან საინტერესოა, რამდენი დაჯდა ეს გზა, რამდენი იხარჯებოდა მის ვითომ შეკეთებაზე? მილიონები. ჯერ შეიქმნა ალტერნატიული არჩევნების პრეცედენტი. თავიდან მე ვიყავი, დიმიტრი სანაკოევი და კიდევ რამოდენიმე ოსი. იმ ეტაპზე არ ერქვა ადმინისტრაცია, ჩატარდა არჩევნები იმ ადგილებში, სადაც საქართველოს იურისდიქცია ვრცელდებოდა და პრეზიდენტად აირჩიეს დიმიტრი სანაკოევი. იმ პერიოდში მე ვიყავი საგარეო საქმეთა მინისტრი, შემდეგ გადაერქვა სახელი და გავხდი ინტეგრაციის მინისტრი. იმ პერიოდში სანაკოევსაც შეეცვალა სტატუსი და გახდა ადმინისტრაციის ხელმძღვანელი. ვის სჭირდებოდა სანაკოევი? ეს ძალიან საინტერესოა… ქართულმა მხარემ ოსური მხრიდან დაიწყო ბნელი წარსულის მქონე ადამიანების გადმობირება, მოსყიდვა. ასეთების გადმოსვლა დიდი ვერაფერი შეღავათი იყო და ეჭვები გამიჩნდა 2007 წლის დასაწყისში, თუნდაც იგივე ფინანსური მომენტების შესახებ, საკადრო პოლიტიკის შესახებ.ე.წ. მთავრობაში, რომელიც სოფელ ქურთაში განთავსდა, ისეთი გაბერილი შტატები იყო, ლამის გული მისკდებოდა — ყველაფრის სამინისტრო შექმნეს და დაახლოებით 500 ადამიანი შეყარეს. წარმოიდგინე, მე ვიყავი მინისტრი და ამ დროს არავინ არაფერს მავალებდა, არავინ არაფერს მთხოვდა და არავინ არაფერს მაკეთებინებდა. უბრალოდ მოდიოდა ფული და არ მინდოდა ასეთი ფულის აღება. მე მაინც არ ვეპუებოდი, ჩემებურად ვცდილობდი, მემოქმედა, მაგრამ ყველანაირად მიშლიდნენ ხელს… პირველ რიგში სანაკოევები, რომლებიც პიროვნულად ვერ მიიტანდნენ.

(გაგრძელება იქნება)

მეტის ნახვა
15-09-2018, 09:30


რა ხდება იმ ქვეყანაში, სადაც ნიკო ნიკოლაძის და ივანე ზურაბიშვილის შთამომავალს იმ ბნელი ძალების ნაშიერები უპირისპირდებიან, რომლებმაც 
ასი წლის წინათ საქართველოს დამოუკიდებლობას სისხლიანი წერტილი დაუსვეს


ასი წელი ცოტა არ არის - მთელი საუკუნეა, მაგრამ 2018 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში შექმნილ მდგომარეობას რომ აკვირდები, შეიძლება დაასკვნა, რომ ასი წელიც არ აღმოჩნდა საკმარისი იმისთვის, რომ საქართველო იმ ბნელი ძალებისგან გათავისუფლებუილიყო, რომლებმაც დამოუკიდებელი საქართველო დაიპყრეს. 

ბევრი მნიშვნელოვანი რამ მოხდა ამ ასი წლის განმავლობაში. გასული საუკუნის 90-იან წლებში საქართველომ ხელახლა მოიპოვა თავისუფლება და დამოუკიდებლობა, მაგრამ გასაკვირი ის არის, რომ ამ საერთაშორისო იურიდიული სტანდარტებით, სუვერენულ და დამოუკიდებელ ქართულ სახელმწიფოში, ქვეყნის პოლიტიკურ თუ საზოგადოებრივ ცხოვრებაში კვლავ განუზომლად ფართოა იმ პოლიტიკური ძალების ნარჩენების სამოქმედო ასპარეზი, რომლებმაც ჯერ სასქართველოს დამოუკიდებლობას გამოუტანეს განაჩენი, შემდეგ კი 70 წელი მართავდნენ საბჭოთა საქართველოს.

განა პარადოქსი არ არის, დღეს, 2018 წელს, საპრეზიდენტო არჩევნებში ნიკო ნიკოლაძისა და ივანე ზურაბიშვილის შთამომავალს პრეზიდენტობას უღმერთოთა კავშირის თავმჯდომარის შვილიშვილის, მიხეილ სააკაშვილის, ფავორიტი, სსრკ-ის პოლიტიკურ ლაბორატორიაში გამოჩეკილ-გამოჯეკილი, სსრკ-ის უშიშროების სამსახურებთან მრავალწლიანი თანამშრომლობის სტაჟის მქონე გრიგოლ ვაშაძე ეცილებოდეს?

"ეს დიდი პასუხისმგებლობა მხოლოდ ჩემი პასუხისმგებლობა არ არის. მე ვარ ვალდებული ჩემი წინაპრების წინაშე, ყველა იმ ადამიანის წინაშე, ვინც 100 წლის წინ საქართველოს დამოუკიდებლობა გამოაცხადა, მაგრამ ეს დამოუკიდებლობა ვეღარ აცოცხლა. ძალიან ბევრი ადამიანი იყო ჩემს ოჯახში და არა მხოლოდ ჩემს ოჯახში, ვინც საქართველოს ღირსეული პრეზიდენტი იქნებოდა, მაგრამ ვერც პრეზიდენტი გახდა, ვერც პარლამენტარი, სახელმწიფოს ვერ ემსახურნენ, რისთვისაც ჩემზე მეტად მზად იყვნენ. ამ ადამიანების გამო ვთვლი, რომ ამ მომენტში ასეთ გამოწვევაზე უარის თქმა არ შეიძლება. ესაა ჩემი გადაწყვეტილების მთავარი მიზეზია", _ თქვა სალომე ზურაბიშვილმა ერთ-ერთ ინტერვიუში.

თუ ქალბატონი სალომე გრძნობს პასუხისმგებლობას თავისი წინაპრებისა და ყველა იმ ადამიანის წინაშე, ვინც 100 წლის წინათ საქართველოს დამოუკიდებლობისთვის იბრძოდა, რატომ ვერ გრძნობს ამ პასუხისმგებლობას დამოუკიდებელი ქართული სახელმწიფო და მისი ცესკო, როდესაც საქართველოს პრეზიდენტობის კანდიდატად ისეთი ბიოგრაფიის ადამიანს არეგისტრირებს, როგორიც გრიგოლ ვაშაძეა?

ადამიანი მის მიერ განვლილი გზით, მისი ბიოგრაფიით ფასდება.

ამ ორი ადამიანის, სალომე ზურაბიშვილის და გრიგოლ ვაშაძის ბიოგრაფიების შედარება ნათელს ხდის, როგორ განსხვავებულ იდეებს და იდეალებს ემსახურებოდნენ ეს ადამიანები.

სალომე ზურაბიშვილი

დაამთავრა პარიზის პოლიტიკურ მეცნიერებათა ინსტიტუტი 1972 წელს, 1973 წელს კოლუმბიის (ნიუ-იორკი) უნივერსიტეტი, ხოლო 1981 წელს _ პარიზის სახელმწიფო მართვის ეროვნული სკოლა.

1974–1977 წწ. იყო საფრანგეთის საელჩოს მესამე მდივანი რომში; 1977–1980 წწ. _ საფრანგეთის მუდმივმოქმედი მისიის მეორე მდივანი გაეროში; 1980–1984 წწ. _ საფრანგეთის საგარეო საქმეთა სამინისტროს ანალიზისა და პროგნოზის ცენტრის თანამშრომელი; 1984–1988 წწ. _ საფრანგეთის საელჩოს პირველი მდივანი ვაშინგტონში; 1988–1989 წწ. _ ვენაში ევროპის უშიშროებისა და თანამშრომლობის კონფერენციის პირველი მდივანი; 1989–1992 წწ. _ საფრანგეთის საელჩოს მეორე მრჩეველი ჩადის რესპუბლიკაში; 1992–1993 წწ. _ ევროატლანტიკურ საბჭოში საფრანგეთის მუდმივმოქმედი მისიის პირველი მდივანი (ბრიუსელი); 1993–1996 წწ. _ დასავლეთ ევროპის კავშირში საფრანგეთის მუდმივი წარმომადგენლის მოადგილე (ბრიუსელი); 1996–1998 წწ. _ საფრანგეთის საგარეო საქმეთა მინისტრის კაბინეტის მრჩეველი; 1997–1998 წწ. _ საფრანგეთის საგარეო საქმეთა სამინისტროს გენერალური ინსპექციის ინსპექტორი; 1998–2001 წწ. _ საფრანგეთის საგარეო საქმეთა სამინისტროს სტრატეგიის საკითხთა, უშიშროებისა და განიარაღების სამმართველოს თანამშრომელი; 2001–2003 წწ. _ საფრანგეთის ეროვნული თავდაცვის გენერალური სამდივნოს საერთაშორისო და სტრატეგიულ საკითხთა ხელმძღვანელი; 2003–2004 წწ. _ საფრანგეთის საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი საქართველოში; 2004–2005 წწ. _ საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრი; 2006 წლიდან არის საფრანგეთის პოლიტიკურ მეცნიერებათა ინსტიტუტის პროფესორი, 2010 წლიდან _ გაეროს უშიშროების საბჭოს სანქციების კომიტეტის ირანის ექსპერტთა ჯგუფის ხელმძღვანელი და ა. შ. და ა. შ.

გრიგოლ ვაშაძე
პარტიული ფუნქციონერის შვილი (ბატონი გრიგოლის მამა საბჭოთა საქართველოში მინისტრი გახლდათ), სსრკ-ის მთავარი ბანკირის, საბჭოთა კავშირში ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი მოხელის ვლადიმერ ალხიმოვის ყოფილი სიძე, რომელმაც, როგორც ამბობენ, სწორედ თავისი გავლენიანი სიმამრის წყალობით მიაღწია თავბრუდამხვევ წარმატებებს კარიერაში, გრიგოლ ვაშაძე, ერომელსაც საბჭოთა კავშირის ყველაზე გასაიდუმლოებული, ყველაზე დახურული დარგის, ატომური მრეწველობის, ერთ-ერთი კურატორის ფუნქცია ეკისრა, გრიგოლ ვაშაძე, რომელიც საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგაც დიდხანს კბილებით ებღაუჭებოდა რუსეთის მოქალაქეობას და რომლისთვისაც რუსეთის მოქალაქეობის ჩამორთმევის კატეგორიული წინააღმდეგი იყო რუსეთის დუმა, დღეს საქართველოს პრეზიდენტობას აპირებს.

ვაშაძე კი აპირებს, მაგრამ საქართველოში რატომ არავინ ფიქრობს იმაზე, რომ, რაც არ უნდა ეცადოს, რაც არ უნდა მოინდომოს, პატივცემული გრიგოლი ვერასოდეს გაწყვეტს იმ ჯაჭვს, რომლითაც ის თავის დროზე რუსეთის სახელმწიფო ინტერესებს სამუდამოდ მიაბეს, საიდანაც თავის დაღწევას საყოველთაოდ ცნობილ გარემოებათა გამო ვერასოდეს შეძლებს.

- რუსეთი ოკუპანტია! რუსეთი საქართველოს მტერია! – ქართული სახელმწიფოს მთავარ ლოზუნგად გამოფენილი ამ სლოგანის ფონზე ჩვენ რუსული პოლიტიკის კალთაში გაზრდილი ვაშაძის საქართველოს პრეზიდენტად არჩევა გვინდა?!

განა სასაცილო და, იმავე დროს, სატირალი არ არის, როდესაც ქართული მედიასაშუალებების, ქართველი პილიტიკოსების და ქართველ ამომრჩეველთა ერთი ნაწილი მთელი სერიოზულობით ლაპარაკობენ იმაზე, რომ თუ გვინდა, საქართველოს წინსვლა და წარმატება, პრეზიდენტად აუცილებლად რუსული პოლიტიკირ ძუძუთი ნაკვები ვაშაძე უნდა ავირჩიოთ.

ექსპრეზიდენტი სააკაშვილი კი უფრო შორს მიდის და ვაშაძის გაპრეზიდენტებას მზის ამოსვლას ადარებს.
რა ჭირს ამ მზეს საქართველოში, სულ ჩრდილოეთიდან რომ ამოდის?

ვაშაძეს რომ თავი დავანებოთ, დღემდე ისიც კი არ ვიცით ზუსტად, სინამდვილეში ვინ არის თავად მიხეილ სააკაშვილი, 37-იან წლებში უღმერთოთა კავშირის თავმჯდომარის, დიდი მიხეილ სააკაშვილის შვილიშვილი, რუსეთის სპეცსამსახურების მაღალჩინოსნის თემურ ალასანიას დისშვილი, სიტყვით რუსეთის მტერი, მაგრამ საქმით რუსული ინტერესების გამტარებელი, რომელმაც საქართველოს ტერიტორიების 20% ხონჩით მიართვა რუსეთს, თავისი მმართველობის პერიოდში ხელი შეუწყო რუსული ბიზნესის გაძლიერებას საქართველოში და ა. შ.

