საქართველოს პრეზიდენტმა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის 100 წლის საიუბილეო თარიღის აღნიშვნაში მონაწილე დელეგაციებსა და ქართველ პროფესორ- მასწავლებლებს დღეს სასახლეში უმასპინძლა და საერთაშორისო დელეგაციებს საქართველოში სტუმრობისათვის მადლობა გადაუხადა.
ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის 100 წლის საიუბილეო მიღებაზე, რომელიც წელს იუნესკოს (UNESCO) ეგიდით იმართება, მსოფლიოს 50-მდე ქვეყნის წამყვანი უნივერსიტეტების და საერთაშორისო ორგანიზაციების დელეგაციები, საქართველოს აღმასრულებელი და საკანონმდებლო ხელისუფლების წარმომადგენლები მონაწილეობენ.

საქართველოს პრეზიდენტმა სტუმრებს მიმართა. გიორგი მარგველაშვილმა ის პოლიტიკურ - საზოგადოებრივი პროცესები გაიხსენა, რომელიც საქართველოს პირველი უნივერსიტეტის დაფუძნებისას მიმდინარეობდა და რა როლს ასრულებდა თსუ საქართველოს დამოუკიდებლობის მოპოვებისა და 70-წლიანი საბჭოთა ოკუპაციის პერიოდში.
გიორგი მარგველაშვილის განცხადებით, სახელმწიფო უნივერსიტეტმა, როგორც ინსტიტუციამ, უაღრესად დიდი როლი ითამაშა არა მხოლოდ ჩვენი ერის ინტელექტუალური განვითარების კუთხით, არამედ ჩვენი სახელმწიფოს არსებობის ურთულეს პერიოდში საზოგადოებრივი და პოლიტიკური პროცესების შექმნის მიმართულებით.

"უნივერსიტეტმა მისცა ჩვენს სამშობლოს ის ძალიან მნიშვნელოვანი ბურჯი, რომელმაც, შეიძლება ითქვას, ნიშვნელოვანწილად გაგვატანინა სამოცდაათწლიანი ოკუპაციის პერიოდი. ეს იყო პერიოდი, როდესაც ყოველგვარი ეროვნული იდენტობის გამოვლენა ასოცირდებოდა სისტემის წინააღმდეგ ბრძოლასთან. ყოველგვარი იდენტიფიკაცია შენი ეროვნულის, გამორჩეულის, იყო დაპირისპირებული ერთიანი საბჭოთა იდეოლოგიის კონტექსტში და ამ მომენტში სწორედ უნივერსიტეტი რჩება იმ ადგილად, იმ კერად, სადაც ჩვენი წინაპრები ქმნიან, აგროვებენ და საზოგადოებას გადასცემენ იმას, თუ ვინ ვართ და შესაბამისად რანი უნდა ვიყოთ მომავალში. ეს ხდებოდა სწორედ მეცნიერებისა და განათლების კერებში.
უნივერსიტეტი იყო ის კერა, სადაც ჩვენ არამხოლოდ ცოდნას ვეწაფებოდით და ვიღებდით, არამედ ვიგებდით ჩვენი იდენტობის შესახებ. შესაბამისად, სამოცდაათი წლის თავზე, როცა დაინგრა საბჭოთა იმპერია, ჩვენ მომზადებულნი ვიყავით, იმიტომ, რომ ვიცოდით ვინ ვართ, ვიცოდით, რომ ჩვენი მიზანი, ამ ქვეყნის მოქალაქეთა მიზანი, იმ ადამიანების მიზანი, ვინც ჩვენ თავს საქართველოსთან ვაიგივებდით.
ერი თავისუფალია, როდესაც იცის რა წარმოადგენს მის შინაგან კონსტიტუციას, მის შინაგან რწმენას, მის შინაგან არქიტექტურას. სწორედ უნივერსიტეტი გვაძლევდა ჩვენ იმის ცოდნას, როგორ უნდა გავაგრძელოთ გზა. ამ ცოდნას ჩემი თაობა იღებდა, იმ სამეცნიერო და შემოქმედებითი პროცესიდან, რომელსაც ჩვენ ჩვენი პროფესორები უნივერსიტეტის კედლებში და სამეცნიერო კვლევითი პროცესის შედეგად გვიზიარებდნენ.
განათლება თავისუფლების წინაპირობაა. ხოლო საქართველოს პოლიტიკური თავისუფლების წინაპირობა არის ის კერები, სადაც განათლება ინსტიტუციურად იქმნება და ვითარდება", - განაცხადა გიორგი მარგველაშვილმა.

თსუ-ს 100 წლის იუბილე იუნესკოს ეგიდით აღინიშნება. ღონისძიებები მთელი ქვეყნის მასშტაბით და ასევე საერთაშორისო დონეზე იმართება.

მეტის ნახვა
7-02-2018, 17:13


ალექსანდრე კობაიძე: გამოძიებას ვთხოვ, ქუთათელაძის მკვლელობასთან დაკავშირებით დაუყოვნებლივ დაკითხონ რუსთავის მერი ირაკლი ტაბაღუა!

სოსო (სამსონ) ქუთათელაძე, ეროვნული გვარდიის სარდალი 2004–08 წლებში, პარლამენტის ყოფილი დეპუტატი, აშშ-ის არმიის გენერალ-მაიორი 15 იანვარს ქალაქ რუსთავში ე.წ. სტამბოლის ბაზრობის ტერიტორიაზე ექვსი გასროლით მაყუჩიანი იარაღით საკუთარ სამუშაო კაბინეტში გარ- დაცვლილი იპოვეს.

გამოძიებამ რამდენიმე პირი დაკითხა. ძირითადი ეჭვები კი გამოძიებას მის პარტნიორთან გიორგი
ჭანტურიასთან აქვს, რომელმაც ქუთათელაძე უკანასკნელად ნახა. ადვოკატი ალექსანდრე კობაიძე ამბობს, რომ "სტამბოლის ბაზრობის" წილები, რომელიც, სავარაუდოდ, ქუთათელაძის მკვლელობის მიზეზი გახდა, გიორგი ჭანტურიას 2010 წელს დაათმობინეს ისე, რომ ამ საქმეზე მაშინ ჭანტურიების ოჯახის ორი წევრიც კი იყო დაკავებული.

– ბატონო ალექსანდრე, გიორგი ჭანტურია დაკითხვის შემდეგ გაათავისუფლეს. რის საფუძველზე დაკითხეს ჭანტურია და მისი ოჯახის წევრები?


– როდესაც საქმის მასალებს გავეცანი, აღმოჩნდა, რომ ჭანტურიას მიმართ არავითარი ეჭვი არ
შეიძლებოდა ყოფილიყო, თუმცა ისეთი ადამიანები ადებენ ხელს მას, თითქოს ის იყოს სავარაუდო
მკვლელი, რომელთა მიმართაც, ადვილი შესაძლებელია, ლეგიტიმური ეჭვები არსებობდეს. ყველა სხვა ვერსიას გამორიცხავენ და გამოძიებას მოუწოდებენ, რომ გიორგი ჭანტურიას მიმართულებით იმუშაოს გამოძიებამ.

– რატომ?

– მიზეზები ბევრია. ახლახან ბაზრობის კიდევ ერთი მეწილე გამოვიდა და თქვა, რომ
ნამდვილად გიორგი ჭანტურია იყოს ეჭვმიტანილი. რაც, ფაქტობრივად, მას, ამ მეწილეს, უხსნის გზას იქეთკენ, რომ თვითონ და ქ. რუსთავის მერია გახდეს ბაზრობის ძირითადი წილის მფლობელი. როდესაც ჭანტურიას 2010 წელს დაათმობინეს ბაზრობის წილი, რომელიც შემდეგ აუქციონზე იქნა გატანილი და გასხვისებული, ეს ნაწილი ებრაელებმა შეისყიდეს, პროცესებს იქ დავით კირკიტაძე აკონტროლებდა და დღემდე ასეა. მოგეხსენებათ, ახლახან ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნები ჩატარდა. ქ. რუსთავის ახალმა მერმა ბაზრობის
წილი 15% მერიის ბალანსზე ჩაიბარა და ამ წილის მფლობელად თავისი ოჯახის წევრი, ნათესავი, არსებული ქონების დაცვის იურისტად დანიშნა.

როგორც კი ირაკლი ტაბაღუა რუსთავის მერი გახდა, მაშინვე გაათავისუფლა გიორგი ჭანტურია და მისი მამა სამსახურიდან და თავისი იურისტი მიავლინა "სტამბოლის ბაზრის" იურისტად. საინტერესო ის არის, რომ, როგორც კი სოსო ქუთათელაძე მოკლეს და ეს ამბავი დაცვის წევრმა გაახმაურა, დაახლოებით, ნახევარ საათში შემთხვევის ადგილზე ქალაქის მერი მივიდა. როდესაც არავითარი სამსახურებრივი ვალდებულება არ ჰქონდა, არ იყო არც შესაბა- მისი სამსახურის წარმომადგენელი, არის ქალაქის მერი, რატომ მივიდა მაშინვე მკვლელობის ადგილას? ასეთი სხვა ფაქტი მე არ მახსენდება.

– რატომ არ უნდა მისულიყო ქალაქის მერი ირაკლი ტაბაღუა შემთხვევის ადგილას?

– მაინტერესებს, რატომ არ არის დაკითხული აქამდე ირაკლი ტაბაღუა? ეს კითხვა მიჩნდება მე, მაგრამ გამოძიება ამ ვერსიაზე არ მუშაობს.
მე მაქვს საკუთარი მოსაზრებები და ვკითხულობ: რატომ მოიშორეს საქმიდან ჭანტურია, რომელსაც ახლა სურთ ხელი შეაწმინდონ, ქუთათელაძე კი მოკლეს? ვინ იყო და არის ამის ინიციატორი? მოვუწოდებ შესაბამის ორგანოებს – დაკითხონ ირაკლი ტაბაღუა და ჰკითხონ: რატომ დანიშნა თავისი ნათესავი ე.წ. "სტამბოლის ბაზრის"  იურისტად, რატომ გაათავისუფლა სამსახურიდან ჭანტურიები და რატომ მივიდა მკვლელობის ადგილზე შემთხვევიდან ნახევარი საათის შემდეგ.

მე, როგორც ამ საქმეში ჩახედულ ადამიანს, მიჩნდება ეჭვები და ვფიქრობ, რომ ქალაქის მერი
ირაკლი ტაბაღუა კორუფციულ გარიგებაში იყო ბაზრობის ხელმძღვანელობასთან და იღებდა აქედან
თანხებს. ამასთანავე, დარწმუნებული ვარ, ძალიან ბევრი დეტალი იცის ტაბაღუამ ამ საქმესთან
დაკავშირებით.

– ანუ, თქვენ ეჭვი ირაკლი ტაბაღუაზე გაქვთ, რომ ის, შესაძლოა, რაიმე ფორმით სოსო ქუთათელაძის მკვლელობასთან იყოს დაკავშირებული?

