პოლიციის ვიცე-პოლკოვნიკი დავით გაგნიძე ისნის რაიონში ჩატარებული სპეცოპერაციის დროს ლიკვიდირებული და დაკავებული პირების წინასწარ ტერორისტებად გამოცხადებას, არასწორად მიიჩნევს. მისი განცხადებით, სს-ის საქმე არა ტერორიზმის ბრალდებით, არამედ იარაღისა და საბრძოლო მასალის უკანონოდ შეძენა-შენახვისა და ძალოვანი სტრუქტურებისთვის წინააღმდეგობის გაწევის ბრალდებით უნდა აღძრულიყო.

დავით გაგნიძე:
როგორ ამტკიცებენ, რომ ეს ხალხი ტერორისტები იყვნენ, სად არის მათი ტერორისტული საქმიანობის შედეგი ან მტკიცებულებები? სიმართლე გითხრათ, მე ამ ყველაფერში უცხოური სპეცსამსახურების ხელწერას უფრო ვხედავ, ეჭვს მიძლიერებს "რუსთავი 2"-ის ქმდებაც, რომელიც სულ მოქმედი ხელისუფლების კრიტიკაშია, ახლა კი საოცრად ლოიალურები გახდნენ და სპეცოპერაცია კარგად დაგეგმილ-ჩატარებულად შეაფასეს. სპეცოპერაცია მართლაც კარგად ჩატარდა იმ კუთხით, რომ წინასწარ მოხდა მოსახლეობის ევაკუაცია და არ იყო ამ მხრიდან მსხვერპლი, მისასალმებელია მთავრობის განცხადებაც, რომ იქ მცხოვრებთ მატერიალურ ზარალს აუნაზღაურებენ. სპეცოპერაციის მსვლელობისას საკმაოდ იყო ხარვეზები, მაგრამ ერთ ძირითადზე გავამახვილებ ყურადღებას, თუ ჩვენი სამართალდამცავები და უსაფრთხოების სამსახური ამდენი ხანი საქმის კურსში იყვნენ ტერორისტების არსებობის შესახებ, რა პრობლემა იყო მათი პიროვნების დადგენა და საცხოვრებელი კორპუსის გარეთ სათითაოდ აყვანა? აქ ერთი საინტერესო ფაქტიც მოხდა, ჯერ დამთავრებულიც არ იყო სპეცოპერაცია, რომ თურქეთის ხელისუფლებამ განცხადება გააკეთა, ერთ-ერთი ლიკვიდირებული პირი საერთაშორისო ტერორისტად აღიარებული აჰმედ ჩატაევიაო. საიდან იცოდა ან საერთოდ, რა შუაში იყო აქ თურქეთის ხელისუფლება, შემთხვევით ეს საქართველოს ხელისუფლების დისკრედიტაციის მიზნით ხომ არ გააკეთეს?
თან ნახეთ რა პერიოდს დაემთხვა ისნის ინციდენტი, შს მინისტრი ახალი დანიშნულია, ამიტომ მას პასუხს ვერავინ მოსთხოვს, თუმცა ხსენებული ღონისძიების ჩატარება არც შსს-ს პრეროგატივაა, ასეთი ოპერაციები უსაფრთხოების სამსახურმა უნდა ჩაატაროს. დაღუპული ძალოვანიც ხომ უსაფრთხოების სამსახურის სპეცდანიშნულების რაზმის წევრი იყო. ხელისუფლებას რომ აკრიტიკებენ, ამდენი იარაღი უპრობლემოდ როგორ გადმოიტანეს საზღვარზეო, რათ უნდოდა შემოტანა, როცა ადგილზე უამრავი იარაღი და საბრძოლო მასალაა. ტერაქტის მომწყობებს ადგილზე ხვდება იარაღიც და სხვა საშუალებებიც, საწამლავი იქნება ეს, ქიმიური იარაღი თუ სხვა. რუსული ჯარი საქართველოდან რომ გავიდა, აქ იარაღის და საბრძოლო მასალის უზარმაზარი არსენალი დატოვეს, რომელიც სადაა მიძინებული, ერთეულებმა თუ იციან. ხალხსაც კი პირდაპირ ურიგებდნენ ავტომატებსა და ტყვია-წამალს გარკვეული `გასამრჯელოს~ ფასად. 1992 წელს, ზუსტად ეს იარაღი დაურიგეს ციხიდან ამნისტიით გამოშვებულ ყაჩაღებსა და სხვა ჯურის კრიმინალებს, რომლებიც ვითომდა აფხაზეთში საომრად გაუშვეს. ეს იარაღი ბოლომდეა ამოღებული? მავანთ ეკონომიურად რომ გაუჭირდათ, მერე დაიწყეს მისი გაყიდვა და როგორ გაიგებს პოლიცია გამყიდველ-მყიდველის ვინაობას, რომელი მათგანი იტყვის. არ გეგონოთ, რომ პანკისის ხეობაში ნაკლები იარაღია, ჯერ კიდევ 90-იანი წლების ბოლოს გვქონდა ეჭვი, რუსეთ-ჩეჩნეთის ომის დროს პანკისში უამრავი იარაღი გადმოიტანეს და ჩამარხეს, პოლიგონი ჰქონდათ მოწყობილი, სადაც ახალგაზრდებს სროლას ასწავლიდნენ. განა ჩვენს ძალოვნებს არ შეეძლოთ ამ ყველაფრის აღკვეთა, მაგრამ მაშინდელ ხელისუფლებას არ ჰქონდა ამის პოლიტიკური ნება.

ისნის სპეცოპერაციის შეფასებისას, მე იარაღის შემოტანაზე უფრო იმ საკითხზე გავამახვილებდი ყურადღებას, ამდენი ძალოვანს რომ კრიბავ ერთ კონკრეტულ ადგილზე, ამ შემთხვევაში გაბრიელ სალოსის ქუჩაზე, იქნებ სხვაგან იგეგმებოდა ტერაქტი და ეს უბრალოდ სატყუარა იყო. რა საჭირო იყო იმხელა ცოცხალი ძალის და ჯავშანტექნიკის იქ გადასროლა, როცა მაქსიმუმ 50 სპეცრაზმელი ჭირდება 3–4 კაცის აყვანას. ასეთ დროს აუცილებლად უნდა გაითვალისწინო სატყუარა ხომ არ არის, რომ ყურადღება აქეთ გადაგატანინონ და `მოშიშვლებულ~ ადგილზე დაგარტყან. მე რასაც ვუყურებ, ეჭვი მიჩნდება, რომ მართლაც `მოშიშვლებული~ დარჩა მნიშვნელოვანი ობიექტები. ხელისუფლებამ მერე თვითონვე აღიარა, ასეთი ოპერაციების ჩატარების გამოცდილება არ გვაქვსო. თუ თვითონ არ აქვთ, უსაფრთხოების სამსახურში ხომ დარჩნენ ძველი, გამოცდილი კადრები, მათ ჰკითხონ. 90-იან წლებში ვინც მუშაობდა ძალოვან სტრუქტურებში, სულ ასეთი წინააღმდეგობები არ არ გვქონდა შეიარაღებულ ბანდფორმირებებთან? ან ეს ჩეჩნები რატომ გამოყავთ "სუპერბოევიკებად", ნამდვილად არ არიან ასეთი უძლეველები, თვითონ მქონია მათთან შეხება და კარგად ვიცი. 90-იან წლებში ახმეტის რაიონში პოლიციის ორ თანამშრომელს შეტაკება მოუხდა ჩეჩნებთან, მართალია, თვითონაც დაიღუპნენ, მაგრამ ორი მოწინააღმდეგე მოკლეს და ორიც დაჭრეს. დავიჯერო ვერ ხვდებიან, რომ ჩეჩნების გაფეტიშებით, ჩვენს ბიჭებს აყენებენ შეურაცხოფას. ან ფეისბუქში დადებული პოსტის გაპიარება რა საჭირო იყო, ვიღაც რომ იმუქრებოდა, ძმის მოკვლას არ გაპატიებთ, ათასებს გავაყოლებთო, ამით ხომ ხალხში პანიკას თესავენ.
იმ დღეებში სამედიცინო დაწესებულებები გადაჭედილი იყო შიშისგან დაზაფრული ხალხით. ხელისუფლებამ აუცილებლად უნდა მოსთხოვოს პასუხი ყველას, ვინც იმ ვიღაც ტვინგაცხელებულის მუქარის ტირაჟირება მოახდინა, ხალხის დაშინება ნაკლები ტერორისტული აქტი ხომ არ გგონიათ. როგორც გითხარით, ამ ყველაფერში უცხო ქვეყნების, კერძოდ, დასავლური სპეცსამსახურების კვალს ვხედავ, მაგრამ ეს რაში ჭირდებოდათ, დაზუსტებით ჯერჯერობით ვერ ვიტყვი, თუმცა რამდენიმე სავარაუდო ვერსიაზე შეგვიძლია ვისაუბროთ. შეიძლება უნდოდათ რუსეთის მოქალაქეები გამოეჩინათ და ხმაურით აეყვანათ იმის სათქმელად, ხომ ხედავთ რუსეთი რას აკეთებს საქართველოშიო. ქართველ ძალოვნებთან კი მაქვს შენიშვნა, ქუჩაში რატომ არ აიყვანეს ის ხალხი, მაგრამ მისცეს კი მათ ამის უფლება? შეიძლება ოკეანისგაღმელმა `ინსტრუქტორმა~ არ დართო ნება, უხმაუროდ მომხდარიყო იმ ადამიანების დაკავება, რომელიც წინასწარ ჩეჩენ ტერორისტებად შევრაცხეთ. უდანაშაულობის პრეზუმფცია რომ გვაკერია ენაზე, ესეც შერჩევითია? ნაცები და მათი განაყრები თავს იწონებენ, ჩვენმა რუპორმა `რუსთავი-2~-მა გააღვიძა მთავრობის წვრები, არაფერი იცოდნენ ამხელა სპეცოპერაცია რომ მიმდინარეობდაო. ზუსტად ეს ადასტურებს, რომ ოკეანისგაღმიდან მოწყობილი იყო ყველაფერი და პირველი ინფორმაციაც მათ მთავარ დასაყრდენ ტელევიზიას მიაწოდეს. არ არის გამორიცხული ხმაურიანი სპეცოპერაცია იმისთვის ჭირდებოდათ, რომ მოსახლეობაში ფსიქოზი გამოეწვიათ, რასაც გარკვეულწილად მიაღწიეს კიდეც. ვფიქრობ, კიდევ რაღაც მზადდება, თანაც გაცილებით უფრო სერიოზული, ვიდრე 22 ნოემბრის ტერაქტი იყო. აგერ სპეცოპერაციის მეორე თუ მესამე დღეს ბათუმში თურქების კუთვნილი სასტუმრო დაიწვა, რასაც რამდენიმე ადამიანი ემსხვერპლა, რამაც ბუნებრივია, საშინლად იმოქმედა ჩვენს ხალხზე. მე შემთხვევითი არც რუსების ის ნათქვამი მგონია, ერდოღანს როგორც უნდა, ისე ათამაშებს საქართველოსო. ფაქტია, თურქეთი აშკარად ერევა ჩვენს საშინაო საქმეებში. დარწმუნებული ვარ, ზამთარში რაღაც ძალზე მნიშვნელოვანი მოხდება, მიმდინარე მოვლენებს თუ კარგად გავაანალიზებთ, ისეთი შთაბეჭდილება რჩება, მსოფლიო "მამები" რუსეთს თავისი გავლენის სფეროებს უბრუნებენ, ამ შემთხვევაში საქართველოს სახით.

– დავაკონკრეტოთ თქვენეული დასკვნის საფუძველი.

– გავრცელებული ინფორმაციით, ის ბინა ისანში, რომელშიც ხსენებული პირები ცხოვრობდნენ, ავსტრიაში მცხოვრებ პანკისელ ქისტს ეკუთვნის. აღსანიშნავია, რომ ავსტრიაა პოსტსაბჭოთა სივრცის კრიმინალური სამყაროს წარმომადგენლების `ნავსაყუდელი~, თითქმის ყველა კრიმინალური `ლიდერი~ ვენაში ცხოვრობს. ჩემი ვარაუდით, რომ საქართველოში მიმდინარე ბოლოდროინდელი პროცესები ავსტრიიდან იმართებოდა. ადრეც მითქვამს და გავიმეორებ, რომ ნებისმიერი სახელმწიფოს დამნაშავეთა სამყაროს მჭიდრო ურთიერთობა აქვს თავისი ქვეყნის ხელისუფლებასთან, რეალურად იქაური სპეცსამსახურები მართავენ თანამემამულე კრიმინალებს, იაპონურ `იაკუძას~, ჩინურ `ტრიადას~ და ა.შ. პოსტსაბჭოთა სივრცის კრიმინალური სამყარო ე.წ. კანონიერი ქურდების თაოსნობით, რუსეთის გავლენის სფეროა, რა გასაკვირია, რომ ავსტრიაში თავშეყრილი კრიმინალური `ბოსებიც~ რუსეთის სპეცსამსახურების მიერ იმართებოდეს. ამიტომ მივიჩნევ, რომ რუსეთს გავლენის სფეროებს უბრუნებენ. რუსეთი ღიად რომ არ ჩანს, ეს ბევრს არაფერს ნიშნავს, მის საქმეს სხვები აკეთებენ. ისნის სპეცოპერაციასთან დაკავშირებით, საქართველოში შეიძლება მხოლოდ ერთი-ორმა კაცმა თუ იცოდა სინამდვილეში რა ხდებოდა, დანარჩენებმა, მათ შორის იმ ახალგაზრდებმა, რომლებიც სპეცოპერაციისას დაიღუპნენ, შეიძლება არაფერი იცოდნენ. მათ უბრალოდ ეტყოდნენ, იყავით მაგ ბინაში და თუ ვინმე მოვიდა, წინაღმდეგობა გაუწიეთო. დიდი ეჭვი მაქვს, რომ უცხოური სპეცსამსახურების გაკეთებულია ეს ყველაფერი, რაშიც ჩეჩნები ბრმა იარაღად გამოიყენეს, როგორც ლაფანყურის დროს. საზოგადოებამ დღემდე არ იცის, საიდან და რა მიზნით მოგვევლინნენ ის შეიარაღებული დაჯგუფება, რომლის წევრების უმეტესი ნაწილი მძინარეები დახოცა მაშინდელმა ხელისუფლებამ. ხელისუფლების შეცვლის შემდეგაც ვერ გავიგეთ, რეალურად რა მოხდა კახეთში. ვფიქრობ, ვერც ახლა გავიგებთ. ერთ-ერთი მათგანი თუ მართლაც ჩატაევი იყო, ჯერ ამის დადგენა რა დიდი პრობლემაა, როცა მისი დნმ, თითის ანაბეჭდები არსებობს, ისიც მაინტერესებს როგორ შემოაღწია ამერიკელების მიერ საშიშ ტერორისტად გამოცხადებულმა ადამიანმა, როცა ამერიკა აკონტროლებს აქ ყველაფერს, თუ რაიმე წინასწარ არ იყო დაგეგმილი. ადგილობრივი დიდ ექსპერტობაზე პრეტენზიის მქონე პერსონებიც რომ ადასტურებენ, ჩატაევი იყოო, საიდან მოიტანეს ეს ინფორმაცია, დაესიზმრათ, იქნებ სულ სხვა პიროვნება იყო? ცალფეხა და ცალხელა კაცი ასე იბრძოლებს, კბილებით აძრობდა "ლიმონკას" და ისე ისროდა? ერთ-ერთი მათგანი ჩატაევის დაცვის წევრი იყოო, მარტო ამით ვამტკიცებთ, რომ ჩატაევიც იქ იყო? გამორიცხავთ, რომ ხელყუმბარის აფეთქებისას მოწყდა იმ ვიღაცას კიდურები? თუ მართლაც ჩატაევი იყო, ოფიციალურ წყაროს რომც არ დაედასტურებინა, ინფორმაცია მაინც გამოჟონავდა.