დღემდე არც სალომე ზურაბიშვილის მიერ 2008 წლის აგვისტოს ომთან დაკავშირებულ კითხვას გასცემია პასუხი, თუ რა იყო ამ ომის ნამდვილი მიზეზი – პროვოკაციის აყოლა და შენს ტერიტორიაზე შენს მოსახლეობაზე მასიური დაბომბვის დაწყება? უგუნურობა, გიჟი პრეზიდენტის ახირება თუ რაღაც უცნაური და გაუგებარი გარიგება ჩვენს საუკუნოვან მტერთან?

გასული საუკუნის ოთხმოცდაათიანი წლებიდან, ანუ იმ პერიოდიდან, როცა საქართველომ სამოცდაათწლიანი ინტერვალის შემდეგ ხელმეორედ მოიპოვა დამოუკიდებლობა, ხშირად ისმის მოთხოვნა, რომ აუცილებელია ქვეყანამ მიიღოს ლუსტრაციის კანონი, რომელიც საშუალებას მოგვცემდა, თავიდან აგვერიდებინა სახელმწიფო სტრუქტურებში საკვანძო პოსტებზე იმ პირთა საქმიანობა, რომლებიც საბჭოთა კავშირის დროს აქტიურად თანამშრომლობდნენ (ან მუშაობდნენ) სსრკ-ის უშიშროების სისტემაში, ეწეოდნენ აგენტურულ საქმიანობას, იკავებდნენ მაღალ პარტიულ პოსტებს და ასე შემდეგ.

ამ კანონის მიღება აქამდე ვერ მოხერხდა, რის შედეგადაც დღემდე არ ვიცით, ვინ ვინ არის, ვინ რა საიდუმლო კავშირით არის დაკავშირებული სსრკ-ის სამართალმემკვიდრის – რუსეთის, სპეცსამსახურებთან, ვინ იყო და ვინ არის ჩაბმული იმ აგენტურულ ქსელში, რომელიც, დარწმუნებული ვართ, ძალზე ფართო და მრავალრიცხოვანია.

მოკლედ რომ მოვჭრათ, ამ მიმართულებით სრული განუკითხაობა და სრული წყვდიადია.

სწორედ ამის ბრალია ის, რომ გრიგოლ ვაშაძეს, გნებავთ, მიხეილ სააკაშვილს, "ნაცმოძრაობის" იდეოლოგიურ შტაბს, "რუსთავი2"-ს, სხვებს და სხვებს, ურცხვად და უტიფრად შეუძლიათ, სალომე ზურაბიშვილს ან ვინმე სხვას, წესიერ და პატრიოტ ქართველს, რუსეთის აგენტის იარლიყი მიაწებონ, ეს იმ დროს, როცა მათ მიერ გაკეთებული საქმეების მიხედვით, თამამად შეიძლება დავასკვნათ, რომ სწორედ თვითონ არიან კრემლის ფარული მოკავშირები და საიდუმლო ემისრები.

განა ტრაგიკომედია არ არის, როცა სალომე ზურაბიშვილს, რომლის აქტიური მონაწილეობით რუსეთის ბაზები საქართველოდან იქნა გაყვანილი, მოღალატეს და რუსეთის აგენტს ეძახდნენ ისინი, ვინც რუსული ჯარები უკან შემოაბრუნა საქართველოში.

ეჭვმიუტანლად, დადასტურე- ბულად შეიძლება ითქვას, რომ იმ 46 კანდიდატიდან, რომლებიც საქართველოს პრეზიდენტობაზე აპირებენ კენჭის ყრას, თუ ვინმე შეიძლება რუსეთის ფავორიტად ჩაითვალოს, ეს არის გრიგოლ ვაშაძე, რუსეთის პოლიტიკური სკოლის აღზრდილი, ფაქტობრივად, რუსი პოლიტიკოსი ქართული გვარსახელით, რომელსაც "დიდი უბედურება" რომ არ დატყდომოდა თავს და საბჭოთა კავშირის რომ არ დაშლილიყო, ახლაც მოსკოვში იქნებოდა და არც კი გამოიხედავდა საქართველოსკენ.

აი, ასეთი წარსულის კაცი და მისი გუნდის წევრები დღეს სხვებს ეძახიან რუსეთის აგენტებს და ეს კანონზომიერია - როცა თვითონ ხარ აგენტი, როცა თვითონ ხარ მოღალატე, შენი მოღალატეობა და აგენტობა რომ დამალო, სხვას უნდა დასდო ბრალი აგენტობაში და ქვეყნის ღალატსა და ორგულობაში უნდა "ამხილო".

როცა ამხანაგი გრიგოლი კომპარტიაში შესვლაზე "ჩალიჩობდა" და თავისი გავლენიანი სიმამრის დახმარებით რუსული პოლიტიკის ლაბირინთებში გზას იკვლევდა, ქართველი ემიგრანტების ოჯახში დაბადებული სალომე ზურაბიშვილი სამშობლოსკენ ცდილობდა გზის გაჭრას.

მან ეს მხოლოდ 35 წლის ასაკში მოახერხა.

სალომე ზურაბიშვილი:
"საქართველოში ჩამოსვლა დენი წელი აკრძალული მქონდა, ჯერ საბჭოთა წყობის, მერე უკვე პირადად ვიზის აკრძალვის გამო. პირველად რომ ჩამოვედი, 35 წლის ვიყავი. გული მწყდება, მამაჩემი ისე გარდაიცვალა, რომ ვერ მოესწრო დამოუკიდებელ საქართველოს.

პოლიტიკაში მოსვლა არასდროს მდომებია, სამაგიეროდ, საქართველოს სამსახურში ყოფნის ჟინი მომყვება, როგორც მუდმივი სწრაფვა. ახალგაზრდობაში მე და ჩემი მეგობრები დემონსტრაციებს ვაწყობდით საბჭოთა ლიდერების ჩამოსვლის გასაპროტესტებლად, ხან სტატიებს ვწერდით, ხან მიმართვებს ქართულ ენაზე, რომელსაც ვავრცელებდით ჩვენი მცირე საშუალებებით, გაზეთს ვუშვებდით ("ამირანი" ქართულ ენაზე), მერე დისიდენტური მოძრაობა გაჩნდა, გამსახურდიასა და კოსტავას წერილებს ვთარგმნიდით და ვავრცელებდით სხვადასხვა ევროპულ უწყებებში… ვიღაცებს მიაჩნდათ, რომ ცოტა არანორმალური ვიყავი, იმდენად შეპყრობილი ვიყავი ამ ერთი იდეით. იმ დროს, როდესაც ახალგაზრდა გოგო თავის პირად ცხოვრებაზე უფრო უნდა ფიქრობდეს".

საქართველოს თავისუფლებისთვის მებრძოლი ქართველების ემიგრაციაში იძულებით წასული შვილებისა და შვილიშვილების დაბრუნებას სამშობლოში სწორედ ის სისტემა უქმნიდა გადაულახავ ბარიერს, რომელსაც ვაშაძეები ყურმოჭრილი მონის ერთგულებით ემსახურებოდნენ.

უსამართლობა, უფრო ზუსტად, ბედის დაცინვა და ცინიზმი არ არის, დღეს იგივე ვაშაძეები, გნებავთ, სააკაშვილები თუ პარტიული ნომენკლატურის და საბჭოთა სპეცსამსახურების წარმომადგენელთა ნაშიერები ამ სხვისი სიცოცხლის, სხვისი სისხლის და თავგანწირვის ფასად მოპოვებულ დამოუკიდებელ საქართველოს კვლავ თავზე უპირებდნენ წამოჯდომას?

თუმცა რაღა უპირებდნენ - ისინი არც ჩამოსულან საქართველოს კისრიდან - დამოუკიდებლობის მიღებიდან ერთი წლის თავზე ტყვიით და ცეცხლით მობრუნდნენ უკან, სახელად დემოკრატები დაირქვეს, ორიენტაცია შეიცვალეს - პროდასავლურები გახდნენ, თუმცა მორიელისა არ იყოს, ზნეს და ხასიათს ვერაფერი მოუხერხეს.

ვფიქრობ, სალომე ზურაბიშვილის გაპრეზიდენტება, მისი პრინციპებიდან და პოზიციიდან გამომდინარე, ხელს შეუწყობს იმ უმსგავსობის დამთავრებას, რაზეც ამ წერილში ვილაპარაკეთ.

დროა, თუნდაც ასი წლის შემდეგ, ისტორიული სამართლიანობა აღდგეს!


ვახტანგ ხარჩილავა

მეტის ნახვა
13-09-2018, 10:30


ღია წერილი მის აღმატებულებას, 
ამერიკის შეერთებული შტატების 
პრეზიდენტს, ბატონ დონალდ ტრამპს

ბატონო პრეზიდენტო,
მოგესალმებით შორეული საქართველოდან თქვენდამი სრულიადი კეთილგანწყობითა და საუკეთესო სურვილებით, თქვენი პიროვნებისადმი, თქვენი ოჯახისადმი და თქვენი ქვეყნისადმი.
მინდა გითხრათ, რომ წელიწადზე მეტია, მე თქვენი საინაუგურაციო სიტყვის შთაბეჭდილების ქვეშ ვარ და ეს წერილიც ამ შთაბეჭდილების გავლენით იწერება.

ბატონო პრეზიდენტო!

თქვენ ბრძანდებით დღეს პირველი პირი და წარმმართველი ისეთი ქვეყნისა, რომლის სახელმწიფოებრივი აზროვნებაც და პოლიტიკური კურსიც, პირდაპირ თუ ირიბად, გარკვეულ გავლენას ახდენს მთელი კაცობრიობის ცხოვრებაზე. უფრო მეტიც, თქვენ მობრძანდით აშშ-ის სახელმწიფო მმართველობის საჭესთან მთელი კაცობრიობის უდიდესი პოლიტიკური განსაცდელის ჟამს, როდესაც ჩვენი პლანეტარული სივრცე მოცულია უჩინარი ძალების მიერ მართული ე.წ. „მსოფლიოს ახალი წესრიგის“ სრულიად გაურკვეველი ორიენტაციით, და ამავდროულად, რაც არც ისე იოლია ხმამაღლა სათქმელად, რეალური საშიშროებით, მთელი პლანეტარული სიცოცხლის დასასრულის…

მსოფლიო მეცნიერებამ მეოცე საუკუნე აღიარა განგაშის საუკუნედ, ხოლო 21-ე საუკუნეში, კაცობრიობის სახლი, ჩვენი პლანეტა – დედამიწა, ფაქტობრივად, ერთდროულად აღმოჩნდა ჩაძირული პოლიტიკური და ეკოლოგიური კატასტროფის საშიშროებაში.
ჩვენ მეორე მსოფლიო ომისშემდგომი კაცობრიობა ვართ, მეორე მსოფლიო ომისშემდგომი ცნობიერების მატარებელი ადამიანებისაგან შემდგარი, იმ მეორე მსოფლიო ომის, რომელიც წარმოადგენს ევროპის შუაგულში აღმოცენებული ეროვნულ-ეგოცენტრული სულისკვეთებით ზეანთებული და მსოფლიო ბატონობის ვნებით შეპყრობილი სახელმწიფოებრივი იდეოლოგიის დაპირისპირების შედეგს, ამავე მიზნის მატარებელ იმ პოტენციურ პრეტენდენტებთან, რომელთაგანაც ერთი, ხალხთან თანასწორობისა და მეგობრობის იდეოლოგიით უკვე დამკვიდრებული, ისტორიულად უპრეცედენტო ზესახელწმიფო გახლდათ, ევროპელი უტოპისტების ეკონომიკური იდეალისაკენ გადახრილი, ხოლო მეორე, მეორე მსოფლიო ომში გერმანელთაგან წამებული, საკუთარი წმინდა წერილიდან ამოსვლით, მსოფლიო მოძრაობად გარდასახული, ყველა ხალხზე აღმატებულისა და რჩეული ერის პრეტენზიით, მსოფლიო იმპერიის შექმნისკენ იყო უკვე მიმართული.