– დაკითხონ და გასცეს პასუხი ირაკლი ტაბაღუამ, რატომ დანიშნა თავისი ნათესავი, რომელსაც
"ჭაბუკათი" მოიხსენიებენ, მერიის 15%-იანი წილის საკონტროლოდ "სტამბოლის ბაზრობაზე", თუკი ის ბაზრობის შემოსავლებით არ იყო დაინტერესებული?

მე მივიჩნევ, რომ აუცილებელია ირაკლი ტაბაღუა დაიკითხოს. მოგეხსენებათ, ირაკლი ტაბაღუა წლების განმავლობაში ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურში მუშაობდა და შესანიშნავად იცოდა რუსთავის ბაზრობის
შემოსავლების დეტალები.


განმარტებისთვის ქ. რუსთავის მერიის საზოგადოებასთან ურთიერთობის სამსახურის უფროსს თამარ აქუბარდიას დავუკავშირდით.


თამარ აქუბარდია:

– ახლა მე აგიხსნით, რატომ აღმოჩნდა ეს ბაზარი საერთოდ ხსენებული რუს- თავის მერიასთან.
2011 წელს ნაციონალების დროს ბაზრის მეწილეებს წილები დაათმობინეს და წილის 85%- ის მფლობელი გახდა რუსთავის მერია. ამ წილის გარკვეული ნაწილი მერე ებრაელებს გადაეცა.

– ვინ იყვნენ ეს ებრაელები?


– ამის შესახებ მე არაფერი ვიცი. რაც ვიცი, იმ ინფორმაციას გაწვდით. რეესტრში შეგიძლიათ
ყველაფერი ნახოთ. 2016 წელსვე შპს "ერთობამ" დაიწყო დავა ამ 15%-ზე და დღემდე მიმდინარეობს ეს პროცესი. 2016 წელს ირაკლი ტაბაღუა არც მერი იყო და არც არავის
ეგონა, ოდესმე გახდებოდა თუ არა მერი. ამიტომაც ირაკლი ტაბაღუას არავინ არ დაუნიშნავს ბაზრის იურისტად და ვერც ვერავის დანიშნავდა. პირდაპირ გეტყვით ამას, იმიტომ, რომ ამ 15%-ს ადევს ყადაღა შპს "ერთობის", ანუ მოსარჩელის მოთხოვნით; რადგან მიმდინარეობს სასამართლო პროცესი. ბაზრის იურისტად ბატონი ირაკლის ნათესავი არ მუშაობს. ის რუსთაველი კაცია, ქალაქში იცნობს ბევრი და პატივს სცემენ. ალბათ, იფიქრა ალექსანდრე კობაიძემ მის ვერსიას დაიჯერებდა ხალხი.

რაც შეეხება იმას, რატომ იყო მისული ქალაქის მერი შემთხვევის ადგილზე. თქვენ როგორ გგონიათ, ქალაქში მკვლელობა რომ ხდება, იქ არ უნდა მივიდეს ქალაქის მერი? ეს კი
არა, კანალიზაციის მილი რომ ფუჭდება, მაშინვე იქ ჩნდება ირაკლი ტაბაღუა.


ირაკლი ტაბაღუა: ადვოკატ კობაიძის მიერ ჩემი მისამართით გაჟღერებული ბრალდებები სრული აბსურდია


თამარ აქუბარდიამ ბატონ ირაკლი ტაბაღუასთან დაგვაკავშირა.

ირაკლი ტაბაღუა, ქალაქ რუსთავის მერი:

– რუსთავი გახლავთ ქალაქი, სადაც საცობები არ არის და გადაადგილება მარტივია. ამიტომ, როგორც კი გავიგე ეს ამბავი, 10 წუთის შემდეგ მივედი შემთხვევის ადგილზე.
ხანძრის დროს რუსთავში ღამის თევაც მომიწია, სხვა შემთხვევებიც იყო, სადაც პირადად მე
ვიყავი შემთხვევის ადგილზე. არ ვიცი, რატომ გიკვირთ. ეს მე სამსახურებრივად მევალება. რუსთავი პატარა ქალაქია…

– იცნობდით გარდაცვლილ ქუთათელაძეს?

– ხაზების რეაბილიტაციასთან დაკავშირებით ქალაქში შემოვლას ვახორციელებდით და ენერგოპროსთან ერთად ვიყავით ბაზრობის ტერიტორიაზეც. მაშინ შევხვდი სოსო ქუთათელაძეს, მა- ნამდე ახლო ურთიერთობა მასთან არ მქონია.

– რამდენ პროცენტს ფლობს დღეს რუსთავის მერია ბაზრობაზე?

— შპს-ებიდან და აი-პი-ები- დან, ზოგიერთი მერიის დაქვემდებარებაშია და დღემდე სასამართლო
პროცესი მიმდინარეობს ამაზე.

– ბატონი კობაიძე ბრძანებს, რომ შესაძლებელია ტაბაღუა კორუფციულ გარიგებაში იყოს ბაზრის ხელმძღვანელობასთანო.

– ეს არის სრული აბსურდი. ჯერ არ მოვსულვარ და უკვე კორუფციულ გარიგებაში როგორ ვიქნები?

– რატომ გაათავისუფლეთ მამა-შვილი ჭანტურიები სამსახურიდან?

– სად არის ბრძანებულება მათ გათავისუფლებაზე?

ერთ-ერთ მუნიციპალიტეტში მუშაობდა გიორგი ჭანტურიას მამა. ხელშეკრულებას ვადა გაუვიდა და გათავისუფლდა. შემდგომში მას განცხადება აღარ დაუწერია. რაც შეეხება იურისტს; (ურეკავს იურიდიულ სამსახურს და აზუსტებს გვარს – ი.კ.) იურისტი, გვარად დემურაძე, 2016 წელს დაინიშნა მერიის იურიდიული სამსახურის უფროსად. ის ჩემი ნათესავი არ არის.
ასე რომ, ადვოკატი კობაიძის მიერ ჩემი მისამართით გაჟღერე- ბული ბრალდებები სრული აბ- სურდია.

ირანდა კალანდაძე



მეტის ნახვა
5-02-2018, 19:02


გვესაუბრება პოეტი თემურ ჩალაბაშვილი:

– უპირველესად, კეთილი იყოს ჩვენი შეხვედრა, მივესალმები თქვენს ბრწყინვალე გაზეთს. მინდა გულწრფელად გამოვეხმაურო ჩემი სიყრმის მეგობრის, შესანიშნავი პუბლიცისტის და პოეტის ვახტანგ ხარჩილავას წერილს – "პენისი კალმის ნაცვლად, თანამედროვე პროლეტკულტები და "წმინდანთა" დისციპლინა. ისეთ პატარა ქვეყანაში როგორიც საქართველოა, როგორ შეიძლება მწერალი გერქვას და ეროვნულის, ქართულის წინააღმდეგ იბრძოლო. დიდი ერებისთვის ეროვნულობა იქნებ არაფერს ნიშნავდეს, მაგრამ ჩვენი ქვეყნისთვის ამოსავალი წერტილია. ის რაც სხვა ერებისთვის ჩვეულებრივი მოვლენაა – ნარკომანია, პროსტიტუცია და ა.შ., აქ, გამანადგურებელი ეფექტი აქვს. აი, რა არის პრობლემა და არა ლიტერატურული გემოვნება — წერონ როგორც უნდათ, მაგრამ ვაი, რომ მკითხველამდე ჭეშმარიტი მწერლობა კი არ მიდის, არამედ მათი მდარე ნაწარმოებები. ამდენი უწმაწური სიტყვა, აღვირახსნილობა საიდან მოდის? აბა, ჩავიხედოთ მიხეილ ჯავახიშვილის, გრიგოლ რობაქიძის, თუნდაც, თანამედროვე მწერლების – ჭილაძეების, გეგეშიძის, დოჩანაშვილის შემოქმედებაში, როგორი სისადავეა. ბავშვი რომ ვიყავი, ყველაზე მნიშვნელოვანი პირადი ტკივილი მეგონა, მაგრამ მერე მივხვდი, ეროვნული ტკივილი ნამდვილი უბედურება ყოფილა. ეს ყველაფერი, გარკვეულწილად, საზოგადოების მხრიდან ამა თუ იმ საკითხებზე წაყრუებამ ასევე, ქვეყნის ბედის აშლილობამ, ჩვენი ცხოვრების წესმა გამოიწვია, რაც ძალიან მედარდება და სევდა მიპყრობს.

– სამშობლოს – ეს მივიწყებული სიტყვა, დღეს, ჩამორჩენილობის სიმბოლოდ იქცა. ეს რამ გამოიწვია?

– დიახ, სამშობლო ლექსიკონიდან, სასკოლო სახელმძღვანელოებიდან ამოღებულია. ეს დიადი სიტყვა სასაცილო გახდა. დაგვცინიან – რაღა დროს პატრიოტიზმია, ვის უნდა შენი სამშობლოზე დაწერილი ლექსი, ცუდად ხომ არ ხარო. გამოქვეყნდა ჩემი ერთ-ერთი ლექსი, რომელსაც უნეტარესმა მართლმადიდებლობის ჰიმნი უწოდა, რაც ჩემთვის ყველაზე დიდი ბედნიერებაა. მას თემურ წიკლაური კაპელასთან ერთად ასრულებს. ალბათ, რამდენმა გაიფიქრა: რა დროს მართლმადიდებლობააო. საზოგადოება რომელიც რელიგიას ებრძვის, რომელსაც სანთელ-საკმეველის მადლი დაჰკარგვია, განა გასაკვირია, რომ შემოქმედებაში იგინებოდეს, უზრდელობდეს. ღმერთმა შეაქმნევინოთ ისეთი შედევრები, რომ გაოცებულნი დავრჩეთ, მაგრამ ურწმუნო ადამიანი ვერაფერს შექმნის. ბიბლიურ სამყაროზე დიდი სამყარო არ არსებობს. ქართველები ვიტყვით-ხოლმე: გვაქვს ბიბლია და "ვეფხისტყაოსანი". თუ ამაზე დიდი ხარ, კი ბატონო. სამწუხაროდ, დღეს, საზოგადოებას არსებობა გაუჭირდა. აბა, დავფიქრდეთ, რამდენად იშვიათად ვაწყდებით ადამიანური ტკივილებით სავსე პიროვნებებს. საზოგადოებრივი ტკივილი დაკარგულია. ერთი ადამიანი მეორეს ხვდება და არც კი უსმენს რა ჭირს, ზერელედ შეეკითხება: როგორ ხარო და გარბის. საზოგადოებრივი პრობლემები, ქვეყნის სატკივარი არავის აწუხებს. ამას ბევრად დიდი ფესვები აქვს, ვიდრე გვგონია. ამიტომ, ძალიან გამიხარდა თქვენი რედაქტორისგან ამ თემის წამოწევა, იქნებ, ჩვენს მიერ ატეხილმა ხმაურმა რაღაც შეაკავოს, გამოასწოროს, თორემ, მაშინ მივუშვათ ეს აღვირი და ასე, რა გამოვა?!

