გვესაუბრება პოლიტი, ფსიქოლოგი რამაზ საყვარელიძე:

_ ბატონო რამაზ, პოლიტიკაში დაბრუნების შემდეგ, ბიძინა ივანიშვილმა ერთ-ერთ ტელეკომპანიას პირველი ინტერვიუ მისცა. რა შთაბეჭდილება დაგრჩათ, რამდენად შეიძლება მისი გზავნილები ქართულ პოლიტიკაში ახალი ეტაპის დასაწყისად მივიჩნიოთ?

_ დიახ, დამრჩა შთაბეჭდილება, რომ მისი საზოგადოებაში გამოჩენა, პოლიტიკაში ახალი ეტაპის დასაწყისია, რადგან ბევრი კომპონენტი, რაც მის ინტერვიუში გაჟღერდა პრინციპულად ახალია. მნიშვნელოვანია, რომ ივანიშვილი წარმოჩინდა არა როგორც "ქართული ოცნების" დამცველი, არამედ როგორც ქართული პოლიტიკური და ეკონომიკური ცხოვრების ბეიღბალზე მზრუნველი ადამიანი. სასურველია, ამაში წამყვანი როლი "ქართულ ოცნებას" ჰქონდეს, ოღონდ, ეს, უკვე, ბატონი ბიძინასთვის აუცილებლობას არ წარმოადგენს. თუკი თუნდაც, "ქართული ოცნების" პოზიციე- ბის შესუსტება, რიგ შემთხვევებში, პოლიტიკური ან ეკონომიკური ცხოვრებისთვის უკეთეს შედეგს მოიტანს, ინტერვიუდან ნათლად დავინახეთ, რომ ივანიშვილი ამ ნაბიჯზე წამსვლელია. ანუ, მის გამოსვლაში ჩანდა, რომ ქვეყანა უფრო წინ იყო დაყენებული, ვიდრე პარტია.

_ ივანიშვილმა ინტერვიუში აღნიშნა, რომ "ქართული ოცნება" მას ნაკლებად იცავდა. საინტერესოა, საერთოდ, დარჩა კი ივანიშვილს თავისი გუნდი ანუ, არის კი "ქართული ოცნება" მისი გუნდი?

_ არ ვიცი რა მიზეზით, მაგრამ "ქართულ ოცნებაში" რომ გუნდურობა მოისუსტებს, რაც ივანიშვილმა აღნიშნა, ეს ფაქტია. გამომწვევი მიზეზი შეიძლება ბევრნაირი იყოს: ძირითადად, პირველები გუნდიდან ისინი წავიდნენ, ვინც მიპატიჟებულნი იყვნენ _ "რესპუბლიკელები" და ალასანია. საკუთრივ, "ქართული ოცნება" დარჩა, ოღონდ, მასში წინ წამოიწია სხვა თაობამ, რომლისთვისაც ივანიშვილის ღვაწლი, რაც მას საქართველოს ისტორიის წინაშე მიუძღვის, ისეთი მნიშვნელოვა-ნი არ იყო, როგორც ადრინდელი თაობებისთვის. კერძოდ, ის რომ სააკაშვილის რეჟიმი მოირღვა _ ივანიშვილმა დაამარცხა, ეს დიდ, გარდამტეხ მოვლენად ითვლება თუ არა ახალგაზრდა თაობისთვის, ძნელი სათქმელია. ნუ დაგვავიწყდება, რომ სააკაშვილის პოლიტიკის ერთ-ერთი ხაზი უფროსი თაობის ჩარეცხვა გახლდათ. ეს თაობა ჩაირეცხა უმაღლესი სასწავლებლებიდან, მთავრობიდან, პოლიტიკური ცხოვრებიდან და ყველგან ახალგაზრდები შემოვიდნენ. ღმერთმა უმრავლოს საქართველოს ახალგაზრდები, მაგრამ ვიქეცით ქვეყნად, სადაც შეიძლებოდა მინისტრი 22 წლის ყოფილიყო, პარლამენტარის საშუალო ასაკიც ძალიან დაბალი იყო და ა.შ. თუ თვალს სხვა ქვეყნის პოლიტიკურ ჯგუფებს გადავავლებთ, იქ, ჭაღარა თავები ძალიან ბევრია.

ეს არ ნიშნავს, რომ მთელი პოლიტიკური ელიტა იმ ტიპის უნდა იყოს, რაც საბჭოთა კავშირის დროს გახლდათ _ საბჭოთა ლიდერი ყოველ მეორე დღეს იცვლებოდა იმიტომ, რომ ასაკი უწევდა და იმ პოლიტბიუროში ახალი მოხუცი შედიოდა. ეს კიდევ მეორე უკიდურესობაა. მაგრამ უკიდურესობაა ისიც, როდესაც აკლიათ პოლიტიკოსებს ცხოვრებისეული გამოცდილება. ადამიანს მოსამართლედ 35 წლამდე არ ნიშნავენ, ცხოვრებისეული გამოცდილება საკმარისი არ აქვსო. აღმოჩნდა, რომ ყველა სხვა თანამდებობაზე ცხოვრებისეული გამოცდილება საჭირო არ ყოფილა. ასეთ უკიდურესობაში გადაზარდა სააკაშვილმა ქვეყნის პროცესები და შეჭაღარავებული თავები ქართულ სინამდვილეში გაქრა. წეღან ვახსენე, უცხოეთში პოლიტიკაში ბევრი ჭაღარა თავია-მეთქი, მაგრამ იქ, ახალგაზრდებიც არიან. მათი სტილი ახალგაზრდების წინ წამოწევაა, მაგრამ ითვლება, რომ სხვადასხვა თაობის ხალხი გადაწყვეტილების მიღებაში, დაახლოებით, ერთნაირად უნდა მონაწილეობდნენ. ეს დემოკრატიის პრინციპია. წარმოიდგინეთ, უნივერსიტეტს მარტო სტუდენტები რომ მართავდნენ, სკოლას კი მარტო მოსწავლეე- ბი და ა.შ. ჩვენ, სამწუხაროდ, დაახლოებით, ასეთი სახელმწიფო მივიღეთ.

_ ივანიშვილმა ინტერვიუში კიდევ რამდენიმე კომპონენტზე გაამახვილა ყურადღება. კერძოდ, ძირითად მიმართულებად საბანკო სექტორში ცვლილებები დაასახელა. მან აღნიშნა, რომ ორმა ბანკმა ქვეყანა გადაჭამა. ეს ბანკები საკმაოდ სერიოზულ ფინანსებს ფლობენ, მათ უკან საერთაშორისო ძალები, დონორები დგანან. ომი რომლის წამოწყებასაც ივანიშვილი აპირებს რამდენად უსაფრთხო და გამარჯვებადი იქნება?

_ ეს ომი, ჯერჯერობით, განცხადების დონეზეა, მაგრამ უფრო ადრე, ბრძოლა ბანკების წინააღმდეგ, კონკრეტული ნაბიჯების გადადგმით ბახტაძემ წამოიწყო. მან შემოიტანა ნორმები, რომლებიც ბანკების მონოპოლიას ზღუდავს. ოღონდ, ვგრძნობ, რომ პროცესი გაგრძელებას ითხოვს შემდეგი მიმართულებით: ბანკი, როგორც წესი, ფინანსური თვალსაზრისით, ძლიერი სტრუქტურაა. საკმარისია მას სხვა ბიზნესის კეთების უფლება და საშუალება მიეცეს, ასე, რა თქმა უნდა, იგი, მონოპოლისტი გახდება და ეკონომიკის სხვა სუბიექტებს, ელემენტარულად, მოსპობს, შედეგად, ეკონომიკური თვალსაზრისით, მონოპოლიზებულ ბაზარს მივიღებთ. ამიტომ, ლაპარაკია იმაზე, რომ ბანკების უფლებები უნდა შეიზღუდოს, მათ არ უნდა ჰქონდეთ თავიანთი პროფილის გარეთ გასვლის საშუალება, არამედ მარტო საბანკო საქმე უნდა აწარმოონ. ჩვენთან მხოლოდ საბანკო სექტორი როდია მონოპოლიზებული. თითქმის, ყველა სექტორი მონოპოლიზებულია.

მაგალითად, მონოპოლიებია ჯანდაცვის სფეროში _ ერთიდაიმავე ფირმას აქვს კლინიკა, ფარმაცევტული ფირმა, დახმარებების გაცემის საშუალება და ა.შ. ანალოგიურად მონოპოლიზებულია ენერგეტიკის სექტორი, ბენზინი. ასე, რომ თუკი ბანკების მონოპოლიზაციის წინააღმდეგ მოძრაობა დაიწყება, სავარაუდოა, რომ მოძრაობა ზოგადად, მონოპოლიების წინააღმდეგ უნდა დაიწყოს. მონოპოლიების გამოა, რომ არ არსებობს საშუალო და მცირე ბიზნესი და შედეგად, სწორედ ამ მიზეზით არ არსებობს სამუშაო ადგილები. დასავლეთის საზოგადოებებში სამუშაო ადგილების ძირითადი პროცენტი საშუალო და მცირე და არა დიდ ბიზნესზე მოდის. იმიტომ, რომ დიდი ბიზნესი ცდილობს ტექნიკური ინოვაციების შეტანით თუ სხვა ხერხებით ხარჯები შეამციროს და რაც შეიძლება ნაკლები ადამიანი დაასაქმოს. საშუალო და მცირე ბიზნესი კი ადამიანებს ასაქმებს. გამოდის, რომ მონოპლიებთან ბრძოლა, ფაქტობრივად, არის ბრძოლა სამუშაო ადგილებისთვის. ამას კი ქვეყნისთვის გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს, რადგან ბოლო 30 წლის მანძილზე მუდმივად სამუშაო ადგილების პრობლემაა. ამავე, 30 წლის მანძილზე სულ მონოპოლიების პრობლემა დგას. აი, სწორედ ამ პროცესის სათავესთან გამოჩნდა ივანიშვილი. ამ ინტერვიუდან გამოიკვეთა, რომ იგი ამ პროცესს ხელს კიდებს, რასაც ქვეყნისთვის დიდი მნიშვნელობა აქვს იმიტომ, რომ თუ მან წარმატებას მიაღწია, ეს ნიშნავს, რომ სამუშაო ადგილების რაოდენობა გაიზრდება.

თუკი გვიან არ არის და დღეს "ქართული ოცნება" როგორც პარტია, მისი ლიდერი ივანიშვილი მონოპოლიების სფეროში მკაფიოდ დააყენებენ რეფორმების საკითხს, ამას გაიტანენ. "ქართულ ოცნებას" როგორც ერთადერთ გავლენიან პარტიას, ამის გატანა შეეძლება. თუ დააგვიანებენ და პოლიტიკური სპექტრი უფრო აჭრელდება, მერე, ეს შანსი, დაიკარგება. ანუ, რეფორმების ის მიმართულება დაიკარგება, რისი სულისკვეთებაც ივანიშვილის ინტერვიუში ჩანდა.

_ ივანიშვილმა ღიად ისაუბრა ეკონომიკური გუნდის, კერძოდ, კვირიკაშვილის შეცდომებზე. ამის გამოსწორების რა ბერკეტი არსებობს?


_ ივანიშვილმა, ამ კუთხით, კრიტიკული ტონი არჩია. კერძოდ, თუკი ქვეყანაში მონოპოლიებს შეინარჩუნებ, უმუშევრობის პრობლემა ყოველთვის იქნება. ერთ-ერთი წამყვანი საბანკო მონოპოლიებია. ფაქტობრივად, ივანიშვილმა კვირიკაშვილს მონოპოლიების შენარჩუნებაში დასდო ბრალი. ბრალდება ეხებოდა არა იმას, რომ კვირიკაშვილმა ან ქუმსიშვილმა რაღაც მიითვისეს, არამედ იმას რომ მცდარი, არასწორი, დანაშაულებრივი კონცეფციით მიდიოდა ქვეყანა მონოპოლიების გაძლიერებისკენ, რაც პრინციპულად გამორიცხავდა სამუშაო ადგილების გაჩენას, გამრავლებას. ივანიშვილი, ჩემი აზრით, ამ არასწორი გზით სიარულის გამო გამწარდა. ეს გზა, თავისთავად, რაზედაც დააყენეს, გააძლიერეს ქვეყნის სიარული, იყო ივანიშვილის მთავარი ბრალდება. სწორედ ამიტომ იყო იგი შეურიგებელი იმასთან, რომ ამ ადამიანებს ქართულ სახელმწიფოებრიობაზე გავლენა შეენარჩუნებინათ.

_ ახლოვდება საპრეზიდენტო არჩევნები. ივანიშვილი ამ თემასაც შეეხო, განაცხადა, რომ შესაძლოა, მათ საერთოდ არ ჰყავდეთ კანდიდატი.

_ ის, რომ ივანიშვილმა განაცხადა: თანახმაა უკან დაიხიოს და ადგილი სხვას დაუთმოს, ამას დიპლომატიურ კორპუსში და ქართველი ანალიტიკოსების იმ წრეებში, რომელთაც მიაჩნიათ, რომ პლურალიზმი ქვეყნისთვის აუცილებელია, დიდი აღფრთოვა- ნება მოჰყვა. მაგრამ ამავე დროს გაჩნდა შიში: თუკი ივანიშვილმა პრეზიდენტის პორტფელი "ნაცმოძრაობას"დაუთმო, არ არის გამორიცხული, პრეზიდენტით შეიარაღებულმა "ნაცმოძრაობამ" ის განახორციელოს, რაც სააკაშვილმა იმავე საღამოს თქვა თავის შეფასებაში _ ჩვენ, გავიმარჯვებთ საპარლამენტო არჩევნებში, მერე დავიჭერთ, წავართმევთ, მიწასთან გავასწორებთ და ა.შ. ანუ, "ნაცმოძრაობის" სახელისუფლო სტილისტიკა, როგორც სააკაშვილმა გამოავლინა, აბსოლუტურად არ შეცვლილა. ძველი სტილისტიკის ცხოვრებით "ნაცმოძრაობის" უკან მობრუნება, ბევრისთვის მიუღებელია. ეს არ უკავშირდება პლურალიზმის საკითხს. ამ წინადადებით, ნორმალური პოლიტიკის პირობებში, ყველა აღფრთოვანებული იქნებოდა, მაგრამ კონკრეტულად "ნაცმოძრაობის" მოსვლა, რომელმაც შეიძლება ისევ ქვეყნის მოშლაზე და ადამიანების ბედზე  გადაიაროს, მიუღებელია იმ პოზიციაში, რაც ინტერვიუში ივანიშვილმა გაახმოვანა.

_ ბუნებრივია, თუ ვაშაძე ან ბაქრაძე გაიმარჯვებს, სააკაშვილს ყველა დანაშაულს ჩამოაწერენ. ამ ყველაფერს რა მოჰყვება?

_ დიახ, ხომ დაწერა სააკაშვილმა, რაც მერე შეიძლება მოხდეს. მან ინტერვიუში იმ მოვლენების სცენარი აღწერა თუ როგორი ცხოვრება გვექნება საქართველოში. მავანი შეეკამათა: კონსტიტუცია არ იცის, ამის უფლება პრეზიდენტს არ აქვსო. სააკაშვილს კონსტიტუცია სულ არ აინტერესებს. პრეზიდენტს რისი უფლებაც აქვს იმის მაქსიმალური გამოყენებით ეცდება ქვეყანა იქამდე მიიყვანოს, რომ მის მიერ დასახული სცენარი შესრულდეს.

_ თუმცა, ჩემი აზრით, პრეზიდენტს საკმაოდ მნიშვნელოვანი უფლებები რჩება, რისი გამოყენებაც მოწინააღმდეგეს მშვენივრად შეეძლება.


_ დიახ, თანაც ისეთ მოწინა- აღმდეგეს, რომელიც მზად არის ქვეყანა დაანგრიოს, ოღონდ კი, ჩვენ, იმ ნანგრევებში მოვყვეთ. ანუ, ქვა-ქვაზე ნუ დარჩენილაო, ამ პრინციპის მოწინააღმდეგესთან გვაქვს საქმე. ყველაფერს რომ თავი დაანებო, იგი, საერთაშორისო ასპარეზზე გადის როგორც ქვეყნის პრეზიდენტი და ქვეყნის გინება ამ პლატფორმიდან, მხოლოდ უარყოფით შედეგს მოიტანს ქვეყნის იმიჯი დარტყმის ქვეშ აღმოჩნდება, რაც ცოტა არ არის. იმიტომ, რომ ერთია როცა ყოფილი პრეზიდენტი აგინებს ქვეყანას და მეორე საკითხია როცა ამას მოქმედი პრეზიდენტი აკეთებს.

_ როგორ ფიქრობთ, რატომ გადადგა ივანიშვილმა ეს ნაბიჯი, ნუთუ მას გააზრებული არ აქვს მოსალოდნელი შედეგი?

_ საერთოდ, ჩვენში დარჩეს და ბევრი თვალსაზრისით, უცნაური ინტერვიუ იყო. არსად, ამ ინტერ- ვიუში, არ ყოფილა ფრაზა _ მე საზოგადოებას მოვუწოდებ… ანუ, პროპაგანდისტული ინტონაცია არცერთ ფრაზას არ ჰქონდა. ამ ინტერვიუთი ივანიშვილი საზოგადოებასთან არ ლაპარაკობდა, მისი ადრესატი ფართო საზოგადოება არ იყო. თუ დავფიქრდებით, შეიძლება დავასკვნათ, რომ მისი ადრესატი იყო საკუთარი პარტია. გამორიცხული სულაც არ არის, რომ ამ ფორმულით _ უარი ვთქვათ საკუთარ კანდიდატზე და პროცესები მივუშვათ, მან სიგნალი თავის პარტიას მიაწოდა. იმიტომ, რომ ეს პირადი კი არა, მისი პარტიის ძალაუფლების შეზღუდვაა. ფაქტობრივად, მან პარტიას აგრძნობინა _ მე, შეიძლება, თქვენი ძალაუფლების შეზღუდვაზე წავიდეო.

_ თქვენ, ერთ-ერთ ინტერვიუში ახსენეთ, საკუთარმა გუნდმა სტალინი იმსხვერპლაო. ანალოგიურ საფრთხეს
ივანიშვილთან მიმართებაში ხედავთ?