1975 წლის „ჰელსინკის დეკლარაციით“ შთაგონებული მსოფლიოს ახალი წესრიგით, რომელმაც საბჭოთა კავშირში შემავალ ხალხებთან ერთად ჩვენი, ქართული მონოლითური ეროვნული მოძრაობის ამოხეთქვასაც დაუდო სათავე, მოძრაობის, რომელიც ეროვნული თვითმყოფადობის სრულყოფას დამოუკიდებელი სახელმწიფოებრიობის გზით ისახავდა მიზნად, უკვე 90-იან წლებში, მიაღწია კიდევაც მიზანს _ საბჭოთა კავშირის რესპუბლიკებთან ერთად, ჩვენ, ქართველმა ხალხმაც, როგორც ჰელსინკის დეკლარაციის მხარდამჭერ მოძრაობაში ჩართულმა საბჭოთა კავშირის ერთ-ერთმა რესპუბლიკამ, ჩვენც მოვიპოვეთ დამოუკიდებელი სახელმწიფოებრიობა საბჭოთა კავშირიდან გამოსვლით, მაგრამ „ჰელსინკის დეკლარაცია“, რომელშიც ადამიანის უფლებათა დაცვასთან ერთად ხალხების ინდივიდუალური ერთობების, ანუ ერების უფლებათა, ღირსებათა და თავისებურებათა დაცვაც იყო წარმოდგენილი, ელვისებური სისწრაფით იქნა ჩანაცვლებული ჯორჯ სოროსის სიონისტური, ჰელსინკის დეკლარაციის სრულიად ალტერნატიული „სამოქალაქო საზოგადოების“ ვერაგული თეორიით, რამაც საქართველოს დამოუკიდებელი სახელმწიფო პოლიტიკა შეცვალა სრულიად ახალი და ქართველი ხალხის მიერ გაუცნობიერებელი მიმართულებით. უფრო ზუსტად, აღმოჩნდა, რომ „ჰელსინკის დეკლარაციამ“ საბჭოთა კავშირიდან ჩვენი გამოყოფის შემდეგ თავისი ფუნქცია დაასრულა და ჩანაცვლებული იქნა უკვე ახალი „დეკლარაციით“, რომელიც „ერების“ „სამოქალაქო საზოგადოებებად“ გარდაქმნის აპოლოგიით, მსოფლიოს ახალი წესრიგის იდეოლოგიად აკანონებდა ერების თვითლიკვიდაციასა და უეროვნებო მსოფლიოს შექმნას. აღმოჩნდა, რომ ჩვენი ხალხის თავისუფლებისა და დამოუკიდებლობისათვის მებრძოლი მონოლითური ეროვნული მოძრაობის შედეგად, საქართველოში მივიღეთ არა ჩვენი ეროვნულ-სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობა, არა ჩვენი ეროვნული თვითმყოფადობის განვითარება და ახალ ხარისხში აყვანა, არამედ ჩვენი ეროვნული არსებობისა და ვინაობის ნგრევა, ყველა მიმართულებით: პირველ რიგში კი ჩვენი დამოუკიდებელი და თავისუფალი სახელმწიფოებრივი მანქანის საჭეთმპყრობელობის მიმართულებით, ანუ სახელმწიფო მანქანის მართვის, ჩვენი მონოლითური ეროვნული მოძრაობით მოპოვებული „დამოუკიდებელი და თავისუფალი“, ამასთან, სრულიად დაუცველი სახელმწიფო მანქანის საჭე, მსოფლიოს სიონისტური ძალების მხარდაჭერით, ხელთ იგდო მსოფლიოში ცნობილი ბილდერბერგის მასონური კლუბის ანალოგი ლოჟის: `მაგისტერიუმის~ ერთ-ერთ პატრიარქად აღიარებულმა ედუარდ შევარდნაძემ და საქართველოს სახელმწიფო ხომალდი წარმართა ჯორჯ სოროსის „სამოქალაქო საზოგადოებაზე“ დამყარებული „მოქალაქეთა კავშირით“, ანუ ქართველი ერის „სამოქალაქო საზოგადოებად“ გარდასახვის იდეოლოგიით. ედუარდ შევარდნაძემ ეროვნული მოძრაობის იდეოლოგიური მიმართულება შეცვალა 180 გრადუსით და ქვეყნის სახელმწიფოებრივი აზროვნება გადაიყვანა ეროვნული თვითლიკვიდაციის პოლიტიკურ კურსზე.

ვგრძნობ, ვერ ვთავისუფლდები თქვენი საინაუგურაციო სიტყვის დიდი შთაბეჭდილებისგან, რადგან თქვენ მსოფლიოს ამცნეთ, რომ ახალი მსოფლმხედველობრივი ჩირაღდანი აღმართეთ და ამერიკული თავისუფლების ახალი გაგება წამოსწიეთ წინ, რომლითაც თქვენ მსოფლმხედველობრივად შეცვალეთ ამერიკის მსოფლიო პოლიტიკაც… ამგვარი გარდატეხით, მართალია, არაპირდაპირ, მაგრამ თქვენი ახალი თვალსაზრისებითა და ხედვით, აზრობრივად მაინც შეეხეთ ჩემი ქვეყნის საბედისწეროდ მძიმე განსაცდელში ყოფნის მიზეზებს და ვხედავ, რომ ჩვენ, ქართველ ხალხს, გვჭირდება თქვენი თვალსაზრისების გამარჯვება, რადგან თქვენამდელი, ანუ დონალდ ტრამპამდელი მსოფლიოს ახალი წესრიგის პრინციპები და მორალურ-იდეოლოგიური თვალსაზრისები, ჩვენს ხედვაში, გადაუდებლად არის შესაფასებელი და შესაცვლელი. რა გზას შეიძლება მივმართოთ ამისათვის?!

იძულებული ვარ, როგორც მეცნიერმა, თავს ნება მივცე და ამერიკის მეცნიერებისადმი თქვენი წინამორბედი პრეზიდენტის მოწოდებით ვისარგებლო: — “ნებისმიერ სამეცნიერო საზოგადოებას ვანიჭებო დაუბრკოლებელ უფლებას, პირდაპირ ჩაერთოსო სახელმწიფოს პრობლემებში!“ ამ მოწოდებით თქვენმა წინამორბედმა, ერთი მხრივ, სახელმწიფო მართვის შედეგებებზე პასუხისმგებლობა გადაუნაწილა მეცნიერებს, მეორე მხრივ, გარკვეული შესაძლებლობების პიროვნებებს, სახელმწიფოსთვის კრიტიკულ სიტუაციებში, გულგრილობის უფლება წაართვა. არადა, არც თქვენ ბრძანდებით ამ მოწოდების ავტორი და არც მე გახლავართ ამერიკელი მეცნიერი. მაგრამ მადლობა უფალს, რაღაც განგებით თუ ბედისწერით, ვარ ნიუ-იორკის ბიბლიის შემსწავლელი ქართველოლოგიური ცენტრის: „ბიბლია და საქართველოს“ დამფუძნებელი და ხელმძღვანელი, ჩემი ქვეყნის დედა- უნივერსიტეტის თეოლოგიური, ეკლესიოლოგიური და ისტორიოსოფიული პრობლემების შემსწავლელი ერთ-ერთი ჩემივე დაფუძნებული სამეცნიერო ცენტრის _ არეოპაგიტული სამეცნიერო ცენტრის თეორიულ ბაზაზე დაყრდნობით.

არ მეჩვენება! თქვენ გჭირდებათ ჩვენი სამეცნიერო ცენტრის: „ბიბლია და საქართველოს“ თანადგომა. თქვენ გჭირდებათ ჩვენი თანადგომა თქვენი პოზიციების გამარჯვებისათვის. თქვენ გჭირდებათ და ჩვენ ვალდებული ვართ ხმა მოგაწვდინოთ, რადგან ჩვენ გვჭირდება თქვენი პოზიციების გამარჯვება ჩვენი პოზიციების გამარჯვებისათვისაც და არა მხოლოდ ჩვენი! ჩვენ გვჭირდება თქვენი პოზიციების გამარჯვება ჩვენი დედამიწისა და კაცობრიობის გადარჩენისთვის!… და ამავე დროს ჩვენ, ქართველ ხალხსაც და ნიუ-იორკის ქართველოლოგიურ ცენტრსაც გვჭირდება თქვენი თანადგომა _ როგორც ჰაერი! ნიუ-იორკის ქართველოლოგიური ცენტრი, ძირითადად, ეწევა წარმომადგენლობით მუშაობას საქართველოში და მსოფლიოს ახალ წესრიგს განიხილავს მთლიანად კაცობრიობის ბიბლიური ისტორიის კონტექსტში…

წლების წინ მეოცე საუკუნის ერთერთი მნიშვნელოვანი მოაზროვნე, ფილოსოფოსი კარლ იასპერსი წერდა: — როგორიც იქნება ბიბლიის შეფასება ჩვენი თანამედროვეობის მიერ, ისეთი იქნებაო მისი, ჩვენი თანამედროვე კაცობრიობის მომავალიც.
დღევანდელი მსოფლიოს ახალი წესრიგის ანალიზი შეუძლებელია თავად ბიბლიის მორალურ-ფილოსოფიური, ასევე მორალურ-ფსიქოლოგიური ანალიზის გარეშე.

ბატონო
პრეზიდენტო!

ეს ერთგვარად ვრცელი, ჩვენეული წიაღსვლები, თქვენს საინაუგურაციო სიტყვაში გამოთქმული თქვენი სახელმწიფოებრივი მსოფლმხედველობისა და პრინციპების, თქვენი ახალი ამერიკული აზროვნების საფუძვლიანი აღქმისა და შეფასებისათვის ვიხმე ფონად, იმ პოლიტიკური მრწამსის შეფასებისთვის, რომელიც თქვენ შესთავაზეთ ამერიკელ ხალხსა და მსოფლიო საზოგადოებრიობას 2017 წლის 20 იანვარს.

ამ დღეს თქვენ ბრძანეთ:
„…ისტორიული მოძრაობა, რომელსაც ჩვენ ვიწყებთ, უპრეცედენტოა და ანალოგი არა აქვს“. „მსგავსი მოძრაობა მსოფლიოს არ უნახავს!“ „ამ მოძრაობის გულში დევს რწმენა, რომ სახელმწიფოს ფუნქცია საკუთარი ხალხის მსახურებაა“. „სახელმწიფო არსებობს იმისათვის, რომ ემსახუროს თავის მოქალაქეებს“…
„ჩვენს ქვეყანაში დედები და შვილები სიღატაკეში ცხოვრობენ… დაჟანგული ქარხნები საფლავის ქვებივით მიმოფანტულან“, „ფულით სავსე განათლების სისტემა ახალგაზრდებს ვერ აძლევს ცოდნას“. .. „ კრიმინალმა და ნარკოტიკებმა უამრავი სიცოცხლე წაგვართვეს“… ეს შეწყდება აქ და ახლა! დღეიდან ჩვენს ქვეყანას ახალი მსოფლმხედველობა მართავს!“
„ჩვენ მოვიძიებთ მეგობრობას და კეთილ სურვილებს სახელმწიფოებთან და მთელი მსოფლიოს ხალხებთან, მაგრამ ჩვენ ამას გავაკეთებთ იმ გაგებით, რომლითაც ყველა ხალხს აქვს უფლება, პირველ რიგში დააყენოს თავისი საკუთარი ინტერესები! (Iტ ის ტჰე რიგჰტ ოფ ალლ ნატიონს ტო პუტ ტჰეირ ინტერესტს ფირსტ!).
„ჩვენ არ ვეძებთ იმას, რომ ჩვენი ცხოვრების გზა მოვახვიოთ სხვას, მაგრამ ვეცდებით, რომ ჩვენი ცხოვრების გზა ბრწყინავდეს, როგორც მაგალითი“.
„ ჩვენ გავაერთიანებთ ცივილიზებულ მსოფლიოს რადიკალური ისლამური ტერორიზმის წინააღმდეგ და სრულიად აღვგვით პირისაგან მიწისა!“..
„ჩვენ ახალი ათასწლეულების კარიბჭესთან ვდგავართ. ჩვენ მზად ვართ კოსმოსის საიდუმლოებანი ამოვიცნოთ, დედამიწა განვკურნოთ სნეულებათაგან, მომავლის ენერგია და ტექნოლოგიები ვმართოთ“…
„ჩვენ უნდა გავაფართოოთ ეკლესიის უფლებები პოლიტიკაში!“..

შეფასებისათვის ვიხმე ფონად, იმ პოლიტიკური მრწამსის შეფასების- თვის, რომელიც თქვენ შესთავაზეთ
ამერიკელ ხალხსა და მსოფლიო საზოგადოებრიობას 2017 წლის 20 იანვარს.

ამ დღეს თქვენ ბრძანეთ:
„…ისტორიული მოძრაობა, რო- მელსაც ჩვენ ვიწყებთ, უპრეცედენ- ტოა და ანალოგი არა აქვს“. „მსგავსი მოძრაობა მსოფლიოს არ უნა- ხავს!“ „ამ მოძრაობის გულში დევს რწმენა, რომ სახელმწიფოს ფუნქცია საკუთარი ხალხის მსახურებაა“. „სა- ხელმწიფო არსებობს იმისათვის, რომ ემსახუროს თავის მოქალაქეებს“…

„ჩვენს ქვეყანაში დედები და შვი- ლები სიღატაკეში ცხოვრობენ… და- ჟანგული ქარხნები საფლავის ქვებივით მიმოფანტულან“, „ფულით სავსე განათლების სისტემა ახალგაზრდებს ვერ აძლევს ცოდნას“. .. „ კრიმინალმა და ნარკოტიკებმა უამრავი სიცოცხლე წაგვართვეს“… ეს შეწყ- დება აქ და ახლა! დღეიდან ჩვენს ქვეყანას ახალი მსოფლმხედველობა მართავს!“

„ჩვენ მოვიძიებთ მეგობრობას და კეთილ სურვილებს სახელმწიფოებ- თან და მთელი მსოფლიოს ხალხებ- თან, მაგრამ ჩვენ ამას გავაკეთებთ იმ გაგებით, რომლითაც ყველა ხალხს აქვს უფლება, პირველ რიგში დააყენოს თავისი საკუთარი ინტერესები! (It is the right of all nations to put their interests).