– ბატონო თემურ, აღშფოთება გამოიწვია რატიანის საქმესთან დაკავშირებით შსს მინისტრისთვის მწერალთა ერთი ჯგუფის მიერ გაგზავნილმა უსტარმა. თქვენ რა პოზიცია გაქვთ ამ საკითხზე?


– ეს ინციდენტი, რაც რატიანსა და პოლიციას შორის მოხდა, გასახარელი ნამდვილად არ იყო. განა, ხარატის ან რომელიმე სხვა პროფესიის ადამიანის გალახვა იქნებოდა დასაშვები? პოეტი უფრო თავშეკავებული უნდა იყოს. ჩვენ, ცხოვრებისგან, სიღარიბისგან ვართ გალახულები და კიდევ ცემა გვინდა?! მაგრამ ასე რატომ უნდა გამოვიწვიოთ ვინმე? ბავშვები გარდაიცვალნენ და ე.წ. დამცველებს მათზე ხმა არ ამოუღიათ, რატიანზე რა ამბავი შექმნეს. სად იყვნენ გირგვლიანის, რობაქიძის და სხვათა მკვლელობის დროს?! რატიანი, მგონი, უფრო ადვილად შეეგუა ამ ფაქტს, ვიდრე მისი დამცველები. ეს როგორ ხდება? მე რომ გაველახე ვინმეს, არც ვიტყოდი პოეტი ვარ-მეთქი, თუ თავად არ მიცნობდნენ. პოეტს მეტი არ მოეთხოვება? ვისი გალახვის მომხრე უნდა იყოს, საერთოდ, ქართველი მწერალი? გინდ პოეტი იყოს, გინდ მევენახე, გინდ მეურმე, რა მნიშვნელობა აქვს? მაგრამ ჩვენი ახალგაზრდობა, რომელიც ამ უწმაწური სიტყვებით გაჯერებულ ნაწარმოებებს კითხულობს და ეს შედევრები ჰგონია, ამ პრობლემას რა ვუყოთ?! ჩვენს შვილებს, შვილიშვილებს რა ვუყოთ, რომლებსაც სკოლის პროგრამიდან ყველაფერი პატრიოტული ამოუღეს და გაურკვეველ ტექსტებს ასწავლიან? რაც მესიზმრება, რომ წამოვდგე და ყველაფერი ვწერო, არ იქნება სწორი. შეიძლება მეც მესიზმრება ისეთი ამბავი, რომლის გამოქვეყნებაც არ შეიძლება. ამ თანამედროვე მწერლებს აღვირი ამოუვარდათ, რასაც ამოდება და მიხედვა უნდა.

– ვინ უნდა ამოსდოს აღვირი?


– ვინ და ერში იდეოლოგია უნდა არსებობდეს, რაც არ გვაქვს. ეროვნული განწყობის კაცი – დავით სოკოლოვი, ყველასგან მივიწყებულია, რაც ძალიან მედარდება. ცოტა ხნის წინ ერთ-ერთ გადაცემაში თანაწამყვანი იყო, მისმა ქართულმა მომხიბლა.

– ამ გადაცემას მეც ვუყურე, განსხვავება ახლანდელ დიქტორებსა და დავით სოკოლოვს შორის, მართლაც თვალშისაცემი იყო.


– დიახ, ზოგი მათგანის მოსმენა, საშინელებაა – ერთი ამოსუნთქვით გვახრჩობენ, გვმოძღვრავენ, ყოვლისმცოდნე ჰგონიათ თავი, არადა როგორი ქართულით მეტყველებენ, შეძრწუნდებით. ვერ ხვდებიან, რომ ეს ქართული არ არის?! 15 წუთში სოკოლოვმა ყველაფერი დააწყნარა. ძველი თბილისის აშუღი ამბობს: სირცხვილი იმ გუთნის-დედას, ვინც წინაპრის საფლავს ხნავდესო. შე დალოცვილო, შექმენი ახალი, მაგრამ იმ ძველს, კარგს რას ედავები. გოგებაშვილი წერდა: რაც ჩემში მოძველებულად ჩათვალოთ, ამოიღეთო. ის კი არ უთქვამს წამშალეთ, აღარ მახსენოთო. შვილიშვილის წიგნებში ვიყურები და მრცხვენია. მაგალითად, მოცემულია ანა კალანდაძის ლექსი, რომელშიც სამი წერტილებია დასმული. დავალება შემდეგია: სამწერტილების ადგილას ანა კალანდაძის ლექსი ბავშვმა თავისი სიტყვებით უნდა გააგრძელოს. ანა კალანდაძის ლექსი ვინ უნდა გააგრძელოს, ეს როგორ შეიძლება?

წეღან ტელევიზიებზე ვსაუბრობდით. საოცარი რამ ხდება. მაგალითად, ჯაჯანიძე იცით, რას აკეთებს? პირდაპირ იწვევს ისეთ სტუმრებს, რომლებიც თამამად იგინებიან, ილანძღებიან, შიშვლდებიან და ა.შ. რაც ენაზე მოგადგება ყველაფერი უნდა მოვყვეთ? – ზოგჯერ თქმა სჯობს არათქმასა, ზოგჯერ თქმითაც დაშავდების. მეც ისე ვიმეტყველო, როგორც ჩვენი ტელე-მწერლები ტელევიზიებიდან გვმოძღვრავენ?! აბა, დაუკვირდით ბერძენიშვილის ლექციებს, მონოლოგი აქვს. როგორც კი ვინმე რამეს შეეკითხება, ეგრევე სხვა საკითხზე გადადის. ხალხი გაბრუებულია – რამდენი რამე იცისო, ამ დროს მათ აკრეტინებს. განსწავლულობა გონებას არ ნიშნავს და არც იმას, რომ პიროვნებაა და ცხოვრების წარმართვა შეუძლია. ზოგიერთის გონების ჭურჭელი ჭკუას ვერ უძლებს და შეიძლება გასკდეს. აი, კიდევ რაშია პრობლემა, თორემ უტვინო კაცი რას დაწერს არ მადარდებს, უფრო ჭკვიან, საშიშ ხალხზე ვსაუბრობ. ამ საშიშ ხალხთან "სოროსი", ფული მუშაობს. წაიკითხონ სულხან-საბა, რომლის პრემიებსაც იღებენ. განა შეიძლება სულხან-საბა წაკითხული არ გქონდეს და მისი სახელობის პრემიას იღებდე?! მათ ვერავითარი პრემია ვერ უშველით, თუნდაც რუსთაველის პრემია ჩამოურიგონ. შალვა ნუცუბიძე წერდა: ვაი იმ კაცს, ვისაც ხარისხის მიშველიება სჭირდებაო. იგი, პირდაპირ აწერდა – შალვა ნუცუბიძე, თან ამბობდა: რად მინდა აკადემიკოსის მიწერა, განა, არ იციან ვინ ვარო.

– ბატონო თემურ, ახლახან, სკოლის პროგრამა ახსენეთ, რომელიც შვილიშვილმა დაიწუნა. ლომაიადან მოყოლებული მუდმივ რეფორმებში ვართ, წინსვლის კი არაფერი გვეტყობა.

– პროგრამა რომ ჩამოყალიბდება, ხომ უნდა დამკვიდრდეს. ერთი მინისტრის ხუთ თვეში წასვლა ახალი პროგრამის დაწყებას ნიშნავს, ის ძველი ხომ იკარგება. ერთი ჭკუათმყოფელი კაცი ვერ იპოვეს. მახსოვს, გიორგი ჯიბლაძე, თამარ ლაშქარაშვილი 10–15 წელი მართავდნენ განათლების სამინისტროს. იმის მომხრე კი არ ვარ ერთ ადგილას გავყინოთ ვინმე, მაგრამ პროგრესულად მოაზროვნე არ ჩანს. ვნახოთ, რას იზამს ახალი მინისტრი, იმედიანად ვარ. აქამდე, ზოგი ვაშლებზე ლაპარაკობდა, ზღაპრებიც დაგვიწუნა, ზოგი ბუღალტერი იყო, აღარაფერს ვამბობ, რაც ლომაიამ განათლებას დამართა. სკოლიდან იწყება ყველაფერი, სადაც სწავლება საშინელი პროგრამით მიდის, ტელევიზორს ჩართავ და შოუებში ტელე-ბიჭუნები ასეთ `შესანიშნავ~ შემოქმედებით საღამოებს ატარებენ. აბა, მითხარით: ბავშვმა რით იკვებოს?!

– ბატონო თემურ, წელს ფრანკფურტის წიგნის ფესტივალს საქართველო მასპინძლობს. თუმცა, როგორც არაერთხელ მსმენია, აქაც ასპარეზი ერთიდაიმავე წრეს ეთმობა და მხოლოდ მათი წიგნები ითარგმნება…


– კი არ ითარგმნება, თავად ეთარგმნინებიან. ოდითგან ასე იყო. გალაკტიონის ლექსები არ იყო რუსულ ენაზე ნათარგმნი და ამ დროს, ისეთი პოეტების ლექსებს თარგმნიდნენ სიცილით მოკვდებოდით, კაცმა არ იცოდა მათი სახელი, მეც კი დამავიწყდა. სულიერად გაგვიჭირდა, ამიტომ, საჭიროა დღეს ნორმალური პოეტი, პროზაიკოსი ითარგმნოს. ძველი ანდაზაა: ძაღლი სახლში არ ვარგოდა და სანადიროდ გარბოდაო. ზოგიერთის წიგნი სწორედ ასეა – აქ, არავინ იცის ვინ არის, დიდი ვერაფერი მწერალია და ევროპაში რომ აღიარებენ, თავი კიტრად მოაქვს ისე როგორც ამერიკაში სამთვიან კურსებს გაივლიან და თავს იწონებენ. არადა, ჩვენ ფილოსოფიის, ფსიქოლოგიის, ენათმეცნიერების სკოლები გვქონდა, რითაც მსოფლიო გაოცებული იყო. ახლა, მაჩვენეთ, ვინ ადგენს სასკოლო, უმაღლესი სასწავლებლის სახელმძღვანელოებს. ამიტომ, ნუ გაგვიკვირდება თუ ფრანკფურტის წიგნის ფესტივალზე უგემოვნო წიგნი ითარგმნოს. ვინც ეთარგმნინება, ვინც `ჩააწყობს~ ფრანკფურტის ფესტივალზეც მისი წიგნი წარმოჩინდება.

– ისეთი შთაბეჭდილება რჩება, ჩვენი კულტურა მდინარის გაღმა დარჩა.

– იმიტომ, რომ ფუნქციები ვერ გაიყვეს. მწერალთა კავშირი ერთიან ჯგუფს, თანამოაზრეთა შეკრებას ნიშნავს, რომელიც იცავს ქვეყანას, სამშობლოს. ვაი, იმ ქვეყანას, რომელიც მწერალთა კავშირს ყურადღებას არ მიაქცევს. აკაკი შანიძის ფუძედმდებლურ სასწავლებელში მისი გრამატიკა რომ არ ისწავლება, რაღაზე ვლაპარაკობთ? შეიძლება, ჩვენმა სიტყვამ შედეგი ვერ გამოიღოს, მაგრამ აზრს ხომ ვაფიქსირებთ, ხომ მოვა თაობა, რომელიც ამას წაიკითხავს და ყველაფერს მიხვდება. ეს ხომ მაინც დარჩება.