არც იმის გამორიცხვა შეიძლება, რომ ისნის ინციდენტში მონაწილე ახალგაზრდები ფსევდოხალიფატის მებრძოლები იყვნენ, რომლებიც რუსეთის წარმატებული საბრძოლო ოპერაციის შემდეგ, საქართველოს გავლით ჩეჩნეთში ბრუნდებოდნენ. თუ ზუსტი ინფორმაცია არ გაქვს, მტკიცებას ვერ მოყვები, მაგრამ ვფიქრობ, დიდი ალბათობით ის ხალხია, კადიროვის მომხრე ჩეჩნები ქართველ ძალოვნებს ამხელა წინააღმდეგობას არ გაუწევდნენ, ჩაბარდებოდნენ, რისი ეშინოდათ. სპეცოპერაციის რეალური ხელმძღვანელების ინტერესში არ იყო, რომ ეს ხალხი რუსეთში გადასულიყვნენ, საქართველოში უნდა მომხდარიყო ლოკალური შემთხვევა, ეგ ჯგუფი თუ არ იქნებოდა, სხვები გამოჩნდებოდნენ, მათ მოუწყობდნენ ანალოგიურ ღონისძიებას. მათი ცოცხლად აყვანა, ალბათ არც უნდოდათ, რა გარანტია ჰქონდათ, რომ არ ალაპარაკდებოდა ის ხალხი. მთავარი იყო ქართველებისთვის ეჩვენებინათ, ხომ ხედავთ რუსები რას გიწყობენ, ტერიტორიების ნაწილი წართმეული გაქვთ, სხვა გამოსავალი არ გაქვთ, რუსეთის გავლენის სფეროში უნდა დაბრუნდეთ, ჩვენც მოგეხმარებითო. ამიტომ ვამბობ, რომ კიდევ მოხდება რაღაც. მოკლედ, რუსეთი სხვისი ხელით აგვარებს ყველაფერს. პუტინმა თუ არ ვცდები, ორი წლის წინ თქვა, მსოფლიოს გადანაწილება დასრულებულიაო, მაგრამ ამერიკელების რაღაც ჯგუფი ვერ თმობს საქართველოს, რადგან აქ დიდი ფული აკეთეს და იგივეს გაგრძელება უნდათ. სად წავიდა ის ოთხი მილიარდი, რომელიც 2008 წლის ომის შემდეგ წამოვიდა საქართველიში, რომელზეც დღეს რატომღაც ხმას არავინ იღებს. ჩვენი ხალხისთვის უკეთესობისკენ შეიცვალა რამე ამხელა ფულის შემოსვლის შემდეგ, უფრო პირიქით მოხდა. მარტო სააკაშვილს რომ მიეთვისებინა ის ფული, ვინ აპატიებდა, მაშინვე გააგორებდნენ. `ატკატი~ დაბრუნდა უკან და იმ ხალხმა მიიღო, ვინც ყველაზე მეტს გაჰყვირის. უკრაინაშიც ზუსტად ფულის გამო მოეწყო ევრომაიდანი.

– ბატონო დავით, საქართველოში აქამდე სიმშვიდე იყო, არ გავმხდარვართ ტერორისტების სამიზნე. ეს საქართველოს იმ მოქალაქეების დამსახურება ხომ არ იყო, რომლებიც ფსევდოხალიფატის მხარეს იბრძოდნენ და გავლენიანი პოზიციები ეკავათ?


– ეს სიმშვიდე პიროვნებებზე დამოკიდებული ნამდვილად არ ყოფილა, უბრალოდ, საქართველო იყო ე.წ. გადასატვირთი პუნქტი, სადაც მსოფლიოს ყველა კუთხიდან ჩამოდიოდნენ მუსულმანები, ჩამოჰქონდათ ფული, იმართებოდა რუსეთის საწინააღმდეგოდ მოლაპარაკებები, საქართველოს გავლით გადიოდნენ მებრძოლები ახლო აღმოსავლეთისა და რუსეთისკენ, აქედან გამომდინარე, არავის აწყობდა აქ არეულობა. არცერთი ტერორისტული ორგანიზაცია არ არის გარეული ისნის ინციდენტში, ეს უცხოური სპეცსამსახურების ნამოქმედარია, რომლებმაც ის უბედური ჩეჩნები მოატყუეს და შეყარეს მანდ. რა თამაშს თამაშობს ერდოღანი, რომელმაც ჩატაევის საქართველოში ყოფნა `დაადასტურა~, ეს კიდევ ცალკე საკითხია, მას ადვილად ვერავინ გაუგებს ვისი მოკავშირეა, ასე რომ, ჭკუას მოვუხმოთ. რუსეთს რა თქმა უნდა აწყობს საქართველოში არეულობა, მაგრამ მათ კვალს ამ მოვლენებში ვერ ვხედავ, კრემლს ისეთი ძლიერი აგენტურა ჰყავს, რომ უფრო სხვანაირად მოაწყობდნენ ყველაფერს, ყოველ შემთხვევაში თავის მოქალაქეებს არ გამოუშვებდა აქ რაიმე ოპერაციის განსახორციელებლად. მაშინვე ტერორისტის იარლიყი რომ მიაწებეს იმ ხალხს, იქნებ იარაღით მოვაჭრეები იყვნენ, ახალი ამბავია საქართველო ნარკობიზნესის და იარაღით ვაჭრობის სატრანზიტო ქვეყანად რომ ითვლება?

საერთოდ არსებობს ოპერატიული მუშაობის ორი მეთოდი, გერმანული და ანგლოსაქსური, მეფის რუსეთი, კომუნისტები და საქართველოც, `ვარდების რევოლუციამდე~ გერმანული სისტემით მუშაობდა. ოპერატიულად ვადგენდით დამნაშავეს და ყოველგვარი ზედმეტი ხმაურის გარეშე ხდებოდა მისი აყვანა. ამერიკელები ანგლოსაქსური სისტემით მუშაობენ, წინასწარ გაჰყვირიან, მოვდივართო. სპეცოპერაციის მიმდინარეობისას პოლიციისა თუ სხვა სამსახურების მაღალჩინოსნები სატელევიზიო კომენტარებს არიგებენ. ჩვენი მედიასაშუალებები ხომ არ უნდა ჩამორჩნენ ამერიკელ კოლეგებს, ხშირად ამათი აქტიურობა, განსაკუთრებით "რუსთავი 2"-ის ჟურნალისტების, თავხედობაში გადადის, რაც ძალზე გამაღიზიანებელია.

მანანა სუხიშვილი

მეტის ნახვა
4-12-2017, 21:38


მსოფლიოში, განსაკუთრებით ევროპაში და ახლო აღმოსავლეთის რეგიონში პოლიტიკური ვითარება სულ უფრო არასტაბილური ხდება. გამართლდა იმ პოლიტიკოსების მოსსაზრება, რომლებიც აცხადებენ, დღეს ევროპაში ლიდერი პოლიტიკოსების დეფიციტიაო. შედეგად კი მსოფლიოში ცხელი წერტილები მომრავლდა. როგორც ექსპერტები აღნიშნავენ, სამყაროში გავლენის სფეროების ახალი გადანაწილება მიმდინარეობს. ამიტომაც ცდილობენ, შედარებით მდიდარი და ძლიერი ქვეყნები საკუთარი ინტერესების წინ წამოწევას საერთაშორისო მასშტაბით.
ამასობაში მთავარი პოლიტიკურ მოვლენების ეპიცენტრად რუსეთი იქცა. ერთ-ერთი მთავარი მოვლენა სოჭში რუსეთის, ირანისა და თურქეთის პრეზიდენტების შეხვედრა გახლდათ. საუბრის ძირითადი თემა სირიის საკითხი გახლდათ. სამიტს უცხოეთის ქვეყნების ავტორიტეტულმა გამოცემებმა უმაღლესი შეფასება მისცეს. საინტერესოა, რომ უცხოელმა ჟურნალისტებმა სოჭის შეხვედრა `ახალ იალტად~ მონათლეს (მხედველობაში ჰქონდათ 1945 წელს იალტაში სტალინის, რუზველტისა და ჩერჩილის შეხვედრა). მიმომხილველები აღნიშნავენ, რომ იალტაში სწორედ მეორე მსოფლიო ომის მიწურულს შედგა სამიტი, სადაც გერმანიის მომავალი განიხილესო.

სამმხრივი შეხვედრის წინა დღეებში ასევე სოჭში იმყოფებოდა სირიის პრეზიდენტი ბაშარ ასადი, რომელმაც რუსეთის პრეზიდენტთან, ვლადიმირ პუტინთან გამართა ხანგრძლივი შეხვედრა. პრესასთან შეხვესრისას ასადმა რუსეთს მადლობა გადაუხადა გაწეული დახმარებისთვის. ბაშარ ასადთან საუბრის შემდეგ ვლადიმირ პუტინი ტელეფონით ესაუბრა ისრაელის პრემიერს, საუდის არაბეთის მეფეს, ეგვიპტის პრეზიდენტს. დონალდ ტრამპთან პუტინის საუბარი საათნახევარი გაგრძელდა. ტრამპმა პუტინი-ასადის შეხვედრას საუკეთესო შეფასება მისცა. თუმცა, ამერიკული პრესა აღნიშნავს, რომ აშშ-მა ახლო აღმოსავლეთში პოზიციები დათმო და მაყურებლის როლში დარჩა.
აღსანიშნავია, აგრეთვე, სუდანის პრეზიდენტის ომარ ალ ბაშირის განცხადება, რომელიც მან რუსეთში ვიზიტისას გააკეთა: "…ჩვენ წინააღმდეგი ვართ არაბული ქვეყნების შინაურ საქმეებში აშშ-ისა და სხვა ქვეყნების ჩარევისა. რომ არა რუსეთის ჩარევა სირიის კონფლიქტში, საერთოდ დავკარგავდით ქვეყანას".

ვიდრე პოლიტიკოსები მსჯელობენ, სირიაში შევიწროებულმა რადიკალურმა ისლამისტებმა მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნებში გადაინაცვლეს. სწორედ მათ უკავშირებენ ეგვიპტეში განხორციელებულ არნახულ სისხლიან ტერორისტულ აქტს, რის შედეგადაც 300-ზე მეტი ადამიანი, მათ შორის, 27 ბავშვი დაიღუპა. ამის გარდა, ავღანეთში 20 ადამიანი იმსხვერპლეს ტერორისტებმა. საყურადღებოაა ის გარემოებაც, რომ ტერორისტები ევროპის ქვეყნებს ღიად ემუქრებიან საშობაოდ ტერორისტული აქტებით. ეს უნდა გაითვალისწინოს ჩვენმა ხელისუფლებამაც. მართალია, ახლახან ავიცილეთ მოსალოდნელი დიდი უბედურება, მაგრამ, როგორც ამბობენ, "ეშმაკს არ სძინავს:…

`ბებერი ქალბატონის~ ევროპის, კონტინენტზე გარეგნულად ერთი შეხედვით თითქოს სიწყნარეა, მაგრამ თუ დავუკვირდებით, სიმშვიდე მოჩვენებითია. ევროკავშირის ჩინოვნიკები ქვეყნების მჭიდრო ურთიერთობაზე კი საუბრობენ, მაგრამ რეალურად კავშირი მყიფეა. უნგრეთი კვლავ სასტიკი წინააღმდეგია, მიიღოს მიგრანტები. ქვეყანაში კვლავ გრძელდება მათი ყოფილი თანამემამულის, ავანტურისტი მილიარდერის სოროსის საწინააღმდეგო გამოსვლები. პრემიერ-მინისტრის განცხადებით, მას ბრიუსელი და რამდენიმე ქვეყანა ფინანსურად ჰყავს დაპყრობილი და სწორედ მან მოახვია ევროპას მიგრანტებიო. ეს მაშინ, როდესაც მთელი რიგი ქვეყნები მიგრანტების უფლებების დაცვას ემხრობიან.