ვეძებთ ცხოვრების გზა მოვახვიოთ სხვას, მაგრამ ვეცდებით, რომ ჩვენი ცხოვრების გზა ბრწყინავდეს, როგორც მაგალითი“.
„ ჩვენ გავაერთიანებთ ცივილი- ზებულ მსოფლიოს რადიკალური ის- ლამური ტერორიზმის წინააღმდეგ და სრულიად
აღვგვით პირისაგან მიწისა!“..
„ჩვენ ახალი ათასწლეულების კარიბჭესთან ვდგავართ. ჩვენ მზად ვართ კოსმოსის საიდუმლოებანი
ამოვიცნოთ, დედამიწა განვკურნოთ სნეულებათაგან, მომავლის ენერგია და ტექნოლოგიები ვმართოთ“…

„ჩვენ უნდა გავაფართოოთ ეკლესიის უფლებები პოლიტიკაში!“.. ვერც ერთი ამერიკელი მოძღვარი ვერ გაბედავს საყვედურით შეუძა- ხოს პრეზიდენტ დონალდ ტრამპს, რომ მას ამერიკა ანტიქრისტეს გზით მიჰყავს. თქვენ შემოაბრუნეთ ამერიკის შეერთებული შტატების სახელმწიფო ხომალდი ანტიქრისტეს საპირისპირო მიმართულებით და თქვენი პოზიცია და ხედვა თვალ- ნათლივ და ყველას დასანახად გახადეთ ქრისტიანულ-ეკლესიური, ანუ ალტერნატიული ე.წ. „კულტურული რევოლუციისა“ ამერიკაში და შემდგომ მსოფლიო სივრცეში. თქვენ დაგმეთ ე.წ. „ისლამური სახელმწიფო“, რომელიც ადამიანებს თავებს აჭრის დემონსტრატიულად, მარტო იმიტომ, რომ ისინი ქრისტიანები არიან. თქვენ დაგმეთ მსოფლიო წესრიგის ფორ- მა, რომელიც ხალხებს ისტორიულ პრიორიტეტს უკარგავს მშობლიურ მიწა-წყალზე და აღიარეთ, რომ ყველა ხალხს აქვს უფლება, თავის ქვეყანაში, პირველ რიგში, დაიცვას თავისი ქვეყნის ინტერესები. თქვენ ამით დაგვიბრუნეთ უფლება ერად ყოფნის, ის, რაც ღმერთმა მოგვცა და სიონისტურმა პოლიტიკამ წაგვართვა მსოფლიოს ახალი წესრიგის სახელით. პასუხისმგებლობას ვგრძნობ გითხრათ, რომ თქვენი ერთ-ერთი განცხადება, რომლითაც მხარს უჭერთ, საერთოდ, ეკლესიის უფლებათა გაფართოებას პოლიტიკაში, ეს სრულიად თანხვედრილია ჩვენი საზოგადოებრივი გაერთიანების — „თბილისის უნივერსიტეტის ასამბლეის“ „ეროვნული პრობლემების ანალიტიკური დარბაზის“ პოზიციისა, რომელიც ჩვენ საჯაროდ გავიტანეთ და საქართველოს პარლამენტში კანონპროექტის სახით წარვადგინეთ, 2009 წელს, რუსეთ-საქართველოს ურთიერთობის მოწესრიგებისათვის. გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წარმომადგენლობამ საქარ- თველოში, ჯერ კიდევ 2013 წლის ანალიტიკური დასკვნით, წარმოადგინა საქართველოს მოსახლეობის სოციალურად დაუცველი საგანგაშო სურათი: 70%-ზე მეტი მოსახლეობისა არის მოწყვლადი, ანუ ბეწვზე ჰკიდია მოსახლეობის ნახევარზე მეტის სიცოცხლე და ქართველმა ხალხმა უნდა გადახედოსო თავისი ქვეყნის პოლიტიკას. ამ დროს ჩვენ გვაუწყებენ, რომ ამერიკის შეერთებულ შტატებს, როგორც ჩვენს პარტნიორ ქვეყანას, საქართველოში, პენტაგონის ბაქტერიოლოგიური ლაბორატორიების დაფინანსება უფრო მეტად აინტერესებს, ვიდრე ქართველი ხალხის სიცოცხლე. უპატრონობის განცდა, რომელიც დღეს უკვე მოთმინებაავსებული ქართველი ხალხის უმძაფრესი და აფეთქებისთვის მზადყოფნის განწყობად აღიქმება, რეალობაა, მაგრამ ამ უპატრონობის შემოქმედსა და გარედან მმართველ ძალას, უკვე 27 წელია არანაირად არ ერქმევა საკუთარი სახელი. ეს არ არის ამერიკის შეერთებული შტატები, ამის მაგალითია ამერიკის შეერთებული შტატების ხელისუფლების დამოკიდებულება საკუთარი ქვეყნის მეცნიერებისადმი და საერთოდ, განათლებისადმი და მისი სრულიად საპირისპირო პოლიტიკა საქართველოში.

ამ უპატრონობის შემოქმედი და გარე ძალა უკვე კარგა ხანია დაეპატრონა საქართველოს ეკლესიას და მას თავს მოახვია არამეცნიერული და არაკანონიკური, ყოვლად გათავხედებული ვამპირისტული აზრი საქართველოს ისტორიის მზემანათობელ მეფეთა ებრაული წარმომავლო- ბისა. სიონისტური ვნება მსოფლიოს ბატონობისა თვით საქართველოს ქრისტიანული ისტორიის მითვისებასაც კი არ ერიდება.

ამერიკის სახელმწიფოებრივ სისტემაში „– ყველაზე საპასუხის- მგებლო პირთა მოადგილეებად, თანაშემწეებად თუ მრჩევლებად, როგორც წესი, — წერს ამერიკელი პროფესორი, აღმოსავლეთმცოდნე, ბატონი აკბარ ტურსონი, ძი- რითადად გვევლინებიან ებრაელი ინტელექტუალები, ე.წ. ნეოკონები, რომლებიც არავითარ ანგარიშს არ უწევენ საკუთრივ ამერიკის ინტერესებს და ქმნიან საკუთარი ინტერესების ნეოკონურ-ამერიკულ პოლიტიკას“. მაგალითისათვის ბატონ პროფესორს უმცროსი ჯორჯ ბუში მოჰყავს: იმისათვის, რომ ამ უმცროს ბუშს ნეოკონურ-ამერიკული ინტერესები გაეტარებინა, ამ „უმეცარ და უპატიოსნო კაცს“ (აკბარ ტურსო- ნის სიტყვებია!) ნეოკონებმა შეუქმნეს ლამის ღვთით მიმადლებული კაცის ავტორიტეტიო.

თქვენი მოსაზრებები, თავიანთი მაღალი ეთიკურ-პოლიტიკური კულტურით, ფუნ- დამენტურად ცვლიან უეროვნებო კაცობრიობის სიონისტურ იდეას და, როგორც უკვე აღვნიშნეთ, ჩვენ გვიბრუნებენ უფლებას საკუთარ ქვეყანაში, პირველ რიგში, დავიცვათ ჩვენი ეროვნული უფლებები და ინტერესები. ეს კი, რეალუ- რად, ნიშნავს იმას, რომ ჩვენი, ანუ საქართველოს სახელმწიფო ჩადგეს, თავისი ხალხის, ე.ი. ქართველი ერის სამსახურში. ამისათვის კი ჩვენ უნდა დავიბრუნოთ ის ელემენტარული, ღვთით ბოძებული და ღვთით დადგენილი უფლება ერად ყოფნის, რომელიც „სამოქალაქო საზოგადოების“ მზაკვრული „მოძღვრებით“ წაგვერთვა მსოფლიოს ახალი წესრიგის თეორეტიკოსების მიერ. ეს სიონისტური თეორია, რომელიც ტოლერანტიზმის იდეის სპეცულაციაზე, ანუ გაყალბებაზეა დაშენებული, მთელ დედამიწაზე ხორციელდება _ როგორც ნებისმიერი ქვეყნის ერთი ერის სამშობლოს გარდასახვა მსოფლიოს ყველა ხალხების სამშობლოდ. ეს სახელმწიფო იდეოლოგიებად გაფორმებული და დაკანონებული სამშობლოების ნგრევა გახლავთ კანონმდებლობით მიღწეული და დაშვებული უფლებამოსილება სხვათა კუთვნილი ისტორიული ტერიტორიების დაყაჩაღებისა და მითვისებისა კერძო საკუთრების უფლებითა და ფულის გადახდის ფორმით. ასე რომ, მსოფლიოს სიონისტურმა მოძრაობამ, რომელმაც თავისი ორიათასი წლის დაკარგული ისტორიული სამშობლოს დაბრუნებისათვის მსოფლიო შეძრა, სამაგიეროდ, მთელ კაცობრიობას, ანუ მსოფლიოს ხალხებს, თავისი შემოთავაზებული ე.წ.„ მსოფლიოს ახალი წესრიგითა“ და ერების სამოქალაქო საზოგადოებებად გარდასახვით, მოუწყო სამშობლოების ყიდვა-გაყიდვის ბაზარი.

თქვენი განაცხადით, რომ მსოფლიოს ხალხებთან მეგობრობის პოლიტიკაში თქვენ არა გაქვთ სურვილი ამერიკული ცხოვრების გზა მოახვიოთ თავს სხვა ქვეყნებსაც, თქვენ ჩამოხსენით ნეოკონურ-ამერიკული ნიღაბი ჯორჯ სოროსის სამოქალაქო საზოგადოების დამპყრობლურ თეორიასაც, რადგან მსოფლიოს საზოგადოებრივ ცნობიერებაში, სიონისტური „სამოქალაქო საზოგადოების“ მოდელი ამერიკულ მოდელად არის გასაღებული. ამიტომ, ბუნებრივია, ისმის კითხვა: რას ემსახურება მთელი ამ „სამოქალაქო საზოგადოების“ მოდელის დანერგვა მსოფლიოში, მოდელის, რომელიც ჯორჯ სოროსის აზრით, საერთოდ დემოკრატიაზეც, და ე.ი. ამერიკულ დემოკრატიაზედაც მაღლა დგას?! პირდაპირ ვუპასუხოთ: კაბალისტურ მიზანს — ერთი ერისა და მის მიერ ყველა დანარჩენი ხალხების მსოფლიო იმპერიის შექმნას. ჩვენ, ქართველ ხალხს, რომელსაც არავისგან არ ესწავლება ტოლერანტობა, როგორც ბუნებით ტოლერანტსა და ბუნებით ქრისტიანს, და, მით უმეტეს, არ ესწავლება არც ჯორჯ სოროსის რასისტულ-სიონისტური აზროვნებისაგან, გვჭირდება თქვენი თანადგომა მსოფლიოს ახალი წესრიგის, ფსიქოლოგიური, ფილოსოფიურ- მსოფლმხედველობრივი და საკუთრივ ეთიკური საფუძვლების აკადემიური, ანალიტიკური სურათის შექმნისათვის და მსოფლიო საზოგადოებრიობის გონივრული აზრის ჩამოყალიბებისათვის დღევანდელი მსოფლიო წესრიგის მიმართ, მისი გადაუდებელი და დაჩქარებული რიტმით მოწესრიგებისათვის.

თქვენი საპრეზიდენტო მრწამსის გაცხადებით, თქვენ მოგვეცით უფლება თანადგომა გთხოვოთ ქართველი ხალხის სახელით, როგორც პარტნიორი ქვეყნის პირველ პირს, რომ მხარი დაგვიჭიროთ, გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში აღიძრას საკითხი კაცობრიობის სამოქალაქო საზოგადოებებად გარდაქმნის, როგორც პლანეტის ღვთიური წესრიგის საწინააღმდეგო ქმედების ამსახველი პოლიტიკის შეფასებისათვის.

ბატონო პრეზიდენტო!


მოგვეცით უფლება, ვიცოცხლოთ და ჩვენი სიცოცხლე, ანუ ის, რაც მთავარია _ ჩვენი ცხოვრების გზა წარვმართოთ იმ ღვთითბოძე- ბული ჭეშმარიტებით, როგორც ეს ჩვენ, ქართველ ერს, ათასწლეულებგამოვლილი ცივილიზაციების შემოქმედ ხალხს გვესმის და გვწამს. მხოლოდ სამართლიანი და ჭეშმარიტების მწყურვალი კაცობრიობა შეძლებს კაცობრიობის მიერ ჩადენილი უსამართლობითა და უგუნურებით დასნეულებული ჩვენი დედამიწის განკურნებას სნეულებათაგან.

ღმერთმა დაგლოცოთ და გაგამარჯვებინოთ თქვენი ქვეყნისა და კაცობრიობის სამსახურში!
მოკრძალებით, უდიდესი გულშემატკივრობით და იმედით, რომ მომიტევებთ სრულიად გულწრფელობას.

®
დენიზა სუმბაძე
თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საზოგადოებრივი გაერთიანების: „თბილისის უნივერსიტეტის ასამბლეის“ „ეროვნული პრობლემების ანალიტიკური დარბაზისა“ და ნიუ-იორკის (აშშ) ბიბლიის შემსწავლელი ქართველოლოგიური ცენტრის: „ბიბლია და საქართველო“-ს დამფუძნებლი და ხელმძღვანელი, ფილოსოფიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.

მეტის ნახვა
11-09-2018, 16:30


ვინ, როგორ და რატომ უღალატა ბიძინა ივანიშვილს?!
(გაგრძელება. დასაწყისი "ს.გ" N28)

მართალია, ჩემი წერილების სერიას "ღალატის ანატომია" ჰქვია, მაგრამ პერიოდულად მაინც მომიწევს, იმ პოლიტიკოსებზე (ადამიანებზე) მოგითხროთ, რომლებსაც არ მიეცათ საშუალება, ბიძინა ივანიშვილისთვის ეღალატათ. აქ ნახევრად ვხუმრობ – ნუ გამოვრიცხავთ, შეიძლება არც ეღალატათ, მაგრამ ბატონმა ბიძინამ პირველივე დღეებიდანვე უარი თქვა მათთან თანამშრომლობაზე. მისთვის ქართულ პოლიტიკურ სპექტრში მიუღებელი აღმოჩნდა ნინო ბურჯანაძე, შემდეგ კი ასევე უარი თქვა შალვა ნათელაშვილზე.