_ დიახ, ვხედავ. ჩვენ ინტერვიუში ვახსენეთ, რომ ივანიშვილს რთული ბრძოლა ელის მონოპოლიებთან დაჭიდებაში. უნდა გითხრათ, რომ მას თავის გუნდთან დაჭიდებაშიც რთული ბრძოლა ელის. ეგრე არ არის, რომ გუნდს რასაც გინდა იმას უზამ, ამასაც მოხერხება უნდა, მით უმეტეს, როცა გუნდს ბევრი რამ მიეცი განკარგვისათვის, მერე შეიძლება ამდენი ძალა აღარ აღმოგაჩნდეს. სტალინზე აღარ შევჩერდები, შექსპირმა შემოგვთავაზა მეფე ლირი _ ადამიანი, რომელმაც ძალაუფლება თავის საკუთარ შვილებზე გასცა და მერე, უმწეოდ დარჩა. შვილებმა ეს ძალაუფლება მამის სასარგებლოდ აღარ გამოიყენეს. პარტიის წევრებს რაღა უნდა მოსთხოვო.

თამარ შველიძე

მეტის ნახვა
5-08-2018, 19:13


გვესაუბრება არასამთავრობო ორგანიზაცია "უფლებადამცველთა გაერთიანების" თავმჯდომარე, ადვოკატი ნიკოლოზ მჟავანაძე.

- გასული წლის ზაფხულში, მასობრივი ხანძრების დროს, რომ ვთქვი, პრემიერ-მინისტრი კვირიკაშვილი მოკიდებს თავის მილიონებს ხელს და წავა, ჩვენ კი გაჩანაგებული ტყე და ქვეყანა შეგვრჩება-თქო, "ქართული ოცნების" ფანკლუბმა ლამის ჯვარს მაცვა, ამას როგორ ამბობო, დღეს აღარ მოწონთ კვირიკაშვილი. ყველაზე ამაზრზენი ის არის, რომ ვინც კვირიკაშვილის მზეს ფიცულობდა, ბიძინა ივანიშვილის ცნობილი განცხადების შემდეგ მისი ლანძღვა დაიწყო. არაერთხელ მითქვამს, მათ შორის თქვენი გაზეთის ფურცლებიდანაც, რომ კვირიკაშვილმა გაავსო ხელისუფლება სოროსის ლეკვებით, გაურიგდა ყაჩაღ-ბანდიტ ხაზარაძეს, ეს ვითომდა ეკლესიის დიდი დამცველი, ქვეყნის მოღალატე  "ენჯეოშნიკების" ჭკუაზე დადიოდა. ბიძინა ივანიშვილს რომ ლანძღავდნენ ტელევიზიები, მის დასაცავად მისი ე.წ. გუნდიდან არავის ამოუღია ხმა, იმიტომ ვამბობდით, რომ ბატონ ბიძინას ერთი კაცი არ ყავდა დამცველი მთავრობაში, მერე ეს თვითონვე თქვა.

ბიძინა ივანიშვილს, კიდევ ბევრი კვირიკაშვილი ყავს გვერდით და ამას როცა აღმოაჩენს, შეიძლება ძალიან გვიან იყოს. საქართველოს პრობლემა კოლექტიური ასინეთებია, ეს ივანიშვილის გვერდით მყოფ ხალხსაც ეხება, რომლებსაც ან არასწორი ინფორმაცია მიაქვთ მასთან, ან საერთოდ უმალავენ. ხომ გაირკვა, რომ კვირიკაშვილმა და ქუმსიშვილმა ერთ-ერთი საერთაშორისო ორგანიზაციის დასკვნა დაუმალეს. ეს ქვეყანა საცდელი ლაბორატორია ხომ არ არის, ასე გაგრძელება აღარ შეიძლება, საზოგადოება დაღალა ამ გაუთავებელმა ექსპერიმენტებმა, ძალზე უკმაყოფილოა. უმჯობესი იქნება ბიძინა ივანიშვილმა თვითონ აიღოს ხელში ქვეყნის ბედი, ის იყოს ქვეყნის პრეზიდენტი. სრული სისულელეა განცხადებები, რომ მაინც და მაინც ქალი უნდა იყოს პრეზიდენტი, რატომ, კაცი რომ იყოს, არ შეიძლება? ცხენი ხომ არ "აგვერჩია", არც ის ყოფილა როდისმე პრეზიდენტი, ან რობოტი, აგერ სოფია ჩამოიყვანეს და ბარემის დაგვისვან პრეზიდენტად. მაინც დასავლეთის ბრძანებებს ვასრულებთ, აზროვნება არ გვჭირდება და რომელიმე საელჩო რასაც ეტყვის სოფიას, ისიც უსიტყვოდ შეასრულებს.

საქართველო, ალბათ, ერთადერთი სახელმწიფოა, სადაც ბანკები მართავენ ქვეყანას, მათ ყავთ ხალხი პარლამენტში, იყიდეს ყველაფერი, მათ ხელშია სამშენებლო კომპანიები, "თბილისის წყალი", სამედიცინო სფერო, დაზღვევა, მინერალური წყლები. რეალურად "საქართველოს ბანკი" და "თი-ბი- სი" მართავენ საქართველოს, მთელი ქვეყანა ჯიბეში უდევთ, არადა კანონმდებლობით ბანკებს არაპროფილური საქმიანობა ეკრძალებათ. პარლამენტის თავმჯდომარე რომ აცხადებს, ილიას გზით მივდივარო, რაში გამოიხატება ილიას გზა. ილია ჭავჭავაძემ სათავადაზნაურო (საადგილმამულო) ბანკი ჩამოაყალიბა, რომელიც ქართულ მიწებისა და სხვა უძრავ ქონების გამოსყიდვას ახდენდა უცხოელებისგან და ქართველებს უბრუნებ- და, ამათ რა გამოისყიდეს და დაუბრუნეს ხალხს?

ბიძინა ივანიშვილს მინდა მივმართო, მის გვერდით მდგომი ხალხის უმეტესობა კოლექტიური ასინეთები და კვირიკაშვილები არიან.

ისე, ერთი ინფორმატორის ყოლას, ჯობია რამდენიმე ინფორმატორი გყავდეს, რადგან იმ ერთმა შეიძლება მოგატყუოს, ბევრის შემთხვევაში ინფორმაციას მაინც გადაამოწმებ და შეაჯერებ. უმოქმედოდ ყოფნა დანაშაულის ტოლფასია. კვირიკაშვილი კი წავიდა, მაგრამ მმართველ პარტიაში რამდენიმე დაჯგუფებაა, ყველა თავის მხარეს ექაჩება ებრძვის ერთმანეთს. სააკაშვილის ხელისუფლებას თუ რაიმე წარმატება ჰქონდა, ეს ერთი კაცის მმართველობის პრინციპის დამსახურებაა, ის აქვს დადებითი ამ მმართველობას, რომ რასაც ერთი კაცი იტყვის, ის სრულდება. ახლა ყველა თავისას "უბერავს".

საქართველო ყოველთვის მაშინ იყო ძლიერი, როდესაც ქვეყანაში ცენტრალიზებული მმართველობა იყო. მე თუ მკითხავთ, ჩვენ ძლიერი საპრეზიდენტო მმართველობა გვჭირდება, რომ ამბობენ, პარლამენტი უნდა მართავდეს ქვეყანასო, ვის უნდა დაემორჩილოს მთავრობა, ჩუგოშვილსა და სოროსის სხვა "ბარტყებს"? ახლა გაახსენდათ შრომის კანონმდებლობა რომ არ გვივარგა, აქამდე ხმას რატომ არ იღებდნენ, ბიძინა ივანიშვილის განცხადებას ელოდებოდნენ? თუ გადავხედავთ ჩვენს დამოუკიდებლობის შემდგომ ისტორიას, სამწუხაროდ, ხელისუფლების ყველა პირველი პირი იზოლაციაში იყო, ასე იყო გამსახურდიას დროს, იგივე გაგრძელდა შევარდნაძის დროს, შევარდნაძესაც ეგონა არაფერი მოხდებოდა, ვინ რას დამაკლებსო. ასეა ივანიშვილის შემთხვევაშიც, მისმა წინამორბედმა ძალიან ცუდად დაამთავრა, იმედი მაქვს იგივე არ განმეორდება და ქვეყანას რაღაც ეშველება, მაგრამ ხომ შეიძლება დაგვიანებული იყოს და ვეღარაფერი ეშველოს? ამიტომაა სასწრაფოდ ცვლილებები განსახორციელებელი, კარდინალური ზომების გატარებაა საჭირო.

- რას გულისხმობთ?

- დასაჯელია ის ხალხი, ვისაც არასწორი ინფორმაციები მიჰქონდა ბიძინა ივანიშვილთან, ისინიც უნდა დაისაჯონ, ვინც საერთოდ ხმას არ იღებდა, ეს არის გულგრილობა, რაც ყველაზე დიდი დანაშაულია, გულგრილი ადამიანი უფრო მეტ დანაშაულს სჩადის. პარლამენტის თავმჯდომარე რომ ბრძანებს, შრომის კანონმდებლობა შესაცვლელიაო, აქამდე ვინ უშლიდა ამის გაკეთებას თუ არა, თქმას მაინც, ბიძინა ივანიშვილს ელოდებოდა? ისე, ყველაზე ღირსეულად ირაკლი ღარიბაშვილი წავიდა, მის მიმართ არავითარი კითხვის ნიშანი არ ყოფილა, მადლობებს ეუბნებიან. თუ კარგი კაცი იყო, მაშინ რატომ გაუშვეს ღარიბაშვილი, თან რაღაცას მაინც აკეთებდა, ხალხს უყვარდა და პატივს სცემდა ხომ? ვერ გავიგე, მაშინ რას ნიშნავს ეს ყველაფერი. არ მინდა ახლა ამაზე საუბარი, მაგრამ ვინც ყველაზე წარმატებული მინისტრი იყო, ის ვერ მოხვდა ახალ მთავრობაში, ვერ გავიგე, თუ კაცი კარგად მუშაობს, რატომ უნდა ჩააჩოჩო და სადღაც მეხუთე პლანზე გადასწიო. ამით სხვას ხომ იმას ეუბნები, რომ თუ კარგად იმუშავებ, ჩაგაჩოჩებენო. ამიტომ ვამბობ, რომ საქართველოში ყველაზე დიდი პრობლემა კოლექტიური ასინეთებია, მათი მიტანილი არასწორი ინფორმაციები, ზუსტად ისინი აფუჭებენ საქმეს, რომლის გამოსწორებასაც დრო ჭირდება, სიმართლე გაირკვევა, მაგრამ ამასობაში ქვეყანა თავზე გვენგრევა.

კვირიკაშვილიც ხომ ვიღაცის რჩევით დაინიშნა მანამდე ეკონომიკის მინისტრის, შემდგომ პრემიერის თანამდებობაზე, რატომ წამოაყენეს ამ ვიღაცებმა კვირიკაშვილის კანდიდატურა, თქვენ გგონიათ, არ იცოდნენ რის გამკეთებელი იყო ეს ადამიანი? პერსონიფიცირებას ნუ მომთხოვთ, მაგრამ ახალი მთავრობის კონკრეტული მინისტრების კანდიდატურებშიც ეჭვი მეპარება, თუმცა დაველოდოთ მოვლენებს. ებრაელებს უთქვამთ, რაიმეს დანგრევა თუ გინდა, ახალგაზრდას ჩააბარეო. ძალიან მაინტერესებს, საიდან მოიყვანეს აჭარის მთავრობის მეთაური თორნიკე რიჟვაძე, რომელიც თანამდებობაზე დანიშვნის პირველივე დღეს აცხადებს, ბათუმში აუცილებლად უნდა აშენდეს მეჩეთი, თანაც ქართული ფულითო. ვინ ეკითხება მაგ ნაძირალას, ასეთ განცხადებას რომ აკეთებს? "ქართულ ოცნებას" იმაში სდებენ ბრალს, კადრები არ უვარგაო, ვინ და რატომ შეარჩია რიჟვაძის კანდიდატურა ასეთ საპასუხისმგებლო თანამდებობაზე?

ჩვენი საპატრიარქოს დელეგაცია რომ ჩავიდა აზერბაიჯანში, იქნებ საინგილოს ქართული ტაძრები აღვადგინოთო, პრეზიდენტმა ალიევმა მათ უთხრა, ჩვენთან რელიგიის საბჭოს პრეროგატივაა ეგ საკითხი, ის როგორც გადაწყვეტს, ისე იქნება, მე არაფერ შუაში არ ვარო. ჩვენთანაც საპატრიარქომ უნდა გადაწყვიტოს ეს საკითხი, რა შუაშია რიჟვაძე და აჭარის ხელისუფლება. პატრიარქი ამბობს, რომ 300 მეჩეთია აჭარაში, ეკლესიებზე გაცილებით მეტი მეჩეთებია და კიდევ ახლის აშენებას ითხოვენ. ყველა კარგად ვხვდებით, რომ თურქეთის ზეწოლაა ამ მეჩეთის მშენებლობასთან დაკავშირებით, მაშინ რატომ არ ხდება ტაო-კლარჯეთში ქართული ეკლესიების აღდგენა, რატომ არ ფუნქციონირებს იქ არცერთი ტაძარი?

სულ ახლახანს ავსტრიაში შესაბამისი კანონი მიიღეს, ათობით მეჩეთი დახურესა და იმამებიც გააძევეს ქვეყნიდან, ამერიკის პრეზიდენტი ტრამპი ამბობს, ჩვენს ქვეყანაში მუსულმანებს ჯერ ვერ მივიღებთო, ასეთი რამ საქართველოს მთავრობამ რომ გააკეთოს, ალბათ სკამიანად გადადგამენ. მე მეჩეთების და მუსულმანების წინააღმდეგი არ ვარ, მაგრამ თუკი შვეიცარიაში მეჩეთის მშენებლობა რეფერენდუმით წყდება, ჩვენთან რატომ იღებენ ერთპიროვნულად გადაწყვეტილებებს, შვეიცარიელებზე დიდი დემოკრატები ვართ? ქვეყანას აფხაზეთისა და სამაჩაბლოს პრობლემა აქვს, ეს ვერ მოუგვარებია, ამ დროს კარი გაუღეს მუსლიმ მიგრანტებს, რომლებმაც ლამის წალეკონ ეს ერთი მუჭა ქვეყანა, თავისუფლად შეიძლება ითქვას, რომ საქართველოს ისლამიზაცია ხდება.

თურქეთის შიშით თუ "პატივისცემით" დიდგორობა ვერ გვიდღესასწაულია და თურმე კიდევ მეჩეთი უნდა ავუშენოთ, თურქეთის პრეზიდენტი და საგარეო საქმეთა მინისტ- რი ღიად აცხადებენ, რომ აჭარას კულტურულად წაიღებენ, გამალებით მუშაობენ ამაზე, ფეხის ნაბიჯზე ხსნიან მედრესეებს, სადაც ქართველ ბავშვებს ასწავლიან. ხელისუფლებამ უნდა იზრუნოს ამ პრობლემების მოგვარებაზე, თორემ ხალხი ხმას ვერ იღებს. ესეც ხელისუფლების ბრალია, რადგან ვერ მოგვარდა აჭარაში დასაქმების პრობლემა, უამრავი ადამიანი მუშაობს თურქეთში, აჭარაშიც თითქმის ყველა ბიზნესი თურქებისაა, აჭარლები საკუთარ მიწა-წყალზეც თურქებზე არიან დამოკიდებული, რაიმე რომ გააპროტესტონ, უმუშევრები დარჩებიან და ლუკმა-პურს დაკარგავენ. ზვიად გამსახურდიამ ასლან აბაშიძის კანდიდატურა რომ წამოაყენა აჭარის მეთაურის პოსტზე, ზოგიერთი უკმაყოფილო დარჩა, იმნაძე რატომ არ დანიშნეო. ზვიადმა მათ უთხრა, რომ ასლან აბაშიძეს აჭარაში ალტერნატივა არ ჰყავდა. ბატონი მართლაც იყო ეროვნულობის განსახიერება, მას თურქებთანაც კარგი ურთიერთობა ჰქონდა, გულის ოპერაცია რომ გაიკეთა თურქეთში, მის მოსანახულებლად თურქეთის მაშინდელი პრეზიდენტიც კი მივიდა. მიუხედავად ასეთი ურთიერთობისა, თურქეთს არავითარი გავლენა არ ჰქონდა აჭარაში, არცერთი თურქული კომპანია არ იყო იქ, ეს იმიტომ, რომ ასლან აბაშიძე, ჭკვიანი პატრიოტი იყო, რომელმაც კარგად იცოდა, რომ არ შეიძლება ძალიან გაუშინაურდე ისეთ მეზობელს, რომელმაც სისხლითა და მახვილით ერთხელ უკვე წაგართვა ტერიტორიები.

ეს სახელმწიოებრივად მოაზროვნე ადამიანი, დიქტატორად მონათლეს, რატომ იყო დიქტატორი, "მხედრიონი" რომ არ შეუშვა და არ მოაოხრებინა აჭარა, თუ არანორმალურ სააკაშვილთან რომ არ ჰქონდა ურთიერთობა? ჩვენ მემედ და ასლან აბაშიძეების კურსის გამგრძელებლები გვჭირდება აჭარაში და არა ნაძირალა რიჟვაძე, რომელიც მეჩეთის აშენების მეტ პრობლემას ვერ ხედავს. ჩვენს გარშემო სამეზობლოში ყველგან ეროვნული ხელისუფლებებია, რომ იტყვიან, პატრიოტიზმი ჰყვავის, ხოლო ჩვენთან ელჯიპიტი-თემი, სოროსის ლეკვები და ნაძირლები ჰყვავიან. ჩვენი ჯიბიდან დაფინანსებული ტელევიზია, ე.წ. საზოგადოებრივი მაუწყებელი უკვე ღიად ეწევა ჰომოსექსუალიზმის პროპაგანდას, ახლახანს ფილმი აჩვენეს, როგორ ურჩევს "გამოცდილი" კაცი მოზარდს, გასინჯე, კარგია, მოგეწონებაო.

ადრე დასავლეთი რუსეთს ანგრევდა ელცინის მეშვეობით, ხელისუფლებაში მოიყვანეს თავიანთი აგენტი, რომელმაც კინაღამ დაშალა რუსეთი. ახლა ჩვენი დაშლა უნდათ სოროსის ლეკვების მეშვეობით. დროზე უნდა მოაშოროს ბიძინა ივანიშვილმა ეს კონტიგენტი ხელისუფლებიდან, რომლებიც რეალურად რობოტი სოფიას "კოლეგები" არიან, არ ჭირდებათ ტვინის ჩართვა, რასაც გარედან ეტყვიან, იმას ასრულებენ. დააკვირდით, სახეებიც როგორ უმეტყველო აქვთ, მიმიკის გარეშე, ეს სოფიაც იმიტომ ჩამოიყვანეს, მალე კოლექტიური სოფიების გუნდი გვეყოლება.