– დღეს, სამწუხაროდ, კულტურა არ არის პროირიტეტი, მაშინ რა საჭიროა კულტურის სამინისტრო?


– დიახ, მართლაც რა საჭიროა. რად უნდა კულტურას სამინისტრო თუ მაგალითად, მწერალთა კავშირს ძაღლად არ აგდებს. შე დალოცვილო, შემოქმედი ადამიანი 80 წლის გახდა, საიუბილეო საღამო არ უნდა აღინიშნოს, უნდა ვწვალობდეთ დაგვითმობენ თუ არა დარბაზს? ეს არის ერის სულიერება, დამშვიდებული ცხოვრება და თავისუფალი საქართველო? რად მინდა ეგეთი სამშობლო? ვისაც ხელეწიფება არ ფიქრობს და ვინც ფიქრობს ძალა არ გვაქვს.

– მაშინ როცა ქართველი მწერალი სულს ღაფავს, როგორი უნდა იყოს სახელმწიფოს მიდგომა მწერლებისადმი?


– სახელმწიფო ვისაც ერი ღირსეულად ჩათვლის, მას უნდა ეხმარებოდეს. ამ საკითხს ხაზარაძეები არ უნდა წყვეტდნენ. ფული ვისაც აქვს მხოლოდ ის კი არ არის მდიდარი, არამედ ვისაც გონება აქვს, როგორც დავით სარაჯიშვილი იყო. აბა, გამოჩნდეს ისეთი კაცი, რომელიც მოგებას არ ელოდება და ისე დაგაფინანსოს. ბოლოს, მინდა ამით დავამთავრო – მე უფრო დიდი საზოგადოებრივი ტკივილი მტკივა, რასაც ქვეყნის გადარჩენა ქვია, თორემ ოთხი კაცის მწერლობის შიში რომ მქონდეს, ბარემ, ახლავე, კუბოში ჩავწვებოდი და გამასვენებდნენ.

თამარ შველიძე

მეტის ნახვა
4-02-2018, 19:08


სასამართლო პროცესი ხორავას ქუჩაზე მომხდარი ტრაგედიის გარშემო, სულ რამდენიმე დღეა, რაც დაიწყო, მაგრამ დანაშაულის ერთ-ერთი მთავარი მტკიცებულების, ხორავას ქუჩის იმ კორპუსის ეზოში მდაბარე ფარდულის დემონტაჟი მოახდინეს, სადაც ეს სისხლიანი გარჩევა მოხდა.

სამართლებრივ სახელმწიფოში სს-ის დანაშაულზე არსებული მტკიცებულებები გამოძიების ბოლომდე ინახება. მაშინ რატომ არ მიიღეს სამართალდამცავებმა ზომები, დანაშაულის ადგილის იმ სახით შესანარჩუნებლად, რაც დანაშაულის მომენტისთვის იყო. დღეს უკვე შეუძლებელია საგამოძიებო ექსპერიმენტის ჩატარება, თუკი ამის აუცილებლობას სასამართლო გამოძიების პროსესში გამოკვეთილი გარემოებები მოითხოვსო.

ნივთმტკიცება მარტო გამოძიების კი არა, სასამართლო განხილვის ბოლომდეც ინახება, მაგრამ აქ საინტერესო სხვა რამ არის, ვისი ინიციატივით მოხდა ხსენებული ფარდულის დემონტაჟი. ტელევიზიებმა გვამცნეს, რომ ამის ინიციატორები სამამართალდამცავები იყვნენ, თუმცა კორპუსის მცხოვრებთა განცხადებით, მათ მოინდომეს ფარდული დაეშალათ და პოლიციამ დათანხმდა. არ არის გამორიცხული, რომ მართლაც იქაურების ინიციატივა იყო ფარდულის დემონტაჟი, ეს განახორციელეს კიდეც და უბრალოდ, პოლიცია ფაქტის წინაშე დააყენეს. ჩვენ ვერც იმაზე მივიღეთ სარწმუნო პასუხი ამ ხალხისგან, რატომ მაინც და მაინც ამ ტრაგედიის მერე გაუჩნდათ ფარდულის დანგრევის სურვილი.

პრესით გავრცელებული ინფორმაციის მიხედვით, განადგურებული ან შეცვლილია სხვა მტკიცებულებებიც. ეს ყოველივე ბუნებრივად ბადებს ეჭვს, ხომ არ გვაქვს საქმე შეგნებულ მანიპულირებასთან და ვის ინტერესში შედის ეს. ისე, მართლაც საინტერესოა, რატომ არიდებს თავს პროკურატურა დაგროვილ ლეგიტიმურ კითხვებზე პასუხს, ფაქტია, ხსენებული უწყება ლამის კბილებით იცავს თავის ვერსიას. საქმის ბრალმდებელი პროკურორის ზვიად ფხაკაძის განცხადებით, გამოძიება საკუთარ ვერსიას სასამართლო სხდომებზე წარადგენს. ოფიციალური ვერსიის, რომ მკვლელობის იარაღად მხოლოდ ორი დანაა და მკვლელობაში დამნაშავე მხოლოდ ორი მოზარდია, არც დაღუპული დავით სარალიძის მამას სჯერა, არც ერთ-ერთი ბრალდებულის ადვოკატს და არც საზოგადოებას.

ზაზა სარალიძე თავიდანვე აცხადებდა, რომ მის შვილს მრავლობით ჭრილობებს ვერ მიაყენებდა ბრალდებული გ.ჯ., რასაც ადასტურებს ჭრილობების რაოდენობა და სხეულზე მათი განლაგებაც. იგი კატეგორიულად აცხადებს, რომ ბრალის ფორმულირებაში სრული ტყუილი წერია, გამორიცხულია ერთ კაცს მოეკლა ჩემი შვილიო. სხვათა შორის, თავიდან ისიც ითქვა, რომ რამდენიმე პირს ჰყავდა გაკავებული დავით სარალიძე და ასევე რამდენიმე პირი ურტყამდა მას დანას. აღშფოთებული საზოგადოება ყველა ამ პირის, ისევე, როგორც კონფლიქტის წამომწყებებისა და ორგანიზატორების დასჯას ითხოვდა და ითხოვს. პროკურატურის ვერსიას კატეგორიულად არ ეთანხმება ბრალდებულ გ.ჯ-ს დაცვის მხარეც, ადვოკატი ტარიელ კაკაბაძე მიიჩნევს, რომ საქმე არასრულყოფილადაა გამოძიებული, არ არის დადგენილი უამრავი ისეთი დეტალი, რომელიც საზოგადოებას და დაზარალებულ მხარეს აწუხებს. არ არის დადგენილი კონკრეტული პირების სახელები და გვარები, რომლებიც ჩხუბში მონაწილეობდნენ, ვიცით გარკვეული პირები, მაგრამ კონკრეტული პირი კონკრეტულ დროს რას აკეთებდა, ამაზე მოწმეთა ჩვენებები ურთიერთ საწინააღმდეგოა. შესაბამისად, შეუძლებელია მოწმეების ჩვენებებს ვენდოთ. მიგვაჩნია, რომ თავის დროზე გამოძიება არასწორ გზას დაადგა და ძალიან ბევრი შეცდომა დაუშვა, რომლის გამოსწორებაც შემდეგ უკვე აღარ მოხერხდა. აქედან გამომდინარე, შეუძლებელია დავიჯეროთ, რომ გამოძიებამ დაადგინა უტყუარი ჭეშმარიტებაო.


გამოძიება თურმე არაფერს ამბობს უშუალოდ კონფლიქტის წამომწყებებსა და მათი მსხვერპლების როლზე, უშუალოდ ხორავას ქუჩის ინციდენტში. საქმის მასალებით ჩანს, რომ საპირფარეშოს ეპიზოდის მონაწილეები ხორავას ქუჩის ეზოში იმყოფებოდნენ, თუმცა როგორ რეაგირებენ პროცესზე, რომელიც მათი მიზეზით წარიმართა, ეს გამოძიებას დადგენილი არ აქვს, რას აკეთებდნენ უშუალოდ ჩხუბის დაწყებამდე და რა მოიმოქმედეს ჩხუბის მომენტში, გამოძიება ამაზე შეგნებულად თუ შეუგნებლად დუმსო. საინტერესოა, რაიმე პასუხისმგებლობა თუ დადგა იმ ვინმე დ.ნ-ს მიმართ, რომელიც ჯერ პნევმატური იარაღით აღჭურვილი მივიდა სკოლაში, გაიხმო უმცროსკლასელები და ამ იარაღით დაემუქრა, მერე კი ძალიან აქტიურობდა ხორავას ქუჩაზე და სავარაუდოდ ხელს უშლიდა შერიგების პროცესს.

გავრცელებული ინფორმაციების მიხედვით თუ ვიმსჯელებთ, მას არავითარი პასუხისმგებლობა არ ეკისრება, ამ ეტაპზე მხოლოდ მკვლელობაში ბრალდებულ ორ მოზარდზე და დანაშაულის დაფარვაში ბრალდებულ სამ უფროსზეა საუბარი. იმიტომაც უჩნდება საზოგადოებას ეჭვი, ხომ არ აფარებს გამოძიება ხელს საქმის რომელიმე ფიგურანტს, მით უმეტეს, რომ ტრაგედიის მსხვერპლები და ბრალდებულები ერთმანეთს პირველად ხედავდნენ და შესაბამისად მათ შორის აგრესია მანმადე ვერ იარსებებდა. საინტერესოა, რატომ არ ამხელდა გამოძიება ამ ინციდენტის დროს სხვა ორი მოზარდიც რომ დაიჭრა. პროკურატურამ ეს ფაქტი მხოლოდ მას შემდეგ დაადასტურა, როცა მედიასაშუალებებმა გაახმაურეს. ერთ-ერთი დაჭრილი №1 ექსპერიმენტული სკოლის მოსწავლე ყოფილა, ერთ-ერთი მათგანია ვისაც მ.კ-მ დეიდაშვილის დასახმარებლად გაყოლა სთხოვა. ასე, რომ დაპირისპირება გაცილებით მეტ ადამიანს შორის არის მომხდარი, ვიდრე სს-ის საქმის მასალებშია საუბარი.

წინასწარ გამოძიებაში დუმილის უფლება გამოიყენეს ორივე ბრალდებულმა, დადუნაშვილის მკვლელობაში ბრალდებულმა გ.ბ-მ და სარალიძის მკვლელობაში ბრალდებულმა გ.ჯ-მ, ორივე მათგანი სასამართლოზე გეგმავს ჩვენების მიცემას. როგორც ირკვევა, ჯერჯერობით არ არსებობს საქმეზე დანიშნული მთელი რიგი ექსპერტიზის დასკვნები, მათ შორის იმ კომპლექსური ექსპერტიზის დასკვნები, რომელიც ბრალდებული გ.ჯ-ს დაცვის მხარემ დანიშნა. არ არის გამორიცხული, რომ ხსენებულმა დასკვნებმა პროკურატურის ვერსია, არსებითად შეიცვალოს. პრესით ვრცელდება ინფორმაცია, რომ 51-ე სკოლაში ადრეც მრავლად იყო, მოსწავლეებს შორის ე.წ. ჩაგვრის და სასკოლო კონფლიქტების ფაქტები, მაგრამ მაინც და მაინც არ გახმაურებულა. 1 დეკემბერს ისეთი ტრაგედია მოხდა, რომ ამას ვეღარ დამალავდნენ. დაუზუსტებელი ინფორმაციით, მთაწმინდის პოლიციას ორჯერ საქმეში უსაფრთხოების სახელმწიფო სამსახურის ჩართვა მოუწია, როცა საქმე ამ სკოლაში არსებულ პრობლემებს შეეხებოდაო.