გერმანია ევროკავშირის ერთ-ერთი წამყვანი ქვეყანაა. კანცლერი ანგელა მერკელი ლიდერად ითვლებოდა. თუმცა 24 სექტემბერს გამართული არჩევნების შემდეგ მისი პოზიციები საკმაოდ შეირყა. ქრისტიან-დემოკრატებმა არჩევნებში კი გაიმარჯვეს, მაგრამ მთავრობის დასაკომპლექტებლად არასაკმარისი ხმები მიიღეს. მიმდინარეობდა კონსულტაციები კოალიციური მთავრობის შესაქმნელად, თითქოს შეთანხმებასაც მიაღწიეს, მაგრამ რამდენიმე პარტიამ უარი განაცხადა კოალიციურ მთავრობაში მუშაობაზე. მათი განცხადებით, ეფექტურ მთავრობას ვერ შექმნიან და ამიტომაც უარს ამბობენ.
ვითარება საკმაოდ გართულდა და საქმეში პრეზიდენტი ფრანც ვალტერ შტაინმაიერი ჩაერთო, რომელსაც პოლიტიკუერ პენსიაზე გასვლასაც უწინასწარმეტყველებდნენ. მან მოლაპარაკება გამართა თანაპარტიელ სოციალ-დემოკრატ მარტინ შულცთან, რათა პარტია დათანხმებულიყო კოალიციური მთავრობის შექმნაზე. თუმცა შულცმა ერთპიროვნული გადაწყვეტილება არ მიიღო და პარტიას მიანდო საკითხის გადაწყვეტა. პოლიტოლოგები აღნიშნავენ, რომ ხელახალი არჩევნების შემთხვევაში მერკელი იმ ხმებსაც ვეღარ მიიღებს, რაც აქვს, ხოლო ვადამდელ არჩევნებს არ დათანხმდება. მოსახლეობა გაურკვევლობაშია, რაც გერმანელებს არ უყვართო, აცხადებენ ექსპერტები. მიმომხილველები ყურადღებას მიგრანტებზე ამახვილებენ. მათი თქმით, ბერლინის ცენტრში ალექსანდრ პლატცზე მიგრანტები იმდენ დანაშაულს სჩადიან, რომ ადგილობრივი მოსახლეობა და ტურისტები იქ გავლას ერიდებიან. პოლიცია კი ხელ-ფეხ შეკრულია, მათ უფლება არ აქვთ, მიგრანტებს რაიმე უთხრან. როგორც ამბობენ, მსგავსი რამ გერმანიის ისტორიას არ ახსოვს. ვნახოთ, როგორ გადაწყდება საკითხი _ ბუნდესტაგი აირჩევს კანცლერს, თუ ახალი არჩევნები ჩატარდება, ამას მომავალი გვიჩვენებს. ერთი კი ნათელია, მერკელმა, ფაქტობრივად, დაკარგა ავტორიტეტი და, შეიძლება, თანამდებობასაც შეელიოს.
ახლახან იტალიელმა ჟურნალისტებმა გაავრცელეს დოკუმენტური ფილმი 2014 წელს `მეიდანზე~ დაღუპულების შესახებ. მათი რესპონდენტები სამი ქართველი მებრძოლია, რომლებიც დეტალურად ყვებიან იმდროინდელ ამბებს. მათ გვარებს ჩვენ ამჯერად არ გავიმეორებთ გარკვეული მოსაზრებით, მაგრამ ვინც ნახა ფილმი, მათ იციან.
მებრძოლების მონათხრობით, ბოგანო სააკაშვილის მითითებით ჩავიდნენ უკრაინაში. მათ ვინმე მამუკა მამულაშვილი ხელმძღვანელობდა. 2013 წლის შემოდგომაზე ჩასულ ორ მებრძოლს თავად ანდრეი პარუბეი, რადას დღევანდელი სპიკერი დახვდათ. ერთიც 2014 წელს ჩავიდა. სასტუმრო `უკრაინაში~ დაბინავებულებთან ხშირად მიდიოდა პაშინსკი სააკაშვილთან ერთად, მოგვიანებით კი მათ კონსულტაციას ამერიკელი ინსტრუქტორი უწევდა. `ჩვენი დავალება იყო პროვოკაციის მოწყობა მომიტინგეებსა და სპეცრაზმს შორის~, _ ამბობს ერთ-ერთი. როგორც გაირკვა, ერთმა მებრძოლმა უარი თქვა ხალხისთვის სროლაზე, სამაგიეროდ, ის ლიტველმა დაქივრავებულებმა ჩაანაცვლეს. შედეგად, მაშინ `მაიდანზე~ ასამდე ადამიანი დაიღუპა.
ფილმმა დიდი რეზონანსი გამოიწვია და ბევრი კითხვაც დატოვა. განსაკუთრებით აინტერესებთ, თუ რატომ დასჭირდა პოროშენკოს მაინცდამაინც ახლა ეს ფილმი. მიიჩნევენ, რომ მან იცოდა ამ ფილმის გადაღების შესახებ. უკრაინელი ჟურნალისტი ელენა ბოიკო აცხადებს, რომ ინტერნეტში არსებობს კიდევ რამდენიმე დოკუმენტური ფილმი, რომლებიც მოგვითხრობენ იმდროინდელი `მაიდნის~ პერიპეტიებზე. ეჭვიანი ექსპერტები აღნიშნავენ, რომ ეს ფილმი პოროშენკოს წისქვილზე ასხამს წყალს. ვარაუდობენ იმასაც, რომ პოროშენკოს შეუძლია თავის მართლება საერთაშორისო ორგანიზაციების წინაშე _ აგერ, ბატონო, მკვლელობები უცხოტომელებმა ჩაიდინესო. თითს საითაც გაიშვერს, დიდი მკითხაობა არ სჭირდება _ ერთ-ერთი პირველი საქართველო იქნება. მით უფრო, როდესაც ფილმი სწორედ აღმოსავლეთ ევროპის სამიტის დაწყებამდე გამოჩნდა.
ექსპერტებს აქვთ კიდევ ერთი ვერსია, რომლის მიხედვით პოროშენკოს შლეგ სააკაშვილთან არანაირი დაპირისპირება არ აქვს, ისინი შეხმატკბილებულად მოქმედებენ და ყველაფერი მოჩვენებითიაო. პოროშენკომ სააკაშვილს საფრთხობელას როლი მისცა თავის პოლიტიკურ თეატრში, რომლითაც დასვლეთის ქვეყნებს აშანტაჟებს _ ჩემი გადადგომის შემთხვევაში, შესაძლოა, ხელისუფლების სათავეში ჩემზე არაადეკვატური ეს პიროვნება მოვიდესო.
საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს მოთხოვნის მიუხედავად, გადმოგვცენ დამნაშავე სააკაშვილი, საკითხი დღემდე ჰაერშია გამოკიდებული. აქედან გამომდინარე, ექსპერტები აცხადებენ, რომ პოროშენკო რამდენიმე თამაშს ეწევა. დაკავების ნაცვლად, სააკაშვილი დადის და დემაგოგობს სხვადასხვა ტელევიზიებში. გასულ კრირას რადას დეპუტატ მასილჩუკთან ჰქონდა დებატები ერთ-ერთ ტელევიზიაში. კამათი იმდენად გამწვავდა, რომ მასილჩუკმა თავისი ყავარჯნით სააკაშვილის საცემად გაიწია, მაგრამ, სამწუხაროდ, არ მიუშვეს.

გია ბურდული

მეტის ნახვა
4-12-2017, 16:55


"ნაცმოძრაობის" მიერ მოქალაქეობის მინიჭების პროცედურის ბოროტად გამოყენებით საქართველო ტერორიზმის სამიზნედაა ქცეული
გვესაუბრება კავკასიის ისლამური კვლევების ცენტრის დირექტორი შოთა აფხაიძე, რომელიც უცხოეთიდან თავად დაგვიკავშირდა.


– ბატონო შოთა, თქვენ ბრძანეთ, რომ მოქალაქეობასთან დაკავშირებით. უმძიმესი ვითარებაა ქვეყანაში შექმნილი. კონკრეტული ფაქტები დაგვისახელეთ.

– საქართველოს, როგორც სახელმწიფოს უსაფრთხოება დამოკიდებულია საგარეო და საშინაო ფაქტორებზე მოქალაქეობის მინიჭების – ნატურალიზაციის – კონტექსტზე. დღეს საქართველოს მოქალაქეობას ატარებენ პირები, რომელთა ვინაობა მათთვის მოქალაქეობის მინიჭების დროს პროცესუალური ნორმების დარღვევით მოხდა. უმეტეს შემთხვევებში, საქართველოს კონსტიტუციის და კანონის მოქალაქეობის შესახებ დარღვევის გზით. ეს პროცესი იმართებოდა კონკრეტული პოლიტიკური ძალის სუბიექტური გადაწყვეტილების საფუძველზე, საქართველოს ყოფილი ხელისუფლების ფინანსური თუ პოლიტიკური ინტერესებიდან გამომდინარე.

მიხეილ სააკაშვილმა 2005-2013 წლებში მოქალაქეობა მიანიჭა 53 ათასზე მეტ ადამიანს. 2012-2013 წლებში საქართველოს ხელისუფლებას თავშესაფრის მოთხოვნით, 1316 უცხოელმა მიმართა, საიდანაც 75 განცხადება დაკმაყოფილდა. თავშესაფრის მაძიებელი უცხოელების ძირითად რაოდენობას აზიისა და აფრიკის ქვეყნების მოქალაქეები შეადგენენ.

სულ 2005-2013 წლებში უცხო ქვეყნის მოქალაქეთათვის საქართველოს მოქალაქეობის მინიჭების 53 067 ფაქტი დაფიქსირდა. პრეზიდენტმა სააკაშვილმა ყველაზე მეტ უცხო ქვეყნის მოქალაქეს საქართველოს მოქალაქეობა 2013 წელს მიანიჭა. მათი რაოდენობა სულ 9626 ადამიანს შეადგენს.
2005-2013 წლებში ბინადრობის ნებართვა უცხო ქვეყნის 40 100 მოქალაქეზე გაიცა, საიდანაც მუდმივი ბინადრობის ნებართვა 8791 პირზეა გაცემული, ხოლო დროებითი ბინადრობის ნებართვა 31,309 უცხო ქვეყნის მოქალაქეზე.

მნიშვნელოვანია, ციფრის დაზუსტებისას მხედველობაში მივიღოთ ერთი ფაქტორი, რასაც ხელისუფლება და საქართველოს სამართალდამცავი ორგანოები მალავენ - 2008 წლიდან 2012 წლის ჩათვლით რუსეთის ფედერაციის 11 ათასზე მეტ მოქალაქეს მიენიჭა საქართველოს მოქალაქეობა და ესენი, ძირითადად, რუსეთის ფედერაცის ჩრდილო კავკასიის რესპუბლიკების მაცხოვრებლები არიან.

საქართველოს პრეზიდენტმა თურქეთის რესპუბლიკის 1088 მოქალაქეს საქართველოს მოქალაქეობა განსაკუთრებული წესით მიანიჭა. აღნიშნული ბრძანებულება 2013 წლის 21 ოქტომბრით თარიღდება.

როგორც სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოში განმარტავენ, საქართველოს პრეზიდენტი ქვეყნის მოქალაქეობას უცხო ქვეყნის მოქალაქეებს კანონით დადგენილი პროცედურების გვერდის ავლით საკუთარი ინიციატივით ანიჭებს. სააგენტოში აცხადებენ, რომ სწორედ ამ გზით მიანიჭა მან მოქალაქეობა თურქეთის 1088 მოქალაქეს.

ზემოთხსენებული სპეციალური წესით მოქალაქეობის მინიჭება 2013 წელს სააკაშვილს, საპრეზიდენტო ვადის ამოწურვამდე, ცნობილმა თურქმა პოლიტიკოსმა და მეცენატმა ფეთჰულა გიულენმა სთხოვა, რომელსაც მეტად საეჭვო რეპუტაცია აქვს. მან, ფაქტობრივად „ნიურჯლარის – „რუხი მგლების“ წევრებისთვის თურქეთისა და არაბული ქვეყნების მოქალაქეებისთვის საქართველოს მოქალაქეობა მოსთხოვა სააკაშვილს, რათა საქართველოში გადაადგილების ან სხვა სახის პრობლემები არ შექმნოდათ. სააკაშვილმა გიულენის თხოვნა შეასრულა და 3000 თურქს საქართველოს მოქალაქეობა დაჩქარებული წესით მიანიჭა თავისი პრეზიდენტობის ვადაში, ფეთჰულაჰმა მას დამატებით 200-კაციანი სია გადასცა. ამ ყველაფრის სანაცვლოდ კი გიულენმა სააკაშვილს მილიონობით დოლარი გადაუხადა. ეს ინფორმაცია იუსტიციის მინისტრმა თეა წულუკიანმაც დაადასტურა. ექსტრემისტი თურქები, რომლებსაც სააკაშვილმა საქართველოს მოქალაქეობა მიანიჭა, დღემდე ბათუმში მოღვაწეობენ და მათ ფინანსურ უზრუნველყოფას მიხეილ სააკაშვილის დედა გიული ალასანია გიულენის მიერ დაარსებული უმაღლესი სასწავლებლებიდან შემოსული თანხებით უზრუნველყოფს.

მიხეილ სააკაშვილმა თურქული ნაღმი ტერორისტული ორგანიზაცია „რუხი მგლების“ სახით საქართველოში არეულობის მოსაწყობად ჩადო. დღეისათვის სააკაშვილს 3200 ისლამისტი რადიკალი თურქი მებრძოლი ჰყავს საქართველოს მოქალაქის პასპორტით, რომლებმაც პროფესიულ დონეზე იციან, როგორ ჩააგდონ საქართველო საფრთხეში.

– ნაციონალები და მათი მომხრეები აცხადებენ – სააკაშვილმა აჭარა გაათავისუფლაო. საინტერესოა, ამ ინფორმაციის შემდეგ რას იტყვიან?


– მნიშნელობა არ აქვს, ვინ რას იტყვის. ფაქტი ისაა, რომ მიხეილ სააკაშვილმა თურქეთს სრული ჰეგემონია მისცა აჭარაზე და ბათუმისა და თბილისის აეროპორტები თურქულ კომპანიას ჩააბარა. სწორედ ამ აეროპორტების დახმარებით მიხეილ სააკაშვილის უშუალო დავალებით ყოფილი თავდაცვის მინისტრი დავით კეზერაშვილი დაჯგუფება „რუხ მგლებს“ იარაღით ამარაგებდა.

ბოლოდროინდელი მოვლენების გათვალისწინებით, აშკარად შეინიშნება თურქეთის გამძაფრებული მადა, რომელიც აჭარას ჩაყლაპვას უპირებს. თურქებს აჭარაში გიულენისგან კარგად გაწვრთნილი და სააკაშვილის მიერ საქართველოს მოქალაქეობამინიჭებული ტერორისტები ჰყავს, ხელთ უპყრიათ ყარსის შეთანხმება, ხოლო თურქეთის ოფიციალურ იურიდიულ დოკუმენტში – „თურქთა აღთქმაში“, რომელიც დღემდე მოქმედებს, ბათუმი თურქეთის საზღვრებშია მოქცეული.

ხშირ შემთხვევაში, თურქი ისლამისტები ბიზნესით და მსხვილი ინვესტიციებით ნიღბავენ თავიანთ საქმიანობასა და ექსპანსიონისტურ პოლიტიკას, მაგალითად, თურქული კომპანია Metro atlas Georgia, რომელიც უმსხვილესი Metro Holdingis-ის შვილობილია და სათაო ოფისიც სტამბულში მდებარეობს, ახორციელებს უმსხვილეს სამშენებლო პროექტს ბათუმის აეროპორტიდან 2 კილომეტრის დაშორებით. ერთი შეხედვით, ეს უბრალოდ სამშენებლო პროექტია, ხოლო თუ კარგად გავაანალიზებთ ამ პროექტის რეალურ მიზანს, იმთავითვე დავინახავთ უდიდეს საფრთხეს საქართველოსთვის შენელებული მოქმედების ნაღმის სახით.

– რა საფრთხეა ეს?


– საფრთხე გამოიხატება შემდეგში: ეს დასახლება, სავარაუდოდ, უნდა იქცეს რადიკალი ისლამისტების პლაცდარმად საქართველოში, სადაც ისინი ჩამოვლენ თურქეთიდან, ახლო აღმოსავლეთის და აფრიკის არაბული სახელწიფოებიდან და აქ დასახლდებიან მუდმივი მაცხოვრებლის სტატუსით.

– როგორც ამბობენ, ტერორისტული დაჯგუფებები და აგრესიის კერები არა მხოლოდ აჭარის ტერიტორიაზე, საქართველოს სხვა კუთხეებშიც არსებობს...


– დიდი ხანი არ არის, რაც სირიის არაბთა რესპუბლიკის შეიარაღებული ძალების ერთ-ერთმა გენერალმა ვალიდ აბაზამ განაცხადა, რომ საქართველოს ტერიტორიაზე „ერაყისა და ლევანტის ისლამური სახელმწიფოს“ („ელის“) სამხედრო ბაზები არსებობს.
მან თქვა, რომ ტერორისტული დაჯგუფება „ისლამური სახელმწიფოს“ „ბოევიკები“ საბრძოლო მომზადებას ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს საწრთვნელ ბანაკში გადიან, რომელიც საქართველოში, პანკისის ხეობაში მდებარეობს.