ყველაზე მეტად საზოგადოება იმ განცხადებამ გააღიზიანა, რომ შეიძლება "ქართულმა ოცნებამ" საერთოდ არ წარადგინოს საპრეზიდენტო კანდიდატი. გამოდის ნაციონალებს გადააბარებენ ამ თანამდებობას. როგორც კვირიკაშვილმა დაღუპა, ისე გვერდში მდგომი სხვა მრჩევლები დაღუპავენ ივანიშვილს. დასავლეთი ვერ გაგვიგებსო, თუთიყუშებივით რომ იმეორებენ, დასავლეთს ნაცების ხელისუფლებიდან წასვლაც არ უნდოდა. თუ ვინმეს ჰგონია, რომ ხალხის მოთმინების ფიალა არ აივსება, ძალიან ცდება, გამოვა ხალხი და ვერავინ გაასწრებს, მერე ერთი კაცის შეცვლა კი არა, ვერაფერი უშველის. ამიტომ დროზე მოვიდნენ ჭკუაზე. დასავლეთის ჭკუაზე თუ დავდივართ, დასავლეთს არც "ქართული ოცნება" უნდა და არც ქართველი ხალხი, მაგათ მარტო ციხის გამაუპატიურებლები უნდათ, რომლებიც დემოკრატიის შუქურად ჰყავდათ გამოცხადებული. ციხის კადრები რომ არ გამჟღავნებულიყო, დღესაც ნაცები იქნებოდნენ ხელისუფლებაში. ხომ ხედავთ რა თქვა ოპოზიციური სპექტრის "რჩეულმა" ვაშაძემ, კაცი პრეზიდენტი არ გამხდარა და ამბობს, შუბლის გავუხვრიტავდი ლადო ბედუკაძესო. ხომ წარმოგიდგენიათ, ესენი ხელისუფლებაში რომ მოვიდნენ რას იზამენ, სისხლიანი რეჟიმის საგარეო საქმეთა მინისტრი არ იყო ვაშაძე? ესენი არიან მოძალადე, სულით ხორცამდე ფაშისტები, რომელთაც გუნდრუკის მკმეველთა მთელი კონგლომერატი ყავთ ენჯეოების, პოლიტპარტი- ების, ჟურნალისტების თუ სხვა "საზოგადოებრივი მოღვაწეების" სახით.

მანანა სუხიშვილი

მეტის ნახვა
5-08-2018, 18:47


წერილი, რომელსაც ახლა გთავაზობთ, ერთი წლის წინათ გამოქვეყნდა "საერთო გაზეთში", ანუ როცა ეს წერილი იბეჭდება, ჯერ კიდევ ერთი წელია დარჩენილი იმ ინტერვიუმდე, სადაც ბიძინა ივანიშვილი ბევრისთვის გამაოგნებელ და მოულოდნელ ამ სიტყვებს იტყვის: მე ჩემმა გუნდმა ვერ დამიცვაო.

ეს წერილი კი არის ერთი წლის წინათ გამოქვეყნებული, თუმცა იმ სახიფათო და საგანგაშო პროცესებს, რაც "ქართული ოცნების" შიგნით მიდიოდა, "საერთო გაზეთი" ერთი წლის კი არა, ორი წლის, სამი წლის წინათ ხედავდა.

ხედავდა და წერდა, განგაშს ტეხდა, რომ ეს პროცესები შეიძლებოდა ძალიან მძიმე შედეგებით დასრულებულიყო, თუმცა ჩვენი პროგნოზის გასაანალიზებლად და სათანადო დასკვნების გამოსატანად არავის შეუწუხებია თავი.

მოდით, ჯერ ამ წერილს გავეცნოთ და შემდეგ გავაგრძელოთ საუბარი.

რა ხდება მაშინ, როცა ერი თავის ღირსეულ შვილებს ვერ იცავს

"გასული კვირის პარასკევს, პარლამენტში მარგველაშვილის მოხსენების შემდეგ გამართულ დებატებში ერთი უცნაური ამბავი მოხდა _ იმის ნაცვლად, რომ მარგველაშვილის მოხსენების გარშემო ესაუბრათ, საპარლამენტო ოპოზიციამ საპარლამენტო ტრიბუნა ბიძინა ივანიშვილის სალანძღავად გამოიყენა.
ოპოზიციას, ფაქტობრივად, დაავიწყდა, რისთვის იყო მოწვეული ეს სხდომა, დაავიწყდა სავარძელს მოწყენილად მითენთილი პრეზიდენტი მარგველაშვილიც და მისთვის გამოყოფილი მთელი დრო ბიძინა ივანიშვილის ლანძღვას მიუძღვნა.

ჩვენდა გასაკვირად, "ქართული ოცნების" საპარლამენტო უმრავლესობიდან მხოლოდ რამდენიმე კაცმა გააპროტესტა ეს აღვირახსნილი უმსგავსობა.
სამწუხაროდ, არ დასმულა კითხვა, პრეზიდენტის მოხსენების გარშემო გამართული საპარლამენტო დებატები იყო ეს თუ ბიძინა ივანიშვილის სასამართლო პროცესი, რომელსაც პირდაპირი ეთერით გადასცემდა "რუსთავი-2".

"რუსთავი-2"-მა, რა თქმა უნდა, წინასწარ იცოდა თავისი პოლიტიკური მოკავშირეებისგან, რა უნდა მომხდარიყო ამ სხდომაზე და ამიტომ გადაწყვიტა, ძვირფასი დრო სხდომის პირდაპირი ტრანსლაციისთვის დაეთმო, თორემ სხვა მხრივ მას, როგორც კერძო ტელეკომპანიას, არანაირი ვალდებულება არ გააჩნდა ეს გაეკეთებინა.

კაცმა რომ თქვას, ეს `რუსთავი-2~ ცოტა არ იყოს, უცნაურად იქცევა – დააკვირდით მის საინფორმაციო გამოშვებებს, დააკვირდით, როგორ აშუქებს იგი სხვადასხვა ღონისძიებებს და, შეიძლება იფიქროთ, რომ ეს ტელევიზია სულაც არ არის ოპოზიციური და რადიკალურად კრიტიკული არხი.
ერთადერთი, ვისაც `რუსთავი-2~-ზე დიდი ხალისით და ენთუზიაზმით ლანძღავენ, აქილიკებენ, თავიანთი ჭკუით ამასხარავებენ, ბიძინა ივანიშვილია, თორემ, სხვა მხრივ, `რუსთავი-2~-ი ხელისუფლებას ნაკლებად ერჩის.

როგორც ირკვევა, "რუსთავი-2"-ს მილიონობით ლარი აქვს გადასახდელი სახელმწიფო ბიუჯეტისთვის, თუმცა ამ სერიოზული დავალიანების დროულად გადახდას ამ "დაჩაგრულ" და "დევნილ" კომპანიას არავინ აჩქარებს და ისიც არხეინად აბურთავებს ბიძინა ივანიშვილის სახელს, ხან `არჩევანში~, ხან "P.S."-ში, ხან "ნაცმოძრაობის" სტაჟიანი ტაკიმასხარის, ვანო ჯავახიშვილის შოუში.

ძნელი სათქმელია, რა ჰქვია ყოველივე ამას და რით და როგორ შეიძლება აიხსნას "რუსთავი-2"-ის ამგვარი ბილინგვური მოღვაწეობის საიდუმლო?
არა მარტო "რუსთავი-2"-ში, არამედ, ზოგადად, ქართულ მედიაში ისეთი ქვედინებები შეინიშნება, რომელთა გაშიფვრა და გაანალიზება ჯერჯერობით არავის უცდია. 

ასეა თუ ისეა, საქართველოში პრესა ხელისუფლების ზეწოლისგან ნამდვილად თავისუფალია, მაგრამ რამდენადაც არის იგი თავისუფალი იმ უხილავი ძალებისგან, რომლებიც ოფიციალურად არსად ფიგურირებენ, მაგრამ მათი ხელი ყველგან ჩანს, აი, ეს კიდევ საკითხავია.

* * *

ერი, რომელიც არ ცდილობს ავაზაკებისა და სალახანებისგან დაიცვას თავისი ღირსეული და გამორჩეული შვილები, განწირულია დამარცხებისთვის.
ერის სირცხვილია, როცა ბიძინა ივანიშვილს შეურაცხყოფენ და ამის გამკეთებლებს საკადრის პასუხს ვერ ვცემთ.
ერის სირცხვილია ისიც, როცა ხალხის `წარმომადგენლების~ მანდატით აღჭურვილი "ნაცები", კვლავ ძველებური შემართებით უტევენ საქართველოს. 
_ საქართველოს კი არა, ბიძინა ივანიშვილს ვებრძვით ჩვენ, ერთი კაცის მმართველობას ვებრძვით, რითაც დემოკრატიას და ქვეყნის ევროპული განვითარების პერსპექტივას ვიცავთო, _ შემედავებიან, ალბათ, "ნაცები" და მათი ფანები.

_ არა, არა, საქართველოს ებრძვით თქვენ. როცა ბიძინა ივანიშვილს ებრძვით, რადგან იცით, რომ მოცემულ სიტუაციაში ბიძინა ივანიშვილის მხრებზე და მის ავტორიტეტზე დგას ეს ქვეყანა. საკმარისია, ივანიშვილი გამოაცალო ამ ქვეყანას და მისგან შეიძლება ნანგრევებიღა დარჩეს.
რატომ არ ითქვა ეს ხმამაღლა და გარკვევით "ქართული ოცნების" საპარლამენტო უმრავლესობის მიერ პარასკევის სხდომაზე, როცა ნაცები და მათი პოლიტიკური ნაბუშრები, სიძულვილით აღვსილნი, შხამსა და გესლს ანთხევდნენ მათი დამმარცხებლის მისამართით?
რა გჭირთ თქვენ, "ქართული ოცნების" საპარლამენტო უმრავლესობავ, უმრავლესობა რომ გქვიათ და დებატებისა და დისკუსიების დროს უმცირესობად რომ ჩანხართ?"

N14, 12.IV.2017 წ.
"საერთო გაზეთი"

აი, ასეთია ამ ერთი წლის წინათ გამოქვეყნებული წერილის შინაარსი.

ის, რაც ბატონმა ბიძინამ თავის ტელეინტერვიუში თქვა, თითქოს პასუხია ამ წერილში დასმული კითხვებისა.

ბიძინა ივანიშვილი, როგორც ჩანს, ზუსტად აცნობიერებს, რომ პარტია "ქართულ ოცნებაში~ სერიოზული რეფორმების დრო დადგა. მან ამის შესახებ თავის ბოლო ტელეინტერვიუში ღიად ისაუბრა. "თუ გვინდა პროცესი დავიჭიროთ და ჭეშმარიტად დემოკრატიულ სახელმწიფოდ ჩამოვყალიბდეთ, პოლიტიკური ისტებლიშმენტი, მათ რიცხვში დღევანდელი მთავარი პარტიაც უნდა განვითარდეს. "ქართულ ოცნებას" ძალიან ბევრი აქვს გასაკეთებელი იმისთვის, რომ ჭეშმარიტად ევროპულ პოლიტიკურ პარტიას დაემსგავსოს. ამ მხრივ, ბევრი საქმე მაქვს და იმედი მაქვს, ჩემსას მოვერევი. პარტიაში უამრავი პრობლემაა, რადგან ის რეალურად არჩევნებიდან არჩევნებამდე არსებობდა და საზოგადოებამ ძალიან მწირად თუ იცის მისი იდეოლოგია. პარტიაში, განსაკუთრებით რეგიონებში, უნდა მოხდეს უფრო მეტი ახალგაზრდის ჩართულობა, უფრო ახალი კადრის მოძიება. შესაძლოა, საგარეო საბჭოც შევქმნათ და სოციალურ-კულტურულიც. პარტიის მოედანზე, ამ საბჭოების ფონზე, მოვახერხებ მთავრობასთან და ხელისუფლების სხვა წარმომადგენლებთან მქონდეს ურთიერთობა. ისე არა, დამახინჯებით რომ სხვისი საქმე ვაკეთო. ყველა თავის საქმეს გააკეთებს. ჩვენ უნდა მოვახერხოთ, გუნდი გავამთლიანოთ".

ნათელია, რომ ბიძინა ივანიშვილს "ქართული ოცნების" განვითარების და გაძილიერების კონკრეტული გეგმები აქვს, რაც, უდავოდ, მისასალმებელია.
"ქართული ოცნება" უნდა გათავისუფლდეს გარედან შემოფრენილი პოლიტიკური ჭილყვავებისგან თუ შინაური "ოკუპანტებისგან", რომლებიც "ქართული ოცნების" ბაზაზე ცდილობენ საკუთარი ციხესიმაგრის აშენებას და ყველა სათოფურზე თავის გუშაგს და მეისრეს აყენებენ, რომ მომავალ პოლიტიკურ ბატალიებში გამარჯვება გარანტირებული ჰქონდეთ.

კვირიკაშვილის ჩუმჩუმელობის დრო დამთავრდა, მაგრამ ამან ხელი არ უნდა შეუწყოს კვირიკაშვილზე გაცილებით ჭკვიანი, ეშმაკი, ცბიერი და წინდახედული სხვა `კვირიკაშვილების~ წინ წამოწევას.

"ქართული ოცნება" კურტნის მუშა ხომ არ არის – ზურგზე წამოიკიდოს და ვიღაც-ვიღაცები პარლამენტში "დადოს".
"ქართული ოცნების" შექმნის ისტორიას თუ გავიხსენებთ, ეს არის ის უპრეცედენტო შემთხვევა, როცა ხალხი საკუთარი ნებით იქცევა ერთ დიდ პოლიტიკურ ორგანიზაციად და თავის ლიდერთან ერთად კოლექტიურ პასუხისმგებლობას იღებს ქვეყნის ბედზე.

გამომდინარე აქედან, "ქართული ოცნება" უნდა დაუბრუნდეს მათ, ვინც ის დააფუძნა — ბიძინა ივანიშვილს და ქართველ ხალხს.
ქართველ ხალხზე დიდი მოკავშირე ბიძინა ივანიშვილს არ ჰყავს, ისე, როგორც ქართველ ხალხს არ ჰყავს უფრო საიმედო საყრდენი, ვიდრე ბიძინა ივანიშვილია.

ბიძინა ივანიშვილის გუნდი, სინამდვილეში, ქართველი ხალხია და არა მხოლოდ ის ადამიანები, რომლებიც "ქართული ოცნების" სახელით კი ლაპარაკობენ, თუმცა "ქართულ ოცნებასთან", ფაქტობრივად, არაფერი აქვთ საერთო. 

რამდენიც არ უნდა იღლიცინოს "რუსთავი 2"-მა და რამდენიც არ უნდა იდემაგოგოს მისმა დირექტორმა, რომელსაც, მაქვს გონივრული ეჭვი, კრამიტი აქვს დაცურებული, რამდენიც არ უნდა იყეფონ ე.წ. ოპოზიციურმა პარტიებმა და მათმა გაკოტრებულმა ბელადებმა, რამდენი ლაფი და ტალახიც არ უნდა ესროლონ ბიძინა ივანიშვილს, ფაქტი ფაქტად რჩება — საქართველოს თავისი არსებობის მანძილზე არ ჰყოლია ისეთი პიროვნება, რომელსაც ამდენი სიკეთე გაეკეთებინოს თავისი ქვეყნისთვის, რამდენიც ბიძინა ივანიშვილმა.

გამომდინარე აქედან, თუ საჭირო გახდა, ბიძინა ივანიშვილი მისმა მთავარმა გუნდა, ქართველმა ხალხმა უნდა დაიცვას და ამით დაიცვას საკუთარი თავი და საკუთარი ქვეყანა პოლიტიკოსის ნიღაბს ამოფარებული მოძალადეებისგან.

ვახტანგ ხარჩილავა

მეტის ნახვა
2-08-2018, 15:05


ვინ, როგორ და რატომ უღალატა ბიძინა ივანიშვილს?!

ყურადღებით ვუსმინე ბიძინა ივანიშვილის ინტერვიუს. სიმართლე გითხრათ, გული დამწყდა - კაცი ამდენს აკეთებდეს, ამდენს ხარჯავდეს, ამდენს ზრუნავდეს, ამდენს აშენებდეს, ამდენს გჩუქნიდეს და... შენ, დიახ, შენ, რომელსაც ამ ქვეყნისთვის თითი თითზე არ დაგიკარებია, ლაქლაქის მეტი არაფერი გაგიკეთებია, ყოველდღე, ყოველ საღამოს ტელევიზორში ენა როგორ უნდა გქონდეს მხარზე გადებული ამ ადამიანის სალანძღავად?!

აშკარად დავინახე... ბიძინა ივანიშვილი გულნატკენია - ე.წ. ოპოზიცია მეც მლანძღავს და მავანნი შეურაცხყოფას აყენებენ ჩემი ოჯახის წევრებსაცო. როგორც ჩანს, ის ოჯახის წევრების ლანძღვას უფრო განიცდის და ასეც უნდა იყოს. ასევე გულნატკენია საკუთარი გუნდის წევრებზე - ჩემი დაცვა ვერ შეძლესო, ან არ შეძლესო, ეტყობა, რესურსი არ ჰქონდათო. სიმართლეს ამბობს... დაცვა კი არა, ბევრი იქით შეუბრუნდა და ახლა მის დამხობაზე ოცნებობს. ბევრის დასახელება შეიძლება, მაგრამ მაგალითისთვის იღლიაგამომხმარი მურმან დუმბაძეც გამოდგება. თუმცა უფრო მაღალი კლასის მოღალატეები და გამყიდველები, რომლებიც მისი სახელით კარგად სარგებლობდნენ, ხშირად ვაჭრობდნენ და მისაღებს იღებდნენ, საკუთარ კარზე ჰყავდა!