ბევრს გაუჩნდა კითხვა, რატომ დახურეს ორი მოზარდის მკვლელობის საქმის განხილვა, ეს საქმე ხომ არც სახელმწიფო საიდუმლოების გამჟღავნებას ეხება და არც რაიმე ინტიმურ დეტალებს. უფლებადამცველ გიორგი თევზაძის განცხადებით, ამ შემთხვევაში არასრულწლოვნები ფიგურირებენ, რაც ძალიან მგრძნობიარე თემაა და თუკი რომელიმე მხარე პროცესის დახურვას მოითხოვდა, მოსამართლე ვალდებულიც კი იყო, რომ ეს შუამდგომლობა დაეკმაყოფილებინა. პოლიციეს ვიცე-პოლკოვნიკის დავით გაგნიძის აზრით, ამ საქმეში გავლენიანი მამიკოების შვილები ფიგურირებენ და პროცესის დახურვა უფრო ამას ემსახურება, ეტყობა რაღაც გარიგება მიდის და არ უნდათ ეს საზოგადოებისთვის გახდეს ცნობილიო.
დავით გაგნიძე: დიდი ხანია ჩამოყალიბდა "ელიტარული" კასტა, რომელთაც მიაჩნიათ, რომ კანონზე მაღლა დგანან. ყველაზე მეტი გარჩევები თუ სხვა სახის კონფლიქტები ზუსტად ე.წ. პრესტიჟულ სკოლებში ხდება, კომუნისტების მმართველობისას კიდევ არ ჰქონდა ასეთი მასშტაბური სახე, მაშინდელ ჩინოსნებს კიდევ რაღაცის ერიდებოდათ და ეშინოდათ, საქართველოს დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ, არ მომერიდება იმის თქმა, რომ სრული განუკითხაობაა.

ადრეც გითხარით, რომ ქვეყანაში სულიერი კრიზისია, აქედან გამომდინარეა ყველა უბედურება. ხომ ხედავთ, როგორ დაირაზმნენ ეს ე.წ. ელიტარები ვიღაც "ბახალას" დასაცავად, რომელსაც თურმე პოლიციამ "ჩაუდო" ათეულობით აბი სუბოტექსი. რაც შეეხება მოზარდები მკვლელობას და ნივთმტკიცებების სავარაუდო განადგურებას, ხსენებული ფარდული შეიძლება არც იყოს ასე ვთქვათ, მტკიცებულება, მაგრამ ასე სასწრაფოდ რომ მოხდა მისი დემონტაჟი, უკვე ეჭვს იწვევს, ეტყობა იქ რაღაც ისეთი იყო. რომ ამბობენ მკვლელობის დროს ორი დანა ფიგურირებდაო, ამოიღეს ორივე? თუ ამოიღეს, საიდან მოხდა ამოღება? თავიდან ხომ ითქვა, რამდენიმე დანით ჰქონდათ იმ ბავშვებს ჭრილობები მიყენებულიო, აგერ კიდევ ორი დაჭრილი გამოჩნდა, ვინ დაჭრა ესენი, ამოღებულია ის დანები? გამორიცხავთ, რომ სხვა დანები ზუსტად მაგ ფარდულში შეყარეს, ბავშვები არიან, დაარტყეს ვიღაცას, შეეშინდათ და იქვე მიყარეს. მე არც იმას გამოვრიცხავ, რომ მოზარდების მშობლებსა და ფარდულის მეპატრონეებს შორის მოხდა შეთანხმება, ფარდულის დაშლის შემდეგ უფრო ადვილად იპოვნიდნენ დანებს, სამართალდამცავებმაც უბრალოდ ფეხი ითრიეს და ამათ საშუალება მიეცათ ნივთმტკიცებები გაექროთ. სხვა შემთხვევაში ასე სასწრაფოდ რატომ უნდა დაენგრიათ ის ფარდული? გავლენიანი მამის შვილებს აღარაფრის ეშინიათ, დარწმუნებულები არიან დანაშაული ჩაიფარცხება და ყველაფერი შერჩებათ.

ეს საშინელი ტრაგედიაც აქეთ მიდის, ახლა ვინც დაუსჯელი დარჩება, გგონიათ, აღარ ჩაიდენენ დანაშაულს? მერწმუნეთ, აუცილებლად ჩაიდენენ, მამიკოები კი ყველაფერს გააკეთებენ, რომ ციხიდან დაიხსნან და დიდ თანამდებობებზეც წამოასკუპონ. წეღან მკითხეთ, წამქეზებლები და ხელის შემწყობები არ უნდა დაისაჯონო, როგორ დასჯი, როცა არასრულწლოვნების მიმართ ფაქტობრივად არ გაგვაჩნია კანონმდებლობა. უკვე მერამდენე დანაშაული ხდება თუნდაც არასრულწლოვნების ხელით, სადაც დანა ფიგურირებს, იტყვით რატომ არაფერს აკეთებენ სამართალდამცავები, ასეთი დანაშაული რომ არ მოხდესო. პროფილაქტიკისთვის ხომ უნდა გაჩხრიკონ, აბა რომელიმე გაჩხრიკოს პოლიციამ, ეს ე.წ. უფლებადამცველები ქვეყანას დააქცევენ ადამიანის უფლებები, მით უმეტეს არასრულწლოვნების უფლებები ილახებაო. კაპიტანი გიგაური სისტემატურად რომ გვმოძღვრავს ტელეეკრანიდან, ახლა რატომ არის გაჩუმებულ, ეს არ არის "პრიორიტეტული" მისთვის და მისნაირებისთვის?

ნარკომომხმარებლების და ნარკობარიგების დასაცავად ათასობით გამოდიან, მხეცურად შვილმოკლულ დედას ირინა ენუქიძეს, ათი კაცი თუ მიყვებოდა, ყოველ შემთხვევაში ეკა გიგაური და ეს დანარჩენი "ცნობადები" მე იქ არ მინახავს. თქვენ გგონიათ ამათ ნარკომომხარებლებზე შესტკივათ გული, არა, უბრალოდ სახელმწიფოს ებრძვიან. იმიტომ ვეძახი "ენჯეოშნიკების" გაპიარებულ ნაწილს უცხო ქვეყნის აგენტურას, რომ ფულის გულისთვის ყველაფერს კადრულობენ, გრანტის მისაღებად სამშობლოს გაყიდიან.

სამართალდამცავ და უსაფრთხოების სტრუქტურებს იმიტომ ებრძვიან ასე თავგამოდებით, რომ სახელმწიფო ამ სტრუქტურებზე დგას. სახელს გაუტეხავ, დაასუსტებ ამ სტრუქტურებს და სახელმწიფოს საქმეც დამთავრებულია. ამ ე.წ. უფლებადამცველების და ე.წ. რეფორმატორების "დამსახურებაა" შსს-ში არასრულწლოვანთა ინსპექციის გაუქმება, რომელიც მეტნაკლებად აგვარებდა პრობლემას, რასაც არასრულწლოვანთა დანაშაული ჰქვია. ამ "რეფორმატორებმა" ხელისუფლების სათავეში მოსვლის შემდეგ ვითომ გამოსავალი მონახეს, შექმნეს მანდატურის სამსახური, რომლის რეალური ფუნქციაც პედაგოგების თვალთავალი იყო. ფაქტი სახეზეა, რომ ამ სამსახურმა არ გაამართლა, ის სკოლის შენობაშიც კი ვერ ახდენს სათანადო კონტროლს და სკოლის გარეთ რა უნდა გააკეთოს, როცა ეს არც ევალება.

მანანა სუხიშვილი

მეტის ნახვა
2-02-2018, 18:01


სკოლის გამოსაშვები გამოცდები შესაძლოა, რამდენიმე საგანში გაუქმდეს. ამჟამად განათლების სამინისტრო გამოცდების ეროვნულ ცენტრთან ერთად, მოსალოდნელ ცვლილებებზე მუშაობს. კითხვას იგეგმება თუ არა სკოლის გამოსაშვები გამოცდებისა და უმაღლესი სასწავლებლების მისაღები გამოცდების გაერთიანება, განათლების მინისტრმა უპასუხა, რომ გაერთიანება არ იგეგმება, მაგრამ მუშაობა ორივე ტიპის გამოცდაზე მიმდინარეობს: „ გაერთიანება არ არის სწორი ფორმულირება, მაგრამ ორივე ტიპის გამოცდაზე ვმუშაობთ და ცვლილებები შესაძლებელია, ორივეს შეეხოს. განსაკუთრებით, სკოლის გამოსაშვებ გამოცდებს. თუმცა, გაერთიანება ნამდვილად არ მოხდება. ეს ორი სხვადასხვა რამეა. გაუქმდება თუ არა გამოსაშვები გამოცდები ვნახავთ. ჩვენ ვმუშაობთ სხვადასხვა მოდელზე. გვინდა, რომ ჩვენი გამოცდების სისტემა კიდევ უფრო ეფექტური გახდეს. გამოცდების ოპტიმიზაცია მოხდება და გამოცდა რეალურად შეამოწმებს ცოდნას. შესაძლებელია, კონკრეტული მიმართულებით ცვლილებები წელსაც იყოს“ — განაცხადა მიხეილ ჩხენკელმა.

განათლების სამინისტროში არ აკონკრეტებენ, რომელი საგნებში შეიძლება გაუქმდეს გამოცდები, თუმცა განათლების ექსპერტი ფიქრობს, რომ მოსალოდნელი ცვლილებები საბუნებისმეტყველო საგნებს შეეხება. მანანა ნიკოლაიშვილი დარწმუნებულია, რომ ამ ინიციატივის განხორციელება სკოლისმოსწავლეებისგან დაცლას და სასწავლო პროცესის ჩაშლასგამოიწვევს:

– გამოსაშვები გამოცდების რაოდენობის შემცირება ჩხენკელის ინიციატივა არ გახლავთ. ეს იდეა განათლების სამინისტროში თამარ სანიკიძის მინისტრობის დროიდან არსებობს, მაგრამ სანიკიძემ და ჯეჯელავამ სიბრძნე და წინდახედულება გამოიჩინეს და ამის განხორციელებაზე უარი თქვეს. სამწუხაროდ, მიხეილ ჩხენკელს ეს ყოვლად უვარგისი და მავნებლური იდეა მოწონს, ამიტომ მაინტერესებს იცის თუ არა, თავის დროზე რატომ დაინიშნა ეს გამოცდები?