აბაზამ ასეთი განცხადება მას შემდეგ გააკეთა, რაც სირიის სამთავრობო ძალებზე „ბოევიკთა“ თავდასხმის დროს „ელის“-ის ერთ-ერთი მეთაური, აზერბაიჯანელი დაქირავებული როვშან ბადალოვი დაიღუპა. გენერლის თქმით, ბადალოვმა საბრძოლო წრთვნების კურსი სწორედ პანკისის ხეობაში გაიარა, ასევე რამდენიმე ათეულ ჩრდილო კავკასიელ მებრძოლს, რომლებიც ტყვედ ჩავარდნენ ან განადგურებული იქნენ სირიის სამთავრობო ჯარების მიერ, აღმოაჩნდათ ქართული პასპორტები. როგორც სირიის ძალოვანი სტრუქტურები იუწყებიან, მსგავსი პასპორტით დაახლოებით 400-მდე ჩრდილო კავკასიელი ბოევიკი იბრძვის ისლამური სახელმწიფოს რიგებში ახრარ-ალ-შამში, ალ-ნუსრაში, სირიის თავისუფალი არმიაში და სხვა დაჯგუფებებში. ეს 400–მდე ბოევიკი სწორედ რუსეთის ფედერაციის, ჩრდილო კავკასიის რესპუბლიკებიდანაა, რომელთაც პრეზიდენტმა სააკაშვილმა პოლიტიკური მიზნების გამო, უაპელაციოდ, განხილვის გარეშე, მიანიჭა საქართველოს მოქალაქეობა.

_ ამ კუთხით სახელმწიფოს მიდგომა, რამდენადაც ვიცი, უფრო სერიოზული გახდა.

– 2015 წელს ამ საკითხზე სახელწიფოს მიდგომა გაუმჯობესდა. ანგარიშის მიხედვით, საქართველოს სასაზღვრო კონტროლზე 1286 პირი აიყვანეს, ხოლო 1014-ს ქვეყანაში შემოსვლა აეკრძალა. ეს სტატისტიკური მაჩვენებელი მოწმობს, თუ რამდენად მაღალია ისლამისტი რადიკალების მხრიდან მომდინარე საფრთხე.

სახელმწიფო უსაფრთხოების სამსახურებმა უნდა შეადგინონ პოტენციური საფრთხის მატარებელი სუბიექტების, ანუ ტერორისტების სია, რაც, გარკვეულწილად, საქართველოდან სირიაში მებრძოლების გადინების შეჩერებას და შემოსვლას შეაჩერებს.
2016 წელს მებრძოლების გადინება, ფაქტობრივად, აღარ ხდება იმის გამო, რომ „ისლამურმა სახელმწიფომ“ გამოცხადა, რომ დამატებითი ძალები აღარ სჭირდება. ამიტომაც, ბუნებრივია, ეს პროცესი შეწყდა. პირებს, რომლებიც იბრძოდნენ ისლამური სახელმწიფოს რიგებში უცხო ქვეყნებიდან უკან თავიანთ ქვეყნებში დაბრუნება მოუწევთ.

სააკაშვილის მმართველობის პერიოდში ქართული სპეცსამსახურები ფინანსური თუ სხვა სახის დაინტერესების გამო აქტიურად თანამშრომლობდნენ ტერორისტულ ორგანიზაციებთან, მათ შორის „კავკასიის ემირატის“ ბოევიკებთან. იგეგმებოდა ერთობლივი ღონისძიებები, მათ შორის ტერორისტულ-დივერსიული აქტები სხვადასხვა ქვეყნების ტერიტორიებზე. ასევე საქართველოს ყოფილი ხელისუფლება აქტიურად იყენებდა ისლამისტ რადიკალებს ქვეყნის შიგნით პოლიტიკური ოპონენტების წინააღმდეგ, ლაფანყურის მოვლენები კიდევ უფრო ამყარებს ამ ფაქტებს. გამომდინარე ამ გარემოემებიდან, ის სპეცსამსახურის მუშაკი, რომელიც თვითონ იყო კრიმინალური საქმიანობის თანამონაწილე, ნაკლებსავარაუდოა, რომ დღეს კეთილსინდისიერად დაიწყებს ბრძოლას იმ ტერორისტების წინააღმდეგ, ვისი მოკავშირეც თვითონ იყო.

ირანდა კალანდაძე

მეტის ნახვა
1-12-2017, 18:00


საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს ინფორმაციით, ბოლო წლებში სტრასბურგის სასამართლოში საქართველოდან წარდგენილმა საჩივრებმა იკლო. ინფორმაციას საერთაშორისო სასამართლოებში სახელმწიფო წარმომადგენლობის დეპარტამენტის უფროსის ბექა ძამაშვილზე დაყრდნობით, 1tv ავრცელებს.
„ბოლო წლებში შეიმჩნევა, საქართველოდან წარდგენილი საჩივრების კლების მკვეთრი ტენდენცია. მაგალითისთვის თუ 2010, 2011 და 2012 წლებში საქართველოს წინააღმდეგ 400-მდე საჩივარი შედიოდა, 2015 წელს შევიდა მხოლოდ 80 და 2016 წელს 74 საჩივარი. რაც ნიშნავს იმას, რომ ბოლო წლებში დაახლოებით 5-ჯერ არის შემცირებული საჩივრების რაოდენობა“, - აცხადებს ბექა ძამაშვილი.
საქართველომ ევროსაბჭოში გაწევრიანებიდან და ევროკონვენციასთან მიერთებიდან 2016 წლის ჩათვლით ევროსასამართლოში 68 საქმიდან 52 წააგო.
სამინისტროს ინფორმაციით, საქართველოს ევროსაბჭოში გაწევრიენებიდან დღემდე დარღვეული უფლებების კომპენსაციისთვის დაახლოებით 2 მილიონამდე ევროს გადახდა დაეკისრა.

მეტის ნახვა
29-11-2017, 20:59


მხარეებმა საუბრისას ხაზი გაუსვეს საქართველოსა და დიდ ბრიტანეთს შორის არსებულ მაღალი დონის პოლიტიკურ თანამშრომლობას და აქტიურ ეკონომიკურ ურთიერთობებს. აღინიშნა, რომ არსებობს ეკონომიკური თანამშრომლობის კიდევ უფრო გაღრმავების პოტენციალი. შეხვედრისას პოზიტიურად შეფასდა ლონდონში ახლახან გამართული "უორდროპის სტრატეგიული დიალოგი", რომლის ფარგლებში განხილული იყო თანამშრომლობა პოლიტიკური, ეკონომიკური და ხალხთაშორისი კავშირების გაღრმავების მიმართულებით.


მეტის ნახვა
24-11-2017, 19:13


აკადემიური უნდა იყოს ჩვენი პრეზიდენტიო – გვითხრეს, მომავალიო, მომავალი, თორემ, ძველი კოკასა შიგან იდგა და წარმოდინდა უკვეო.
რაო? აკადემიურიო? ანუ, ეს ფილოსოფოსი პრეზიდენტი აკადემიური ქცევებითაც არ გამოირჩეოდა? მოვუკვდი მე მაგას აღარა. როგორ დახვეწილად იცოდა ხოლმე ღაწვების აფაკვლა – იცოდა რატომ, თუმცა? ჯერ კიდევ, იცის. არსად წასულა, ვერსად გაგიგდიათ.

ხოდა, მიდის მსჯელობა, ვინ იქნება ახალი პრეზიდენტი, როგორი იქნება, რა გვარისა და წარმომავლობის, ცოლი ეყოლება თუ კარგი ცოლი, შვილის ყოფილი ქმრები და მეგობრები ნასამართლევი ნარკომანები ეყოლება თუ დოცენტები და ასე უსასრულოდ.
არადა პრეზიდენტი ცოცხალია, პრეზიდენტს ვადა არ გასვლია, პრეზიდენტს ჯერ მოსავალი არ აუღია.
რა კეთილი, რა თბილი, როგორი მოსიყვარულე – ყველას გვერდით ედგა – ყველა ფეხმსუბუქი ქალბატონის ქომაგი, ყველა ნარკომანის და ხულიგანის დამცველი… მაინც ავიწროებდნენ, მაინც ჩაგრავდნენ, მაინც აუგად იხსენიებდნენ…

ახლა კი, ახლა სიცოცხლეშივე, მმართველობის პერიოდშივე შემცვლელი უნდათ მოუძებნონ…
მოვუკვდი მე აღარა, ასულა დუშეთში, პრეზიდენტი რომ გახდა მას მერე, გაუჩერებია მანქანა ბირჟასთან და ჩამოურიგებია სამიოდე ადამიანისთვის მთელი 30 ლარი… დადის ოთხი წელია ეს ამბავი ლეგენდად. დადის რა, მე თავად დავატარებ თუ დავათრევ – რად გინდა, არავინ უფასებს, არავინ აიტაცა, არავინ გააპიარა…

თქვენზე იყოს იმ სამი ადამიანის ცოდო, მარგველაშვილი რომ მეორედაც აგერჩიათ – ხომ ისევ ავიდოდა, ხომ ისევ გააჩერებდა ბირჟასთან მანქანას და ხომ ისევ ჩამოარიგებდა 30 ლარს?
ახლა, მარგველაშვილს საერთოდ არავინ უპირებს კანდიდატად წამოყენებას – როცა ავირჩიეთ, მაშინაც მივქარეთო.
რათა, კაცო, რათა?

ტყუილად ირხეოდა მთელი ოთხი წელი ლერწამის თავთავივით ხან აქეთა მხარეს და ხან იქეთა? თქვენ ფუყე თავთავის რხევაში არ აგერიოთ, ფილოსოფოსის თავი და მხრები, მსუყე თავთავის რხევა რა რთული ამბავია, იცით, განა?
საერთოდ, თუ არ გინდოდათ და არ მოგწონდათ, რას აგვარჩევინეთ, ბატონო, რას მოგვახვიეთ თავს, ჩვენი თავის ტკივილი არ გვეყოფოდა, ახლა ამ საცოდავის მწარე ბედზეც რომ უნდა ვიდარდოთ?
არ გვინდოდა და არ მოგვწონდა რას გვიქვიან – არ ვიცნობდით საერთოდო…
ბიჭოს, გაგეცნოთ ჯერ, დაგიშალეთ?

ნაციონალებო, თქვენ რაღა მოგივიდათ, აკი, როცა ვეტო გჭირდებოდათ, მაშინ სადილად პატიჟებდით და არც დანა-ჩანგლის მოხმარების წესს უწუნებდით და ახლა? ახლა ვის უტოვებთ? ახლა რატომ მოიძულეთ? ახლა რატომ ეძებთ ახალ კანდიდატს? რავა, ამას ცუდად ეფაკლება ღაწვები?
გუშინდელივით მახსოვს, როგორ წარგვიდგინეს მეოჯახე ფილოსოფოსი ოჯახის გარეშე და როგორ გვითხრეს რომ უნდა აგვერჩია.
ახალ კანდიდატს რა ეშველება, ნეტავი? ახალ კანდიდატს ვინ წარადგენს და ვინღა გვთხოვს გვერდში დავუდგეთ და შემოვხაზოთ?
ახლა, მეორეს მხრივ, მარგველაშვილი თუ შემოვხაზეთ, იმიტომაც არ მოეხაზა, აი? იმიტომაც არ მოგვეხაზა, აი?
კაცო, რამდენმა პრეზიდენტმა გაიარა ჩემს ხელში, არც ერთი არ შემცოდებია ასე, იმიტომ რომ, ამ საწყალმა პრეზიდენტობის მეტი არაფერი იცის და რა უნდა ქნას აწი, რა გააკეთოს, რით ირჩინოს თავი, რით არჩინოს ოჯახი, ვინღა მისცემს კარტოფილის თესლს, ვინღა მოურწყავს ნარგავებს? სადღა ექნება ძვირადღირებული ვისკი და კოსტიუმები?

გული მეწურება, მაგრამ რა ვუყო…

როცა მე მისკენ ვიყავი, ის ეშმაკებისკენ იყო და ახლა ეშმაკებიც რომ შემოეცალნენ და დარჩა ეულად – კი ისევ მისკენ ვარ, მაგრამ ეშმაკსაც რომ დავიწყებია, ისეა მაგისი საქმე და ვეღარ ვუშველი.
მაინც მიკვირს, ვინ, კაცო, ვინ უნდა მოიყვანოთ ამაზე აკადემიური, ამაზე ბუნჩულა, ამაზე კეთილი და თბილი, ამაზე ჭკვიანი და განათლებული? – მაინც რა საყვარლად ეფაკლება ხოლმე ღაწვები – ჩაქრიიი…

პრეზიდენტი მიდის და პრეზიდენტი მოდის!
გაუმარჯოს პრეზიდენტს!
თამუნა კეშელავა

მეტის ნახვა
20-11-2017, 20:54


გვესაუბრება საქართველოს აზერბაიჯანელთა ეროვნული კონგრესის თავმჯდომარე, `ქართული ოცნების~ აქტიური მხარდამჭერი ალი ბაბაევი.

_ ბატონო ალი, თბილისში მნიშვნელოვანი შეხვედრა გაიმართა მთიანი ყარაბაღის პრობლემების მოგვარებასთან დაკავშირებით. რას იტყვით ამაზე?

_ სანამ ეს კონფერენცია შედგებოდა, მანამდე გამოჩნდნენ ადამიანები, როგორც აზერბაიჯანიდან, ისე სომხეთიდან, რომლებიც მიიჩნევდნენ, რომ დესტაბილიზაციას რეგიონში ყარაბაღის პრობლემა უკვე 27 წელიწადია ქმნის. შეიკრიბა ე.წ. მინსკის ჯგუფი, რომელშიც გაერთიანებულნი არიან რუსეთი, აშშ-ი, საფრანგეთი და სხვა ქვეყნები, თუმცა დღემდე არ გადადგმულა მნიშვნელოვანი ნაბიჯი ამ მიმართულებით. ამიტომაც შეხვედრა შედგა ნეიტრალურ ტერიტორიაზე, ისტორიულად კავკასიის ცენტრში, თბილისში.
სომხების და აზერბაიჯანელების გარდა შეხვედრაზე იყვნენ თითქმის 16 ქვეყნის წარმომადგენლები.

_ შეხვედრის ინიციატორი რომელიმე უცხოური ორგანიზაცია ხომ არ ყოფილა?