2012 წლის შემდეგ, როცა უდღეურმა “ნაციონალებმა” და მათთან გათანაბრებულმა “ბომჟებმა” ივანიშვილზე თავდასხმები დაიწყეს, მისი გუნდის არაერთ წევრს მოვუწოდე, დაეცვათ ეს ადამიანი და გაეცათ საკადრისი პასუხი, ანუ გააქტიურებულიყვნენ. იმის ნაცვლად, შენიშვნა მიეღოთ, უმეტესობამ აქეთ დამიწყო ლანძღვა და იმის მტკიცება, რომ მათ პარლამენტარობა დაიმსახურეს. ერთმა ისიც კი წამომაყვედრა, 2011 წლის 26 მაისს “ნაცებმა” ცხვირ-პირიდან სისხლი მადინეს, როგორ, დეპუტატობა არ მეკუთვნოდაო? კი, ბატონო, მე იმას არ ვამბობ, რომ არ გეკუთვნოდა, შეიძლება ბატის სკლინტის ორდენიც გეკუთვნოდა იხვის ტოლმასთან ერთად, მაგრამ ადამიანი, რომელმაც დაგაფასა, ხელი გამოგიწოდა, ნაფტალინი ჩამოგფერთხა, ხომ უნდა დაიცვა და ასევე დააფასო?! ერთადერთი, ვინც შენიშვნისთვის მადლობა გადამიხადა, ვინც ჩემი საყვედური სამართლიანად მიიღო, ბოლნისის მაჟორიტარი დეპუტატი დარეჯან ჩხეტიანი გახლდათ. ქალბატონმა დარეჯანმა სახლშიც დამპატიჟა, უნდა აგიხსნათ, რომ მე უმადური არ გახლავართ, უბრალოდ ხმაურის თანხლებით მუშაობა არ შემიძლიაო. მოუცლელობის გამო ვერ ვეწვიე, თუმცა ისედაც ვიგრძენი, დეპუტატი როგორ შეწუხდა და ეს საკმარისი იყო. დანარჩენებმა ცხვირი აიბზუეს, გაიბუტნენ, გაავდნენ და გადაირივნენ. დღეს მათი უმეტესობა აღარ ზის პარლამენტში, გაუშვა ბატონმა ბიძინამ სახლებში, მაგრამ გგონიათ, რამე ბევრად შეიცვალა? სიმართლე გითხრათ, მეც მომბეზრდა უნამუსო ჯოგის დამოძღვრა, ჯიკავი და შევეშვი!

თქვენ წარმოიდგინეთ, ამჟამადაც, ბევრი “ქართულ ოცნებაშია” შემძვრალი, ამ პარტიის ბიუჯეტით, ავტორიტეტით თუ გავლენით იკვებება, მაგრამ ივანიშვილის დაცვა, ან კარგად ხსენება მათთვის ცუდ ტონად ითვლება. მე არ ვამბობ, ვინმე მაინც და მაინც უნდა აქო, ადიდო და სანთლები დაუნთო - არა, უბრალოდ, როცა ხედავ, როგორ ათრევენ უსამართლოდ, დაუმსახურებლად ტალახში შენს ლიდერს, როგორ ლახავენ მის სახელს, ხმა ამოიღე, გააპროტესტე და შე უბედურო, იქით მაინც ნუღარ უტევ, ეს ხომ ელემენტარულია?! დღეს ბევრი ჩინოვნიკი და მასთან გათანაბრებული პირი იმიზეზებს, საჯარო მოხელე ვარ, თორემ ამას ვიზამდი და იმას ვიზამდიო... აი, სამსახური არ მაძლევს უფლებასო. სასაცილოა, საბედნიეროდ, ამ ქვეყანაში არავის ეკრძალება აზრის გამოთქმა. არც ამ შემთხვევაში ვამბობ, რომ ვინმე უნდა ვაქოთ უაზროდ... როდესაც რაღაც გაუგებარი საკითხია, როდესაც “ნაციონალები” განგებ ქმნიან ლაბირინთებს, თითხნიან სკანდალებს, თანამდებობის პირები ნამეტნავად ერიდებიან ახსნა-განმარტებების გაკეთებას. დიახ, ერიდებიან და ამ დროს მიდის ერთი კაცის ლანძღვა-გინება, ეხება თუ არა ივანიშვილს, სულერთია!

მეც ვამბობ, რააა... რომელ დაცვასა და ახსნა-განმარტებაზეა ლაპარაკი, როცა აგერ, ადამიანს პრეზიდენტად აქცევ - აქეთ დაგიწყებს ლაქლაქს, აქეთ წამოგიყენებს პრეტენზიებს, ადამიანს პრემიერ-მინისტრად დანიშნავ - ფულის საკეთებელ “ცეხს” გახსნის, პარლამენტში გაამწესებ - ყოყლოჩინობს და იძახის, მე ვარ და ჩემი ნაბადიო! კი, მაგრამ რომელი ერთი უნდა აიტანო? რამდენ გიჟსა და მუდრეგს უნდა გაუძლო?!

მართლა მეტკინა გული... ადამიანი ამდენს აკეთებდეს და ამდენი მლანძღველ-უმადური ჰყავდეს, პირველად ვხედავ. უფრო სწორად, პირველად კი არ ვხედავ, უბრალოდ, ასეთი მასშტაბების სიკეთე და ასეთივე მასშტაბების ლანძღვა ჩემ ყურს ჯერ არ გაუგონია. აქ საუკეთესო (თუ საუკეთესოა) მაგალითად, გიორგი შენგელაიას გამოხტომა მახსენდება - ამ ადამიანს 3 ათას ლარს უხდის ყოველთვიურად და მაინც უკმაყოფილოა, 5 ათასს რატომ არ მიხდის, როგორც ჩემ ძმასო? აჰააა... ესე იგი, ბიძინას უნდა, რომ ძმები ერთმანეთს გადაგვკიდოსო?!

სხვათა შორის, რამდენიმე სხვაც ვიცი - ისინიც ლანძღავენ, 3 ათასი გვეკუთვნის და 2 ათასს გვაძლევსო. ამას წინებზე ერთმა გასვენებაში დაიწყო წუწუნი და მზად ვიყავი, სიამოვნებით გამეგდო წიხლქვეშ, მაგრამ თავი მოვთოკე, განსვენებულის ოჯახს ვეცი პატივი... ბოლოს და ბოლოს, რამდენი უნდა გაიგდო, რამდენს უნდა მიუთითო, რამდენს უნდა შეახსენო, რომ, როცა ივანიშვილის აშენებულ სამებაში შედიხარ, სანთლებს ანთებ, ლოცულობ, იქვე, სამების ეზოში იგივე ივანიშვილს არ უნდა აგინო?! ბოლოს და ბოლოს, რამდენს უნდა აუხსნა, რომ უმადურობა დიდი ცოდვაა.

მეტიც... ერთი პიროვნება ვიცი, სახელმწიფო სამსახურში მუშაობს, “ოცნების” თავყრილობებზე, ოფიციალურ წრეებში, მეზობლებსა და ნათესავებში ზეპირსიტყვიერად ბიძინას მზეს ფიცულობს, ავს არავის ათქმევინებს, თუ ვინმეს აუგი წამოსცდა, გადაჯეკავს და ამაყად გაივლის. იცით, სინამდვილეში ეს არარაობა რას აკეთებს? სახელმწიფო უწყებიდან ინფორმაციები გამოაქვს, სარდაფში ზის და ერთ-ერთი გაზეთისთვის ფსევდონიმით სტატიებს აშანშალებს, ისე თხრის ბიძინა ივანიშვილს და მის ხელისუფლებას, ქვას ქვაზე უდუღებს. თქვენ გგონიათ, სიმართლე გადმოსჩქეფს მისი კალმიდან? უბრალოდ ის შიგნითაა, ინფორმაციაზე ხელი მიუწვდება, დანარჩენი კი ტექნიკის საქმეა, თავის ღამის ქოთანს ყურს საიდანაც უნდა, იქიდან მოაბამს!

აი, ჩემო კარგებო, ლამაზებო და ჭკვიანებო, ასე ღალატობენ იმ ადამიანს, რომელიც არაფერს იშურებს ამ ქვეყნისთვის. თუმცა, გამოგიტყდებით, არ მიკვირს... ჯერ კიდევ 2012-ში, არჩევნებამდე, როცა ის აღფრთოვანებული იყო არაერთი პიროვნებით, მოურიდებლად ვუთხარი ერთი-ერთზე შეხვედრისას (დახურულ კარს მიღმა), ამ ადამიანების 95 პროცენტი გიღალატებთ-მეთქი. არ ვიცი, შეიძლება დაიჯერა, შეიძლება -არა, ყოველ შემთხვევაში, არავისზე აუგი არ წამოსცდენია, პირიქით, ყველა დაიცვა კბილებით - აი, შეხედე, მავანი რა მაგარიაო, მავანი რა ჭკვიანიაო, მავანი რა განათლებულიაო, მავანს რა მაგარი იუმორი აქვსო, მავანი რა კარგი ლოგიკით გამოირჩევაო... იცი, ყველაზე ძალიან ვინ მომწონსო? ვინ-მეთქი? კობა დავითაშვილიო, შემომივარდება ხოლმე კაბინეტში და პირდაპირ მაკრიტიკებსო... ამას წინებზე მეუბნება, შენ არ ხარ კაი კაცი, მიხეილ სააკაშვილს აფინანსებდიო. მერე, თქვენ რა უთხარით-მეთქი? მე ავუხსენი, რომ სააკაშვილს კი არა, ქართულ სახელმწიფოს ვაფინანსებდი, ჯარსა და პოლიციას ვაჭმევდი, ვაცმევდი, ყველაფერს ვაკეთებდი. დიახ, ასე თქვა ბიძინა ივანიშვილმა, სააკაშვილს კი არა, სახელმწიფოს ვაფინანსებდი, ქვეყანა წელში რომ გამართულიყოო. კი, მაგრამ ვინ ავალდებულებდა ამ ადამიანს, ქვეყანა წელში გამართე და ზედ გადაჰყევიო? არავინ, ის თავისი ნებით აკეთებდა ყველაფერს და სანაცვლოდ არაფერს ითხოვდა - არც სახელს, არც მადლობას. პირიქით, ყველას აკრძალული ჰქონდა მისი სახელის ხსენება. გოგი თოფაძემ მითხრა ერთხელ, ბაკურიანში სასტუმროს ვაშენებდით ერთად, უმეტესი წილი ივანიშვილისა იყო, სინდისმა შემაწუხა და გახნისას ვახსენე, თვითონ რასაკვირველია, იქ არ იყო. გაიგო, რომ ვახსენე, დამირეკა და მისაყვედურა, ლამის მეჩხუბა, ეგ არ უნდა გაგეკეთებინაო. არ ტყუის გოგი თოფაძე, აგერაა და ჰკითხეთ, ადამიანი ისე აკეთებდა უდიდეს საქმეებს, მისი ფოტოც კი არსად იძებნებოდა. დღემდე მიკვირს, ისე როგორ უნდა დაფარო უანგაროდ გაკეთებული საქმეები, რომ სურათიც კი ვერავინ გადაგიღოს? ეს სხვა თემაა, დავუბრუნდეთ კობა დავითაშვილს, რომელიც ბიძინა ივანიშვილს მოურიდებლად ეუბნებოდა ყველაფერს - მე ვთვლი, რომ კობას შემთხვევაში ბატონ ბიძინას გაუმართლა, დღემდე არ დასცდენია დავითაშვილს ავი სიტყვა და კაცურად უდგას მხარში, მაგრამ მათგან, ვისაც ბატონი ბიძინა აქებდა, უმრავლესობამ პირი იბრუნა. 

ახლა კი რას მოვესწარი? ბიძინა ივანიშვილი თითქოს თავს იმართლებს. საოცარია, ადამიანი ამდენს აშენებდეს, ამდენს გვჩუქნიდეს და ისევ თავს უნდა იმართლებდეს? უკაცრავად, მაგრამ ბოდიში სხვებმა უნდა მოიხადონ და თავიც სხვებმა უნდა იმართლონ. თუ ვის რა ფორმით აქვს ბოდიში მოსახდელი, მოსანანიებელი და რატომ, ამაზე მომდევნო წერილებში მოგითხრობთ.

გელა ზედელაშვილი

მეტის ნახვა
2-08-2018, 11:00


თავისუფლება, სწრაფი განვითარება, კეთილდღეობა“ — 2018–2020 წლების სამთავრობო პროგრამის თანახმად, პრიორიტეტულ მიმართულებად კვლავაც რჩება საქართველოს ევროპულ და ევროატლანტიკურ სივრცეში სრულფასოვანი ინტეგრაცია, დემოკრატიული ინსტიტუტების შემდგომი განვითარება და გაძლიერება, დემოკრატიის მაღალ სტანდარტსა და ეკონომიკურ ზრდას შორის ბალანსის შენარჩუნება, განათლების სექტორის ფუნდამენტური რეფორმა, მცირე და საშუალო ბიზნესის ხელშეწყობა, მეწარმეობისა და დამწყები ბიზნესის წახალისება, მსოფლიო ეკონომიკურ სისტემაში ქვეყნის ინტეგრირება, მცირე, მოქნილი და ეფექტიანი საჯარო სამსახური.

რამდენად რეალისტურად მიააჩნია, რას უწონებს და რას უწუნებს მამუკა ბახტაძის სმთავრობო პროგრამას ამაზე ეკონომიკის მეცნიერებათა დოქტორი, ვაჟა კაკაბაძე გვესაუბრა:

– უპირველეს ყოვლისა, მინდა, ბატონ მამუკას მივულოცო საპასუხისმგებლო თანამდებობაზე დანიშვნა და წარმატება ვუსურვო. რაღაცის შექმნა ძნელია და კრიტიკა ადვილი, მაგრამ თავს უფლებას მივცემ და ვიტყვი, რომ ახალი დაა ძალიან საინტერესო სამთავრობო პროგრამის მიმართ გარკვეული შენიშვნები გამაჩნია.

– კონკრეტულად, რომელი პუნქტის მიმართ და რა შენიშვნები გაქვთ?

– დავიწყებ პუნქტიდან, რომელშიც მაკროეკონომიკურ სტაბილურობაზეა საუბარი. თავად პროგრამის ავტორი აღნიშნავს, რომ ღია ეკონომიკის მქონე ქვეყნისათვის ძალიან რთულია თავი აარიდოს გლობალურ ეკონომიკურ რყევებს, მაგრამ იქვე ამბობს, რომ შეიძლება თავი დავიცვათ ამ პრობლემებისგანო. უნდა გვახსოვდეს, რომ ღია ეკონომიკის მქონე პატარა ქვეყანა, სადაც ადგილობრივი წარმოება დაბალია, მნიშვნელოვნად იქნება დამოკიდებული გლობალურ ეკონომიკურ მოვლენებზე. ის ღონისძიებები, რომლებიც პროგრამაშია დასახელებული, საკმარისი არაა იმისთვის, რომ ამ პრობლემებს თავი ავარიდოთ.

– კიდევ რა ღონისძიებები უნდა განახორციელოს მთავრობამ გლობალური ეკონომიკური რყევებისგან ქვეყნის დასაცავად?

– ადგილობრივი წარმოების განვითარებისთვის აუცილებელია წამახალისებელი ანუ შეღავათიანი ინიციატივები. ამის უფლებას თვითონ მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაცია გვაძლევს. ორგანიზაციის დებულებაში წერია, რომ თუ იმპორტი საფრთხეს უქმნის შიდა ბაზარს, ქვეყანას შეუძლია დამცავი ღონისძიებები შემოიღოს, ოღონდ არა რაოდენობრივი შეზღუდვები ანუ ქვოტა. რაც შეეხება მიკროეკონომიკას და გადასახადებს, ეს სფერო ნამდვილად გადასახედია. რაც პროგრამაში თეორიის სახით წერია, ნამდვილად მისაღებია, მაგრამ ამას ძალიან დიდი გათვლა ჭირდება, რადგან სახელმწიფოს საბიუჯეტო შემოსავალს წარმოადგენს. სადმე შეცდომა თუ გაიპარა, შეიძლება პენსიების გაცემის პრობლემაც კი შეიქმნას.

– სამთავრობო გეგმის თანახმად, მთავრობა დასაქმების მაჩვენებლის გასაუმჯობესებლად განათლების რეფორმის განხორციელებას და პროფესიული განვითარების ხელისშეწყობას გეგმავს. როგორ ფიქრობთ, მასობრივი უმუშევრობის პრობლემის გადასაჭრელად ეს საკმარისი იქნება?

– დასაქმების პუნქტში ძალიან ლამაზად არის ყველაფერზე საუბარი, მაგრამ ამას დეკლარაციული ხასიათი აქვს. თუ მთავრობამ ეკონომიკური პრობლემები არ მოაგვარა, დასაქმების ზრდაზე საუბარი შეუძლებელია. გარდა ამისა, არ უნდა დაგვავიწყდეს, რომ დასაქმების ზრდა იწვევს ბაზარზე მოთხოვნის ზრდას. მოთხოვნის ზრდა კი დაკავშირებულია ინფლაციურ პროცესებთან. ასე რომ აქაც ძალიან ფრთხილი მიდგომაა საჭირო. აუცილებლად მინდა შევეხო პუნქტს, სადაც ლაპარაკია ბიზნეს გარემოზე. ჩემი აზრით, სამთავრობო პროგრამაში დებულების სახით უნდა ჩაიწეროს, რომ ინოვაციებზე ორიენტირებულ და ახალგაზრდა საწარმოებზე პრეფერენციული რეჟიმი განხორეციელდეს. ჩვენ ძალიან ჩამოვრჩით მსოფლიოს იმით, რომ ინოვაციაზე ორიენტირებული საწარმოები არ გაგვაჩნია. სწორედ ამაზე უნდა ვიყოთ ორიენტირებული, რომ ჩვენი და დანარჩენი ქვეყნების ეკონომიკებს შორის გარღვევა შევამციროთ და ბაზარზე გავიდეთ. რატომღაც ამ პროგრამაში არ ჩანს, რომ მომავალზე ორიენტირებულია ქვეყანა ვართ, რაც აუცილებლად უნდა ჩაიწეროს.

– ამჟამად, ქვეყანაში ძალიან აქტუალურია მიწის უცხოელებზე გასხვისებისა და ჰიდროელექტროსადგურების მშენებლობის თემა. პასუხობს თუ არა პროგრამა ამ მიმართულებით არსებულ გამოწვევებს?

– რაც შეეხება პუნქტს, სადაც მიწის რეფორმაზეა საუბარი, მინდა სამთავრობო პროგრამის ავტორებს შევახსენო რა გააკეთა ილია ჭავჭავაძემ ქართული მიწების გამოსასყიდად. ისეთი დემოკრატიული ქვეყანაც კი, როგორიც საფრანგეთია, უცხოელ ინვესტორებზე მიწების რელიზაციას აჩერებს, თუ მის ეკონომიკაში უცხოურმა ინვესტიციამ 5% გადააჭარბა. არ უნდა დაგვავიწყდეს, რომ ეს პრობლემა პირდაპირ კავშირშია დემოგრაფიულ საკითხებთან, ამიტომ პროგრამაში ძალიან მკაცრად უნდა იყოს გაწერილი პოლიტიკა, რომელიც გარკვეულწილად შეზღუდავს უცხოელებზე მიწის მიყიდვას, რაც სამწუხაროდ, ამჟამად არ ჩანს. რაც შეეხება ენერგეტიკას, ვშიშობ, რომ მსოფლიო გლობალური დათბობის პირობებში, ამხელა „წყლის სარკეების“ შექმნა დამღუპველია, რაც სვანეთისა და რაჭის წყალდიდობებმაც დაადასტურა. თუმც, საქართველოს ეკონომიკის განვითარებისთვის მნიშვნელოვანია მცირე ჰესების მშენებლობა, რადგან ენერგორესურსების გარეშე ეკონომიკას ვერ განვავითარებთ. როცა ეკონომიკაზე ვსაუბრობთ, აუცილებლად მინდა შევეხო ტურიზმს. ვფიქრობ, პროგრამაში უნდა ჩაიწეროს, რომ ტურისტული პროდუქციის მწარმობლებისთვის შეიქმნას ერთიანი სახელმწიფო პროგრამა, რომელიც ამ საწარმოების ხელშეწყობას გაითვალისწინებს. ტურისტული შემოსავალი კარგია, მაგრამ მას უკუქმედების პროცესი ახლავს. როდესაც მე ადგილზე ვერ ვაწარმოებ პროდუქციას, რომელიც ტურისტს თავისი მოგზაურობისათვის ჭირდება, მაშინ შემოტანილი თანხის ნაწილი იმპორტზე ანუ შემოტანილ პროდუქციაზე დაიხარჯება.