დღეს ბურჯანაძე ტელევიზიით ხშირად აცხადებს, მე რომ მდომებოდა, ბიძინა ივანიშვილთან მისასვლელ გზას როგორმე გამოვნახავდი და მის გუნდში ვიქნებოდი, მაგრამ არ ვისურვეო. მე ქალბატონ ნინოს პატივს ვცემ, როგორც პოლიტიკოსი – მესიმპატიურება, მით უმეტეს, 2011 წლის 26 მაისის შემდეგ, მაგრამ ამ ტყუილს ნამდვილად ვერ გავუტარებ. სანამ კონკრეტულ ფაქტებზე გადავალ, შეხსენების მიზნით კიდევ ერთ ამონარიდს მოვიტან ბიძინა ივანიშვილის პირველი წერილიდან – ამ წერილში არის ერთი თავი, რომელიც ასეა დასათაურებული: "ვისთან ვერ ვითანამშრომლებ"? მართალია, აქ ნინო ბურჯანაძე საერთოდ არ არის ნახსენები, მაგრამ მოგვიანებით ჩემთან პირად საუბარში ეს "შეცდომაც" გამოასწორა:

"ვერ ვითანამშრომლებ ფსევდოოპოზიციურ პარტიებთან, რომლებიც ხელისუფლებასთან ფარულ გარიგებასა და კავშირში არიან და მისი ინსტრუქციებით და მითითებებით მოქმედებენ… მე არ მოვერიდები მათ დასახელებას და ღიად ვაცხადებ: ვერ ვითანამშრომლებ "ქრისტიან-დემოკრატებთან", "ლეიბორისტებთან", "ახალ მემარჯვენეებთან", "ედპ"-სთან, "ქართულ პარტიასთან", თორთლაძის, დავითაიას პარტიებთან.

"ქრისტიან-დემოკრატების" ლიდერის, გიორგი თარგამაძის პოლიტიკური საქმიანობა უამრავ საეჭვო მომენტს შეიცავს, დაწყებული ასლან აბაშიძესთან მისი თანამშრომლობით, გაგრძელებული ბადრი პატარკაციშვილის მიმართ მის მიერ ჩადენილი ღალატით და დამთავრებული იმით, რომ ღალატის საფასურად ხელისიფლებამ თარგამაძეს პარტია შეუქმნა, დაუფინანსა და გაყალბების გზით პარლამენტში შეიყვანა.

ხელისუფლების დაკვეთას ასრულებენ ზემოთნახსენები პარტიების ლიდერები: შალვა ნათელაშვილი, დავით გამყრელიძე, ეროსი კიწმარიშვილი, ბაჩუკი ქარდავა.

დიახ, მე ვერ ვითანამშრომლებ ამ ადამიანებთან, თუმცა არ გამოვრიცხავ, რომ ამ ფსევდოოპოზიციური პარტიების ზოგიერთ წევრთან ურთიერთობაზე დავთანხმდე, თუ ისინი საკუთარი პოლიტიკური წარსულის რევიზიას შეძლებენ~.
საინტერესოა, რატომ არ მოხვდა საწყის ეტაპზე მოღალატეთა სიაში ბურჯანაძე? ჩემი აზრით, ბატონმა ბიძინამ მაშინ თავი შეიკავა იმის გამო, რომ ქალბატონი ნინო (ნონა გაფრინდაშვილთან ერთად) სათავეში ედგა "სახალხო კრებას", სადაც თითქმის მთელი ინტელიგენცია იყო გაერთიანებული და ანგარიშგასაწევ ძალას წარმოადგენდა. იქ იყვნენ: გოგი ქავთარაძე, ლუკა კურტანიძე, სოსო ჯაჭვლიანი, თემურ შაშიაშვილი, თემურ ნანეიშვილი, ქეთი დოლიძე, ნინელი ჭანკვეტაძე, რეზო ესაძე და სხვები. თუ ივანიშვილი ბურჯანაძეს მოღალატედ გამოაცხადებდა, რასაკვირველია, ინტელიგენცია განაწყენდებოდა და ატყდებოდა ერთი ამბავი – მაშინ ჩვენც მოღალატეები გამოვდივართო. დღეს ზოგიერთი ამტკიცებს, ბატონი ბიძინა პოლიტიკოსი არ არის და ამიტომაც უშვებს ამდენ შეცდომებსო. ეს ან მცდარი წარმოდგენაა, ან შეგნებულად გავრცელებული ჭორი, რათა პოლიტიკაში რეიტინგი შეურყიონ. ჯერ ერთი, შეცდომებს ვინ უშვებს, ეს ჯერ კიდევ გასარკვევია და მეორეც – ამ ადამიანმა გამოჩენის დღიდანვე ისეთი სვლები გააკეთა, ისე დაარქვა ყველას თავისი სახელი, პოლიტიკოსი კი არა, ნამდვილი გროსმაისტერია. ტყუილად არ წამოსცდა თინა ხიდაშელს ერთხელ: "ბატონო ბიძინა, თქვენ პელე ხართ"!

"პელემ" შეგნებულად არ გაანაწყენა ინტელიგენციის ნაწილი, მაგრამ ამავე დროს ჰქონდა თავისი ურყევი პრინციპებიც – ის არანაირად არ აპირებდა ნინო ბურჯანაძესთან თანამშრომლობას. სწორედ მაშინ, როცა "სახალხო კრების" წევრები შეხვდნენ ბიძინა ივანიშვილს და ყველანაირად ცდილობდნენ, აზრი შეეცვლევინებინათ, მეც მომეცა საშუალება, მასთან ამ თემაზე მესაუბრა:

– ბატონო ბიძინა, რატომ გარიყეთ ნინო ბურჯანაძე?
– მაგ ქალბატონმა ჯერ საზოგადოებას ის აუხსნას, როგორ გააპარეს 26 მაისის მოვლენების შემდეგ მისი ქმარი ქვეყნიდან. ხომ არ გახსოვს, საზღვარზე შენ გაიყვანე?
– არა, კარგად მახსოვს, მე არ გამიყვანია.
– ჰოდა, ჯერ თვითონ აუხსნას საზოგადოებას, რა მოხდა სინამდვილეში, მაშინ სააკაშვილის გარეშე საზღვარს ვერავინ გადაკვეთდა.
– თქვენ ამბობთ, რომ ბურჯანაძე სააკაშვილთან იყო გარიგებული?
– არაფერს არ ვამბობ, საზოგადოებას აქვს კითხვები და მათ შორის, მეც მაინტერესებს.

ჩვენი საუბრის ეს ფრაგმენტი 2012 წლის ზაფხულში გამოვაქვეყნე, რამაც ქალბატონი ნინო ძალიან გაამწარა და იმავე დღეს გამართა საგანგებო პრესკონფერენცია პრეტენზიებით: "ვინ არის ეს კაცი, რა უნდა, რას იქექება ჩემს საქმეებში? თავის პოლიტიკას მიხედოს, მე თავი დამანებოს"! იმ პრესკონფერენციაზე, ბუნებრივია, მეც დამპატიჟეს, დავესწარი, მაგრამ საჯაროდ შეკითხვა არ დამისვამს, რადგან მთავარი შეკითხვა უკვე დასმული იყო – როგორ დატოვა ბადრი ბიწაძემ 2011 წლის 26 მაისის ღამეს საქართველო და როგორ დაბინავდა ავსტრიის ერთ-ერთ სასტუმროში? მაშინ ქალბატონმა ნინომ თქვა, რომ მას და მის მეუღლეს ბევრი ნაცნობები ჰყავთ სხვადასხვა სტრუქტურებში, რომ საზღვრის გადაკვეთა პრობლემა არ იყო და ასე შემდეგ, მაგრამ ეს მაინც და მაინც დამაჯერებლად არ გამოიყურებოდა:

„მე კატეგორიულად მოვითხოვ, ივანიშვილმა ან უარყოს, ან არგუმენტებით და დოკუმენტებით დაასაბუთოს ის ბრალდება, რომელიც მან ჩემს მიმართ წამოაყენა. მას აუცილებლად მოუწევს ამ ბრალდებაზე პასუხის გაცემა, გარწმუნებთ, მე ამას აუცილებლად უზრუნველვყოფ".

პრესკონფერენციის დასრულების შემდეგ ბურჯანაძემ თავად მთხოვა, რამდენიმე წუთით შევსულიყავი მის კაბინეტში, სადაც ასევე დამხვდა ბატონი ვახტანგ ყოლბაია. მან ერთი-ერთზე დაგვტოვა. საერთოდ, მე არ მიყვარს პირადი საუბრების გამომზეურება, მაგრამ ამ შემთხვევაში მხოლოდ ერთ ფრაგმენტს გავიხსენებ. ქალბატონი ნინო ძალიან იყო აღელვებული, უკიდურესად გამწარებული და ეგრევე მომახალა:
– რა უნდა, გელა, ჩემგან ამ კაცს?!
– არ ვიცი, ქალბატონო ნინო, ხომ დავწერე, რაც უნდა?
– თვალებზე გეტყობა, კიდევ ბევრი რამე გითხრა ჩემზე!
– თვალებზე მეტყობა?
– დიახ, მხოლოდ ამას არ გეტყოდა!
– არა, მეტი არაფერი უთქვამს… თუმცა, რომც ეთქვა, ამბებს ხომ ვერ მოგიტანთ? თუ მეტი გაინტერესებთ, ან "სახალხო კრების" წევრებს ჰკითხეთ, რომლებიც ივანიშვილს შეხვდნენ, ან ამ შეხვედრის ვიდეო-ჩანაწერი გამოითხოვეთ "ქართული ოცნებიდან", რომელიც, რატომღაც გასაიდუმლოებულია, იქ ბევრ რამეს ნახავთ.

არ ვიცი, გაითვალისწინა თუ არა ქალბატონმა ნინომ ჩემი რჩევა, მაგრამ ფაქტია, "სახალხო კრების" მნიშვნელოვანი ნაწილი გოგი ქავთარაძის, ლუკა კურტანიძის, სოსო ჯაჭვლიანისა და სხვების სახით, "ქართულ ოცნებაში" გადაბარგდა, შემდეგ კი პარლამენტში. თუმცა ამას წინ უძღვოდა დაძაბული საუბარი ბიძინა ივანიშვილთან, რომლის "დავარცხნილი" აუდიო-ჩანაწერიც (სულ 8 წუთი) გამოქვეყნდა, მაგრამ იქ ისეთი არაფერი იყო. "დაუვარცხნელი" ვერსია კი ასეთია:

ბიძინა ივანიშვილი: მე დაახლოებით ვიცი ყველაფერი, კიდევ ერთხელ გიხდით მადლობას, არც ერთ ქართველს თქვენი პოზიციის მიმართ პრეტენზია არ შეიძლება გააჩნდეს და ძალიან სამწუხაროა, რომ თქვენი გულწრფელი პოზიციისთვის ჩვენმა მთავრობამ მოახერხა და ძალიან ბევრი თქვენთაგანი სასტიკად დასაჯა.

რეზო ესაძე: უშესანიშნავეს ადამიანად მიმაჩნია ქალბატონი ნინო. თანაც გულახდილად გეუბნებით, სანამ მე მასთან ახლოს დავჯდებოდი მაგიდასთან, თითქმის თქვენი პოზიცია მეჭირა, მეც ეჭვი მქონდა მის მიმართ, როგორც უკვე იმ სივრციდან გამოსული, გარკვეული წარსულის მქონე და ასე შემდეგ… კონკრეტული რაღაც-რაღაცებით, მაგრამ როდესაც მასთან ერთად აღმოვჩნდი სივრცეში, მაპატიეთ…

ბიძინა ივანიშვილი: როგორ გეკადრებათ, ბატონო რეზო…
რეზო ესაძე: ჰო, როცა მასთან ერთად აღმოვჩნდი, ეს ისეთი სუფთა გარემოა… ეხლა, მე პოლიტიკოსი არა ვარ, მე გახლავართ რეჟისორი, მე ჩემი საზომებით ვუყურებ ხოლმე ადამიანს. ბოლოს და ბოლოს, რეჟისურასთან მოდის ყველაფერი, რასაც თქვენ ბრძანებთ, ყველაფერი რეჟისურასთან არის.
ბიძინა ივანიშვილი: კი, ბატონო.

რეზო ესაძე: ქვეყნის გამგებელი თუ რეჟისორი არაა, ის ვერაფერს ვერ გააკეთებს. აი, შემიძლია, პირჯვრისწერით გითხრათ, ეს არის უშესანიშნავესი პიროვნება.

ბიძინა ივანიშვილი: კი, ბატონო.

რეზო ესაძე: და ღმერთმა ნუ მომასწროს მე ის ამბავი… აი, გამოვიტირებ, თუ აღმოჩნდა, რომ ჩემი სიტყვები არ გამართლდა.
ბიძინა ივანიშვილი: აბსოლუტურად, მე არავითარი პრეტენზია არა მაქვს, ბატონო რეზო.