_ ინიციატორები სომხები და აზერბაიჯანელები იყვნენ. აზერბაიჯანსა და სომხეთში ცნობილი ისტორიკოსები, კონფლიქტოლოგები, მეცნიერები, არასამთავრობო სექტორის წარმომადგენლები. შეხვედრას ესწრებოდნენ სტუმრები კალიფორნიიდან, ბოსნია-ჰერცეგოვინადან, რუსეთიდან, ბელორუსიდან, უკრაინიდან და სხვ.
გაიმართა საუბრები კონფლიქტის დარეგულირების კუთხით.
საყურადღებო იყო თურქი ექსპერტის სიტყვა. მან ერთგვარი გეგმა დასახა, თუ როგორ უნდა მოხდეს კონფლიქტის დარეგულირება.
დიალოგის შემდეგ შეიქმნა ჯგუფი, სადაც გაერთიანდნენ სომხეთიდან ჩამოსული ექსპერტები, აზერბაიჯანელები, საზღვარგარეთის სხვა ქვეყნების წარმომადგენლები და შემდგომი შეხვედრების პერსპექტივები განიხილეს.

_ აზერბაიჯანელები მიიჩნევენ, რომ ყარაბაღი აზერბაიჯანული ტერიტორიაა, სომხები თვლიან, რომ ის სომხეთს უნდა ეკუთვნოდეს. პირადად თქვენ როგორ გესახებათ კონფლიქტის მოგვარების პერსპექტივა?


_ ყველა ადამიანი, რომელმაც ისტორია არ იცის, იტყვის, რომ მთიანი ყარაბაღი სომხეთის მიწაა.
თუ გაეროს ოთხი გადაწყვეტილება ამტკიცებს, რომ ყარაბაღი აზერბაიჯანისაა, ევროპარლამენტი თვლის, რომ იგი აზერბაიჯანს უნდა ეკუთვნოდეს, ევროსაბჭოც აღიარებს, რომ ტერიტორია სომხების მიერ არის მიტაცებული. როგორღა ამტკიცებს ვინმე, რომ ეს ტერიტორია სადავოა?
პრობლემას ამძაფრებს ის, რომ დღეს სომხეთის ხელისუფლებაში არიან ისეთი ადამიანები, რომლებიც, თავის დროზე, სეპარატისტებს უწყობდნენ ხელს.
სომხეთში დემოკრატიული ხელისუფლება თუ მოვა, რომელიც ორიენტირებული იქნება რეგიონში სტაბილიზაციისკენ, მშვიდობისკენ, ეკონომიკური ურთიერთობების გაღრმავება-განვითარებისკენ, ეს მოუტანს სტაბილურობას და სიმშვიდეს მთლიანად რეგიონს.

_ საუბარი რაზეა, მთიანი ყარაბაღის მთლიანად გადაცემაზე თუ გაყოფაზე?


_ ჯერ ლაპარაკობენ 7 რაიონის გადაცემაზე აზერბაიჯანისთვის. მერე უნდა ჩატარდეს რეფერენდუმი და ყარაბაღი თვითონ გადაწყვეტს თავის მომავალს  – მიიღოს თუ არა ავტონომიური სტატუსი. აზერბაიჯანი თანახმაა, მაგრამ ყველა შეხვედრაზე სომხეთის მხარე წინააღმდეგობას წევს, ნებისმიერ შეთანხმებას, საბოლოო ჯამში, სომხები არღვევენ.

_ 30 ოქტომბერს ბაქოში ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზის გახსნის ცერემონია ჩატარდა. დამეთანხმებით, მნიშვნელოვან საქმეს ჩაეყარა საფუძველი.


_ რეგიონში ძალიან სეიროზული ნაბიჯი გადაიდგა. ამ მარშრუტით პირველი სატვირთო მატარებელი ყარსში უკვე ჩავიდა. იქედან ევროპის ნებისმიერ ქვეყანაში მოხვდება. ეს ხელს შეუწყობს რეგიონის ეკონომიკურ განვითარებას. სომხები, მოგეხსენებათ, ამ საკითხს კრიტიკულად უყურებენ, რადგან, სანამ ყარაბაღის პრობლემა არ მოგვარდება, ამ გზით სარგებლობის უფლება მათ არ ექნებათ.
რამდენიმე დღის წინათ მოქმედების ფაზაში შევიდა კიდევ ერთი პროექტი სახელწოდებით "ასტარა 1" და "ასტარა 2" _ ირან-აზერბაიჯანს შორისაც გაიხსნა პირდაპირი რკინიგზა. არაბეთის ქვეყნებიდან ტვირთები იმოძრავებს ირანი-ბაქო-მოსკოვის, ასევე ბაქო-თბილისი-თურქეთის მიმართულებით.
ამ პროექტსაც დიდი მნიშვნელობა აქვს კავკასიის ქვეყნების ეკონომიკური განვითარებისათვის. ამაზე უნდა იფიქრონ აფხაზებმა და ოსებმა. საქართველო რეგიონში ტრანზიტულად მნიშვნელოვანი ქვეყანა ხდება და დიდი ეკონომიკური მომავალი აქვს.

_ ცოტა ხნის წინათ ჩვენ ერთად შევხვდით თურქეთში ბიზნესმენებს, რომლებსაც, ჩვენთვის და მათთვისაც, ჯერჯერობით გაურკვეველი მიზეზების გამო, საქართველოში შემოსვლის უფლება არ აქვთ. ახალი ხომ არაფერი გაგიგიათ, რა ხდება ამ მიმართულებით?


_ ზოგადად, თურქები პატივს სცემენ ქართველებს. თურქეთში, პერსონა ნონ-გრატად გამოცხადებულ ბიზნესმენებს კაბინეტებში ქართული დროშა უკიდიათ. ქართულ სიტყვებს იმეორებენ.ნრაც შეეხება ყარაფაფახ-თურქებს, მათ ორგანიზაციასთან თვითონ რეჯეფ ტაიფ ერდოღანია დაახლოებული. მხოლოდ თურქეთში დღესდღეობით 3 000 000 ყარაფაფახი-თურქი ცხოვრობს.
წლეულს "დმანისობაზე" ყარაფაფახელთა წარმომადგენლობა იყო ჩამოსული თურქეთიდან.
დღესასწაულზე გაუგებრობა მოხდა ბაქოს ჯგუფსა და ადგილობრივებს შორის. ყარაფაფახელთა წარმომადგენლობა კონფლიქტში არ ჩარეულა, მეტიც, ისინი ადგილობრივი, ოფიციალური ხელისუფლების მხარეს დადგნენ, ქართულ სუფრას შეუერთდნენ და ჩვენთან ერთად მოილხინეს. მათ აქვთ გეგმები, რომ ქვემო ქართლსა და სხვაგან, საიდანაც მათი წინაპრები იყვნენ, ინვესტიციები განახორციელონ, შექმნან სამუშაო ადგილები.
თქვენ იყავით მათთან სტამბულში, ბურსაში და თქვენი თვალით ნახეთ, რა უზარმაზარი ქარხნების მფლობელები არიან. ეს ადამიანები თურქეთში ცნობილი პირები გახლავან, ავტორიტეტული ხალხი, რომლებიც გაძევებული არიან საქართველოდან. რა ხდება, ამას, ალბათ, შესაბამისი ორგანოები გაარკვევენ ობიექტურად, მაგრამ ჩემი მოსაზრება თუ გაინტერესებთ, გეტყვით, რომ გაურკვეველია იმ ჰუმანიტარული დახმარების ბედი, რომელიც მათ მიერ სოციალურად დაუცველი ბავშვებისთვის იყო გამოგზავნილი.
პირადად მე, ხელისუფლების ერთ-ერთი მხარდამჭერი, გულშემატკივარი და თანამებრძოლი, ვთხოვ ხელისუფლებას, გაარკვიოს ეს საქმე.
ჩემს მოქალაქეობრივ ვალად მივჩნიე, ჩავსულიყავი თურქეთში და გამეცნო ის ხალხი, მათი საქიანობა.
ამ ადამიანებს დიდძალი კაპიტალი აქვთ თურქეთში. საქართველოში თავიანთი წინაპრების ხსოვნის საპატივცემულოდ მოდიან და არა პირადი მოგებისთვის. ეს ადამიანები თავს საქართველოს დიასპორის წარმოამდგენლებად თვლიან თურქეთში.

_ ახლახან ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნები ჩატარდა. აირჩიეს საკრებულოების თავმჯდომარეები და წევრები, თვითმმართველი ქალაქების მერები. თქვენ აქტიურად იყავით ჩართული ამ პროცესებში.


_ პოლიტიკურად ძალიან სერიოზული და გლობალურად მნიშვნელოვანი პროექტების განხორციელების პროცესების წინაშე ვართ, მაგრამ ჩვენი ქვეყნისთვის მაინც გადამწყვეტი მნიშვნელობა ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებს და მის შედეგებს ჰქონდა.
წინაასაარჩევნო პროცესი ძალიან დემოკრატიულად მიმდინარეობდა. "ნაცმოძრაობამ" უნდა შეიგნოს, რომ საქართველო მათ არჩეულ დიქტატორულ გზას აღარ დაუბრუნდება.
აღსანიშნავია, რომ მარნეულში, ამ არჩევნებში პირველად იყო წარდგენილი ქალაქის მერად აზერბაიჯანელი ეროვნების ადამიანი. მარნეულში თემურ აბაზოვმა გაიმარჯვა. სასიხარულო ამბავია ეს.
დღეს ჩვენი ქვეყნის წინაშე არის ძალიან სერიოზული გამოწვევები. პირველ რიგში, ტერიტორიის 20% გვაქვს დასაბრუნებელი, ეკონომიკური ვითარება გასაუმჯობესებელი, ევროპასთან ურთიერთობა გასაღრმავებელი, ნატოსკენ ინტეგრაციის პროცესი დასახვეწი, მეზობელ ქვეყნებთან ურთიერთობები დასალაგებელი და რა დროს კინკლაობა და პოლიტიკური ინტრიგებია?! "ქართული ოცნება" ქვეყანას უძღვება და მართავს პროგრესის მიმართულებით.
ის ძალები, რომლებიც ამ მიმართულებას ეწინააღმდეგებიან, ქვეყნის მოღალატეები არიან.

ირანდა კალანდაძე

მეტის ნახვა
13-11-2017, 21:10


ტექსტის თარგმანი ინგლისურ ენაზე გაეგზავნათ:

აშშ ვიცე-პრეზიდენტს მაიკლ პენსეს; აშშ სახელმწიფო მდივანს რექს ტილერსონს; ჰელსინკის თავმჯდომარესა და თანათავმჯდომარეს აშშ-ში როჯერ ვიკერსა და ქრისტოფერ სმისს; გაეროს გენერალურ მდივანს ანტონიო გუტიერრესს; ევროპარლამენტის პრეზიდენტს ანტონიო ტაჯანის; ევროკავშირის პრეზიდენტს ჯეან-კლოდ ჯანკერს; ევროსაბჭოს მდივანს ჰავიერ სოლანას; გერმანიის კანცლერს ანგელა მერკელს; საფრანგეთის პრეზიდენტს ემანუელ მაკრონს; რუსეთის ფედერაციის ელჩს აშშ-ში ანატოლი ანტონოვს; გერმანელ პოლიტოლოგს ოსკარ ლაფონტაინს; გერმანის ბუნდესტაგის დეპუტატს სარა ვაგენკნეხტს, ევროსაბჭოს საგარეო ურთიერთობათა წარმომადგენელს ფედერიკა მოგერინისა და სხვა ოფიციალურ პირებს.

ბატონო პრეზიდენტო, ნება მიბოძეთ, აშშ-ში მცხოვრებ ქართველ ემიგრანტთა ერთი ჯგუფის სახელით მოგილოცოთ ეს საპატიო მოვალეობა თქვენი ქვეყნისა და ასევე მთელი მსოფლიოს წინაშე. დადგა დრო, ამერიკის შეერთებულ შტატებს პრეზიდენტად ჰყავდეს სამართლიანობისთვის მებრძოლი (ასე გვახსოვს თქვენი წინასაარჩევნო საპრეზიდენტო კამპანიიდან) ისეთი ძლიერი პიროვნება, როგორიც თქვენ ბრძანდებით!
გისურვებთ წარმატებას წინააღმდეგობებით აღსავსე ამ რთულ გზაზე!
ბატონო პრეზიდენტო, მოგეხსენებათ, ქართველი ერი დღევანდელი სამყაროს ერთერთი უხუცესი ერია; თავად საქართველო კი პატარა, ლამაზი, უძველესი კულტურის ქვეყანაა (ყოველ შემთხვევისთვის, ასეთი იყო 1992 წლის 6 იანვრამდე), მდებარე შავსა და კასპიის ზღვებს შორის, რაც, სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ, განაპირობებს მის პოლიტიკურ ცხოვრებას. ეს კი ყოველთვის საბედისწერო იყო მის ტერიტორიაზე მცხოვრები ყველა ერის წარმომადგენლისა და განსაკუთრებით კი ქართველთათვის – დაწყებული მითიური არგონავტების ლაშქრობიდან, დამთავრებული თანამედროვე მსოფლიო გლობალური პროცესებით.

ნება მიბოძეთ შეგახსენოთ, რომ 1992 წლის 6 იანვარს აშშ-ს იმდროინდელი პრეზიდენტის ჯორჯ G.ჭ. ბუშის ადმინისტრაციისა და სსრკ იმპერიის ხელმძღვანელების გორბაჩოვ-შევარდნაძის უშუალო ჩარევით, საქართველოს რესპუბლიკაში განხორციელდა შეიარაღებული სახელმწიფო გადატრიალება.
საქართველოს ბედის ჩარხი უკუღმა დატრიალდა. ერთ დროს ბედნიერი, ერთ მუშტად შეკრული ქართველი ერი დღეს უკიდურეს გაჭირვებას, დეგრადაციას განიცდის და თითქმის გადაშენების პირასაა მისული.
გაეროს ბოლო მონაცემების მიხედვით ქართველი ერი მსოფლიოს მომაკვდავი ერების ხუთეულშია შესული.
შOშ! შOშ! შOშ!
ბატონო პრეზიდენტო, მინდა განსაკუთრებით ავღნიშნო, რომ დამოუკიდებელი საქართველოს რესპუბლიკის შექმნა საერთაშორისო სამართლის ნორმებისა და ჭეშმარიტი დემოკრატიული პრინციპების სრული დაცვით განხორციელდა:
1990 წლის 28 ოქტომბერს კომუნისტური რეჟიმის 70-წლიანი ბატონობის შემდეგ ქართველი ერის ისტორიაში მოხდა უპრეცედენტო ფაქტი – პირველად სსრკ-ში შემავალ ქვეყნებს შორის საქართველოში ჩატარდა მრავალპარტიული საპარლამენტო არჩევნები, სადაც უდიდესი უმრავლესობით გამარჯვება მოიპოვა ბლოკმა `მრგვალი მაგიდა – თავისუფალი საქართველო~, რომლის სპიკერიც გახლდათ საქართველოში ეროვნული მოძრაობის წინამძღოლი და სულისჩამდგმელი, ბატონი ზვიად გამსახურდია.