მისახედია რეგიონული ეკონომიკური პოლიტიკა. ყურადღება უნდა გამახვილდეს საზღვრისპირა რეგიონების ეკონომიკურ განვითარებაზე და იქ მცხოვრები ადამიანების დასაქმებაზე. არასწორმა პოლიტიკამ მოგვიტანა ის, რომ ალაზანის კალაპოტის შეცვლამ ტერიტორია დაგვაკარგინა. არასწორი პოლიტიკის გამო მოხდა, რომ სომხებმა გარკვეული ტერიტორია მიითვისეს და ა.შ.

– როგორც იცით, მთავრობა აპირებს საპენსიო რეფორმის განხორციელებას, რომლის მიზანი დაგროვებით საპენსიო სისტემაზე გადასვლა გახლავთ. ჩვენს რეალობაში, რამდენად შესაძლებელია ასეთი გეგმის განხორციელება?

– ვფიქრობ, დაგროვებით პენსიას დაახლოებით ხუთი წელი ვერ განახორციელებენ, რადგან ამისათვის ფინანსური რესურსები უნდა არსებობდეს როგორც მთავრობაში, ისე მოსახლეობაში. რაც მთავარია, ადამიანებს ნდობა აქვთ დაკარგული და ამ ხუთ წელიწადში მნიშვნელოვანია ნდობის ფაქტორის მოპოვება.

– როგორც იცით, სამთავრობო პროგრამაში განსაკუთრებული ყურადღებაა გამახვილებული პროფესიული განათლების განვითარებასა და მთლიანად, განათლების სისტემის რეფორმაზე. თქვენი აზრით, რა გამორჩათ და რას დაამატებდით?

– სამწუხაროდ, საქართველოში ვერც ერთმა ხელისუფლებამ განათლების რეფორმა ვერ გაატარა, ამიტომ უმძიმეს მდგომარეობაში აღმოვჩნდით. ვფიქრობ, უნდა შეიქმნას პროფტექნიკური სასწავლებლები და საგანმანათლებლო სივრცეზე გამოყოფილი რესურსები აქეთ უნდა მივმართოთ. სავალდებულო სწავლა 9-ის ნაცვლად, 8 კლასი უნდა იყოს, რომ ახალგაზრდამ, რომელსაც უმაღლეს სასწავლებელში სწავლის გაგრძელება არ სურს, სამი წელი არ დაკარგოს, პროფესიას დაეუფლოს და კვალიფიციური მუშა გახდეს. სხვანაირად ჩვენ არასოდეს გვეყოლება კვალიფიციური მუშა და ყოველთვის ჩინეთიდან თუ თურქეთიდან ჩამოყვანილი მუშახელის იმედზე ვიქნებით. როცა განათლებაზე ვსაუბრობთ, აუცილებლად უნდა ვთქვათ, რომ სკოლის მეთორმეტე კლასი ძალიან დიდი პრობლემაა. ყველამ იცის, რომ მეთორმეტე კლასში არავინ დადის, მაგრამ მაინც მილიონებს ვყრით.

საუბრის ბოლოს მინდა შევეხო ე.წ. სეპარატისტულ რეჟიმებთან ურთიერთობის საკითხს. თქვენ იცით, რომ მე ჩართული ვარ საქართველოსა და აფხაზეთს შორის სახალხო დიპლომატიაში, ამიტომ თვალში მომხვდა, რომ პროგრამაში არ არსებობს ცხინვალის რეგიონის ან აფხაზეთის დაბრუნების რაიმე კონცეფცია. აფხაზეთი ელოდება ჩვენს პოზიციას.. აფხაზებიც და ქრთველებიც მივხვდით რომ შეცდომა დავუშვით, ამიტომ დაახლოვების დ შერიგების შანსი ხელიდან არ უნდა გავუშვათ. ამჟამად შავიზღვისპირა ქვეყნებისთვის განსაკუთრებით აქტუალურია ეკოლოგიური უსაფრთხოება. ზღვის ფსკერზე არსებობს მკვდარი ბაქტერიების დაახლოებით 2 მეტრის სისქის ფენა, რომელიც გოგირდწყალბადს გამოყოფს. იქ თუ აფეთქება მოხდა, არა მარტო შავი ზღვის ქვეყნებისთვის, შეიძლება მსოფლიოსთვისაც კატასტროფის მომტანიიყოს. ამიტომ იქნებ, აფხაზებთან მოლაპარაკების დროს, ეკოლოგიური საფრთხეების საკითხი დავსვათ. ეს ისეთი გლობალური საკითხია, რომ რუსეთიც ჩაერთვება, თურქეთიც, საბერძნეთიც და უკრაინაც. ამ თემაზე მე მაქვს შემუშავებული სრულიად რეალური და მომგებიანი კონცეფცია და მინდა მამუკა ბახტაძეს გადავცე. თუ ჩვენ მოვახერხებთ, რომ აფხაზებთან საერთო ინტერესები გვექნება, ურთიერთობის აღდგენაც გაგვიადვილდება. დღეს საქართველოს წინაშე უამრავი გამოწვევა დგას, მაგრამ მჯერა, რომ მამუკა ბახტაძე დიდი პოტენციალის მქონე, ახალგაზრდა, ენერგიული კაცი სირთულეებს თავს გაართმევს.

ვფიქრობ, 2018-20 წლის სამთავრობო პროგრამა უაღრესად საყურადღებო დოკუმენტია, რომელიც ქვეყნის სწრაფი და ეფექტური განვითარების სწორ ორიერტირებზეა გათვლილი.

ნელი თორდია


მეტის ნახვა
1-08-2018, 13:57


– თუ მიშა მიხეილია, მაშინ რატომ არ არის გრიშა გრიხეილი? – დიდი ხანია, ისმის ეს საჭირბოროტო კითხვა ჩვენს ცნობისმოყვარე დროში, თუმცა კითხვაზე პასუხი ჯერჯერობით არ ჩანს.

სხვა გრიშებისა არ ვიცი, მაგრამ ეს გრიშა (ვაშაძე) გრიხეილი არა, მაგრამ მიხეილი (სააკაშვილი) ნამდვილად არის.
სწორედ მიხეილში უდგას მას სული, იქიდან არის ამობიბინებულ-ამოულვაშებული და გრიშა-გრიხეილი რასაც ამიერიდან გააკეთებს, როგორც პრეზიდენტობის კანდიდატი, ყველაფერი მიშა-მიხეილთან იქნება შეთანხმებულ-შეწონასწორებული.

არ მოხდება ეს ამბავი, მაგრამ ერთი წუთით დავუშვათ, რომ ბატონი გრიშა მართლაც გახდა საქართველოს პრეზიდენტი.
იცით, რას გააკეთებს ის პირველ რიგში?

რას გააკეთებს და მიხეილ სააკაშვილს ყველა დანაშაულს ჩამოაწერს, საქართველოს მოქალაქეობას დაუბრუნებს და ზარ-ზეიმით ჩამოაბრძანებს მისგან გაუპატიურებულ-გაბახებულ ქვეყანაში.

ეს არის ის უმთავრესი ამოცანა, რაც ვაშაძის გაპრეზიდენტების მიღმა იმალება.

რამდენიც არ უნდა ითვალთმაქცონ, რამდენიც არ უნდა იბრაგუნონ მკერდში მუშტები – პატრიოტები ვართ ჩვენ და მხოლოდ ქვეყნის ბედზე ვწუხვართო, ყველანი, ვინც 17 ივლისს ბაგრატის ტაძართან იმ სამარცხვინო აქციაზე იყვნენ შეკრებილნი, "ნაცმოძრაობის" და სააკაშვილის ხელისუფლებაში დაბრუნებას უჭერდნენ მხარს, რაც ავტომატურად ნიშნავს ქვეყნის არევ-დარევის, უმართავი პროცესების და სამოქალაქო დაპირისპირების პროვოცირებას.
თუმცა ამ ადამიანებს ეს ამბავი ნაკლებად აღელვებთ.

მათთვის მთავარია, როგორც პოეტის ქალიშვილმა ბრძანა, როგორმე დაითრიონ პრეზიდენტის პოსტი, რაც შემდგომში ხელს შეუწყობს იმ შავბნელი ზრახვების განხორციელებას, რაც სააკაშვილს და მის ბანდას დიდი ხანია, ჩაფიქრებული აქვთ.

აქციის წამყვანმა პოეტის ქალიშვილმა რამდენჯერმე ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ისე, როგორც მისთვის, ასევე იქ შეკრებილი საზოგადოებისთვის კატეგორიულად მიუღებელია რუსეთთან რაიმეთი დაკავშირებული ნებისმიერი პოლიტიკური პერსონა.

კი, მაგრამ, ვინ არის გრიგოლ ვაშაძე, თუ არა მთელი თავისი ცხოვრებით და პოლიტიკური საქმიანობით რუსეთთან პირდაპირ ჭიპით მიერთებული სუბიექტი?

ვნახოთ მცირე ამონარიდი ვაშაძის ბიოგრაფიიდან.

გრიგოლ ვაშაძე:

  • სწავლობდა საერთაშორისო ურთიერთობათა მოსკოვის სახელმწიფო ინსტიტუტში (МГИМО, КГБ-სა და ГРУ-ს საკურატორო);
  • ხსენებული ინსტიტუტის დამთავრებისთანავე მუშაობა დაიწყო სსრკ-ის საგარეო საქმეთა სამინისტროს საერთაშორისო ორგანიზაციების განყოფილებაში წამყვან თანამდებობაზე;
  • მოგვიანებით მუშაობა განაგრძო სსრკ-ის საგარეო საქმეთა სამინისტროს ატომური შეიარაღებისა და კოსმოსის განყოფილებაში (КГБ-სა და ГРУ-ს საკურატორო);
  • 1988–1990 წლებში, მუშაობის პარალელურად, გრიგოლ ვაშაძე სსრკ-ის საგარეო საქმეთა სამინისტროს დიპლომატიური აკადემიის მსმენელია (КГБ-სა და ГРУ-ს საკურატორო);
  • 90-იანი წლების პირველ ნახევარში გრიგოლ ვაშაძე საბჭოთა კავშირის დიპლომატიურ მისიაში მუშაობდა შვეიცარიაში, მრჩევლის სტატუსით, ამ სტატუსით კი მოღვაწეობდნენ მხოლოდ სპეცსამსახურებიდან წასული დიპლომატები.
  • 2008 წელს (რუსეთის საომარი აგრესიიდან მალევე) მან წერილით მიმართა რუსეთის ფედერაციის მაშინდელ კულტურის მინისტრს და სთხოვა საქართველოს დღეების ჩატარება მოსკოვში, რაც თავისთავად უცნაური ფაქტი იყო:

"მიუხედავად იმისა, მექნება თუ არა ჯიბეში რუსული პასპორტი, ჩემი რუსეთი მუდამ ჩემთან დარჩება და მე მას ვერავინ წამართმევს".

გრიგოლ ვაშაძე დიდხანს ცდილობდა, როგორმე შეენარჩუნებინა რუსეთის მოქალაქეობა.

მხოლოდ მაშინ, როცა მიხვდა, რომ რუსები მოქალაქეობას წაართმევდნენ, დაასწრო და თვითონ დაწერა განცხადება რუსეთის მოქალაქეობიდან გასვლის შესახებ, თუმცა ამ "გმირულ" აქტს იქვე მოაყოლა შემდეგი კომენტარი: "მე რუსეთის მოქალაქეობა საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, საქართველოს მოქალაქეობა კი საქართველოს პრეზიდენტის განკარგულებით მივიღე. რუსეთის მოქალაქე ვარ და არა რუსეთის ხელისუფლების", – ასეთი პასუხი გასცა ვაშაძემ გაზეთ "კომერსანტს".

ვაშაძისთვის რუსეთის მოქალაქეობის ჩამორთმევის საკითხი დიდი დისკუსიის და პოლემიკის საგანი გახდა რუსეთის დუმაში, რომლის დეპუტატებს ცოცხალი თავით არ ეთმობოდათ "თავიანთი სისხლი და ხორცი" ვაშაძე მოქალაქეობის ჩამოსართმევად.

რუსული ორიენტაციის პოლიტიკოსი არ გამაგონოთო, რომ ბრძანა პოეტის ქალიშვილმა და იმავე დროს რუსული ორიენტაციის კი არა, მთლად "რუს" გრიგოლს, რუსული პოლიტიკის ბარაქიანი ძუძუთი გაზრდილს, რუსეთთან მეომარ გმირად რომ გვაჩეჩებს ხელში, ეს რით და როგორ ავხსნათ?

პოეტის ქალიშვილი რომ ამას იკადრებს, ამის შემდეგ რა უნდა მოსთხოვო ათას ღობეზე გადამხტარ მელებს და მგლებს, რომლებიც ირწმუნებიან, რომ ვაშაძე არის ის კანდიდატი, რომელიც უნდა გახდეს, არა რომელიმე კონკრეტული, ცალკე აღებული პოლიტიკური პარტიის ან გაერთიანების პრეზიდენტი, არამედ მთლიანად სახელმწიფოს პრეზიდენტი და არა ისე, როგორც, მაგალითად, "ქართულ ოცნებას" ჰყავს "ქართული ოცნების" მინისტრი, "ქართული ოცნების" პრემიერ-მინისტრი და ა. შ. არამედ საქართველოს პრეზიდენტი უნდა ავირჩიოთ. ჩვენ გვეყოლება ყველაზე მაგარი საპრეზიდენტო კანდიდატი, რომელიც არის თავისი ცოდნით, პროფესიონალიზმით, გამოცდილებით მართლაც ღირსეული, იმისთვის, რომ დაამშვენოს საქართველო და, რაც მთავარია, თავისი თავი მიუძღვნას ქვეყანასო – ამ ქვეყნის "დამამშვენებელმა" ბატონმა გრიგოლმა თავისი თავი ქვეყანას, ანუ საქართველოს როგორ უნდა მიუძღვნას, როცა ეს თავი კარგა ხნის წინათ სხვა სახელმწიფოს უფეშქაშა?

რამდენიმე თავი ხომ არ აქვს ამ პატივცემულს – ერთს საქართველოს მიუძღვნის, მეორეს – რუსეთს, მესამე კიდევ დასავლეთისთვის აქვს გადანახული?

– ჩვენი გამარჯვება გარდაუვალია! გრიგოლ ვაშაძე უკვე გამარჯვებულია – მოდი და ჩაიბარე პრეზიდენტის პოსტი! – აღტაცებულ-აფოფინებულნი გაჰკიოდნენ აქციის მონაწილეები და სიმშვიდეს უფრთხობდნენ მრავლისმომსწრე და მრავლისმნახველ ბაგრატის ტაძარს.

– რაის გამარჯვებული ეგ არის?! მაგან ვისზე უნდა გაიმარჯვოს? ეს საერთაშორისო დონის დიპლომატი ქუთეისის მერის არჩევნებზე პირწმინდად დაამარცხა ჭიღვარიამ, რომელსაც პოლიტიკური განათლება ბაღისკიდის მიდამოებში აქვს მიღებული. ქუთეისში ვერ გაიმარჯვა და საქართველოში გაიმარჯვებს ეგ საბრალო? – დააკომენტარა ვიღაცამ სოციალურ ქსელებში.

თქმით კი ამბობენ, მაგრამ გამარჯვების იმედი გულის სიღრმეში ალბათ არც გრიგოლ ვაშაძეს აქვს და არც მის მომხრეებს.

მაშინ რა უნდათ და რას იფხორებიან?

რა უნდათ და საპრეზიდენტო არჩევნების გამოყენება უნდათ არეულობის და დესტაბილიზაციის გამოსაწვევად, რომ ამ ქაოსის და დაპირისპირების ფონზე მხოლოდ პრეზიდენტის პოსტი კი არა, ქვეყანა დაითრიონ.

ერთხელ ხომ დაითრიეს 2003 წელს, ახლა მეორედაც უნდათ დაითრიონ, აწ უკვე სამუდამოდ და სამარადისოდ.
ეს არის ის გენერალური გეგმა, რომლის ავტორიც, დიდი ალბათობით, მიხეილ სააკაშვილია, რომელსაც, როგორც ჩანს, მტკიცედ სჯერა, რომ ის, რაც ერთხელ უკვე გაკეთდა 2003 წელს, მეორედაც არის შესაძლებელი.

სახალხო მოძრაობად მონათლული ეს "ძალა ერთობაშია" სინამდვილეში სხვა არაფერია, თუ არა "ნაცმოძრაობის" საარჩევნო შტაბი, სადაც მოქმედმა და ყოფილმა ნაცებმა ბოლოს და ბოლოს ერთად მოიყარეს თავი, რითაც კიდევ ერთხელ დაადასტურეს, რომ ისინი ერთნი იყვნენ, ერთნი არიან და ერთნი იქნებიან მომავალშიც.

რატომ შეარჩიეს მაინცდამაინც გრიგოლ ვაშაძე პრეზიდენტობის კანდიდატად, კაცი, რომელსაც არ გააჩნია არანაირი ქარიზმა, არ გააჩნია პოლიტიკური ლიდერისთვის აუცილებელი და სავალდებულო არც ერთი შტრიხი, არ აქვს პოპულარობა ამომრჩევლებში, არ აქვს მაღალი კი არა თუნდაც საშუალო რეიტინგი, სამაგირეოდ, "ნაცმოძრაობის" და მისი ბელადის მიერ შემუშავებული გეგმის განსახორციელებლად აუცილებელი ისეთი მძლავრი იარაღი, როგორიც არის ძალიან მჭიდრო კავშირები ერთი მეზობელი სახელმწიფოს იმ სტრუქტურებთან, რომლებსაც თუნდაც საქართველოს მაგალითზე არაერთხელ დაუმტკიცებიათ, თუ რა სახიფათო და ყოვლისშემძლე ძალას წარმოადგენენ.