– იქნებ, ჯერ მკითხველს განვუმარტოთ რატომაა გამოცდების რაოდენობის შემცირების იდეა უვარგისი და მავნებლური?


– დავიწყებ იმით, რომ ჩვენი განათლების სისტემა ყველაზე ხარისხიან ცოდნას მაშინ აძლევდა, როცა ბავშვები 9 და 12 გამოსაშვებ გამოცდას აბარებდნენ. გამოცდების გაუქმების შემდეგ კი საქართველოს სკოლები მოსწავლეებისგან დაიცალა. წლების წინ, მე და თქვენ ამ პროცესებს დინამიკაში ვაშუქებდით. ამოიღონ და ნახონ, როგორ ვაფრთხილებდი ხელისუფლებას, რომ ეს მავნებლური იდეა სკოლებს მოსწავლეებისგან დაცლიდა, არასრულწლოვნებში დანაშაულის სტატისტიკას გაზრდიდა და ა.შ. ზუსტად ასე მოხდა. სკოლა ჯერ მესამე საფეხურის მოსწავლეებისგან დაიცალა, შემდეგ მეორე საფეხურიც მიჰყვა და ბოლოს, სკოლაში მარტო დაწყებითი საფეხურის მოსწავლეები დადიოდნენ. როგორც მოსალოდნელი იყო, სასწავლო პროცესს მოწყვეტილ არასრულწლოვნებში იმატა კრიმინალის შემთხვევებმა, ანუ ზუსტად ის პროცესები ვითარდებოდა, რისკენაც ახლა მივდივართ. მაშინ სააკაშვილი იძულებული გახდა საგანგებო ზომები მიეღო. ჰუმანისტი ნოდია ამას ვერ გაატარებდა, ამიტომ სისტემაში შაშკინი შეიყვანეს. გამოსაშვები გამოცდები აღედგინეს და ეფექტური სადამსჯელო მეთოდებიც აამუშავებეს.

– გაცდენებზე დაწესებულ ზღვარს გულისხმობთ?

– არა მარტო ამას.. მანდატურის სამსახური შექმნეს, დირექტორები დასაჯეს და გაცდენებზე ზღვარი დააწესეს. დიახ, თუ ბავშვს გაცდენების 25% ჰქონდა, კლასში რომ არ დარჩენილიყო, ექსტერნის გამოცდებზე უწევდა გასვლა. „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ გაცდენების ზღვარი 30%-მდე აწიეს, რაც არასწორია. 30% ნიშნავს, რომ ბავშვი სასწავლო საათების 1/3 აცდენს და გაუგებარია, კლასიდან კლასში რატომ უნდა გადავიდეს? ნორმალურ უნივერსიტეტში სტუდენტებს ერთი ლექციის და პრაქტიკულის გაცდენის უფლება არა აქვს და ხშირად, ლექციებზე სიცხიანები დადიან. განათლების ხარისხი და დისციპლინა როგორ ამაღლდება, თუ ბავშვმა სკოლაში არ იარა? საინტერესოა, იციან თუ არა განათლების სამინისტროში, რომ ისეთი მძიმე საგნების დღეებში, როგორიც ფიზიკა და ქიმიაა, სკოლებში მოსწავლეთა დასწრება უფრო მაღალია, ვიდრე სხვა დროს? ამ საგნებში გამოცდებს თუ გააუქმებენ, მე 12 კლასელი სკოლაში ოთხი საგნის გამო ივლის? სკოლის დირექტორებისგან გავიგე, რომ მინისტრის ინტერვიუს შემდეგ, ვინც ამ ინიციატივის შესახებ გაიგო, იმ მოსწავლეებს ზარ ზეიმი აქვთ და გაკვეთილებზე აღარ დადიან. საოცარია, ბატონი მინისტრი ამბობს, რომ ბავშვებს შემოქმედებითი, ანალიტიკური და ლოგიკური აზროვნება უნდა განუვითარდეთ და იმ საგნებში აპირებს გამოცდების გაუქმებას, რომლებიც მათემატიკასთან ერთად, ამ უნარებს ავითარებენ. დიახ, ლოგიკურ აზროვნებას ავითარებს მათემატიკა, ფიზიკა და ქიმია, დანარჩენი ლოგიკური აზროვნების მომხმარებელია.

— თქვენი აზრით, ინიციატივის განხორციელების შემთხვევაში, განათლების ხარისხის გაუარესებას და მოზარდებში კრიმინალის მატებას უნდა ველოდოთ?


– ამის მიხვედრას დიდი წინასწარმეტყველობა არ ჭირდება. როცა მოსწავლეთა დასწრება იკლებს, როცა დისციპლინა ირღვევა, როცა სასწავლო-აღმზრდელობითი პროცესი ჩაშლილია, როცა განათლების ხარისხი მინუსებშია გადასული, როცა აბსოლუტური უკონტროლობაა და სკოლის დირექტორები სასწავლო პროცესის დროს, ტრენენინგებზე დარბიან, კარგს რას უნდა ველოდოთ? დიახ, სკოლის დირექტორები, რომლებიც სკოლას სასწავლო პროცესის დასრულებამდე არ უნდა ტოვებდნენ, მასწავლებელთა სახლთან თანამშრომლობენ, ტრენინგებს ატარებენ და ორმაგ დაფინანსებას იღებენ. ბავშვების სიცოცხლე და უსაფრთხოება ამ ქვეყნად ყველაზე მნიშვნელოვანია და თუ დირექტორი ასეთი პასუხისმგებლობის ასაღებად მზად არ არის, სკოლა უნდა დატოვოს და ტრენინგები ატაროს, სადაც საკმაოდ სოლიდურ ანაზღაურებას უხდიან. სწორედ გაუზარებლად ჩატარებულმა რეფორმებმა და უკონტროლობამ წლების წინ, სკოლაში ვითარება იმდენად უმართავი გახადა, რომ სააკაშვილის ხელისუფლება იძულებული გახდა დისციპლინის აღსადგენად, მანდატურების ინსტიტუტი შემოეღო და გამოცდებზე მოსწავლის ჩაჭრის შემთხვევაში, დირექტორის და მასწავლებლის პასუხისმგებლობის საკითხი დაეყენებინა, რასაც ბოლომდე ვეთანხმები. ამ ქვეყანაში პასუხს არავინ არაფერზე აგებს. ქაოსი კი მაშინ იწყება, როცა პასუხისმგებლობა არ არსებობს. შეგახსენებთ, რომ ჩვენი ჯიბიდან შევსებული ბიუჯეტიდან მოსწავლის ვაუჩერებზე მილიონები იმისთვის იხარჯება, რომ სკოლამ გამოცდაზე ბავშვის ჩაჭრა დაასაბუთოს. თუ ბავშვი ვერ ისწავლის, ატესტატს ვერ აიღებს, მიზანს ვერ მიაღწევს და მინიმალურ შედეგზე ვერ გავა, ამ ფულს რაში ვყრით? როგორ, ამაზე პასუხისმგებლობა არავინ უნდა აიღოს? დიახ, მართალი იყო სააკაშვილი, როცა რვა გამოცდა შემოიღო და გამოცდების შედეგებზე პასუხისმგებლობა სკოლის დირექტორს და მასწავლებელს დააკისრა, მართალი იყო გაცდენების პროცენტი რომ დააწესა და თავისებურად მართალი იყო, როცა სკოლაში მანდატურების ბატალიონები შეიყვანა, მაგრამ ტყუოდა, როცა მანამდე, ანტიმეცნიერული რეფორმები განახორციელა. სწორედ ამან გამოიწვია სკოლაში დისციპლინის დარღვევა და ამიტომ გახდა აუცილებელი სკოლაში მანდატურების შეყვანა.

– გამოდის, რომ ჩვენთან ყოველი ხელისუფლება წინამორბედთა შეცდომებს იმეორებს და მხოლოდ საკუთარ შეცდომებზე სწავლობს..

– იმიტომ, რომ ხელისუფლების ყველა შტოში მემკვიდრეობითობის პრინციპი გაწყვეტილია. ნაციონალების მოსვლისთანავე, სახელმწიფო უწყებებიდან ძველი თანამშრომლები გაყარეს და წინამორბედების შეცდომები რომ შეეხსენებინა, ასეთი არავინ დატოვეს. გამოცდილი კადრები ჰყოლოდა, სააკაშვილი იმ შეცდომებს არ დაუშვებდა, რომლებმაც თვითონაც და ქვეყანაც ჩიხამდე მიიყვანა. საქართველოს ხელისუფლებაში მემკვიდრეობითობა დარღვეულია და გამოცდილების არმქონე ახალგაზრდობა გვმართავს. ვწუხვარ, რომ ამის თქმა მიწევს, მაგრამ უთქმელობაც აღარ შეიძლება.. ყველა ვხედავთ, რომ სკოლაში დისციპლინა თანდათან ირღვევა და გამოსაშვები გამოცდების შეკვეცა ბოლო აკორდი იქნება. მე ვიცი, რომ მიხეილ ჩხენკელი განათლების მინისტრად გრძელვადიანი პერსპექტივით არის დანიშნული და ეს ინიციატივა მას მინისტრობის ვადას შეუმოკლებს. განათლების მინისტრს თქვენი გაზეთის საშუალებით მივმართავ და ვთხოვ, რომ სასკოლო გამოცდებს არ შეეხოს. სასკოლო გამოცდები უნდა დარჩეს, ოღონდ ფორმატი უნდა შეიცვალოს და სხვაგვარი დატვირთვა მიეცეს. თუ რამე უნდა გაუქმდეს, ეს ეროვნული გამოცდებია. კარტოზიას მინისტრობის დროს, ანუ შევარდნაძის პერიოდში, ეროვნული გამოცდების ცენტრი იმ პირობით შეიქმნა, რომ რაღაც გარკვეული პერიოდი უნდა ემოქმედა. უცხოეთის ქვეყნებში ერთიანი ეროვნული გამოცდები არსად არსებობს, მაგრამ სასკოლო გამოცდები ყველგანაა. სკოლაში უნდა ჩატარდეს საატესტატო გამოცდები და ეს ყველაფრის გამოცდები იქნება. შეიძლება ბავშვებს ა+ბ ტესტი მისცენ, საიდანაც „ა“ ტესტით სკოლის ცოდნას შეამოწმებენ და „ბ“ ტესტი იმ მიმართულების იქნება, სადაც ბავშვი აბარებს. გამოცდები ისევ საგამოცდო ცენტრმა უნდა ჩაატაროს, მაგრამ პროცესებში გარკვეულწილად, მასწავლებლები და სკოლის დირექციაც უნდა ჩაერთოს.

– დარწმუნებული ვარ, რომ თქვენი ოპონენტები გეტყვიან, რომ ეს კორუფციას გამოიწვევს.

– ეს არგუმენტი არაა. ყველაზე დიდი კორუფციული ცდუნება და შესაძლებლობები უმაღლეს ხელისუფლებას და მთავრობას აქვს და რა ვქნათ, სახლში გავუშვათ? ძალოვანი სტრუქტურები იმისთვის გვაქვს, რომ იმუშაონ და ერთს, ორს და ათს რომ დაიჭერენ, სხვა აღარ გააკეთებს.