1991 წლის 31 მარტს ჩატარდა რეფერენდუმი, სადაც საქართველოს მოსახლეობის 98,9%-მა გამოხატა საკუთარი ნება და მხარი დაუჭირა საქართველოს დამოუკიდებლობას. რეფერენდუმის შედეგებზე დაყრდნობით, 1991 წლის 9 აპრილს გამოცხადდა საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენა და მიღებული იქნა საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტი. 1918–21 წლების დამოუკიდებელი საქართველოს კონსტუტუციის საფუძველზე კი მიღებული იქნა საქართველოს რესპუბლიკის კონსტიტუცია.
1991 წლის 26 მაისს ჩატარებულ საპრეზიდენტო არჩევნებში საქართველოს მოსახლეობამ (87%), ქართველებმა და მათთან ერთად არაქართველთა უდიდესმა უმრავლესობამ საქართველოს პრეზიდენტად აირჩია ბატონი ზვიად გამსახურდია.
მისი აღმატებულება, ბატონი ზვიად გამსახურდია – ერუდიტი, მწერალი, მთარგმნელი, პოეტი, ესეისტი, თეოლოგი, ფილოსოფოსი, ლიტერატურათმცოდნე, პოლიტიკოსი, ადამიანის უფლებათა უდიდესი დამცველი, დაიბადა და აღიზარდა მსოფლიო მნიშვნელობის კლასიკოსის კონსტანტინე გამსახურდიას ოჯახში.
თავისუფლებას მოწყურებული ქართველი ერი დიდი სიხარულით შეხვდა და დიდი ენთუზიაზმით შეუდგა დამოუკიდებელი ქვეყნის აღმშენებლობას, რომელიც, სამწუხაროდ, ძალიან ხანმოკლე აღმოჩნდა…

როგორც მოგვიანებით გაირკვა, არც ელცინის რუსეთს და არც აშშ-ს იმდროინდელ ადმინისტრაციას პრეზიდენტ ჯორჯ H. ჭ. ბუშის ხელმძღვანელობით არ აწყობდათ საქართველოს რესპუბლიკის ძლიერ დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ ჩამოყალიბება: 1991 წელს უკრაინის რადაში გამოსვლისას ბატონმა ბუშმა მიმართა საბჭოთა რესპუბლიკებს, რომ ამ ეტაპზე სსრკ-ს დაშლა შეუძლებელია და შესთავაზა `დემოკრატია~ თავისუფლების სანაცვლოდ.
პარადოქსია, მაგრამ ფაქტია, რომ აშშ-დასავლეთი ევროპა დაუპირისპირდა საქართველოს რესპუბლიკის პირველ და ერთადერთ ლეგიტიმურ პრეზიდენტს, ბატონ ზვიად გამსახურდიას. დაუპირისპირდა ადამიანს, რომელიც ათწლეულების მანძილზე იბრძოდა საბჭოთა იმპერიის წინააღმდეგ. უფრო მეტიც, იმის გამო, რომ ზვიად გამსახურდია იბრძოდა საქართველოს დამოუკიდებლობისა და თვითმყოფადობის შენარჩუნებისათვის და ასევე იღვწოდა პოლიტიკაში საერთაშორისო ნორმების, ზნეობისა და მორალის დამკვიდრებისთვის, აშშ-ს პრეზიდენტმა იგი `დინების საწინააღმდეგოდ ცურვაში~ დაადანაშაულა; ხოლო აშშ-ს ვიცე პრეზიდენტი, ბატონი ჯეიმს ბეიკერი უფრო შორს წავიდა და ბატონ ზვიად გამსახურდიას `დიქტატორი~ უწოდა.
როგორც შემდგომ გამოჩნდა, Aაშშ-დასავლეთი ევროპის ხელისუფალთათვის კარგად აპრობირებული მეთოდია დიქტატორად გამოაცხადონ იმ ქვეყნების პრეზიდენტები, ვინც მათთვის მიუღებელია და ვისი მოშორებაც სურთ…
1991 წლის სექტემბერ-ოქტომბერში დამარცხებულმა კომუნისტურმა ნომენკლატურამ საბჭოთა კავშირის ყოფილი საგარეო მინისტრის ედუარდ შევარდნაძის მეთაურობით, კრიმინალურ ჯგუფებთან ერთად, დასავლეთის მიერ მართულ `ოპოზიციასა~ და კრიმინალურ პრივილეგირებულ საბჭოთა ინტელიგენციაზე დაყრდნობით მოაწყო სახელმწიფო გდატრიალება, რომელშიც მონაწილეობა მიიღო საქართველოს საპყრობილეებიდან სპეციალურად გამოშვებულმა 4000-ზე მეტმა კრიმინალმა.

1991 წლის 22 დეკემბერს, დილის 8 საათზე, მთავრობაზე შეიარაღებული თავდასხმით დაიწყო დამოუკიდებელი საქართველოს რესპუბლიკის წინააღმდეგ დიდი შეთქმულება, რომლის მიზანიც იყო ეროვნული ლეგიტიმური ხელისუფლების დამხობა, ედუარდ შევარდნაძის საქართველოში ჩამოყვანა და საქართველოს ესენგეში შეყვანა, რაც კანონიერი ხელისუფლების განდევნის შემდეგ სრულად განხორციელდა. საქართველოს რესპუბლიკის ხელისუფლების დასამხობად გამოყენებული იქნა სსრკ წითელი არმია, კერძოდ, ამიერკავკასიის შეიარაღებული სამხედრო ნაწილები.
1992 წლის 6 იანვარს 16-დღიანი წინააღმდეგობის შემდეგ საქართველოს რესპუბლიკის ლეგიტიმურმა პრეზიდენტმა, ბატონმა ზვიად გამსახურდიამ დეპუტატებთან და მთავრობის სხვა წევრებთან ერთად დატოვა თბილისი, რათა თავიდან აეცილებინა შემდგომი სისხლისღვრა და სამოქალაქო ომი, გაემგზავრა ჯერ მეზობელ სომხეთში, ხოლო შემდეგ თავი შეაფარა რესპუბლიკა იჩქერიას – ჩეჩნეთს.

აშშ-სა და დასავლეთი ევროპის წამყვანი ქვეყნების ხელისუფალთ საქართველოს რესპუბლიკაში მომხდარი პუტჩი შეაფასეს, როგორც ქართველი ხალხის `თავისუფალი~ ნების გამოვლინება. მათ უგულებელჰყვეს რა საქართველოს რესპუბლიკის ლეგიტიმური ხელისუფლების იარაღის ძალით დამხობა, მხარი დაუჭირეს კრიმინალების სამხედრო ხუნტას იოსელიან-კიტოვან-სიგუას შემადგენლობით და ყველაფერი იღონეს საიმისოდ, რომ 1992 წლის 7 მარტს ედუარდ შევარდნაძე მოსკოვიდან საქართველოში ჩამოსულიყო… შევარდნაძე საქართველოში ვერ ჩამოვიდოდა, ერთნაირად მისაღები რომ არ ყოფილიყო აშშ-სა და დასავლეთი ევროპის ხელისუფალთათვის.
ამ დროისათვის მთელს საქართველოში და განსაკუთრებით კი დედაქალაქ თბილისში ეწყობოდა მშვიდობიანი მანიფესტაციები და მიტინგები ლეგიტიმური ხელისუფლების აღდგენის მოთხოვნით, რომელსაც სამხედრო ხუნტა სისხლში ახშობდა. არნახული ტერორი მძვინვარებდა… დედაქალაქში რომ აღარ ედგომებოდათ, პრეზიდენტ ზვიად გამსახურდიას მომხრეების დიდმა ნაწილმა თავის გადარჩენის მიზნით დასავლეთ საქართველოს, სამეგრელოს მიაშურა, სადაც ასევე მოსახლეობა ერთხმად ითხოვდა კანონიერების აღდგენას საქართველოს მთელ ტერიტორიაზე. ეს გახდა მიზეზი იმისა, რომ უკანონო ფორმირება `მხედრიონმა~ სხვა კრიმინალურ დაჯგუფებებთან ერთად ხუთგზის დალაშქრა და გადაწვა საქართველოს ეს ულამაზესი კუთხე, სადაც მკვლელობასთან ერთად არ ერიდებოდნენ ძარცვას, ადამიანთა წამებას, ახალგაზრდა გოგონების გაუპატიურებას, სხეულის სხვადასხვა ნაწილების მოკვეთას და სხვა საშინელებებს. ყოველივე ამის დამადასტურებელი ვიდეო- მასალა და ნაწამებ ადამიანთა მონათხრობები გადმოცემულია წიგნში `მე ვადანაშაულებ~, რომელიც 2001 წელს გამოიცა საქართველოში.

სწორედ ამ პერიოდში, 1992 წლის 2 დეკემბერს, დიდი ძალისხმევის შემდეგ, საქართველოს რესპუბლიკის ლეგიტიმურ პრეზიდენტს დევნილობაში, ბატონ ზვიად გამსახურდიას მიეცა საშუალება დასავლეთ ევროპაში გამგზავრებულიყო. იგი ეწვია ჯერ ჰელსინკს (ფინეთი) და შემდეგ ვენას (ავსტრია). მან არაერთი პრესკონფერენცია გამართა, სადაც მთელი მსოფლიოს გასაგონად კიდევ ერთხელ აღნიშნა საქართველოში მომხდარი შეიარაღებული სამხედრო გადატრიალებისა და მისი წასვლის შემდეგ ქვეყანაში დატრიალებული ტერორის შესახებ. ასევე არაერთ გაზეთს, ტელევიზიას, რადიოს მისცა ინტერვიუ… შეხვედრები ჰქონდა ავსტრიის საგარეო საქმეთა სამინისტროშიც!
სამწუხაროდ, მისი ხმა დარჩა ხმად მღაღადებლისად უდაბნოსა შინა…
`ცივილიზებული~, `დემოკრატიული~ აშშ-დასავლეთ ევროპის ქვეყნების ხელისუფალნი სრული დუმილით შეხვდნენ ისეთ ყოვლად უსამართლო და უკანონო ფაქტს, როგორიც ხელისუფლების იარაღის ძალით დამხობაა. უფრო მეტიც, მათ ყველაფერი იღონეს იმისათვის, რომ ხელი შეეშალათ ბატონი ზვიად გამსახურდიასთვის ჩეჩნეთში დაბრუნებულიყო… მათი მცდელობა, ამ გზით აეძულებინათ ბატონი გამსახურდია პოლიტიკური თავშესაფარი მოეთხოვა ევროპის რომელიმე ქვეყანაში, კრახით დამთავრდა – თურქეთისა და ლიტვის პრეზიდენტების ძალისხმევით ბატონმა ზვიად გამსახურდიამ გააღწია ევროპიდან და კვლავ ჩეჩნეთში დაბრუნდა.

1993 წლის აგვისტოში შევარდნაძისა და მისი სამხედრო ხუნტის წყალობით გაჩაღდა სისხლისმღვრელი ომი საქართველოს ძირძველ მიწაზე – აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, რაც გახლდათ შედეგი საქართველოში ხელოვნურად გაღვივებული ეთნოკონფლიქტებისა. ამ ომმა შეიწირა 30 000-ზე მეტი ქართველის სიცოცხლე, 300 000 ქართველი კი გამოძევებულ იქნა საკუთარი საცხოვრისიდან და საკუთარ სამშობლოში ლტოლვილად იქცა. ეს ომი სხვა არაფერი იყო, თუ არა მიზანდასახული გენოციდი, მოწყობილი ქართველი ხალხისა და დამოუკიდებელი საქართველოს რესპუბლიკის მიმართ, რასაც მოჰყვა საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის დარღვევა.
1993 წლის 24 სექტემბერს დასავლეთ საქართველოში, კერძოდ, ქალაქ ზუგდიდში შედგა საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს მესამე მოწვევის მეორე სესია, რომელმაც მიიღო გადაწყვეტილება საქართველოს რესპუბლიკის ლეგიტიმური პრეზიდენტის, ბატონი ზვიად გამსახურდიას საქართველოში დაბრუნებისა და კანონიერი ხელისუფლების იურისდიქციის აღდგენის შესახებ. მისი აღმატებულება, ბატონი ზვიად გამსახურდია, საომარ ქმედებათა აღსაკვეთად და კანონიერების აღსადგენად, საქართველოში დაბრუნდა. საქართველოს არალეგიტიმურმა ხუნტის მემკვიდრე ედუარდ შევარდნაძემ ქვეყნის ლეგიტიმური პრეზიდენტის დაბრუნებას ელცინის რუსეთის სამხედრო საზღვაო ფლოტის მეთაურის, ადმირალ ბალტინის სადამსჯელო ჯარის ნაწილების მოწვევით უპასუხა და ამასთან, აფხაზეთის დედაქალაქი სოხუმი ელცინის რუსეთს ჩააბარა.

ამრიგად, განხორციელდა კიდევ ერთი სადამსჯელო ოპერაცია დამოუკიდებელი საქართველოს რესპუბლიკისა და მისი კანონიერი ხელისუფლების მიმართ. გაგრძელდა საქართველოს რესპუბლიკის ლეგიტიმური პრეზიდენტის, ბატონ ზვიად გამსახურდიას მორიგი დევნა… იგი იძულებული გახდა რამოდენიმე თანმხლებ პირთან ერთად სამეგრელოს ტყეებისთვის შეეფარებინა თავი…
ამავდროულად, ოქტომბრის მეორე ნახევარში (1993), აშშ-ს პრეზიდენტმა, ბილ კლინტონმა წერილი გაუგზავნა ხუნტის მემკვიდრე ედუარდ შევარდნაძეს, სადაც გამოხატა მისდამი მხარდაჭერა და ვაშინგტონში მიიწვია, რაც პოლიტიკური თავშესაფრის მინიჭების დაპირება უფრო იყო, რამეთუ კანონიერების აღდგენის მოთხოვნით საქართველოს რესპუბლიკის ლეგიტიმური პრეზიდენტის, ბატონი ზვიად გამსახურდიას მომხრეების მხრიდან იმ პერიოდში კვლავ გრძელდებოდა დაუმორჩილებლობის აქციები და საპროტესტო მიტინგები.