საქართველოს ჰყავს ერთი მოუშორებელი ჭირი, რომელიც ბედისწერასავით აედევნა ჩვენი ქვეყნის არსებობას და მის წინსვლას და განვითარებას სერიოზულ დაბრკოლებებს უქმნის.

ამ ჭირს თავის დროზე წითელი ინტელიგენცია უწოდეს, თუმცა ეს სახელწოდება მთლად ზუსტი არ არის – უფრო მართებული იქნებოდა, ადამიანთა ამ კატეგორიისთვის წითელი ინტელიგენცია კი არა, წითელი ელიტა გვეწოდებინა.

საუბარია საზოგადოების იმ ნაწილზე, რომელიც კომუნისტების ეპოქაში, კომუნისტების ხელდასხმით და მათი დახმარები, ე.წ. ელიტად ჩამოყალიბდა.
კომუნისტებს ჰაერივით სჭირდებოდათ ასეთი ელიტარული საზოგადოების არსებობა, რადგან სწორედ ეს ელიტა იყო მათი ზურგის გამმაგრებელი, მათი იდეოლოგიის მთავარი ფარი და მეხამრიდი.

კომუნისტები, რომლებსაც ეხერხებოდათ არაფრისა და არარაობისგან რაღაც ფსევდოღირებულების შეთითხვნა და შეკოწიება, ხშირად ხელოვნურად ქმნიდნენ ავტორიტეტებს მეცნიერებისა თუ ხელოვნების სხვადასხვა დარგებში.

ჩემს თაობას კარგად ახსოვს, როგორ "ძერწავდნენ" კომუნისტები რომელიმე საშუალო ან საშუალოზე დაბალი ნიჭის ადამიანებისგან "ბრწყინვალე" პოეტებს, მწერლებს, რეჟისორებს, მხატვრებს, მუსიკოსებს, რომლებიც კომუნისტური რეჟიმისადმი ლოიალური და მაამებლური დამოკიდებულების სანაცვლოდ განსაკუთრებული პრივილეგიებით სარგებლობდნენ და სასათბურე პირობებში ცხოვრობდნენ.

კომუნისტური ეპოქის დასრულების შემდეგ დამოუკიდებლობის გზაზე შემდგარ საქართველოს სულ რაღაც ერთ წელიწადში სწორედ ამ ელიტამ ჩასცა ზურგში ლახვარი.

კრიმინალებთან, ბანდიტებთან, კაცისმკვლელებთან შეკრულმა ამ ელიტამ შეუწყო ხელი სამოქალაქო დაპირისპირების გაღვივებას და ქართველთა შიდა ომს, რომელსაც უამრავი ადამიანის სიცოცხლე შეეწირა.

მათ მოძმეთა სისხლით აქვთ ხელები მოსვრილი…

მათ სინდისზეა ქართული სახელმწიფოს დანგრევა და ისიც, ამ ნანგრევებიდან დღემდე რომ ვერ გამოვსულვართ.

აი, ამ "გმირულ" საქმეებსაა საკუთარ თავს დიდ დამსახურებად რომ უთვლიან და ამ დამსახურებათა გამოა დღემდე რომ ითხოვენ განსაკუთრებულ პატივს და დიდებას, განსაკუთრებულ სტიპენდიებს, კომფორტულ ყოფას, ვარსკვლავების გახსნას, მათი სახელების უკვდავყოფას და ა. შ.

ზოგიერთი მათგანი უკვე არ არის ცოცხალი, მაგრამ მერე რა – მათ ნაცვლად ახლა მათი შვილები და შვილიშვილები ითხოვენ იგივეს.
სანამდე უნდა გაგრძელდეს ეს მარაზმი, ეს ცინიზმი?

რატომ გამახსენდა ეს ამბავი მაინცდამაინც ახლა, ბაგრატის ტაძართან გამართული ამ უმსგავსო და უტიფარ აქციაზე საუბრისას?

რატომ გამახსენდა და იმიტომ, რომ ამ აქციამ, თავისი პათოსით, თავისი სინტაქსით, თავისი სულისკვეთებით თვითონვე გამახსენა 90-იანი წლები, როცა ელიტის ფარისევლობით და ზუსტად ასეთი ფარისევლობით და დემაგოგიით ითხოვდნენ "დიქტატურის" (!) დამხობას, იმაზე კი არ ფიქრობდნენ, ქვეყნისთვის რა კატასტროფული შედეგებით შეიძლებოდა ყოველივე ეს დამთავრებულიყო.

როგორც 17 ივლისს გაირკვა, ელიტას ზნე და ხასიათი არ შეუცვლია.

ის ახლაც მზად არის, იგივე გააკეთოს, რაც გასული საუკუნის 90-იან წლებში გააკეთა და მიზნის მისაღწევად ყველაფერი იკადროს – მოიტყუოს, იცრუოს, ცილი დასწამოს, ხალხს თვალში ნაცარი შეაყაროს, შავი თეთრად გაასაღოს და პირიქით.

ისინი 17 ივლისსაც ხშირად ახსენებდნენ სიტყვა სამშობლოს, თუმცა მათ სამშობლო არც არასდროს ყვარებიათ და არც ახლა უყვართ – სამშობლო მათთვის აღებ-მიცემობის საგანია მხოლოდ, ის ასპარეზია, სადაც მათი პატივმოყვარეობა, მათი ნარცისულ-ეგოისტური ინსტინქტები, მათი კონფორმისტულ-მეშჩანური სურვილები ბოლომდე უნდა კმაყოფილდებოდეს.

კომუნისტური ეპოქიდან მოყოლებული, დღემდე ისინი თვლიან, რომ საქართველო მათი პირადი ტერიტორიაა, სადაც მათ გარეშე, მათი ნება-სურვილის და მათი თანხმობის გარეშე არაფერი არ უნდა ხდებოდეს, არაფერი არ უნდა იცვლებოდეს.

დაბოლოს, არ მინდა ისეთი შთაბეჭდილება შეექმნას ვინმეს, თითქოს გრიგოლ ვაშაძის კანდიდატურას მხოლოდ იმიტომ ვიწუნებდე, რომ ის წლების განმავლობაში რუსეთში მუშაობდა და რუსეთის პოლიტიკურ წრეებთან დაახლოებული პირი იყო.

რუსეთში მუშაობა და რუსეთის პოლიტიკურ ელიტასთან სიახლოვე კი არ არის მიუღებელი, არამედ ის, როცა თითქოს რუსეთის დაუძინებელი მტერი ხარ და ამ დროს, არ არის გამორიცხული, მის დავალებას ასრულებდე.

გრიგოლ ვაშაძეზეც ეს ეჭვი მაქვს, მით უმეტეს, როცა კარგად მახსოვს ცნობილი გამოთქმა "ყოფილი კაგებეშნიკები არ არსებობენ".

ვახტანგ ხარჩილავა

მეტის ნახვა
30-07-2018, 20:44


ჩემი პრეზიდენტი გაიზარდა, ისე გაიზარდა, სანამ ჩემი პრეზიდენტი იყო, რომ ახლა სამყაროს მმართველი ჰგონია თავი.
ჩემს გადაწყვეტილებას ელოდება ყველა, მე მიყურებენ, წარვადგენ თუ არა კანდიდატურას და იმის მიხედვით წამოყენებენ თავის კანდიდატურას, მე რომ კანდიდატურა წამოვაყენო, ქართულმა ოცნებამ თამასა უნდა აწიოსო.


აჰ, ამხელაზეც, როგორ ავწევთ ახლა თამასას, ბატონო პრეზიდენტო?

ანუ, მარგველაშვილთან შესარკინებლად, სხვა ფალავანი სჭირდება ქართულ ოცნებას.
რუმბივითაა გასიებული მარგველაშვილი და ვინ წააქცევს, ვინ მოერევა, ვინ მიაძახებს, ახლა, გინდა გაიტანეთ და გინდა შემოიტანეთ, ეგ თქვენი რუმბივით გასიებული ფალავანიო – სადღაა ბაში-აჩუკი.

რა ქნას მარგველაშვილმა, ისე მოეწონა პრეზიდენტობა, ისე მოეწონა, რომ კიდევ უნდა და მოკალი.

რა ტყუილად სადილობდა ხოლმე ბოკერიასთან ერთად, ბოკერიაც კი განუდგა, ბოკერიამაც კი მიატოვა, ბოკერიასაც კი გაუცრუვდა იმედები.
ასეა, ძაღლი შინ არ ვარგოდა და გარეთ გარბოდაო – მოირბინა ყველა კუთხე-კუნჭული ხმის მოსაპოვებლად – მაინც ვერა რა, მაინც არა რა.
ხოდა, ზის და უკვირს, როგორ, რანაირად, აკი, მთელმა საქართველომ მისცა ხმა – სად არიან ეს ხალხნი, რატომ ვეღარ ხედავს ამ ხალხს.
ხოდა, ზის და ფიქრობს, აკი, ნაცებს სჭირდებოდათ აქამდე, თავზე ხელს უსვამდნენ აქამდე, – იმათ მაინც რაღა მოუვიდათ, ისინი მაინც რატომ განუდგნენ.
ეჰ, ნაცებს მანამდე სჭირდებოდით, სანამ ე.წ. პოლიტპატიმრების გამოშვება შეგეძლოთ, სანამ, მერაბიშვილის დაცვა შეგეძლოთ, სანამ ნაცების გაპრავება შეგეძლოთ – ახლა, ქვიშის საათი გადაბრუნებულია და ბოლო წამებს ითვლის – არც ნაცებს სჭირდებათ წყალში გარეული ღვინო – მერაბიშვილი დაიცავით და სააკაშვილის დაცვა ვერ გაბედეთ, დაჟეჟეთ და ვერ გატეხეთ – ნახევარნაცი არ სჭირდებათ ნაცემს, არავის სჭირდება ნახევარ-ნახევარი საერთოდ – დაუწერელი კანონია.

მაინც ჯიუტად ეპუება, ჩემი პრეზიდენტი, ლოგიკას, მაინც ჯიუტობს და თვლის, რომ ეს არჩევნები მისი დიდგორია.
ყველაფერი გავიგე, მივხვდი, რომ გაუტკბა და არ უნდა რეზიდენციიდან გამოსვლა, ვიცი, რომ უნდა ჩემი პრეზიდენტობა, რატომ არ ენდომება, მე ვშიმშილობ, ეგ იცინის, მე მცივა, ეგ ღადაობს, მე მკლავენ, ეგ თავის ხულიგან სანათესაოს უშვებს ციხიდან…

ხო, მესმის, რომ უნდა ჩემი პრეზიდენტობა, ასე, მდიდრული სექსით გართულს, ვისკის ჭიქით ხელში, რას გადავაყოლე მეც ამ ვისკს, უნდა ოფიციალურ შეხვედრებზე სიარული საზღვარგარეთ და აღარ უნდა ფილოსოფიურ ტრაქტატებზე ფიქრი – მაგრამ, ნუთუ მცირედი ეჭვიც არ ეპარება, ნუთუ, ფიქრადაც არ მოსდის, რომ ეს მან კი არ გაიმარჯვა მაშინ, არამედ ქართულმა ოცნებამ, პარტიამ გაიმარჯვა და არა ინდივიდმა?
ანუ, სხვა რომ წამოეყენებინა საპრეზიდენტო კანდიდატად ქართულ ოცნებას, ვერ გაიმარჯვებდა, მხოლოდ მარგველაშვილი იყო დაუმარცხებელი ფალავანი?
ვინ იცოდა მარგველაშვილი? ვინ იცნობდა მარგველაშვილს? ვინც იცნობდა, იმ თავისი ტრაქტატებით, ვის ეგონა ნორმალური?
ისა და, ჩემი პრეზიდნეტი, აფრენს?

ისე აფრენს, რომ საკუთარი თავი მომავალ პრეზიდნეტად წარმოუდგენია პარტიის გარეშე?
კარგი, აფრენს ჩემი პრეზიდნეტი, რა ვქნა, არც პირველი ვარ და არც უკანასკნელი ვიქნები, ვისი პრეზიდნეტიც აფრენს, მაგრამ, მე მოვაფრინე ეს კაცი? მე ამოვაფრინე ფილოსოფოსის ბუდიდან?

ისა და, არ აფრენდა ეს კაცი მანამდე? ნორმალური იყო გაპრეზიდენტებამდე და მე გავაგიჟე? მე გადავიყვანე გონებიდან?
ხოდა, ვინ მომიფრინა და ვინ დამიფრინა ეს კაცი იქ, საიდანაც გამოსვლა არ უნდა ახლა?

სამსახურის დაწყება უნდოდა ჩემს ახლობელს და ფსიქოლოგის დასკვნა მოსთხოვეს – პრეზიდენტობა არ არის სამსხური? მოვთხოვეთ პრეზიდენტობის კანდიდატს ფსიქოს ცნობა? არ მითხრათ რომ – კი და არ მითხრათ ახლა, რომ ეს ცნობა აქვს, თორემ, მე გავგიჟდები და გავაფრენ.
რა მოხდება საპრეზიდენტო კანდიდატებს ფსიქოს ცნობა რომ მოვთხოვოთ და ცოტა, აი, სულ ცოტა აიქიუზეც რომ შევამოწმოთ?
თორემ, ქვეყანაში, სადაც არასაპრეზიდნეტო მმართველობაა, ბუნებრივია, პარტია იმარჯვებს და არა კანდიდატი, ხოდა, მინდა ახლა კიდევ ერთი აფრენილი, კიდევ ერთი დაფრენილი პრეზიდენტი მე?

რა გინდა მარგველაშვილი, რეზიდენციაში იყავი? – იყავი, პრეზიდენტებს შეხვდი სხვა ქვეყნისას? – შეხვდი. სამიტებზე გიშვებდი – გიშვებდი. უამრავ ქვეყანაში ჩაფრინდი საპრეზიდნეტო თთმფრინავით? – ჩაფრინდი. ხელფასს გიხდიდი დროულად? – გიხდიდი. მინახიხარ ერთხელ მაინც ხალხთან გამოსული ქუჩაში? – არა. ხოდა, რა გინდა, ადამიანო?

ყველა პარტიამ ჩაიქნია შენზე ხელი, დაგრჩა უსუფაშვილი – რომელიც თავის მხრივაც კარგად აფრენს, რომელიც, თავის მხრივაც მომიფრინეს და დამიფრინეს პარლამენტში და რატომ, დღემდე ვერ ვხვდები, ვინ გვთხოვა, რესპუბლიკელების დაფრენა მთავრობაში, დღემდე ვერ გავარკვიე.
რესპუბლიკელებს ვინ აუტანიათ ბოლომდე, ვინ გაუტანიათ ბოლომდე, ვის არ განაწყენებიან, თქვენ რომ გადაგეფარონ, ბატონო პრეზიდენტო.
ფსიქო მომიტანეთ, პატონო პრეზიდენტო, ფსიქო და აიქიუს მონაცემები – თორემ, ეჭვი მეპარება უკვე და ოხერია ეჭვი.
ასეა მარგველაშვილი, ესაა სიმართლე და მომკალი, თუ გინდა, მესროლე, თუ გინდა – სიმართლე ერთია, პარტიის გარეშე, ქართული ოცნების გარეშე – პრეზიდენტს კი არა, ფილოსოფოსსაც არ გიცნობა არავინ.

ეჰ, თაკო ჩარკვიანი გამახსენდა მაინც და რა ვქნა – პუბლიცისტი ვარ მეო, ერთი ეგაა პუბლიცისტი და მეორე თქვენ ხართ ფილოსოფოსი, ერთი თაკო ჩარკვიანის ხმა წყვეტს გრიგოლ ვაშაძის გაპრეზიდნეტებას და მეორე თქვენი ხმა გაგაპრეზიდენტებთ.

მე კი ძალიან ვიდარდებ, დიდი იმედია მაქვს, დიდი იმედი მაქვს, მომენატრებით, დიდი იმედი მაქვს, სინანულით გავიხსენებ დროს, თქვენი პრეზიდენტობისას, როცა გექილიკებოდით, როცა, თქვენს ნათქვამზე ვიცინოდი და ხალხს ვაცინებდი, როცა ხუმრობის საშუალებას მაძლევდით თქვენი ქმედებებით… მომენატრებით, ბატონო პრეზიდენტო, თქვენთვის და თქვენთან წერა მომენატრება, ჩვენი გამუდმებული ჩხუბი და კამათი მომენატრება, ანეგდოტები და ანდაზები მომენატრება, რომელსაც გიძღვნიდით.
ხოდა, დაე, მომენატროთ!

მანამდე კი, გაემზადეთ, ბატონი პრეზიდენტი თამასას სწევს თავისი კანდიდატურით, თამასას სწევს, ბატონი პრეზიდენტი, და ფეხის წვერებზე დგას აწეული თამასით ხელში.

მაინც არ მასვენებს ერთი ოხერი კითხვა, ასე თამასააწეული პრეზიდენტი თუ გვყავდა – აქამდე რატომ ვერ ვხვდებოდი, აქამდე რატომ არ ჩანდა, აქამდე რატომ არ დაეტყო ქვეყანას?

მარტო კაცი თამასაშიც ცოდოა – ხოდა, ავუწიოთ თამასა, არა, ბევრად მაღლა ავუწიოთ, მომავალ კანდიდატს თამასა, თორემ, არსებულზე ოდნავ უკეთესი, არ მეყოფა, არსებულზე ოდნავ ჭკვიანი არ დამაკმაყოფილებს, არსებულზე ცოტათი უფრო გაწონასწორებული – რას მიშველის.

თამო კეშელავა


მეტის ნახვა
28-07-2018, 19:55


გვესაუბრება ყოფილი პარლამენტარი, უფლებადამცველი დიმიტრი ლორთქიფანიძე:

ბატონო დიმა, ამერიკის წინა პრეზიდენტები უპირობოდ უჭერდნენ მხარს საქართველოს ნატოში გაწევრიანებას. აქვე, უპირობოდ, გვბლოკავდა გერმანია, საფრანგეთი. ტრამპმა კი განაცხადა, რომ საქართველოს ადგილი ნატოში არ არის. ჩვენ, მაინც ჯიუტად გავიძახით: ნატოში შევდივართო. რისი მანიშნებელია ყოველივე?