რეზო ესაძე: რაც შეეხება იმას, მე აბსოლუტურად დარწმუნებული ვარ, რომ ის ტრაგედია, რომელიც… ნუ, რა არი ეხლა, ეს არი გენიალური ერი, გენიალური ქვეყანაა ესა, რაც არ უნდა მოხდეს, როგორი მხრიდანაც არ უნდა წარმოჩინდეს ის, ფუძეში… მე შემიძლია, დღეები დავემხო და ვილოცო მასზე, ეს გენიალური ერია. ამას ლაპარაკი არ უნდა… ყველაფერი ის, რაც ერთობისკენ მიდის და საერთო საფიცარის გამომჟღავნებისკენ მიდის, ამას არაფერი არ უშველის, გარდა ერთობისა.

ლუკა კურტანიძე: ჩვენ გვინდა, რომ როგორც პოლიტიკოსი, როგორც "სახალხო კრების" ერთ-ერთი წარმომადგენელი, ჩვენ დაწყებული გვაქვს ბრძოლა და ამ სიცოცხლის ფასად თქვენს გვერდით თანამებრძოლებად გვინდა, რათა ეს ყველაფერი ბოლომდე მივიყვანოთ, უბრალოდ ჩვენ გვინდა, თუნდაც იყოს დახურულ კარს მიღმა საუბარი იმ ადამიანთან, რომელსაც ნინო ბურჯანაძე ჰქვია. უბრალოდ შეხვედრას, მე მგონი, არაფერი წინ არ უდგას, რომ საერთო საქმისთვის გარკვეულები ვიყოთ და ის ადამიანები, ვინც "სახალხო კრების" წევრები არიან, მოუთმენლად ელოდებიან.

ბიძინა ივანიშვილი: არაფერი პრობლემა არაა, ადამიანური ურთიერთობები ყველა ქართველთან შესაძლებელია… ერთ რამეში შევჯერდეთ, მე არ მაქვს პრობლემა ქალბატონ ნინოსთან შეხვედრის, არავითარი პრობლემა არ არსებობს, გინდათ, ათჯერ შევხვდები, მაგრამ შეხვედრა შეხვედრისთვის ხომ არ უნდა იყოს, ამ შეხვედრას ხომ უნდა ჰქონდეს აზრი და გაგრძელება?

ლუკა კურტანიძე: ამ შეხვედრას აზრი ის აქვს, რომ ათასობით ადამიანი, რომელიც "სახალხო კრებასთან" ერთად დაწყებული ჰქონდა ბრძოლა, იმათ უნდათ გარკვევა, რომ აი, რაღაცა იმ ადამიანებმა კი არ უნდა მიატოვონ "სახალხო კრება" და თქვან, რომ თქვენ არაფრის გამკეთებლები არ ხართ და მე ახლა დავუმტკიცებ… მე ვამბობ, რომ ბატონი ბიძინა არ არის ის ადამიანი, თავის გუნდს ვინც მიატოვებს, აქ მოვა და მტკიცებას დაუწყებს.
ბიძინა ივანიშვილი: არა, ჩვენ ამ მიმდევრობით თუ წავალთ, ვერ გავაკეთებთ ვერაფერს.

სოსო ჯაჭვლიანი: ბატონო ბიძინა, ალბათ ბოდიშის მოხდა ყველაზე დიდი ვაჟკაცობაა და მე არ შემრცხვება არასოდეს, რომ როცა ადამიანი რაღაცაში დამარწმუნებს, მე ბოდიშს მოვიხდი.

ბიძინა ივანიშვილი: არც მე შემრცხვება და არც მეშინია. ყვე- ლას ეშლება, ვინც საქმეს აკეთებს, არ არსებობს… ღალატი არ უნდა ჩაიდინო, შეგნებული ღალატი არ უნდა ჩაიდინო, შეცდომისგან დაზღვეული ვინაა?

სოსო ჯაჭვლიანი: როცა დარწმუნდები და მიხვდები, მართლა სულელი უნდა იყო, რომ ბოდიში არ მოიხადო და მე ამით ყოველთვის ვამაყობ, თუ შემეშალა, უამრავჯერ ვიხდი ბოდიშს. შეუცდომელი მარტო უფალია. ბატონმა რეზომ და ქალბატონმა ნონამ უკვე ილაპარაკეს, რაზეც მე უნდა მელაპარაკა, ოღონდ… ერთი რაღაცის თქმა მინდა: მე ხომ შემიძლია, ჩემი აზრი მქონდეს?

ბიძინა ივანიშვილი: რა თქმა უნდა.
სოსო ჯაჭვლიანი: მე ახლა ნინოს ადვოკატობას არ დავიწყებ, მაგრამ იმ აზრს ვემხრობი, რაც ბატონმა რეზომ თქვა.
ბიძინა ივანიშვილი: პატივსაცემია თქვენი აზრი, მე ეჭვი არ მეპარება, რომ თქვენ გულწრფელი ხართ.

სოსო ჯაჭვლიანი: მადლობა ასეთი კომპლიმენტისთვის, მაგრამ მე მინდოდა მეთქვა… აი, რაღაცა ფორმა ხომ უნდა
ვიცოდეთ ჩვენ, როცა არის "სახალხო კრება", ჩვენ ხომ პარტია არ ვართ? მარ- თლა გულწრფელად გეუბნებით, არც დეპუტატობა გვინდა, აბსოლუტურად არაფერი არ გვინდა…

ბიძინა ივანიშვილი: რომ დასჭირდეს ქვეყანას?

სოსო ჯაჭვლიანი: ჩვენ გვინდა, ისეთი ქვეყანა მივიღოთ, სადაც თითოეული ჩვენთაგანი გავაკეთებთ იმას, რაც ჩვენ შეგვიძლია.
ჩვენ ვიქნებით მაშინ ძალიან ამაყად და აი, ესაა ჩვენი ყველაზე დიდი პრეტენზია, რისთვისაც თითოეული ჩვენთაგანი აქ ვართ. უნდა ვიცოდეთ… აი, ახლა აქ მე რომ მოვედი, დიდი მადლობა, დაგვითმეთ დრო…

ბიძინა ივანიშვილი: პირიქით, დიდი მადლობა, რომ მოხვედით.

სოსო ჯაჭვლიანი: ჩვენ უნდა ვიცოდეთ, რას ვაკეთებთ, როგორ უნდა გავაკეთოთ და რა ფორმით ვუშველოთ ამ
ქვეყანას. მიუხედავად იმისა, რომ შეიძლება მე ის არ მომწონდეს, ეს არ მომწონდეს და ერთს დავამატებ: რაც შეეხება ამ რეიტინგებს, მე ხალხში… არ შემიძლია, რომ გულწრფელი არ ვიყო, აქედან რომ გავალ და მერე ლუკას ვუთხრა, მე თვითონ შემრცხვება ჩემი თავის… ხალხში ცოტა სხვანაირი ლაპარაკია რეიტინგებთან დაკავშირებით, შეხვედრებთან დაკავშირებით, ყველა ადამიანს ჰგონია, რომ თავისებურად მართალია. ეს მინდოდა მეთქვა და ძალიან კარგი იქნება, რომ მე ჩემში, რაც ბრძანეთ, ამაში
დავრწმუნდე.

ნონა გაფრინდაშვილი: ამ კუთხით ერთს მეც ვიტყვი, უხერხული თუ არ გამოვა. საქმე იმაშია, რომ მე ბატონ რეზოს ვეთან- ხმები და ჩვენ ერთიანი ვართ…

ბიძინა ივანიშვილი: კარგი ხალხი ხართ ძალიან, პატივსაცემი.
ნონა გაფრინდაშვილი: ამ შემთხვევაში ჩვენზე ვერაფერი ვერ იმოქმედებს, რომ ჩვენ შორის რაღაც მოხდეს.
სოსო რეიტინგებზე რომ ამბობდა, საქმე იმაშია, რომ ფაქტობრივად ბურჯანაძეს თავისი პარტიული საქმიანობა შეჩერებული აქვს, მისი მთელი ძალები ათქვეფილია "სახალხო კრებაში". მაგალითად, მე პრინციპში, პირადად, ხმამაღლა მინდა ახლა ვთქვა: ის
სტრუქტურები, რა სტრუქტურებიც შეიქმნა, მოხდა ქალბატონი ნინოს პარტიის ეგიდით.

ბიძინა ივანიშვილი: თემურ შაშიაშვილზეც შეგიძლიათ თქვათ ორიოდე სიტყვით? ისიც მიგაჩნიათ, რომ გუწრფელია?

ნონა გაფრინდაშვილი: ყო- ველ შემთხვევაში, ამ ხელისუფლებასთან ბრძოლაში – კი… დარწმუნებული ვარ, არ დაიხევს არაფერზე უკან. ნინოს თავისი პარტიული საქმიანობა შეჩერებული აქვს, მან ერთი ინტერვიუ მისცა, რომელიც ჩემთვის მოულოდნელი იყო, მაგრამ ძალიან გაგვიხარდა, სადაც წერს: მას არავითარი პრეტენზია არ გააჩნია, ამბიცია, რომ იყოს კოალიციაში. ის მზად არის, თავისი პარტიული საქმიანობა განზე გასწიოს და "სახალხო კრებასთან"… ათასნაირი ფორმები არსებობს, ხომ? ჩვენ ძალიან სერიოზული ძალები გაგვაჩნია რეგიონებში.

ლუკა კურტანიძე: ბატონო ბიძინა, "სახალხო კრების" და ჩვენი ლიდერი არის ქალბატონი ნინო.

როგორც ხედავთ, ამ საუბარში არის ხვეწნაც, მუდარაც, თხოვნაც, რომ ბიძინა ივანიშვილი შეხვდეს ნინო ბურჯანაძეს და
დაელაპარაკოს. ივანიშვილი თანახმაა, ოღონდ ეს არ უნდა იყოს შეხვედრა შეხვედრისთვისო. მას თავიდანვე ჰქონდა გადაწყვეტი- ლი, ქალბატონ ნინოსთან არ უნდა ეთანამშრომლა და ამიტომაც დაიკავა ასეთი პოზიცია. თუმცა მოგ- ვიანებით პატივსაცემი ადამიანების თხოვნა გაითვალისწინა, თავის ბიზნეს-სასახლეში მიიწვია, ხელიც ჩამოართვა, ესაუბრა კიდეც, მაგრამ აზრი მაინც არ შეიცვალა.

სიტუაცია წარიმართა ისე, როგორც ივანიშვილს სურდა – გოგი ქავთარაძე, სოსო ჯაჭვლიანი და ლუკა კურტანიძე ბურჯანაძეს დაემშვიდობნენ. ნონა გაფრინდაშ- ვილმა და კიდევ რამდენიმე ადამიანმა უარი თქვა პარლამენტის წევრობაზე, მაგრამ მათ აღარც
"სახალხო კრებაში" გაუგრძელე- ბიათ მუშაობა, ეს ორგანიზაცია მალევე დაიშალა.

(გაგრძელება იქნება)




მეტის ნახვა
11-09-2018, 15:30


გვესაუბრება ყოფილი პარლამენტარი, უფლებადამცველი დიმიტრი ლორთქიფანიძე:

_ ბატონო დიმა, მერკელის საქართველოში ვიზიტმა დიდი ვნებათაღელვა გამოიწვია. მან გვითხრა: რადგან აფხაზეთი და სამხრეთ ოსეთი ოკუპირებულია, მინიმუმ 5 წელი ნატოში კიდევ ვერ შეხვალთო. რა შეიძლება ითქვას ამ განაჩენზე?

– მერკელის განცხადების შემდეგ, ჩვენ, ძალიან სერიოზული დასკვნები უნდა გამოვიტანოთ. მან სერიოზული აქცენტი გააკეთა, კმაყოფილება გამოთქვა იმასთან დაკავშირებით, რომ რუსეთთან სავაჭრო-ეკონომიკური ურთიერთობები იზრდება, რუსეთის მხრიდან შემოსული ტურისტების რაოდენობა კი მილიონიან ზღვარს უახლოვდება. რა გამოდის, რა მესიჯია ეს? _ ის, რომ რუსეთთან საქართველოს პოლიტიკურ დიალოგს ალტერნატივა არ აქვს.

მერკელმა გვითხრა: საქართველოს ინტეგრირება ევროკავშირის სტრუქტურებში ახლო მომავალში არ განიხილება. დიპლომატიურ ენაზე ეს ნიშნავს: ევროკავშირი მზად არ არის ამ ტიპის გადაწყვეტილებაზე იმსჯელოს. მან ისიც აღნიშნა, რომ ბუქარესტის სამიტზე მიღებული გადაწყვეტილება, საქართველოს ნატოში ინტეგრაციასთან დაკავშირებით, დაპირებად რჩება, მაგრამ ამ მიმართულებით რაიმე პროგრესს არ უნდა ველოდოთ. ე.ი. როდესაც ჩვენ აღარ გვაქვს ნატოს ქოლგა, აღარც იმის იმედი, რომ სრულფასოვანი წევრი გავხდებით იმ ევროკავშირისა, რომლის დირექტივებს პირნათლად ვასრულებთ 2006 წლიდან დაწყებული დღემდე, როდესაც რეალურად, ევროკავშირთან ასოცირების ხელშეკრულების ეკონომიკურმა ნაწილმა არ შეგვმატა დამატებითი შემოსავლები ბიუჯეტისთვის, როცა ჩვენი მთავარი სავაჭრო პარტნიორი, საერთაშორისო ასპარეზზე, კვლავ რუსეთის ფედერაცია რჩება, რომელთანაც საერთო ექსპორტით 67%-იან ნიშნულზე დადიხარ, როცა რუსეთთან სავაჭრო-ეკონომიკური ბრუნვა მილიარდ ორას მილიონს აჭარბებს და ეს მაჩვენებელი უფრო მეტია, ვიდრე 2008 წლის აგვისტოს მოვლენებამდე არსებული, ეს ყველაფერი იმაზე მეტყველებს, რომ ჩვენი ქვეყნის ბუნებრივი განვითარება, სამეზობლო პოლიტიკის ფარგლებში, მშვიდობიანი, საქმიანი და სტრატეგიული უნდა იყოს. ასე, რომ საქართველოს ბუნებრივი განვითარების ყველა ფაქტორი, პარამეტრი რუსეთის ფედერაციასთან ურთიერთობების დალაგებაზე გადის მთავარი სლოგანით _ მტრობიდან პარტნიორობამდე!