ასე, რომ ჩხენკელმა სკოლის გამოცდებს თავი დაანებოს და გამოცდების ამ მოდელზე იფიქროს. ამასთან, სასწავლო პროცესი ხელშეუხებელი გახადოს და რეალურად აამოქმედოს ის მუხლი, სადაც წერია, რომ დირექტორი პასუხისმგებელია სასწავლო-აღმზრდელობით პროცესზე, რაშიც ბავშვის უსაფრთხოებაც შედის და სახელმწიფოს წინაშე პასუხს აგებს. სად არის დღეს ეს პასუხისმგებლობა? დაადგინოს გამოძიებამ სად იყვნენ ის დირექტორები, როცა სკოლის მიმდებარე ტერიტორიაზე ორი მოსწავლე მოკლეს? ეს არის ფაქტი, რომელსაც შეიძლება ხელისუფლება გადააყოლო და ამათ დირექტორების გათავისუფლება არ უნდათ. ბავშვებს როგორ და რატომ ვთხოვთ პასუხისმგებლობას, როცა უფროსები პასუხს არაფერზე ვაგებთ? თქვენ გგონიათ, ბავშვები ვერ ხედავენ, როგორ გადის დირექტორი დამატებითი ფულის საშოვნელად სკოლიდან?

– მაღაზია „დელფოსი“, კლინიკა „მედი“,„მაგთის ოფისი“- ეს არასრულწლოვანთა მიერ ბოლო ორ თვეში გაძარცვული ობიექტების არასრული ჩამონათვალია. თქვენი აზრით, რა უნდა გააკეთოს სახელმწიფომ ამ პრობლემის აღმოსაფხვრელად?

– ეს კომპლექსური პრობლემაა და უამრავ საკითხს მოიცავს. ჯერ ერთი, ვფიქრობ, რომ ჩვენი სისხლის სამართლის კოდექსი არასრულწლოვან დამნაშავეთა მიმართ მეტისმეტად ლოიალურია. დანაშაულისთვის ყველამ უნდა აგოს პასუხი სრულწლოვანმაც და არასრულწლოვანმაც. რა თქმა უნდა, მოზარდები ციხეში სხვა პირობებში უნდა იყვნენ, მაგრამ სასჯელი უნდა მოიხადონ.

— თუ ჩვენი მიზანი დამნაშავე არასრუწლოვანის გამოსწორება და რესოციალიზაციაა, ციხე ამისთვის შესაფერისი ადგილი არ უნდა იყოს..

– რომ არ დაიჭერ, მაგით გამოსწორდება? სწორედ სასჯელი და პასუხისმგებლობაა ის მუხრუჭი, რომ ადამიანმა ის არ გააკეთოს, რისი გაკეთებაც არ შეიძლება. სასჯელი რომ არ არსებობს, იმიტომ იქმნება არასრულწლოვანთა ბანდები და ეს ტენდენცია კიდევ უფრო გაძლიერდება. შექმნილი მდგომარეობა ზუსტად იმ ანტირეფორმების ბრალია, რასაც მოქმედი, წინა თუ იმის წინა ხელისუფლებები წლების მანძილზე ახორციელებდნენ. „ზოგადი განათლების კანონით“ სკოლას აღარ გააჩნია აღმზრდელობითი ფუნქცია, დედ-მამას კი შვილისთვის აღარ სცალია. კვლევებით დადგენილია, რომ მშობელი დღე-ღამის განმავლობაში საშუალოდ, 7 წუთი ეკონტაქტება შვილს. საქართველოდან წასული მშობლების თემა კიდევ სხვა საკითხია. ასეთ რეალობაში, ბავშვებისთვის სკოლას და მის დირექტორსაც არ სცალია და სასწავლო საათების დროს, ტრენინგებს ატარებს..

– საუბრის ბოლოს, სამინისტროს კიდევ ერთ ინიციატივაზე გკითხავთ, რომელიც რელიგიის ისტორიის არჩევით საგანთა ნუსხაში ჩასმას ითვალისწინებს. თქვენი აზრით, ეს საგანი საერო თუ სასულიერო პირმა უნდა ასწავლოს?


– დავიწყოთ იმით, რომ რელიგიების ისტორია და კულტურა მართლმადიდებლური საგანი არაა, როგორც ზოგიერთებს ჰგონიათ. მე რელიგიების ისტორია თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში მეკითხებოდა და მართლმადიდებლობის გარდა, ვისწავლე კათოლიციზმი, ისლამი, იუდაიზმი, ბუდიზმი, და ა.შ. არ მესმის იმ ადამიანების, რომლებიც რელიგიების ისტორიისა და კულტურის სწავლებას ეწინააღმდეგებიან. როგორ, განათლებულმა ადამიანმა ეს არ უნდა იცოდეს? რაც შეეხება საგნის მასწავლებლებს, სანამ სააკაშვილი საგნის სწავლებას გააუქმებდა, საერო პირები ასწავლიდნენ, რომლებმაც გია მურღულიას დახელოვნების ინსტიტუტში გაიარეს გადამზადება. ის კადრები დღესაც არსებობს, თანაც სასულიერო აკადემიას უამრავი ახალგაზრდა ამთავრებს და მათაც შეუძლიათ სწავლება. ეს ადამიანები მარტო მართლმადიდებლობას კი არ სწავლობენ, მსოფლიოში არსებულ ყველა რელიგიაზე და სექტაზე აქვთ წარმოდგენა. ასე, რომ სპეციალისტები საძებნელი არ გვაქვს და იმ პრობლემებს მივხედოთ, რომლებიც მართლა მისახედია..

ნელი თორდია

მეტის ნახვა
1-02-2018, 18:21


"ბახალას" ამბის გარშემო დიდი დისკუსიაა გამართული. ჭორები ვრცელდება, დიდ რაოდენობას ასახელებენო – ესეც ითქვა; არა, "ის"კი არ ჰქონდა "ეს" ჰქონდაო; არა, არაფერი არ ჰქონდაო; ჰქონდა, მაგრამ თავისთვისო… სხვათაშორის, იმასაც ამბობენ, რა ჩადებაზეა საუბარი, რა წრეშიც "ბახალა მოძრაობდა", სწორედაც რომ ვერ გაუბედავდნენ ჩადებასო.

ერთი "ბახალა" და ნარკოტიკის დიდი ოდენობით დაბრალება კი არა, ყველა ცოდოა რაიმეს დასაბრალებლად, მაგრამ თუ არავინ აბრალებს ვინმეს რამეს და მართლა სახეზეა დანაშაული, რა ვქნათ, დამნაშავედ არ უნდა სცნოს სასამართლომ ერთი ჯგუფის შიშით? დავიჯეროთ, კონკრეტულ მოსამართლეებს საქმის მასალები კი არ აძლევენ საფუძველს, პირადი შურისძიება ამოძრავებთ კონკრეტული პირების მიმართ? და ეს კონკრეტული პირები, რატომღაც, მაინც და მაინც ხელოვანი ან ხელოვნებასთან დაკავშირებული ადამიანები რატომ არიან?

მოგერიდება კაცს გვარ-სახელების ჩამოთვლა იმ პირებისა, რომლებიც ხელოვნების მსახურებასთან ერთად ნარკოტიკების მოხმარება-გასაღებასაც კარგად ემსახურებიან, ბევრად უკეთ, ვიდრე საკუთარ საქმეს, მღერა იქნება თუ ცეკვა, დაკვრა იქნება თუ წერა; ხატვა იქნება თუ როლის შესრულება და ა.შ ეს ხალხია დაკავშირებული კლუბებთან თუ რესტორნებთან ხოლო რამდენი ღამის კლუბია დღეისათვის თბილისში, სადაც ახალგაზრდობა ერთობა? გართობა ჰქვია, თორემ რეალურად ნარკოტიკზე რომ არის საკმაოდ სერიოზული მოთხოვნა გასამხიარულებლად და სასმელში გახსნილი ნარკოტიკი იყიდება, ვითომ სიცრუეა? "საცეკვაო ნარკოტიკი" ვითომ აღარ არის მოდაში?

კაფე "გალერიში" რომ ახალგაზრდა გარდაიცვალა ნარკოტიკის მიღებით, მაშინ ატყდა ყაყანი, დაიხუროსო, მაგრამ ერთი "გალერი" იყო და დამთავრდა? "ბიო" (ხელოვნურად გამდიდრებული მარიხუანა) არ კლავსო – ამბობდნენ. არ მაგონდება ფართო საზოგადოებას გაეგო, რომ ახალგაზრდა "ბიო-ს" ერთ-ერთი სახეობით, მეფედრონით გარდაიცვალა, რომელსაც ნარკომომხმარებლები "აბაზანის მარილის" სახელით იცნობენ…

ახალგაზრდა გოგონა აგერ ახლახანს, რამდენიმე თვის უკან შეიწირა ე.წ კლუბურმა ნარკოტიკმა, მაგრამ ამ ტრაგედიიდან მე 2 დღეს კიდევ 5 ახალგაზრდა გადაიყვანეს საავადმყოფოში ნარკოტიკის გადაჭარბებული დოზის მიღების გამო, მთლიანობაში კი, იმ დროისათვის ზუგდიდის რეფერალურ საავადმყოფოში ათეულობით ახალგაზრდა მოხვდა…

კონკრეტულ დანაშაულზე, რაც ნარკოტიკების დიდ რაოდენობას ეხება, პირს თავისუფლების აღკვეთა 8-იდან 20 წლამდე ან უვადოდ ეხებაო და ეს ცინიზმია, როცა განზრახ მკვლელობაზე 7-იდან 15 წლამდეაო… ამ ერთ კატეგორიას რომ ჰკითხოს კაცმა, ნარკოტიკი არ კლავს, აფრთიანებს…

საინტერესოა, ვინმემ ჰკითხოს მათ, განზრახ მკვლელობაზე რომ გაიზარდოს აღკვეთის ვადები, ამაზე რას იტყვით პატივცემულებოო? თუმცა კითხვაც არა არის საჭირო, პასუხი იქნება, არაადექვატურიაო…

უსამართლო სისტემის მორიგი მსხვერპლი! – გაცვდა ყური ამ ფრაზით! თან ვინ არიან ამ ფრაზას რომ ამბობენ – 2012 წლის 1 ოქტომბრამდე უსამართლო სისტემის მორიგი კი არა, არაფრის და არანაირი მსხვერპლი რომ არ შეუმჩნევიათ, განურჩევლად ყველა რომ დამნაშავე იყო და იმიტომ იჭერდნენ, ან სულაც, კლავდნენ…
"მორიგი" – ვის შემდეგ, ვინ იყვნენ მანამდე "მსხვერპლები", ნარკოტიკების მომხმარებლები თუ გამსაღებლები?
კაცმა რომ თქვას, საინტერესოა კიდევ ერთი რამ – შეწყალების თხოვნაზე ხელმოწერების შეგროვება. არავის აქვს შეწყალების საწინააღმდეგო, მაგრამ ადამიანი არ ამბობს დავაშავე და ვნანობ, მეტს აღარ დავაშავებ, ამ ერთხელ მაპატიოთ იქნებო და პრეზიდენტმა რატომ უნდა შეიწყალოს? ადამიანი ამბობს, რომ არ შეწყვეტს ბრძოლას ციხიდანაც, არ მქონდა არაფერი და ვიბრძოლებ ამის გამოო და ესენი რის გამო შეწყალებას ითხოვენ თუ შესაწყალებელი არაფერია?