ძალიან კორექტულად და ამომწურავად დასმული კითხვაა. ტრამპის განცხადებები, მისი პრეზიდენტობის დღიდან დღემდე, ცალკე კვლევის საგანია, რაც თავისი ღრმა შინაარსითა და რეალური პოლიტიკის კომპონენტების გათვალისწინებით, ნამდვილად, დიდ ყურადღებას და მაღალ შეფასებას იმსახურებს. ტრამპი არ არის ტიპიური პრეზიდენტი ტიპიურ გარემოში, როგორსაც ჩვენ, მაგალითად, დემოკრატთა მმართველობის ობამასა და კლინტონის დროს მოვიაზრებთ, არამედ ეს არის პრაგმატიკოსი პოლიტიკოსი, რომელიც პირველ რიგში, აშშ-ს ნაციონალური ინტერესებიდან გამოდის. მან გააკეთა განცხადებები მექსიკასთან მაღალი გალავნის აშენების ინიციატივით დაწყებული დამთავრებული ჩინეთთან, ევროკავშირთან პრეფერენცირებული ვაჭრობის საკითხების გადახედვით და ძალიან ბევრი წარმოების აშშ-ში გადმოტანის პირობის დადებით, რაც საბოლოო ჯამში, ტრამპის წარმატების გარანტორი გახდა.

თუმცა, ამასთან ერთად, ტრამპის საარჩევნო კამპანიას ყოველთვის ლაიტმოტივად გასდევდა ფრაზები რუსეთის ფედერაციასთან ახალი ურთიერთობის დაწყების პირობის შესახებ. ამიტომ, ტრამპი როგორც კრემლის მიმართ ლოიალური პოლიტიკის გამტარებელი პრეზიდენტი ისე შერაცხეს, რომელიც პუტინის და ზოგადად, კრემლის გავლენის ქვეშ ექცევა, რაც საბოლოო ჯამში, აშშ-ს დაზვერვამ გამოძიებებით დაადასტურა თითქოს, ტრამპის საარჩევნო კამპანიაში და მის წარმატებაში წვლილი ვლადიმერ პუტინს მიუძღვის. ეს არის ერთ-ერთი მთავარი ბრალდება, რომელსაც დღეს პრეზიდენტ ტრამპის ადმინისტრაცია, ხშირ შემთხვევაში, იგერიებს ფეიკ-ნიუსის მწარმოებელი მედია-საშუალებების მხრიდან. აშშ-მ კარგად უწყის, რომ დღეს, მსოფლიო ერთპოლარული აღარ არის და რუსეთის ფედერაციას, ჩინეთს მსოფლიოში თავიანთი ინტერესები გააჩნიათ. ამ თვალსაზრისით, სირიაში განვითარებული კონფლიქტი, მასში რუსეთის მონაწილეობის პოზიტიური მხარეები განმსაზღვრელი იყო იმისა, თუ რაოდენ დიდია ამ ქვეყნის ინტერესები მის ფარგლებს გარეთ და რა რეგიონებს მოიცავს.

აღმოჩნდა, რომ სირია არის შორეული ბუფერი, რომელზეც პოზიციების დათმობას რუსეთი არ გეგმავს და ახლო მომავალში არც აპირებს ამ საკითხს გადახედოს. ჩნდება კითხვა: თუ სირია და ახლო აღმოსავლეთი რუსეთის ინტერესებისთვის შორეული ბუფერია, ახლო ბუფერი სად არის? ყველასთვის კარგად და გასაგებად ჩანს, რომ ახლო ბუფერი ეს არის მთლიანად კავკასიის რეგიონი. ამ შემთხვევაში, ამიერკავკასიაზე არ გავამახვილებ ყურადღებას იმიტომ, რომ 90-იანი წლებიდან დაწყებული ჩრდილოეთ-კავკასიაში არსებული საომარი მდგომარეობა და ამ ომის ვითარების დასტაბილურება პუტინის ადმინისტრაციისთვის ერთ-ერთი, დიდი პოლიტიკური ამოცანა იყო. მას შემდეგ რაც იქ მშვიდობამ დაისადგურა, ბუნებრივია, რუსეთის ფედერაციის მხრიდან, კავკასია როგორც ერთი მთლიანი ინტერესის სფერო ისე განიხილება. ეს კარგია თუ ცუდი, ფაქტია, რომელსაც ჩვენ სამწუხაროდ, თვალს არ ვუსწორებთ. რატომღაც, ეს დაჩემებული ნატო, ნატოს ძახილი, საბოლოოდ, იმ ბალმასკარადამდე მივიდა, რომ უკვე პუტინი კი არა ტრამპიც გვეუბნება: ნატოში საქართველოს ადგილი არ არისო.

ჩვენ, მაინც არ გვინდა ამ რეალობას შევეგუოთ და როგორც თავის დროზე უსუფაშვილი აცხადებდა: უნდა ვაკაკუნებდეთ და ნატოში შესვლას ვითხოვდეთო, ეს კაკუნი კოდალას კაკუნად გადაგვექცა, რომელიც ფუტურო ხეს უკაკუნებს, იცის, რომ იქ ჭიაყელა აღარ არის, მაგრამ მაინც უკაკუნებს იმიტომ, რომ ეს მისი ერთგვარი პირობითი რეფლექსია. დიახ, ნატოს კარზე კაკუნი პირობით რეფლექსებში გადაგვეზარდა. საქართველოს რეალური პოლიტიკით დაკავების ნაცვლად, მაამებლური პოლიტიკის წარმოება ხდება მხოლოდ იმისთვის, რომ ისეთმა მარიონეტებმა, რომლებიც დღეს, სამწუხაროდ, საგარეო უწყებაში გვყავს დაშტამპული, მკვდრადშობილი განცხადებები აკეთონ. ორიოდ დღის წინ ტრამპის ადმინისტრაციამ ოფიციალური წინადადება გაუკეთა რუსეთის პრეზიდენტს, რომ შემდგომი მაღალი დონის შეხვედრა შემოდგომაზე, აშშ-ს მასპინძლობით, ვაშინგტონში წარიმართოს. იქნება თუ არა დღის წესრიგში უკრაინა, საქართველო, მოლდოვა, ეს ცნობილი არ არის. ფაქტია, რომ ჰელსინკში ჩატარებულ შეხვედრებზე საქართველო მოხსენიების ღირსი არ აღმოჩნდა. ტრამპის ხისტი განცხადება საქართველოსთან მიმართებით: ამ ეტაპზე საქართველო უნდა შეეგუოს, რომ ვერ იქნება ნატოს წევრი, ეს უკვე მეტყველებს იმაზე, რომ აშშ ამიერკავკასიაში რუსეთის გავლენებს და მის გეო-პოლიტიკურ ინტერესებს ცნობს. ეს რუსულ-ამერიკულ ურთიერთობებში ახალი ფურცელია და ჩვენ როგორც არასდროს მზად უნდა ვიყოთ ამ ახალი რეალობისთვის თვალის გასასწორებლად. რაც გულისხმობს შემდეგს: 2020 წლის მოსალოდნელი არჩევნების წინ უნდა შევეცადოთ, რომ ქართულ-რუსულ დიალოგს თუნდაც ჩვენი სტრატეგიული პარტნიორის აშშ-ს უშუალო მხარდაჭერით საფუძველი ჩაეყაროს. 

მე თუ მკითხავთ, ეს არის უმაღლესი ამოცანა, რომელსაც არა პოზიცია ან ოპოზიცია, არამედ მთლიანად ქართული კონსოლიდირებული პოლიტიკური სპექტრი უნდა ემსახურებოდეს, რაც რეალურად არ გვყავს. ჩვენ გვყავს მონურ მორჩილებაში მყოფი ნეოლიბერალური ნარატივის მატარებელი ძალთა ერთობა, რომლებიც უბრალოდ, პირობითი სახელებისგან განირჩევიან ერთმანეთისგან. თორემ, ევროპულ საქართველოს რომ ჰკითხოთ რით განსხვავდება, თავისი იდეოლოგიით, ნაცმოძრაობისგან, განა გაგცემთ თუნდაც, ერთ განმასხვავებელ ნიშანზე პასუხს? ან, რით განსხვავდება ალასანია რესპუბლიკელებისგან, ან, ორივე ერთად ბოკერიასგან ან, სამივე ერთად მიშა სააკაშვილისგან? არავითარი განსხვავება არ არის. ეს არის ერთი პოლიტიკური სისტემა, ერთი პოლიტიკური ძალა პირობითი სახელწოდებებით დაყოფილი. რა უნდა ქართველ ამომრჩეველს? მას უნდა ამ ყველაფერს წერტილი დაესვას, ქვეყანას ჰქონდეს ეროვნული ინტერესისკენ სწორი მიმართება. ამ გზაზე, პოლიტიკური თვალსაზრისით, ძალიან მნიშვნელოვანი იქნებოდა ბიძინა ივანიშვილს სახალხო, ერთიანი კონსოლიდირებული ეროვნული ინტერესის გამომხატველი პოზიციისთვის დაეჭირა მხარი. ეს იქნებოდა ძალიან მნიშვნელოვანი. ერი, სახელმწიფო, რომელსაც სარწმუნოებრივ სიმბოლოდ მართმადიდებლობა აქვს, თავისი ინტერესის დაკმაყოფილებას, აუცილებლად მიაღწევს.

_ ბატონო დიმა, როგორ ფიქროფთ, წაადგება საქართველოს ტრამპის და პუტინის შეხვედრა?

_ ამ კითხვაზე პასუხის გასაცემად, აუცილებლად, უნდა გავიხსენოთ ტრამპის განცხადების კვალდაკვალ პუტინის მიერ გაკეთებული განცხადება. მან, ამ შეხვედრის შემდეგ, ღიად თქვა: რუსეთი არ დაუშვებს მის საზღვრებთან ნატოს ინფრასტრუქტურის ფართომასშტაბიან გაშლას და იქ, სამხედრო ბაზების შექმნის მცდელობას. თუკი ამას ადგილი მაინც ექნება, ეს იქნება ყველაზე კრიტიკული გამოძახილი, რაზეც რუსეთი რეაგირებას მოახდენსო. რა თქმა უნდა, ასეთი მძიმე განცხადება ძალიან სწორად, პირდაპირ და იმის მიმანიშნებლად უნდა აღვიქვათ, რომ ეს სამხედრო კონფრონტაციის 

გაჩენის შესაძლებლობას ნიშნავს. როგორც ყოველთვის საქართველო მარტო აღმოჩნდებახოლმე ასეთი კონფრონტაციის პროცესში და შესაძლოა წყლისა და პამპერსების შემოწოდებაც კი ვეღარ შეძლოს ვერავინ ნიშნად იმისა, რომ თითქოს, საქართველოს ფორმალური პარტნიორები ჰყავს. მიუხედავად იმისა, რომ აშშ საქართველოს სტრატეგიული პარტნიორია, ვფიქრობ, ეს პარტნიორობა ქართველი ამომრჩევლის მიერ სწორად უნდა იყოს გაანალიზებული და პარტნიორული ურთიერთობების ფარგლებში, მით უმეტეს, ტრამპის ბოლოდროინდელი განწყობების გათვალისწინებით, ჩვენ, სწორედაც რომ აშშ-ს უნდა ვთხოვოთ, იგი, მინიმუმ არ იყოს წინააღმდეგი იმისა, რომ საქართველო რუსეთის პირისპირ დადგეს ყველაზე უფრო მნიშვნელოვანი სტრატეგიული მოლაპარაკებების საკითხებში, პუტინისა და ტრამპის მოლაპარაკებების საბოლოო შედეგად ჩვენ, ვხვდებით, რომ აშშ რეგიონიდან უკან იხევს და სწორ ვარაუდს აკეთებს, თუ რა ინტერესები გააჩნია რუსეთს ამიერკავკასიაში. აი, სწორედ აქედან გამომდინარე უნდა ვიმოქმედოთ.

_ ბატონო დიმა, რუსეთში ნახევარ მილიონზე მეტი ქართველია წასული და აქ, საკუთარ ოჯახებს ეხმარება. პარალელურად, გვინდა, რომ რუსეთმა ჩვენი პროდუქცია საკუთარ ბაზარზე გაიტანოს და თანაც, ამ ქვეყნის ლანძღვა-გინებაში ვართ. ასეთი დამოკიდებულებით რას მივაღწევთ?


_ აბსოლუტურად გეთან- ხმებით. დასავლეთის მხრიდან განხორციელებული სანქციების ფონზე იტალიამ უდიდესი ზიანი მიიღო, რომელიც დღეში 7 მილიონ ევროს კარგავს. 34%-ით შემცირდა სავაჭრო ეკონომიკური ბრუნვა ფინეთსა და რუსეთის ფედერაციას შორის, რამაც შეუქცევადი და გამოუსწორებელი ზიანი მიაყენა ფინეთის სოფლის მეურნეობას, ისევე როგორც ნორვეგიას და შვედეთს შეექმნა პრობლემები.

რუსეთი მხოლოდ დედამიწის 1/8 არ არის. იგი ბევრი ქვეყნისთვის მნიშვნელოვანი სამომხმარებლო ბაზარი, ეკონომიკის მიმღები, შემკრები ჰაბია. ის, რომ აშშ-მ სანქციების ეს სერია განახორციელა, არ ნიშნავს, რომ ამით ევროპა არ დაზარალდა. რა თქმა უნდა, ევროპა გრძნობს ამ ზიანის მასშტაბებს და იმიტომაც არის, რომ უკვე იტალიამ, ავსტრიამ, ჩეხეთმა, უნგრეთმა, ფინეთმა დაიწყეს საუბარი იმაზე, რომ მათ, სანქციების ნაწილში, რუსულ-ევროკავშირულ ურთიერთობებს უნდა გადახედონ. ანაოგიურად შეიძლება ითქვას საქართველოზე.

ბუნებრივია, პატარა საქართველო პატარა ეკონომიკით მსოფლიო დიდ ეკონომიკაში არ არის ინტეგრირებული და თავის გადარჩენისთვის იბრძვის. გადარჩენის პროცესში ლომის წილი რუსეთზე მოდის. ჩვენი საგარეო ეკონომიკური ბრუნვა მილიარდ 200 მილიონამდე გაიზარდა სწორედ, სოფლის მეურნეობის პროდუქციის, მირნერალური წყლების, ღვინის და ა.შ. გატანის ხარჯზე. დღეს, სხვათა შორის, ორგანიზაციამ, რომელიც ყოველთვის დაკავებულია სოფლის მეურნეობის პროდუქტების ხარისხის შემოწმებით, მას შემდეგ რაც საქართველოს მხრიდან კვლავ გაკეთდა ნატოს მხარდამჭერი განცხადებები, ღიად თქვა, რომ საქართველოს ღვინის ხარისხის შემოწმება დაიწყო. ეს რას ნიშნავს? ჩნდება საფრთხე იმისა, რომ ხვალ, პოლიტიკურ დონეზე მიიღონ გადაწყვეტილება და საქართველოს შეუჩერდეს რუსეთის ბაზარზე ღვინის შეტანა. ეს სიგნალი იყო. ეს იმ პირობებში, როდესაც 67% ექსპორტისა რუსეთის ფედერაციაზე მოდის. ღვინოების 80%-ს რუსეთის ფედერაციაში ვყიდით. ეს არის ფაქტი, რომელსაც ვერ გავექცევით. სრულიად გეთანხმებით შეკითხვაში: რუსეთს, ერთი მხრივ, ოკუპანტს ვეძახით, ვაგინებთ, არ ვაკლებთ ნეგატიურ ემოციას, გასა- გებია, რომ ფაქტობრივი ოკუპაცია არაკეთილისმოსურნეს ამის საბაბს აძლევს. სინამდვილეში, რუსეთის ფედერაციის მხრიდან, მილიონზე მეტი ტურისტი შემოდის, წელს რეკორდი მოიხსნება, ბუმია საქართველოზე ატეხილი. ფაქტია, რომ ქართულ-რუსულ ურთიერთობებში არავითარი ქსენოფობია არ არსებობს. რუსები აქ თავს მშვიდად გრძნობენ. პირიქით, ჩვენი ქვეყნის არაკეთილისმოსურნეები აფინანსებენ იმგვარ კამპანიებს, რომელმაც ყველანაირად უნდა შეუშალოს ხელი ქართულ-რუსულ ურთიერთობებს, რაც საჯარო პოლიტიკის საწინდარია.

არაკეთილისმოსურნეებმა დაინახეს, რომ სახალხო დიპლომატია იმარჯვებს. სხვათა შორის, ჩვენი "ქართულ-რუსული საზოგადოებრივი ცენტრიც", ამ მიმართულებით, პატარა წვლილის შემტანია. ცენტრში უფასო რუსული ენისა და ლიტერატურის გაკვეთილებს ვატარებთ, მათ შორის, რამოდენიმე უნივერსიტეტის ბაზაზეც. უზარმაზარი რიგი დგას ბავშვების, რომლებიც თვლიან: ქართველმა უნდა იცოდეს როგორც ინგლისური ისე რუსული. რუსული ენა ეს არის ჩვენი სამეზობლო ურთიერთობის ენა. ქვეყნის მტერი უნდა იყო, რომ სკოლებში რუსულ ენას ებრძოდე, როგორც ეს დღეს ჩვენთან ხდება. საჭიროა მტრობით დანგრეული ურთიერთობა ახალი პერსპექტივებით შეიცვალოს. რა თქმა უნდა, ეს ყველაფერი, საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენის გათვალისწინებით.

დღეს, კონფედერაციების შექმნაზე არ უნდა ვიმსჯელოთ, არამედ ვისაუბროთ შემდეგზე: რუსეთი უნდა შეეგუოს იმას, რომ საქართველოში არცერთი ქართველი არ იცხოვრებს აფხაზეთის და ცხინვალის გარეშე. უბრალოდ, ჩვენს არსებობას და ქართველობას აზრი დაეკარგება. თავად პუტინმა თქვა: არ არსებობს მოულაპარაკებელი საკითხებიო. მან მიუნხენის კონფერენციაზე ისიც თქვა: აფხაზეთი სახელურის გარეშე ჩემოდანს მაგონებს, რომლის ტარებაც რთულია, მაგრამ დატოვებაც გენანებაო. ეს არის მესიჯები იმისა, რომ საქართველოს შეუძლია რუსეთთან გადაიკვეთოს და რაღაცაზე მოვილაპარაკოთ.

_ ივანიშვილმა პოლიტიკაში კვლავ მოსვლისას განაცხადა, რომ აფხაზეთსა და სამაჩაბლოს დაიბრუნებს. როგორ გესახებათ ეს პერსპექტივა?