_ დღესდღეობით, ურთიერთობის დალაგების რა შანსები არსებობს?

_ დღეს, ჩვენ ვხედავთ, რომ რუსეთის ფედერაციის მხრიდან გარკვეული სიგნალები არსებობს. მინდა გითხრათ, რომ ცოტა ხნის წინ გახლდით მოსკოვში ოფიციალური მიწვევით, თან მახლდა საქართვლოს ხუთი წამყვანი ტუროპერატორი. მიწვევა რუსეთის ტუროპერატორების ასოციაციისგან მივიღეთ, რომლის ხელმძღვანელი ჩვენი თანამემამულე მაია ლომიძე გახლავთ. ძალიან საინტერესო პრეზენტაციები გამართეს როგორც ჩვენმა _ ქართველმა, ისე რუსმა ტუროპერატორებმა. აღმოჩნდა, რომ საქართველოს როგორც ტურისტული ქვეყნის მიმართ, რუსეთის მოქალაქეების მხრიდან, ინტერესი იმდენად მზარდია, რომ მალე 2 მილიონიან ნიშნულსაც კი მივუახლოვდებით. რუსეთის ფედერაციის პოლიტიკური ხელმძღვანელობა აშკარად მზად არის ქვეყნებს შორის პოლიტიკური ურთიერთობის აღდგენის თვალსაზრისით ვითარება მოაწესრიგოს, რაც ჩემი რწმენით, აუცილებლად, უნდა გადიოდეს საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენის საკითხზე. ეს თემა იმიტომ ვახსენე, რომ ასეთი მჭიდრო ურთიერთობებით შეიძლება ვითარება დასტაბილურდეს. ვიზიტის ფარგლებში დავაყენე საკითხი და ძალიან სერიოზულად განიხილეს თემა, რომელიც შეეხება საქართველოს ბალნეოლოგიური კურორტების ათვისებას რუსეთის ფედერაციაში არსებული მეგაგადამხდელი კომპანიების მხრიდან როგორებიც არიან "გაზპრომი", "ნიკელი" და ა.შ. რათა მათ ჩვენი ბალნეოლოგიური კურორტებისთვის საგზურების დაკვეთა მოახდინონ. ეს საკითხი დღის წესრიგში შევიდა. თუკი ეს საკითხი გადაწყდება, ჩვენს მუნიციპალიტეტებს ექნებათ შემოსავლის დამატებითი, სტაბილური წყარო.

_ ბატონო დიმა, თქვენ, ახსენეთ სლოგანი _ მტრობიდან პარტნიორობამდე. ამის მიღწევა როგორ წარმოგიდგენიათ?

_ მოგახსენებთ თუ რამ მაფიქრებინა, რომ პროცესი უნდა დავძრათ მტრობიდან სტაბილურობისკენ. ეს უნდა იყოს მთავარი განმაპირობებელი საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენის კუთხით. ამ კონტექსტში აუცილებლად უნდა შევეხოთ სერგეი შამბას განცხადებას. მან თქვა: ქართველები არ არიან აფხაზების მტრები, მე, ძალიან ბევრი მეგობარი მყავს საქართველოში და დროა ქართველებმა და აფხაზებმა საერთო ენა გამონახონო. საზოგადოებას შევახსენებ, რომ სერგეი შამბა ძალიან აქტიურად იყო ჩართული ქართულ-აფხაზურ მოლაპარაკებებში ჯერ კიდევ შევარდნაძის ეპოქაში, როდესაც თბილისს ბატონი ევგენი პრიმაკოვის უშუალო მედიაციითა და მხარდაჭერით არძინბა ესტუმრა. სრული პასუხისმგებლობით მინდა განვაცხადო: ევგენი პრიმაკოვი იყო საქართველოს დიდი პატრიოტი, აკადემიკოსი, აღმოსავლეთმცოდნე. სწორედ პრიმაკოვის აქტიური ჩართვით ესტუმრა საქართველოს არძინბა. მაშინ შევარდნაძის უცნაურმა დამოკიდებულებამ საკითხისადმი, მოლაპარაკებები ჩაშალა. მხარეები აცხადებდნენ, რომ თანახმანი არიან ცხოვრება საერთო სახელმწიფოში გააგრძელონ. სწორედ ეს ტერმინი _ საერთო სახელმწიფო დაიწუნა ედუარდ შევარდნაძემ, რამაც როგორც მოგახსენეთ, მოლაპარაკებები ჩაშალა. ჩვენ, აუცილებლად, უნდა ვეცადოთ მოლაპარაკების ის წამი აწმყოში დავაბრუნოთ, განვახორციელოთ თითოეული ქართველის სანუკვარი ოცნება _ აღდგეს საქართველოს სახელმწიფო სოხუმით და ცხინვალით.

_ თქვენ, ტერიტორული მთლიანობის აღდგენა ახსენეთ, რისკენაც მერკელმაც მოგვიწოდა, მაგრამ როგორ უნდა მივაღწიოთ ამას, როცა პირზე მუდმივად რუსეთი ოკუპანტია გვაწერია. ტრამპმაც იგივე გვითხრა, ანუ, რეალობა რაშიც ვიმყოფებით ნატოში შესვლას გამორიცხავს. ამ დროს სახელმწიფოს პოლიტიკური რიტორიკა ნატოში შესვლაზეა აგებული. რა გამოსავალს ხედავთ ამ ყველაფრიდან?

_ დიდი მადლობა, ნამდვილად ძალიან საინტერესო შეკითხვაა. დავუბრუნდები პირველ კითხვაზე გაცემული პასუხის იმ ნაწილს, სადაც სახალხო დიპლომატიის მნიშვნელოვან როლზე ვისაუბრე. ერთია, რას საუბრობს ჩვენი ოფიციოზი, რომელიც მთლიანად ნეოლიბერალურ ნარატივსაა მიბმულია და მეორეა, რას ამბობს ხალხი ურთიერთობის აღდგენის დაჩქარების კუთხით როგორც საქართველოში, ისე რუსეთში. ბუნებრივია, რუსეთში ანალიზს აკეთებენ და კარგად უწყიან: ბოკერია, სააკაშვილი, ლიბერალური ფრთა _ ეს გახლავთ ერთი პოლიტიკური სისტემის ფორმალურად განსხვავებული სახელწოდებების მატარებელი პოლიტიკური ძალთა ერთობლიობა, რომელიც პირობითად იყოფა სხვადსახვა მარტივ მამრავლებად, ცდილობს ხალხს და საზოგადოებას მოაჩვენოს, თითქოს, ეს ე.წ. პრო-დასავლური არჩევანი საერთო სახალხოა. სინამდვილეში, არჩევანი შეუძლებელია იყოს გარდამავალი პოლიტიკური დადგმული პრიორიტეტი. არსებობდა რეალური მოლოდინი იმისა, რომ 1999 წელს მას შემდეგ რას საქართველო ევროპის საბჭოს წევრი ქვეყანა გახდა, დაჩქარებული ტემპით, ფორსირებულადც მოვახდენდით საშინაო დავალებების შესრულებას და ევროკავშირის წიაღში აღმოვჩნდებოდით. 2003 წელს ე.წ. ვარდების რევოლუციის შემდეგ, ამის კიდევ უფრო მეტი ფორმალური საფუძველი გამოიკვეთა. მით უმეტეს, როცა 2006 წელს ქვეყანაში მწვავე რეფორმების გატარება დაიწყო.

ევროკავშირმა ყველაფერი გაგვაკეთებინა, ნატომ ყველგან გამოგვიყენა. როცა მიზანთან ყველაზე ახლოს ვიყავით, ვგულისხმობ, 2008 წელს, აგვისტოს მოვლენებამდე რამდენიმე თვით ადრე, ჩვენ, ბუქარესტის სამიტზე გვქონდა იმედი, რომ ჩვენი ქვეყანა ნატოს წევრი ქვეყანა გახდებოდა, მაგრამ ცივი წყალი გადაგვასხეს. ამის მერე, საქართველო გაიხლიჩა, მისი ოკუპაცია მოხდა, სააკაშვილის ავანტიურიზმმა ქვეყანას განვითარების, გაძლიერების შანსი მოუსპო. მიუხედავად იმისა, რომ სააკაშვილის მთავრობამ 4 მილიარდი ჯიბეში ჩაიდო როგორც ომისგან დაზარალებულმა სახელმწიფომ, სინამდვილეში, აღმოჩნდა, რომ ეს თანხა იყო მისი რეჟიმის მკვებავი წყარო. ამის მერე, ყველაფერი უკან-უკან წავიდა: ქვეყანაში დამყარდა მწვავე ავტორიტარიზმი; საქართველო პატიმართა რიცხვით ევროპაში პირველ, ხოლო მსოფლიოში 10 ათას სულ მოსახლეზე მეორე ადგილზე გავიდა; პირდაპირი მნიშვნელობით იწვოდა ბიზნესები; რეჟიმს 64 ახალგაზრდა კაცის სიცოცხლე შეეწირა; ამოქმედდა ადამიანების გაღატაკებისა და ქვეყნიდან განდევნის პოლიტიკა და ა.შ. 2009 წელს საქართველო სოციალური და დემოკრატიული რეფორმების ლაბორატორიად გამოცხადდა, 2010 წელს კი ტურიზმის დეპარტამენტის რებრენდინგის მიხედვით საქართველო გახდა გადანახული ქვეყანა, რომელიც უცხოელებისთვის უნდა გაიხარჯოს. მას შემდეგ მოყოლებული დღეის ჩათვლით ანტიეროვნული პოლიტიკის მსხვერპლნი ვართ. იმიტომ, რომ ამ პოლიტიკას არ განაგებენ ჩვენი პოლიტიკოსები ეროვნული ინტერესის თანახმად. ქვეყანას კვლავ განაგებს ნეოლიბერალური ინტერნაციონალური ოჯახი ევროკავშირში დაბუდებული და სოროსის სახით საქართველოში ემისრად გამოგზავნილი. მათი მხრიდან იმდენად დიდია ფინანსური გავლენები, რომ სოროსის ქვე-ემისრები _ ნინო ლომჯარია, ეკა გიგაური, ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციის ყოფილი თუ დღევანდელი წევრები, ყოველდღიური მოღვაწეობით აკნინებენ საქართველოს და ეროვნული იდეის გადარჩენის შანსს უსპობენ. დგება მომენტი, როცა ჩვენი შვილების გადარჩენისთვის სიკვდილ-სიცოცხლის ბრძოლაში უნდა ჩავება თ. პოლიტიკოსის გარდა მოქალაქე ვარ და შეიძლება ერთ მშვენიერ დღეს გამოუტყდე საკუთარ თავს, რომ ნებისმიერი მეთოდი უნდა ამართლებდეს საშუალებას, რათა ჩემი შვილები გადაგვარებას გადაურჩნენ. ჩვენს ქვეყანაში ძალიან დიდი კაპიტალია დაბანდებული და უდიდესი ინტერესებია: დაწყებული ბანკებით, რომელთა დამფუძნებლები უცხოელები არიან. საქართველოში არცერთი ბანკი არ არის 100%-ით ქართული კაპიტალით დაფუძნებული და მართული. ერის კონსოლიდაცია არ ხდება იმიტომ, რომ ჩვენი საზოგადოება გათითოკაცდა, დაძაბუნდა. ხალხი შეაწუხა გაჭირვებამ, სიღატაკემ, ნარკომანიის წამლეკავმა შედეგმა, რაც ჩვენს წინააღმდეგ გამოცხადებული ნარკოომის პირდაპირი გამოძახილია. პარლამენტის ვიცე-სპიკერი ზვიად ძიძიგური გამოდის და აცხადებს: ეს არის ყოვლად წარმოუდგენელი, მაგრამ ყველა სადარბაზოსთან უკვე ეწევიან მარიხუანას და ეს საკონსტიტუციო სასამართლოს კისერზეაო. ეს განცხადება კიდევ უფრო ღრმა ნიჰილისტურ განწყობაზე გვაყენებს. ჩვენ, უკვე, სახელმწიფოში აღარ ვცხოვრობთ. ეს საბოლოო ტრაგედიაა. ვფიქრობ, საქართველოში ნელ-ნელა მწიფდება ისტორიული ბახტრიონის საფუძველი, როდესაც თითქოს დაძაბუნებულმა, მიწასთანგასწორებულმა, ბარიდან მთად გახიზნულმა, დაცლილმა საქართველომ მოახერხა და 235 ათასი ალაზნის ველზე დაბანაკებული მტერი ააოხრა.