ბატონო პრეზიდენტო, 1993 წლის 25 ოქტომბერს ვაშინგტონში გაიმართა ევროპის უშიშროებისა და ერთიერთობის საბჭოს მორიგი სხდომა, სადაც მოხსენებით წარდგა საქართველოდან იმ ხანად დაბრუნებული `ნიუ-იორკ თაიმსის~ კომენტატორი, ბატონი თომას გოლცი: `ბატონი გამსახურდია უდაოდ ძალზე პრობლემატური პიროვნებაა, მაგრამ მას აქვს ის, რასაც ჩვენ დემოკრატიულ ლეგიტიმურობას ვუწოდებთ და იგი ხელისუფლებას პუტჩის მეშვეობით ჩამოაშორეს…ედუარდ შევარდნაძის უმთავრესი პრობლემა, რომელსაც ის დღეს საქართველოს მართვისას აწყდება, იმაში მდგომარეობს, რომ მისი ხელისუფლება პუტჩის გზითაა დამყარებული ამ ქვეყნის დემოკრატიულად არჩეული ლიდერის იარაღით დამხობის შემდეგ~…
ჩორრენტ შიტუაციონ ინ Gეორგია ანდ Iმპლიცატიონს ფორ Fორ U.შ. Pოლიცყ. Bრიეფინგ ოფ ტჰე ჩომმისსიონ ონ შეცურიტყ ანდ ჩოოპერატიონ ინ Eუროპე, ჭასჰინგტონ, Dჩ, Oცტობერ 1993.
ბატონო პრეზიდენტო, ქვეყნის დამოუკიდებლობისთვის, სამართლის ნორმების აღდგენისა და პოლიტიკაში მორალისა და ზნეობის დამკვიდრებისათვის ბრძოლა `დემოკრატ~ აშშ-დასავლეთ ევროპის ქვეყნებში პრობლემად მოიაზრებოდა და სამწუხაროდ, დღესაც არაფერი შეცვლილა ამ კუთხით.
შეშფოთებულმა ვაშინგტონმა კვლავ გვერდი აუარა ამ განცხადებას და შეწუხებულმა – შევარდნაძეს არაფერი დაუშავდესო, სახელმწიფო მდივანი ვარენ ქრისტოფერი სასწრაფოდ და საგანგებოდ მიავლინა მოსკოვს, რათა მიეღო გარანტია, რომ ელცინის რუსეთის არმია ნამდვილად დაიცავდა საქართველოს დამაქცევარ ედუარდ შევარდნაძესაც და მის უკანონო დე-ფაქტო ხელისუფლებასაც. ასე და ამგვარად, აშშ-ს ადამინისტრაციამ კიდევ ერთხელ დაიცვა `დემოკრატია~ საქართველოში ლეგიტიმური ხელისუფლების დამხობის შემდეგ…
ბილ კლინტონის ადმინისტრაციამ სპეციალური სამხედრო დანიშნულების ჯარის ნაწილები მიავლინა საქართველოში შევარდნაძის დაცვის წევრების გასაწრთვნელად.

პუტჩისტების მიერ მოწვეული, კრიმინალური სახელმწიფო საბჭოს მემკვიდრე, სახელმწიფო საბჭოს თავმჯდომარე ედუარდ შევარდნაძემ 1995 წლის ნოემბერში გამართულ უკანონო, ფალსიფიცირებული არჩევნებით მიიღო საქართველოს პრეზიდენტის პოსტი…
ამ დროს საქართველოს რესპუბლიკის კანონმდებლობის მიხედვით ბატონი ზვიად გამსახურდია კვლავ საქართველოს რესპუბლიკის პრეზიდენტი იყო და ამ თანამდებობაზე არჩეული იყო 5 წლის ვადით – 1996 წლის 16 მაისამდე… მიუხედავად სახელმწიფო გადატრიალებისა, ბატონი ზვიად გამსახურდია არ გადამდგარა და არც საქართველოს რესპუბლიკის კანონიერი უზენაესი საბჭოს ლიკვიდაცია არ გამოუცხადებია.

ყველაფერი დამთავრდა იმით, რომ 1993 წლის 31 დეკემბერს, 00 საათსა და 30 წუთზე შევარდნაძის ხუნტისა და მისი სპეცსამსახურების მიერ განხორციელდა ტერორისტული აქტი – ვერაგულად მოკლეს საქართველოს რესპუბლიკის ლეგიტიმური პრეზიდენტი, ბატონი ზვიად გამსახურდია… მკვლელობა დღესაც გამოუძიებელია. რაც დრო გადის, მით უფრო იგრძნობა სიმძიმე დანაშაულისა, რომელიც ქართველი ერის მიმართ იქნა ჩადენილი როგორც შინაური, ასევე გარეშე (აშშ-ს იმდროინდელი ადმინისტრაცია, ელცინის რუსეთი, დასავლეთი ევროპა) მტერთა მიერ 1991–1993 წლებში.
ფაქტია, ტყვია ესროლეს საქართველოს და ქართველი ერის მომავალს და ამაზე პასუხი არავის უგია:
განადგურებულია ქართული სკოლა, უმაღლესი სასწავლებელი, მეცნიერებათა აკადემია;
გაყიდულია მიწა, წყალი, ტყე, სტრატეგიული მნიშვნელობის ობიექტები;
ფაქტიურად, ქვეყანაში არ არსებობს ეკონომიკა. საქართველო მსოფლიო სავალუტო ფონდისა და აღვირახსნილი ბანკირების სათარეშო ობიექტია;
საგარეო ვალმა ქვეყანაში, რომლის მოსახლეობაც 3 მილიონამდეა, 10 მილიარდს გადააჭარბა;
ყოველწლიურად შიმშილითა და ავადმყოფობით 300-ზე მეტი ბავშვი იღუპება. მოსახლეობის დიდი ნაწილი, განსაკუთრებით პენსიონრები შიმშილის ზღვარს მიღმა არიან.
მილიონნახევარზე მეტი ქართველი საზღვარგარეთაა გადახვეწილი ლუკმა-პურის საშოვნელად…
ბატონო პრეზიდენტო, 26 წელზე მეტია საქართველოს მოღალატე დე-ფაქტო ხელისუფალთა ხელით ყველა შესაძლო ფორმით ხორციელდება საქართველოს ნგრევა და ქართველთა გამიზნული გენოციდი. ხუნტის მემკვიდრე დე-ფაქტო ხელისუფლების ერთერთი წარმომადგენელი, პრემიერ-მინისტრი გიორგი კვირიკაშვილი ამ მოკლე ხნის წინ ვიზიტით თეთრ სახლში ბრძანდებოდა…

კანონიერი ხელისუფლების დამხობამ იმდროინდელ აშშ-ს ხელისუფლებას საშუალება მისცა ინვესტიციები განეხორციელებინა ისეთ სფეროში, რაც ბიოლოგიური იარაღის წარმოებას უკავშირდება. 2002 წელს აშშ-მ საქართველოსთან გააფორმა შეთანხმება `ტექნოლოგიებისა და პათოგენების სფეროში თანამშრომლობის შესახებ, რომელიც უკავშირდება ბიოლოგიური იარაღის განვითარებას და ამავე სფეროში ინფორმაციის გაუვრცელებლობას~! 2011 წელს აშშ-ს თავდაცვის უწყებამ განახორციელა 300 მილიონიანი ინვესტიცია და დედაქალაქში, სართაშორისო აეროპორტის მახლობლად სენატორების ლუგარ-ნანის პროგრამის მიხედვით აშენდა ლაბორატორია, რომელსაც რიჩარდ ლუგარის სახელი ეწოდა. ამ პროგრამის ფარგლებში სულ 22 ლაბორატორიაა აშენებული, სადაც მიმდინარეობს განსაკუთრებით საშიში დაავადებების ბაქტერიებისა და შტამების შესწავლა, მათ შორის ჯილეხის, ქათმის (H5N1) და ღორის (H1N1) გრიპისაც… ექსპერიმენტები მიმდინარეობს საქართველოს მოსახლეობაზე სხვადასხვა გრიპის ვირუსით ან საექსპერიმენტო ვაქცინით. ქართველ ხალხზე ასეთი `ზრუნვის~ შედეგად საქართველოში მნიშვნელოვნად გაიზარდა სხვადასხვა ონკოლოგიური დაავადებები, როგორც მოზრდილებში, ასევე ბავშვებში, გავრცელებულია ფარისებრი ჯირკვლის სიმსივნე და სხვა პათოლოგიები და ბევრი სხვა დაავადებებიც… შესაბამისად, მნიშვნელოვნადაა გაზრდილი სიკვდილიანობაც… `მსგავსი ლაბორატორიების შექმნა მიზნად ისახავს ბიოლოგიური იარაღის აკრძალვის შესახებ კონვენციისთვის გვერდის ავლას. `ლუგარის ლაბორატორია აეროპორტთან ახლოს მდებარეობს, ბომბების ჩატვირთვასა და იქიდან ვირუსების სხვა ობიექტებზე გადატანას დიდი დრო არ დასჭირდება~, – ბრძანა საქართველოს დე-ფაქტო პრეზიდენტ სააკაშვილის ყოფილმა მრჩეველმა, ბატონმა ჯეფრი სილვერმანმა…

ეს და ბევრი სხვა უწესრიგობანი ხდება მსოფლიოში მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, რაზეც 2007 წელს ისაუბრა რუსეთის პრეზიდენტმა, ბატონმა ვლადიმერ პუტინმა მიუნხენში გამართულ კონფერენციაზე. იგი წინ აღუდგა აშშ-ს მცდელობას ერთპოლუსიანი მსოფლიოს შექმნის შესახებ. ასევე დაგმო ამ ქვეყნის მისწრაფება მსოფლიო ჰეგემონიისკენ. მან ბრძანა, რომ 1999 წელს ხელმოწერილი იქნა ევროპის ადაპტირებული ხელშეკრულება, რომელიც ითვალისწინებს ევროპაში ახალ გეოპოლიტიკურ ვითარებას და ვარშავის ბლოკის ლიკვიდაციას. ნატოს ქვეყნებმა უარი განაცხადეს – ამ ხელშეკრულებას არ მოაწერდნენ ხელს, ვიდრე რუსეთი არ გაიტანდა თავის სამხედრო ბაზებს საქართველოდან და მოლდოვადან. როგორც ბატონმა პუტინმა ბრძანა, საქართველოდან, პრეზიდენტ სააკაშვილთან შეთანხმებით დაწყებული იყო და დაჩქარებული ტემპებით მიდიოდა კიდეც რუსული შეიარაღებული ძალების გაყვანა…
სწორედ ამ დროს დასავლეთის რეაქციული ძალების მიერ შთაგონებულმა საქართველოს დე-ფაქტო პრეზიდენტმა სააკაშვილმა წამოიწყო ტრაგიკული ავანტიურა – შუაღამისას მისი ბრძანებით ქართული საჯარისო ფორმირებები თავს დაესხნენ შიდა ქართლს, ეგრეთ წოდებულ სამხრეთ ოსეთის დედაქალაქ ცხინვალს და მძინარე მოსახლეობას ბომბები დაუშინეს. (იხილეთ დასკვნა, გამოქვეყნებული ევროკავშირის სპეციალური მისიის მიერ ქალბატონ ჰაიდი ტალიავინის ხელმძღვანელობით).

მიხეილ სააკაშვილი ამ ნაბიჯს ვერ გადადგამდა, დასავლეთი სამხედრო დახმარებას რომ არ დაჰპირებოდა… სხვათა შორის, ქალაქ სენაკის სამხედრო ბაზა, რომელიც რუსეთის ავიაციამ დაბომბა, გადავსებული იყო ამერიკული იარაღით… იმხანად მთელი სოცქსელები მოიცვა სააკაშვილის ფოტომ, სადაც ის ტელეფონის ყურმილით ხელში სასოწარკვეთილი და შეშფოთებული საკუთარ ჰალსტუხს ღეჭავს… მაგრამ უკვე ძალიან გვიან იყო…ეს ომი, რა თქმა უნდა, საქართველოს დამარცხებით დამთავრდა, რასაც მოჰყვა ქართველთა მორიგი მსხვერპლი, დანგრეული სოფლები, ლტოლვილების ახალი ტალღა და ყველაზე უმძიმესი, რუსეთის ხელისუფლების მიერ აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის დამოუკიდებლობის აღიარება… ფაქტობრივად, საქართველოს ტერიტორიის 20% პროცენტი დაიკარგა… თუმცა, რუსეთის მხრიდან ეს აღიარება არ მოხდებოდა, რომ არა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის არსებობის მანძილზე ყველაზე სამარცხვინო პოლიტიკური მოვლენა, როდესაც ჯორჯ ბუშის (ახალგაზრდა) ადმინისტრაციის ზეწოლით 77 ქვეყანამ აღიარა კოსოვოს დამოუკიდებლობა და მსოფლიოში ასეთი უკანონობის პრეცედენტი შექმნა…
ბატონო პრეზიდენტო, აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკას დამოუკიდებლობა გამოცხადებული ჰქონდა ჯერ კიდევ 1999 წელს. შეგახსენებთ, რომ ამავე წელს აშშ-პრეზიდენტის ბილ კლინტონისა და ნატოს ჯარების მიერ განხორციელდა სპეცოპერაცია იუგოსლავიის წინააღმდეგ. 2008 წლის 17 თებერვალს კოსოვოს ასამბლეამ გამოაცხადა კოსოვოს სერბეთისგან გამოყოფა, რაც აღიარებული იქნა აშშ-ს, ევროკავშირისა და გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის გენერალური ასამბლეის მიერ. სწორედ ამ ფაქტმა გზა გაუხსნა რუსეთს ეღიარებინა ძირძველი ქართული მიწა-წყლის, აფხაზეთისა და შიდა ქართლის, ეგრეთ წოდებული სამხრეთ ოსეთის დამოუკიდებლობა… ყველა ეს უბედურება, რაც თავს დაატყდა საქართველოს 1991 წლის 6 იანვრის შემდეგ, შედეგია კანონიერი ხელისუფლების დამხობისა.

ამ ბოლო ხანებში იყო ასევე ტერორისტების საქართველოს ტერიტორიაზე შემოსვლისა და გადაადგილების არაერთი შემთხვევა… რაც შეეხება მიგრაციას, ისეთი ფორმით მიმდინარეობს უცხოტომელების საქართველოში გამიზნული შემოყვანა, რომ თუ ასე გაგრძელდა, მოკლე ხანში ქართველებიც, ჩრდილო ამერიკის კონტინენტზე მცხოვრები აბორიგენი ერის მსგავსად, რეზერვაციაში აღმოვჩნდებით…
მაპატიეთ, თქვენო აღმატებულებავ, თუ სიტყვა გამიგრძელდა. ეს მხოლოდ მცირე ჩამონათვალია იმ უბედურებისა, რასაც ადგილი აქვს საქართველოში ბოლო 26 წლის მანძილზე და შედეგია საქართველოს რესპუბლიკის ლეგიტიმური ხელისუფლების სამხედრო შეიარაღებული გადატრიალებისა, რამაც დასაბამი მისცა საქართველოში უკანონობისა და უსამართლობის აღზევებას… ეს კი ძირს უთხრის ქართული სულიერებისა და თვითმყოფადობის ხუთიათასწლოვან ისტორიას. თუმცა ლეგიტიმურ ხელისუფლებათა დამხობის პროცესი საქართველოს რესპუბლიკით არ დაწყებულა და არც მისით დასრულებულა… შემდეგ იყო `არაბული გაზაფხული~, უკრაინაში იანუკოვიჩის ხელისუფლების იარაღის ძალით დამხობა და აგერ უკვე 6 წელია მიდის ყოვლად უსამართლო სისხლისმღვრელი ომი სირიაში, მისი პრეზიდენტისა და მთავრობის წინააღმდეგ… აღარაფერს ვამბობ ცენტრალურსა თუ სამხრეთ ამერიკის კონტინენტზე მიმდინარე სახელმწიფო გადატრიალებათა (სამხედრო თუ საპარლამენტო) შესახებ დაწყებული ნიკარაგუით გასული საუკუნის 80-იანი წლებიდან, დაგეგმილი და ხელშეწყობილი თქვენს წინამორბედ ხელისუფალთა მიერ.