_ თუ ბატონი ივანიშვილი აფხახეთს და სამაჩაბლოს დაიბრუნებს, არ მოიძებნება ქართველი, რომელიც არ მოისურვებს, მცირედი მატერიალური წვლილი შეიტანოს, რათა მას სიცოცხლეშივე ოქროს ქანდაკება ჩამოუსხას და უკვდავყოს. თუ ივანიშვილს ამის გეგმა აქვს, მთელი საქართველო მის ერთიც არის, გვერდით დადგება. თუ ჩვენ გულზე ხელი და ერთი ივანიშვილის იმედზე ვიქენით, არაფერი არ გვეშველება. მთელმა ერმა ხელები უნდა დავიკაპიწოთ. საჭიროა, დაიწეროს თუნდაც, ათი თეზა ჩვენი ეროვნული ინტერესების შესაბამისობაში და ყველამ მოვაწეროთ ხელი იმას, თუ როგორ გადავრჩეთ. მერე, ვინ პარტიული იქნება და ვინ უპარტიო, ყველაფერი აზრს დაკარგავს, იქნება მხოლოდ ერთი პარტია – საქართველო, იქნება ერთი პარტიის წევრი – 
საქართველოს მოქალაქე და როცა სანუკვარ მიზნებს მივაღწევთ მერე გავიყოთ მწვანეებად, ლურჯებად, წითლებად, თეთრებად.

ეს ათი თეზა უნდა იყოს ეროვნული ინტერესი: ტერიტორიული მთლიანობა, ქვეყნის განვითარება, მისი პრიორიტეტები, ქვეყნის ეკონო- მიკას უნდა განსაზღვრავდეს მისი ინტელექტუალური პოტენციალი, განათლება და მეცნიერება იყოს უმთავრესი პრიორიტეტი. ეს უნდა იყოს კონკრეტული თეზები და არა დემაგოგია. ვთქვათ, როგორ შეიძლება საზღვაო ქვეყანას არ ჰყავდეს თავისი სანაოსნო. ჩვენ ჯვარსახოვანი პოლიტიკა უნდა გვქონდეს და არა ნატო, ნატო ან რუსეთი, რუსეთი, ყველასთან უნდა ვიმეგობროთ. საქართველო მთელი მსოფლიოსთვის ახალი დემოკრატიის ბიძგის მიმცემი უნდა იყოს, ისიც კი უნდა შევძ- ლოთ, რომ მსოფლიოს წინაშე დავაყენოთ საკითხი _ გაეროს შტაბბინა სწორედ ამ ცივილი- ზაციათა გზაჯვარედინზე იყოს. საქართველო
უნდა იყოს ახალი შვეიცარია, ფინანსური ჰაბი, სატრანსპორტო დერეფნები ყველა მიმართულებით. ეს ყველაფერი უნდა ემსახურებოდეს საქართველოს სუვერენიტეტს.

_ მარია ზახაროვამ გააკეთა განცხადება რუსულ-ქართული ურთიერთობების აღდგენის შესა- ხებ. რას იტყვით
ამის თაობაზე?


_ მარია ზახაროვა ძალიან საინტერესო სპიკერია. ის შემოქმედებითი ნატურაა, ჩვენ, საქართველოშიც გვჭირდება ასეთი პოლიტიკოსები. მისი მოსაზრებები რუსულ საგარეო პოლიტიკას პოპულარულს ხდის. ამას, რა თქმა უნდა, პროპაგანდის ხასიათი აქვს. ზახაროვა მაღალი დონის დიპლომატია. მას საქართველო ნეგატიურ კონტექსტში არასდროს უხსენებია. მისი ნებისმიერი განცხადება ეს არის ქართულ-რუსული პოლიტიკის დაახლოების მცდელობა, რაზეც ჩვენი აქამდე არსებული მარიონეტული მთავრობები უფლებამოსილნი არ იყვნენ რომ მხარი დაეჭირათ. ჩემი აზრით, რომ ივანიშვილის მისია ჯერ არ დაწყებულა, ეს ყველაფერი ახლა დაიწყება.

_ ბატონო დიმა, ბოლოს საშინაო პოლიტიკაზეც მინდა გკითხოთ. ახლოვდება საპრეზიდენტო არჩევნები. რას ფიქრობთ, წარდგენილ კანდიდატურებზე?

_ პირველად ჩემს მიერ მოცემულ ინტერვიუში პერსონებზე არ ვისაუბრებ. ის კანდიდატია მნიშვნელოვანი, რომელიც მისა- ღები იქნება როგორც რუსეთის ფედერაციისთვის, ისე აშშ-სთვის. პირდაპირ ვთქვათ: ისეთი პრეზიდენტი გვჭირდება, რომელიც ერთიანი წარმატებით იქნება მიღებული ბრიუსელშიც, მოსკოვშიც, ვაშინგტონშიც და პეკინშიც. მოდით, ასეთი ტიპის პრეზიდენტზე ვიოცნებოთ, რისი რესურსიც გვაქვს. ჩემი აზრით, ქვეყანას ასეთი ადამიანი მინიმუმ სამი ჰყავს, პერსონების დასახელებისგან თავს შევიკავებ. ოღონდ, ამაში ვაშაძეს არ ვგულისხმობ. როცა გრიგოლ ვაშაძე 2012 წლის ოქტომბრის არჩევნებამდე საგარეო მინისტრი გახლდათ, მან არჩევნებამდე თვენახევრით ადრე გამოსცა ბრძანება, რომლითაც ჩვენს არალეგალ მოქალაქეებს (მაგალითად, ათენში აპირებდნენ არჩევნებში მონაწილეობის მიღებას) ამის შესაძლებლობა აღუკვეთა.

ანუ, ამ ადამიანების მიმართ პოლიტიკური დისკრიმინა- ცია ჩაიდინა. ასეთი ადამიანი დღეს ამბობს, რომ ჩვენი კონსტიტუცი- ური უფლებების დაცვის გარანტი იქნება. იგი ვერაფრით იქნება კონსტიტუციის გარანტი, რამეთუ მას ერთხელ უკვე აქვს მონაწილეობა მიღებული მასშტაბურ აქტში საკუთარი მოსახლეობის წინააღმდეგ და თავისი ბუნებით, ხასიათით ვოლუნტარისტია.


თამარ შველიძე

მეტის ნახვა
26-07-2018, 10:30


გვესაუბრება ძალოვანი სტრუქტურების ვეტერანი პოლკოვნიკი, ბატონი რეზო რომანაძე

- ბატონო რეზო, მნიშვნელოვანი ძვრები მიმდინარეობს აჭარის მთავრობაში, მაგრამ სანამ ამაზე ვისაუბრებდეთ, რას იტყვით, ივანიშვილი აჭარასაც „კულისებდან“ მართავდა?

- სატირალი რომ არ იყოს, სასაცილოა ზოგიერთი პოლიტიკოსის და ე.წ. საზოგადო მოღვაწის მოსაზრება, თითქოს ბიძინა ივანიშვილი კულისებიდან მართავდა პროცესებს. ივანიშვილი რომ პერიოდულად ჩარეულიყო სახელმწიფოს მართვაში, დღევანდელ მდგომარეობაში არ აღმოვჩნდებოდით. სწორედ ამან განაპირობა მისი პოლიტიკაში დაბრუნება.

მინდა შევახსენო ზოგიერთებს, რომ სწორედ ბატონმა ბიძინამ პრემიერ-მინისტრის რანგში გადადგა უაღრესად პრინციპული და ჭეშმარიტად დემოკრატიული ნაბიჯი: –2013 წლის თებერვალში ხელი მოაწერა საქართველოს მთავრობის განკარგულების პროექტს სახელწოდებით:,, საქართველოს მთავრობის დეცენტრალიზაციისა და თვითმმართველობის განვითარების სტრატეგიის ძირითადი პრინციპები 2013-2014 წლებისთვის.“ ამ მხრივ მთავრობისთვის პრიორიტეტებად უნდა წარმოდგენილიყო დეცენტრალიზაციისა და თვითმართველობის განვითარებების მიმართულებით არსებითი რეფორმების განხორციელება, რომელსაც მართვის დემოკრატიულობა და მოსახლეობისათვის საჯარო მომსახურების მიწოდების ეფექტიანობის მნიშვნელოვანი ზრდა უნდა განეპირობებინა. 

დარწმუნებული ვარ, რომ ბატონი ბიძინა ივანიშვილი, როგორც ერთი რიგითი მოქალაქე, რეფორმატორი და პატრიოტი, ღრმად არის შეწუხებული არსებული მდგომარეობით, მაგრამ თავს იკავებდა აშკარა ჩარევებისაგან.

- რას ფიქრობთ, რა უნდა გაეკეთბინა ხელისუფლებას მისი მმართველობა მეტად ეფექტური რომ ყოფილიყო?

- ხელისუფლებამ ვერა და ვერ შეძლო ისეთი ქმედითი მექანიზმის შექმნა, რომელიც უზრუნველყოფდა სახელმწიფოს ეკონომიურ უსაფრთხოებას. საუბარი მაქვს მრავალმილიონიან არამიზნობრივ ხარჯებზე, აგრეთვე, წინა ხელისუფლების დროს გაქურდულ, გაფლანგულ, მიტაცებულ და მითვისებულ ასტრონომიულ თანხებზე, რომლის ნაწილის მობრუნება რეალურად წაადგებოდა ქვეყნის სწრაფ განვითარებას და მოსახლეობის კეთილდღეობას. 
ერთხელ და სამუდამოდ უნდა დამკვიდრდეს ის პრეცედენტი, რომ სახელმწიფო მოსახლეობის კუთვნილ დოვლათს არავის შეარჩენს.

- რაც შეეხება აჭარას?

- უნდა აღინიშნოს, რომ აჭარაში არსებობს უამრავი სოციალურ-ეკონომიკური პრობლემა, რომლის დაუნახავობა არ შეამცირებს მათ რაოდენობას. მოჩვენებითი კეთილდღეობა არ ასახავს რეალურ მდგომარეობას. აჭარა არის საქართველოს ფორპოსტი და მას განსაკუთრებული ყურადღება და ზრუნვა სჭირდება.
არ დავწრილმანდები ყველა პრობლემების ჩამოთვლით, შევეხები მხოლოდ რამდენიმეს:
_ ბათუმის მოსახლეობაში ჩამოყალიბდა აზრი იმის შესახებ, რომ აჭარის უმაღლესი საბჭოს დეპუტაციის ნაწილი დაუმსახურებლად სარგებლობს ხალხის სახელით და ზოგიერთის კომპენტეციაში და განათლებაში შეაქვს სამართლიანი ეჭვი. უმაღლესი საბჭო დისტანცირებულია მოსახლეობისაგან და დაკავებული არის რუტინული საქმიანობით. იმავდროულად ვერ მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ გააჩნია ავტონომიური უფლება შეიტანოს დამატებითი ცვლილებები იმ რეგულაციებში, რომლის აუცილებლობა კარგა ხანია მომწიფებულია.

- აჭარის მოსახლეობაში დომინირებს აზრი იმის შესახებ, რომ ადგილობრივმა ხელისუფლებამ ვერ უზრუნველყო კვალიფიციური კადრების ჩართვა გადაწყვეტილებების მომზადების და მიღების პროცესებში, რამაც განაპირობა კიდევაც აჭარის მმართველობის ცვლილება.

- მართლია და ამიტომაც ხშირად ღებულობდა საეჭვო გადაწყვეტილებებს. ერთ მაგალითს მოვიტან: ცნობილია, რომ თურქულ ფირმა,, მეტროს“ მიენიჭა ექსკლუზიური უფლებები აჭარაში საკვანძო ობიექტების შეძენაზე, მათ შორის ისეთ მნიშვნელოვან ადგილას, როგორიც არის ზღვისპირა პარკი. ამით საერთოდ ამოღებულია დღის წესრიგიდან გადაწყვეტილებების მიღების ისეთი მნიშვნელოვანი პრინციპები, როგორიც არის ეროვნული ინტერესების გათვალისწინება.

მოსახლეობის აზრით, ადგილობრივი ხელისუფლება უნდა ჩარეულიყო ბათუმის ზღვისპირა პარკში უცხოელებისთვის ისეთი ობიექტების გადაცემაზე, როგორებიც არის რესტორნები ,,შავი ზღვის მარგალიტი“ და ,,ძველი გემი“. მართალია, `შავი ზღვის მარგალიტი“ ეკუთვნოდა კონკრეტულ პირს, კერძოდ, არჩილ ხაბაძის სიმამრს მერაბ სირაბიძეს და ბიზნესმენ ალექსანდრე ინწკირველს, მაგრამ აუცილებლად გამოიძებნებოდა ისეთი არგუმენტაცია, რომელიც საკმარისი იქნებოდა, ეს ობიექტები დარჩენოდა აჭარის მოსახლეობას, ვინაიდან არსებობს გარკვეული ეჭვი პრივატიზაციის და გასხვისების სამართლიანობაზე. 

დღესაც ბურუსითაა მოცული აჭარის სამთავრობო რეზიდენციის უცხოელებზე გასხვისების ფაქტი, რომელიც მდებარეობდა ხელვაჩაურის რაიონის სოფ. სალიბაურში.

გასულ წელს პრესაში გაშუქდა ინფორმაცია და თქვენც იცით ამის შესახებ, რომ ხელისუფლებასთან დაახლოებული ერთი ბიზნესმენი, ყველა ნორმატივების და კანონის იგნორირებით აპირებდა გონიოში ზღვისპირა ზოლში კორპუსების მშენებლობას. ამის შემდეგ გაჩნდა მოლოდინი, რომ უკანონობას შეაჩერებდნენ, მაგრამ ნურას უკაცრავად, კორპუსები აშენებულია კანონის დარღვევით, ხოლო მოსახლეობის მოთხოვნა იგნორირებულია. ეს არის ანომალია. იზეიმეთ უკუღმართო ჩინოვნიკებო. პრეცედენტი დაშვებულია. ამის შემდეგ მიაყოლებენ მრავალ კორპუსს. უფრო მეტად გამრავლდებიან უცხოელები. გამდიდრდებიან გათავხედებული ბიზნესმენები და სახელმწიფო ბიუჯეტს კიდევ მეტად შეუმცირებენ რეალურ შემოსავალს.

მოსახლეობა კარგა ხანია ელოდა, რომ აჭარის ხელისუფლება შეძლებდა რედაქციის შენობის დაბრუნებას, რომელიც შეიძინა ,,პროკრედიტ ბანკმა“ და იქ ყველა ბეჭდვითი მედიის საშუალებას მოათავსებდა, დააბრუნებდა ფოსტას თავის ძველ ადგილზე, სადაც ახლა უცხოელების სამორინე ფუნქციონირებს, მაგრამ ასე არ მოხდა. ორივე შემთხვევაში მოიძებნებოდა საშუალებები, რომლებიც ხელს შეუწყობდა ამ საკითხების სამართლებრივ დარეგულირებას და ხელისუფლების ავტორიტეტი აიწევდა.

ახლახან ბათუმის ,,წყალკანალში“ ერთ-ერთ თანამდებობაზე აჭარის ,,კუდის“ ყოფილი უფროსის, ავადხსენებული თემურ პატარიძის მოადგილე ალექსანდრე ბალაძე დაინიშნა, რომელიც განერიდა სამართლებრივ დევნას და თავს მეზობელ სახელმწიფოს აფარებდა. ბალაძესთან საზოგადოებას სერიოზული და მკაცრი შეკითხვები გააჩნია მის საქმიანობასთან დაკავშირებით, მათ შორის გახმაურებულ როინ შავაძის მკვლელობასთანაც კი. რომ არა საქართველოს პარლამენტის ერთ-ერთი დეპუტატის ჩარევა, ბატონი ბალაძე დღესაც დაუმსახურებლად ისარგებლებდა საჯარო სამსახურის უპირატესობებით. რომელი ერთი ჩამოვთვალო ამ პატარა საუბარში. საკითხები და პრობლემები გაცილებით მეტია, ვიდრე წარმოგიდგენიათ. ტრაგედია იმაში მდგომარეობს, რომ ანომალია, ანუ უკუღმაღთობა ჩვენს ირგვლივ საფუძვლიანად არის ფეხმოკიდებული.

- საინტერესოა, რა ფორმით არის დაკავშირებული ბალაძე როინ შავაძის მკვლელობასთან? 

- ბალაძის უწყებაში დაიგეგმა როინ შავაძის წინააღმდეგ სპეცოპერაცია. მოგეხსენებათ, როინ შავაძე მზვერავი გახლდათ, პატრიოტი კაცი იყო, თუმცა, ზოგიერთებს მის ერთგულებაში ეჭვი ეპარებოდა. დაგეგმეს სპეცოპერაცია, რის შესახებაც მშვენივრად იცის ბატონმა ბალაძემ და ჩემი აზრით, ისიც იცის, ვინ ესროლა პირველმა შავაძეს, გამოსაძიებელია ეს საკითხები. კიდევ ვიმეორებ, ამის შესახებ ინფორმაციებს ფლობს ალექსანდრე ბალაძე. შავაძის მკვლელობაში ათამდე ადამიანს აქვს მონაწილეობა მიღებული და ამ საქმის გამოიძიება არავითარ პრობლემასთან არ იყო დაკავშირებული. კაცი სულ ტყუილად გასწირეს, შეეშინათ ბალაძეს და პატარიძეს, არ გაეთქვა მათი ბნელი საქმიანობის შესახებ და მოიცილეს...

მინდა ოპონენტებს მარტივი შეკითხვა დავუსვა: რაო, ბატონებო, რაც ჩამოვთვალე და ბევრი სხვაც, რაც არ ჩამომითვლია, ბიძინა ივანიშვილის დავალებით და ჩარევით ხდებოდა? უკუღმართო ხელმძღვანელებო და ჩინოვნიკებო, ყველაფერი თქვენი უყაირათობის და ვინ იცის კიდევ რისი ბრალია.
ჩემი აზრით, სახელმწიფოში უნდა შეიქმნას პასუხის მოთხოვნის მექანიზმი, რომელიც დროულად შეუფასებს ნებისმიერ საჯარო მოხელეს გაკეთებულს და გაუკეთებელსაც, და იმავდროულად იქნება მნიშვნელოვანი რგოლი სამართლიანობის აღდგენის საქმეში.

- ბატონო რეზო, კვლავ შეგეკითხებით, რას იტყვით აჭარის მთავრობის ახალი ხელმძღვანელის კანდიდატურასთან დაკავშირებით. გაქვთ იმედი, რომ უკეთესი მმართველი იქნება?

- აჭარის მთავრობის ხელმძღვანელობის კანდიდატი ახალგაზრდა კაცია და ხელის შეწყობა სჭირდება, ჩვენ მზად ვართ მას მხარში ამოვუდგეთ. აჭარის ხელმძღვანელობამ აჭარის პრობლემები რეალურად უნდა დაინახოს და ქმედითი ნაბიჯები გადადგას, თორემ სიტუაცია აჭარაში საგანგაშოა. 
ლოიალურ, ფასადურ მმართველს აჭარა ვეღარ აიტანს და თუ ახალი მმართველიც იმავე გზას გაუყვება, რასაც პატარაძე დაადგა, მასაც მოუწევს აჭარის დატოვება.

ირანდა კალანდაძე

მეტის ნახვა
19-07-2018, 11:30