ჩვენ ამით უნდა ვიხელმძღვანელოთ. ნარკოპოლიტიკა 2015 წელს დაიწყეს, რომლის მიმართ ინტერესი სოროსის ფონდმა გამოთქვა. მან 230 ათასი ლარი ჩადო მხოლოდ იმაში, რომ პროცესი ქუჩაში გადმოტანილიყო. პარლამენტში იყო ხუკაციანი ჯგუფი, რომელიც ამას ლობირებდა. როცა მათ ნარკომაფიამ კანონპროექტი დაუკვეთა, ახალწლამდე ორი დღით ადრე წამოიწყეს საკომიტეტო განხილვები და მოსმენები, რათა ყოველივე ჩუმად გაეპარებინათ და თავიანთი ლობისტებისთვის ეპატაკებინათ: მოვახერხეთ და ეს საკითხი ჯანდაცვის კომიტეტზე გავიტანეთო. ეს პროცესი ჯერ არ განელებულა და ახლა, ერთ თვეში საქართველოს პარლამენტი იწყებს ყველა ტიპის ნარკოტიკის დეკრიმინალიზაციის კანონპროექტის განხილვას და ყველა ნარკოტიკისთვის აჩენს პირადი მოხმარების დოზის იურიდიულ ტერმინს, რომელიც სამივე ფსიქოაქტიური ჯგუფის შემადგენლობაში შედის. განა ეს მოღალატეობრივი პოლიტიკა, ჯაშუშობა, ოპიუმის ომში მონაწილეობა არ არის?! ზუსტად ისეთივე ომში, როგორიც
ბრიტანეთმა მე-19 საუკუნეში ჩინეთს გამოუცხადა. მილიონობით ჩინელი დაავადდა ნარკოტიკით, როცა ბრიტანელებმა პირდაპირ ზარბაზნებიდან დაიწყეს ოპიუმის შეფუთვების სროლა. დღეს საქართველოში იგივე ხდება.

_ ბატონო დიმა, რუსეთ-საქართველოს თემას დავუბრუნდეთ. წეღან, შამბას განცხადება ახსენეთ. მან ასევე აღნიშნა, რომ მეზობელი სახელმწიფოები ვართ და ერთმანეთს უნდა დაველაპარაკოთ. თუმცა, რუსეთთან პირისპირ საუბარს ჩვენი პარტნიორები ეწინააღმდეგებიან. მათი მხრიდან, ამ პროცესის დაბრკოლება, შეგნებულად ხომ არ ხდება?

_ სრულიად სამართლიანად ბრძანეთ: ჩვენი დასავლელი პარტნიორები არ გვაძლევენ შესაძლებლობას რუსეთის ფედერაციასთან პირდაპირი, სწორუპოვარი დიალოგი დავიწყოთ. არის თუ არ ეს სიმართლე?! 2012 წლის "ქართული ოცნება" არჩევნებით მოვიდა ხელისუფლებაში და სააკაშვილის ტირანია შეცვალა. მათი მთავარი დაპირება იყო სამართლიანი სამართლებრივი გარემო და რუსეთის ფედერაციასთან ურთიერთობის დარეგულირება _ ტერიტორიული მთლიანობის პოლიტიკური ფასის განსაზღვრა,
რომელიც ქართულ-რუსული პირდაპირი მოლაპარაკებების გზაზე გადიოდა. ეს გახლავთ საზოგადოების სანუკვარი ოცნება, რაზეც ჯერ კიდევ შევარდნაძე ვარდების რევოლუციამდე ერთი თვით ადრე ღიად აცხადებდა: აფხაზეთის გასაღები რუსეთში დევსო. დღეს, უკვე, ნათლად ჩანს, რომ 2012 წლიდან 2018 წლის ჩათვლით მოლაპარაკებების დამოუკიდებლად დაწყების მცდელობაც კი დასავლეთისადმი აღიარებული პოლიტიკის განდგომად ითვლებოდა. აქედან გამომდინარე, ამ საკითხზე სიტყვის თქმას ვერავინ
ბედავდა. არადა, პუტინმა რამდენჯერმე ძალიან მკაფიო განცხადება: გააკეთა ქართული მხარე თავად ჩამოყალიბებულიყო თუ ვინ იქნებოდა მოლაპარაკების მეორე მხარეს _ პრეზიდენტი თუ პრემიერ-მინისტრი.

მაშინ ასეთი მომლაპარაკებელი არ მოიძებნა და ის არც დღეს არსებობს. რა იქნება ხვალ, რთული წარმოსადგენია. აქედან გამომდინარე, მიმაჩნია, რომ ეს საკითხი როგორც არასდროს არის უმთავრესი პოლიტიკური დღის წესრიგით განსასაზღვრი.

თამარ შველიძე

მეტის ნახვა
11-09-2018, 10:30


გასული კვირა პოლიტიკური ხასიათის ორი ოინბაზობით დაგვამახსოვრდა. ოინბაზობა კი იყო ორი, მაგრამ, როგორც ჩანს, ავტორი ჰყავს ერთი – "ნაცმოძრაობა".

ოინბაზობა I – ევროპარლამენტის სხდომაზე საქართველოში არსებულ მდგომარეობაზე მოხსენებას კითხულობს ვინმე ნონა მიხელიძე.

ეს ჩვენ ვამბობთ, ვინმეო, თორემ ქ-ნი ნონა, როგორც "რუსთავი 2" იუწყება, დიდი ვინმეა თურმე _ საერთაშორისო ექსპერტია!
გასაკვირი ის არის, რომ ამ საერთაშორისო ექსპერტს საერთაშორისო მასშტაბით არავინ იცნობს.

კიდევ უფრო გასაკვირი ის არის, რომ ამ საერთაშორისო მასშტაბით უცნობ საერთაშორისო "ექსპერტს" ევროპარლამენტი საქართველოს შესახებ ანალიტიკური ხასიათის გამოკვლევის ჩატარებას უკვეთავს.

ამ გასაკვირზე გასაკვირ ამბავზე კიდევ უფრო გასაკვირი ის გახლავთ, რომ ეს საერთაშორისო მასშტაბით უცნობი საერთაშორისო ექსპერტი ევროპარლამენტის სხდომაზე საკუთარ, დამოუკიდებელ და მიუკერძოებელ კვლევად ასაღებს ტექსტს, რომელიც სხვა არაფერია, თუ არა "ნაცმოძრაობის" პარტიული ტელევიზიის "რუსთავი 2"-ის საინფორმაციო გადაცემებიდან და თოქ-შოუებიდან ამოკრეფილი ამონარიდების მონტაჟი, რომელმაც მოხსენების სახე, ალბათ, "ნაცმოძრაობის" სამონტაჟო ლაბორატორიაში მიიღო.
ახლა ის არის გასარკვევი, ევროპარლამენტიდან "ნაცმოძრაობის" დავალებით და შეკვეთით "ნაცმოძრაობის" რომელმა ლობისტმა შეუკვეთა ეს მოხსენება "ექსპერტ" ნონას და რამდენი იქნა გადახდილი "ნაცმოძრაობის" ჯიბიდან ამ ოინბაზობაში?

ევროპარლამენტი აუცილებლად უნდა დაინტერესდეს ამ საკითხით და აუცილებლად უნდა შეისწავლოს, როგორ და რანაირად შეიძლებოდა განხორციელებულიყო ეს პოლიტიკური აფიორა?

ბოლოს და ბოლოს, სირცხვილია _ ევროპარლამენტია, პოლიტიკური "დელეცების" და ავანტურისტების გილდია ხომ არ არის, რომ ვიღაც-ვიღაცებს ამგვარი ოინბაზობის საშუალება ჰქონდეთ?

ოინბაზობა II – "რუსთავი 2"-მა გასულ კვირას კიდევ ერთი სენსაციური ამბავი გვამცნო _ თურმე "ქართულ ოცნებას" საიდუმლო სოციოლოგიური კვლევა ჩაუტარებია, რომლის შედეგებსაც "ქართული ოცნება" საგულდაგულოდ მალავს.
დამალავს, აბა, რა იქნება _ "კვლევის" მიხედვით გრიგოლ ვაშაძეს პრეზიდენტის პოსტზე გამოკვლევებულთა 27% უჭერს მხარს, ბაქრაძეს _ 17%, სალომე ზურაბიშვილს კი მხოლოდ 12%.

გასაიდუმლოებული და ცხრაკლიტულში ჩაკეტილი "დოკუმენტი", რა თქმა უნდა, "რუსთავი 2"-ს ჩაუვარდა ხელში (ყველაფერი ამათ როგორ უვარდებათ ხელში, გადაირევი პირდაპირ) და იმანაც ქვეყანას მოსდო ეს ზესკანდალური "ფაქტი".
"ქართული ოცნება" იფიცება _ არავითარი სოციოლოგიური კვლევა არ ჩაგვიტარებია, საიდან მოიტანეთ ეს სისულელეო?
პატივცემულო "ქართულო იცნებავ", 18 წელია (მეტი!), ეს პოლიტიკური აფერისტები და თაღლითები პოლიტიკურ სცენაზე დგანან და თქვენ კიდევ ვერ მიხვდით, ვინ არიან ესენი და ვისთან გაქვთ საქმე?

სხვა ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, ის მაინც გეცოდინებათ, რას მოჰყვა ვარდების რევოლუცია და რა მოტივით და რა საბაბით დაიწყო იგი.
_ არჩევნების შედეგები გაგვიყალბესო, _ ყვიროდნენ მაშინ ნაცები და ამ დროს თვითონ არივდარიეს ყველაფერი _ შეყარეს გაყალბებული ბიულეტენები, შეყარეს მკვდარი სულების გრძელზე გრძელი სიები, შეთითხნეს ყალბი ოქმები და მერე თვითონ დაიწყეს ყვირილი _ ნახეთ, ნახეთ, როგორ გააყალბა შევარდნაძემ არჩევნებიო.

არ გჯერათ, ეგერ გყავთ პარლამენტში გოგორიშვილები, ბოკერიები, ბარამიძეები და ჰკითხეთ, ასე იყო თუ არა?
"ნაცმოძრაობამ", რომელიც დღეს გაერთიანებული ოპოზიციის ფსევდონიმით გამოდის ასპარეზზე, შესანისნავად იცის, რომ მათი ფალავანი ამ არჩევნებს წააგებს, მაგრამ ყველაფერს აკეთებს იმისთვის, რომ შექმნას ილუზია, თითქოს ვაშაძე ყველაზე პოპულარული და სასურველი კანდიდატია დანარჩენებს შორის, მაგრამ რად გინდა _ "ქართული ოცნება" არჩევნების შედეგებს გააყალბებს და ამ ყველაზე ღირსეულ კანდიდატს, ვაშაძეს, ხელოვნურად წააგებინებს, რაც `ნაცმოძრაობის~ და მათი სატელიტების "სამართლიან" აღშფოთებას გამოიწვევს.

ისინი შეეცდებიან, ეს აღშფოთება დიდ სახალხო საპროტესტო განწყობაში გადაზარდონ და "ვარდების რევოლუცია" №2 მოაწყონ.
აი, ამასაა, რომ ჩალიჩობენ ეს პოლიტიკური თვალთმაქცები და ფარისევლები, თორემ არჩევნების მომგები რომ არ არიან, აქედანვე შესანიშნავად იციან.

ასე რომ, ფრთხილად იყავით თქვენ, პატივცემულო `ქართულო ოცნებავ~, თორემ თქვენს მიერ გადარჩენილმა "ნაცმოძრაობამ" შეიძლება ისეთი სპექტაკლი დაგიდგათ, სანანებლად გაგიხდეთ, რომ ეს გველის წიწილები დაინდეთ და ქართველი ხალხის რისხვისგან დაიფარეთ…



მეტის ნახვა
10-09-2018, 16:44


საპრეზიდენტო არჩევნების პირველ ტურში დასრულების შემთხვევაში საკონსტიტუციო ცვლილებები 18 ნოემბერს ამოქმედდება, – ამ საკითხზე საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარემ, ირაკლი კობახიძემ საქართველოს კონსტიტუციასთან საქართველოს საკანონმდებლო აქტების ჰარმონიზაციის საპარლამენტო კომისიის სხდომის დაწყებისას ისაუბრა.

პარლამენტის თავმჯდომარის განცხადებით, აუცილებელია ყველა შესაბამისი კანონის ოქტომბრისთვის მიღება.

„როგორც მოგეხსენებათ, 28 ოქტომბერს არის დანიშნული საპრეზიდენტო არჩევნები, რაც იმას ნიშნავს, რომ არჩევნების პირველ ტურში დასრულების შემთხვევაში, 18 ნოემბერს ამოქმედდება უკვე საკონსტიტუციო ცვლილებები. იმისათვის, რომ 18 ნოემბრამდე უზრუნველყოფილი იყოს კანონმდებლობის ჰარმონიზაცია, ყველა ვადის დაცვით, საჭიროა, არაუგვიანეს ოქტომბრისა მივიღოთ ყველა შესაბამისი კანონი, ანუ ოქტომბერს არ უნდა გადასცდეს შესაბამისი კანონების მიღება. ეს არის ჩვენი ვადა და ამ ვადის გათვალისწინებით უნდა დავგეგმოთ ჩვენი შემდგომი სამუშაო პროცესი”, – განაცხადა ირაკლი კობახიძემ.

1tv.ge

მეტის ნახვა
10-09-2018, 10:30