ბატონო პრეზიდენტო, თვალყურს ვადევნებ რა თქვენს მოღვაწეობას, ვხედავ რაოდენი სირთულეებისა და წინააღმდეგობათა დაძლევა გიწევთ თქვენი ქვეყნის სამართლის ნორმებისკენ შემობრუნების გზაზე. იმედს გამოვთქვამ, რომ ეს წერილი, გარკვეულწილად, მოგაწვდით დამატებით ინფორმაციას თქვენს წინამორბედ ხელისუფალთა მოღვაწეობის შესახებ და გაგიადვილებთ ბრძოლას მსოფლიოში მშვიდობის დასამყარებლად… ერთად ვუთხრათ უარი უხეშ სამხედრო ძალას და გადავაქციოთ პლანეტა დედამიწა მართლაც მშვიდობისა და სიყვარულის ოაზისად!…
როგორც საქართველოს რესპუბლიკის დღემდე ერთადერთი ლეგიტიმური პრეზიდენტი, ბატონი ზვიად გამსახურდია ბრძანებდა:
`იარაღი უძლურებაა! ძალა არის ზნეობა, სიმართლე, მორალი~!
ქართველი ხალხი დღესაც იმ იმედითაა, რომ აღსდგება საქართველოში კანონიერი ხელისუფლების იურისდიქცია, რაც ერთადერთი გზაა საქართველოსა და ქართველი ერის გადასარჩენად.
თქვენც ხომ იმ იმედით აგირჩიათ ამერიკის მოსახლეობის გონიერმა ნაწილმა, რომ ქვეყნის ცხოვრების სამართლიან პრინციპებზე გადსავლას დაპირდით?!…
გფარავდეთ ღმერთი სიყვარულისა და ჭეშმარიტებისა!

* * *
ბატონო პრეზიდენტო, ეს წერილი უკვე დასრულებული იყო, როდესაც მომაწოდეს ინფორმაცია, რომ აშშ-ს ელჩი საქართველოში, ბატონი იან კელი დაინტერესდა საქართველოს პრზიდენტის, ბატონ ზვიად გამსახურდიას მკვლელობით და მიუთითა კიდეც გამოძიების დაწყების შესახებ. მინდა ბატონ ელჩს შევახსენო, რომ ჯობს გამოძიება დაიწყოს ფაქტიდან, როდესაც 1990 წლის ნოემბერში კუნძულ მალტაზე, ერთ-ერთი სამხედრო კრეისერის ბორტზე შედგა შეხვედრა საბჭოთა კავშირის ხელმძღვანელობას – მიხეილ გორბაჩოვს, ედუარდ შევარდნაძეს და აშშ-ს მაშინდელ პრეზიდენტ ჯორჯ ბუშსა და ვიცე- პრეზიდენტ ჯეიმს ბეიკერს შორის. სწორედ ამ შეხვედრაზე შეთანხმდნენ, რომ საბჭოეთი თმობდა თავის გავლენას ბალტიის ქვეყნებსა და აღმოსავლეთ ევროპაზე, ხოლო ყველა დანარჩენი რესპუბლიკა სახეშეცვლილი ესენგეს შემადგენლობაში დარჩებოდა… ასევე, გორბაჩოვ-შევარდნაძემ მიიღო სიტყვიერი დაპირება, რომ ნატო აღმოსავლეთით არ გაფართოვდებოდა, რაც ცრუ დაპირება აღმოჩნდა… ფაქტობრივად, ამ შეხვედრაზე გადაწყდა დამოუკიდებელი საქართველოს რესპუბლიკისა და მისი დღემდე ერთადერთი კანონიერი პრეზიდენტის, ბატონ ზვიად გამსახურდიას ბედიც…

მეტის ნახვა
7-11-2017, 18:16


რუსულ ტელეარხებზე ლალი მოროშკინას გამოჩენას ქართულ საზოგადოებაში ყოველთვის არაერთგვაროვანი შეფასებები მოჰყვება. ზოგისთვის ყოფილი სახელმწიფო მოხელეს რუსეთში ვიზიტები და რუსულ ტელევიზიებში გამოჩენა ქვეყნის მტრობაა, ზოგისთვის კი დაკარგული ტერიტორიების მშვიდობიანად დაბრუნების გეგმის ნაწილი. „მე ევროპული ქვეყნიდან ვარ და მივეჩვიე, რომ ქალებს უსმენენ“ – ასე გააჩუმა ლალი მოროშკინამ ოპონენტი რუსეთის პირველ არხზე გამართულ გადაცემაში, სადაც მიხეილ სააკაშვილს მოღალატე უწოდა: „ამ ადამიანმა საქართველოს უღალატა. მან უარი თქვა საქართველოს მოქალაქეობაზე. ცხრა წლის მანძილზე ის ნამდვილ ბოროტებას წარმოადგენდა“ – განაცხადა ლალი მოროშკინამ.

რა აზრი აქვს ჩრდილოელ მეზობელთან დიალოგს „მცოცავი ანექსიის“ პირობებში და რის მიღწევას ცდილობს რუსულ ტელევიზიებში აქტიურობით? ამ და სხვა თემებზე „საერთო გაზეთს“ ლალი მოროშკინა ესაუბრა:

– თავიდან რუსეთის ტელევიზიებში გამოჩენისგან თავს ვიკავებდი, მაგრამ მერე მივხვდი, რომ ძალიან დიდი ტრიბუნის გამოყენების შანსი მქონდა, რომელიც რუსეთის გარდა, უკრაინას, ევროპას და ამერიკას მოიცავს. მივხვდი, რომ, ამ ტრიბუნიდან შემიძლია ვთქვა, თუ რა ხდება საქართველოში, როგორ უნდა მოხდეს ქვეყნებს შორის ნორმალური კონტაქტების აღდგენა და ა.შ. რუსი საზოგადოება არაერთგვაროვანია. მისი უდიდესი ნაწილი მზადაა საქართველოსთან მოლაპარაკებებისთვის და ახლა მხოლოდ ჩვენი გადასაწყვეტია, თუ სახელმწიფოს მხრიდან, ვინ ჩაერთვება ამ მოლაპარაკებებში.

– ოვაციები რა თქმა უნდა, სასიამოვნოა, მაგრამ დაკარგული ტერიტორიების დასააბრუნებლად, მარტო ეს არ კმარა..

– თითქმის ათწლიანი პაუზის შემდეგ, რუსეთში ჩავდივარ როგორც ექსპერტი და პოლიტოლოგი და „პატრიოტთა ალიანსის“ ვიზიტს თუ არ ჩავთვლით, სრულიად მარტო ვარ. ვისაც ნაციონალების ფარსში მონაწილეობა და თავის დაბრმავება უნდა, დაიბრმავოს, მე კი ჩემს საქმეს ვაკეთებ. მინდა ვაჩვენო რუსეთს, რომ საქართველო მზად არის, დაიწყოს მოლაპარაკება ტერიტორიების დასაბრუნებლად. პირველ რიგში, 2008 წლამდე სტატუს კვოზე ანუ კოდორზე და ახალგორზეა საუბარი. თუ არავინ ჩავიდა და ამ თემებზე საუბარი არ დაიწყო, თავისით ვის და რა დაუბრუნებია? არც ის უნდა დაგვავიწყდეს, რომ რუსეთში საარჩევნო წელი მოდის და საპრეზიდენტო არჩევნებში ქსენია სობჩაკიც მიიღებს მონაწილეობას.

– ამით რისი თქმა გსურთ?


– ეს იმას ნიშნავს, რომ რუსეთი ახლებურ ხედვაზე და ახლებურ სახელმწიფო წყობაზე გადადის და ვფიქრობ, მხოლოდ დაკარგულ ტერიტორიებზე საუბრის კი არა, სერიოზული ურთიერთობების დალაგების შანსი გვექნება.

– თქვენი და „პატრიოტთა ალიანსის“ მოსკოვში ვიზიტებმა „მცოცავი ანექსია“ ვერ შეაჩერა. შეიძლება ვივარაუდოთ, რომ რუსეთს საუბრის გარდა, სხვა რაღაცას ელის ჩვენგან..


– რაღაც სხვას ნამდვილად ელის. რუსეთი სახელმწიფო დონეზე ურთიერთობას ელის და არა ოპოზიციურ პარტიებთან და ცალკეულ ელემენტებთან. ვიმეორებ, მე ერთგვარი ხიდი ვარ ორ მთავრობას შორის, დანარჩენი უკვე საქართველოს მთავრობის გადასაწყვეტია, თუ ვის გააგზავნიან სამთავრობო სტრუქტურებიდან რუსეთში, რომ ტერიტორიების დაბრუნებაზე საუბარი დავიწყოთ. გერმანიამ ებრაელები გაანადგურა, მაგრამ ომის შემდეგ, ამ ერებმა მშვიდობაზე საუბარი შეძლეს და მოლაპარაკებების მაგიდას მიუსხდნენ. დღეს ისრაელი თავის ახალგაზრდებს გერმანიაში სასწავლებლად აგზავნის. ჩვენზეა დამოკიდებული, რას ავირჩევთ – ევროპულ გზას თუ პალესტინა-ისრაელის დაუსრულებელი ომის გზას და მთელი ცხოვრება ომში ვიქნებით..

– თქვენი აზრით, მოლაპარაკებების დაწყების შემთხვევაში, იქნება თუ არა რუსების მოთხოვნებს შორის, დასავლურ ორიენტირებზე და ევრო-ატლანტიკურ კურსზე უარი თქმა?

– არა, ზუსტად ვიცი, რომ არ იქნება. ეს მოსაზრება ნაციონალების არასწორი პროპაგანდის შედეგია და სხვა არაფერი. თურქეთი რუსეთის პარტნიორია, ამ აქვეყანაში დიდი ბიზნეს-ინტერესები აქვს, ერდოღანი ხშირად ჩადის მოსკოვში და მისთვის ნატოდან გამოსვლა არავის უთხოვია და ჩვენ რატომ მოგვთხოვენ?

– მაშინ რა არის ამ მოლაპარაკებებში რუსების ინტერესი? რას ელიან?

– ელიან იმას, რომ აღდგეს დიპლომატიური ურთიერთობა, რისი არა ერთი მოთხოვნა იყო. მეზობელთან ურთიერთობის გაფუჭება მხოლოდ იდიოტს შეიძლება უნდოდეს. წარმოიდგინეთ, საომარი მდგომარეობის მიუხედავად, რუსეთს უკრაინასთან აქვს დიპლომატიური ურთიერთობა და საქართველოსთან, სადაც ომი დამთავრდა, არა. რუსეთს ჭირდება პარტნიორი ქვეყნები, ჭირდება საქართველოდან იაფი პროდუქტი, იაფი მუშახელი და ამაზე არის მოთხოვნა.

– ბევრს ეგონა, რომ რუსეთ-საქართველოს ურთიერთობებში მთავარ დაბრკოლებას სააკაშვილის ფაქტორი წარმოადგენდა და ხელისუფლების შეცვლის შემდეგ, ორ ქვეყანას შორის უთიერთობა ახალ ფაზაში გადავიდოდა. მოხდა თუ არა ასე და თუ არა, რატომ?

– ძალიან კარგად მახსოვს, „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ, პუტინმა ქართული მხარე მოსკოვში მიიპატიჟა. ამას მოჰყვა კინკლაობა, მარგველაშვილი უნდა წასულიყო თუ ღარიბაშვილი, რადგან პრემიერმა და პრეზიდენტმა ვერ გაიყვეს რომელს რომელი რანგის შეხვედრებზე უნდა ევლო. თუ გახსოვთ, ეს იყო ძალიან სერიოზული დაპირისპირება, რაც იმით დამთავრდა, რომ პროცესები დროში გაიწელა და შემდეგ ყველაფერი ჩაწყნარდა. დღეს, როდესაც სარკოზით დაწყებული, მაკრონით დამთავრებული, ძველი და ახალი პრეზიდენტები ერთმანეთს ასწრებენ პუტინთან მოლაპარაკებებზე ჩასვლას, „სირაქლემას პოზიცია“ კარგს არაფერს მოგვიტანს. კულტურულ დონეზე, რუსეთთან პრობლემა მოგვარებულია, მაგრამ ტაშ-ფანდურის გარდა, აუცილებელია, რომ ტერიტორიების დაბრუნებაზე და მცოცავ ანექსიაზე დავიწყოთ საუბარი.

– საუბრის დროს თქვით, რომ კულტურულ დონეზე, რუსეთთან პრობლემა მოგვარებულია. იქნებ დაგვიკონკრეტოთ, რა იგულისხმეთ?

– ვიგულისხმე, რომ ცნობილი მომღერლები, კახუჩელადან და ნინო ჩხეიძიდან დაწყებული და მგზავრებით დამთავრებული, რომლებიც თავიდან ძალიან აპროტესტებდნენ რუსეთში ვიზიტებს, დღეს რუსეთში ძალიან მაღალ სცენებზე დგანან. მგზავრები უკვე რუსეთში პოპულარული ჯგუფია და კახუჩელა უამრავ რუსულ გადაცემაში მონაწილეობს. რეალურად, ამჟამად რუსეთში იმდენი ქართველი მოღვაწეობს, რამდენიც მგონი, საქართველოში აღარ დარჩა და მათი უმეტესობა სწორედ ნაციონალური მოძრაობის აპოლოგეტი გახლავთ. მე ადრეც ვთქვი, რომ ესაა ქვეყანა, სადაც სოფო შევარდნაძე წამყვანია, სადაც ქართველი რეჟისორები რეზო გიგინეიშვილი და სხვები არაჩვეულებრივ ფილმებს იღებენ, სადაც ანშლაგებით იმართება ქართული კონცერტები, იხსნება ქართული რესტორნები და მიდის ქართული პროპაგანდა, მაგრამ საქართველოს ხელისუფლება თუ არ ჩაერთო მოლაპარაკებებში, მით უმეტეს, რომ რუსეთის მხრიდან ამის სურვილი არის, მაშინ საერთოდ ყველაფერზე უნდა ვთქვათ უარი. უარი ვთქვათ რუსეთიდან ფულის გზავნილებზე და ჩვენ ვიცით, რომ საქართველოში განხორციელებული ფულადი გზავნილების მიხედვით, რუსეთი პირველ ადგილზეა. ნუ შემოვუშვებთ რუს ტურისტებს, რომლებიც ჩვენთან შემოსული ტურისტების თითქმის 80% შეადგენენ, უარი ვთქვათ მილიონ 200 000 ქართველზე, რომელიც იქ ცხოვრობს, დავიბრმავოთ და დავიყრუოთ თავები და გავაგრძელოთ ცხოვრება, რომელიც დაკარგულ ტერიტორიებთან არ და ვერ მიგვიყვანს. არჩევანი ჩვენი გასაკეთებელია და რაც უფრო სწრაფად, მით უკეთესია.

ნელი თორდია

მეტის ნახვა
6-11-2017, 21:15