ნარკობარიგობით განთქმული ერთ-ერთი ცნობადი სახე სახელმწიფოს თუ ხელისუფლებას დამუქრებია, თუ ამ ქვეყანაში ნარკოპოლიტიკა არ შეიცვლება, იძულებული ვიქნები, საერთოდ გადავიხვეწო აქედანო. ხალხი კი მისძახის, ისემც გიქნიათ ყველა "ბარიგა" მოუსავლეთში გადახვეწილხართო, მაგრამ ვინ სადაა გამქცევი, მშვენივრად, თბილად და ტკბილად არიან მოკალათებულები და წამლავენ მომავალ თაობებს…

სასწაული ხალხი ვართ საქართველოში, ერთსა და იმავე დანაშაულისთვის ნაწილი დამნაშავის დასჯას ითხოვს, ნაწილი – დაუსჯელობას. კახა მამულაშვილს ("მამულიჩას") რომ 5. 591 გრ კოკაინი, 1,15 კანაფის ფისი და ე.წ "ექსტაზი" 0, 2048 გრამი აღმოაჩნდა და ბანდალ-ბანდალით მიჰყავდათ სამართალდამცველებს თბილისის საერთაშორისო აეროპორტიდან, რატომ გაანთავისუფლეს გირაოს სანაცვლოდო, – ბრაზობდა ხალხი, არადა, იმავე ხალხის მიერ არჩეული პარლამენტარები უდგებოდნენ თავდებში; ახლა გიორგანაშვილი დააკავეს და რატომ დააკავესო…
კაცმა რომ თქვას, მართალია ის ხალხი, ვინც გიორგანაშვილის დაკავებას აპროტესტებს და სასამართლოს შენობის ფანჯრებს აგურს ესვრის უსამართლობის კერასთან ბრძოლის სახით. თვითონაც ნარკოტიკთან (მარიხუანა) დაკავშირებით ჰქონია პრობლემა კანონთან ბექა წიქარიშვილს და ისროდა გიორგანაშვილის გამო, აბა, რას იზამდა. თუშური ანდაზაა, თხას თხა ურჩევნია ათას სულ ცხვარსო…

სწორედაც რომ არ უნდა დაეკავებინათ გიორგი გიორგანაშვილი. აბა, როცა იმავე დანაშაულისთვის სხვას უშვებ, "ბახალას" კი უსჯი, სამართალი სად არის? "მამულიჩას" აღმკვეთი ღონისძიება, პატიმრობა 15 000-ლარიანი გირაოთი შეეცვალა, რასაც, როგორც ფაქტი გვიჩვენებს, ბრალდების მხარეც უყოყმანოდ დაეთანხმა და ბრალდებულმა შინისაკენ გასწია, 20 000-ლარიანი გირაოთი "ბახალამ" რატომ ვერ გასწია შინისაკენ? "მამულიჩა" თუ არ იყო პაბლო ესკობარი, "ბახალა" აღმოჩნდა?

მოკლედ რომ ვთქვათ, შერჩევით სამართალს კი არ აპროტესტებენ, ზოგადად, ნარკოტიკებთან დაკავშირებით დაკავებას და ბრალის წაყენებას აპროტესტებენ…

"მამულიჩა გამოუშვეს! ყოჩაღ, ლელა! გზა მიშას კარის მომღერლობიდან "ოცნების" კარის მომღერლობამდე" – წერდა მაშინ ჟურნალისტი ელისო კილაძე, ახლა კი, გიორგანაშვილის დაკავებას აპროტესტებდა და საკუთარი შვილის უდანასაულობაზე იგავ-არაკობდა…

"საბრალო ბახალა" არის თუ არ არის "საბრალო", მაინც ვერ დადგინდა რიგითი მოქალაქეებისთვის, მაგრამ როცა პრეცედენტი დადგა, იგივე "მამულიჩა", იდენტურ ნარკოდანაშაულში ბრალდებული პირი სასამართლო დარბაზიდან გაათავისუფლეს – რის საფუძველზე, უცნობია; პროცესი ისე ჩატარდა რომ ჟურნალისტებს სხდომათა დარბაზი დაუმალეს. ამას რა ჰქვია, ლელა წურწუმია მდგარა კანონზე მაღლა? ახლა გიორგანაშვილის მეუღლეც "საბრალოა" უკვე, ვერ იკანონა, ვერ გამოაშვებინა სასამართლო დარბაზიდან მეუღლე… საინტერესოა, ლელასთან არ მიესვლებოდა `ბახალას~ მეუღლეს? – ეცადა მაინც. რა ვიცი, "მამულიჩას" დაკავება-გამოშვებაზე ირაკლი ვაჭარაძე ბობოქრობდა, ლევან აბზიანიძე "პლანის" სავარაუდოდ მოწევის ეჭვის გამო მოკლეს და ეს ნარკობარიგა უკვე მერამდენედ უსხლტება ციხეს. "ნაცების" ბრალია, ლელას გამო ასჯერ რომ შეიწყალესო და ეგებ დახმარებოდა გაკვალულ ბილიკზე… ზვიად კვაჭანტირაძე მაინც სად შეიმალა, "მამულიჩას" თუ ესარჩლებოდა, `ბახალას~ რატომ არ გამოესარჩლა?

როგორც აღვნიშნე, ერთი კატეგორიის ხალხი აპროტესტებდა ნარკოპოლიტიკას და ერთი კატეგორიის არასამთავრობო ორგანიზაციის წარმომადგენლები ("ბახალა" ამ შემთხვევაში მიზეზი არის), ისინი, რომლებიც უცხოური გრანტის ჭამაში არიან გაწაფულები და რას გააპროტესტებენ, მნიშვნელობა არ აქვს.

მარიხუანის მოხმარება სასარგებლო ყოფილა ჯანმრთელობისთვის; ნარკოპოლიტიკა შესაცვლელი, ძალიან სიმკაცრეა თურმე და ნარკოლიბერალიზაციაა საჭირო, ანდა, სულაც, დეკრიმინალიზაცია უკეთესი ყოფილა. პარლამენტში ვითომ რაღაც ძვრა იყო და ისევ ჩაჩუმებულან, რა წესია ესაო, – ამჯერად ამას აპროტესტებდა მანამდე დაჟინებული მზერებით შეწუხებულ-აღშფოთებული ბაია პატარაია…

"არ იქნება დეკრიმინალიზაცია, არ იქნება მშვიდობაო" – მაშასადამე, პირთა ჯგუფისთვის მშვიდობა ნარკოტიკის თავისუფლად მოხმარებასთან ასოცირდება. ამაზე მეტად გამოთაყვანება რომ მოუნდება ადამიანს, რაღა უნდა უთხრა, რას შეასმენინებ… სწორედ აქედან გამომდინარე უყვირეს აქციის მონაწილეებმა გამვლელ მონაზონს და მიალანძღეს საპატრიარქოც, შს მინისტრმა თქვა, პროცესები უნდა დაჩქარდესო, მაგრამ ეკლესიის ბრალია ლიბერალური ნარკოპოლიტიკის გატარების პროცესი რომ გადაიდოო… აქციაზე შეკრებილი აღშფოთებულების რაოდენობით თუ ვიმსჯელებთ, არ სდომებია ხალხს არც ნარკოპოლიტიკის ლიბერალიზაცია-დეკრიმინალიზაცია და არც `ბარიგები~ თუ ნარკოტიკის მომხმარებლების მხარდაჭერა…

მამა გიორგიმ (რაზმაძე) თქვა, "ცისფერი კომისრების" მიერ მართული ნაძირალების ხროვა გვყავსო; ნარკოტიკების თემა შემოგდებულია რათა ახალგაზრდობა დაღუპონო…

მისი თქმისა არ იყოს, ისეთი სურათი იხატება, რომ ვიღაცების გამიზნული მოთხოვნაა "ჩაკაიფებული საქართველო" და რადგან ჯერჯერობით მაინც ვერ ხერხდება მიზანთან მიახლოება, გამიზნულად ხდება ძალოვანი სტრუქტურების დაშანტაჟება.

გიორგი ჩხეიძე

მეტის ნახვა
1-02-2018, 18:16


დღეიდან საქართველოში ახალი, ინოვაციური საინფორმაციო სერვისი იმუშავებს. „საინფორმაციო უზრუნველყოფისა და დაცვის ცენტრი“ (Information Security and Protection Centre) დაინტერესებულ პირებს ახალ, მრავალპროფილურ და კომბინირებულ მომსახურეობას სთავაზობს, რომლის ფარგლებში ცენტრი ყველა კომპანიას თუ კერძო პირს მისთვის სასურველ მომსახურეობას გაუწევს.

„საინფორმაციო უზრუნველყოფისა და დაცვის ცენტრის“ სერვისი საინფორმაციო სფეროში ნოვაცია და პრაქტიკულად, ხვალინდელი დღეა ინფორმაციისა და ინტერნეტის ეპოქაში. თანამედროვე პირობებში, ინფორმაციასთან წვდომა და მართვა გაადვილებულია, მაგრამ ცხადია, სამთავრობო სტრუქტურები, საზოგადოებრივი ჯგუფები, კომპანიები და კერძო პირები მნიშვნელოვანი პრობლემების წინაშე დგებიან ცალკეული ზოგადი თუ კერძო სახის ინფორმაციის დაზუსტების, მოპოვების, გავრცელებისა და უსაფრთხოების კუთხით. რთულია საჭირო და ფაქტებზე დაფუძნებული ინფორმაციის მოპოვება, დამუშავება და ანალიზი.

ცენტრი ნებისმიერ მომხმარებელს სთავაზობს მრავალპროფილურ, კომბინირებულ მომსახურეობას. დამკვეთებს შესაძლებლობა ექნებათ, მხოლოდ კი არ მიიღონ მათთვის სასურველი, ყველაზე რთულად მოსაპოვებელი ინფორმაციები, არამედ გადაამოწმონ უკვე არსებულის უტყუარობა სხვადასხვა სახისა და ფორმატის ფაქტობრივი და დოკუმენტური მასალებით.

„საინფორმაციო უზრუნველყოფისა და დაცვის ცენტრის“ მაღალკვალიფიციური თანამშრომლები, 24 საათის განმავლობაში სრული კონფიდენციალობის დაცვით, იმუშავებენ კონკრეტულ შეკვეთაზე, რომლის არეალი მოიცავს ინფორმაციისა და ტექნოლოგიების სფეროში ნებისმიერი ამოცანის გადაწყვეტას. სრულიად ახალი მიმართულება იქნება საინფორმაციო უსაფრთხოება და დაცვა, რომელიც გულისხმობს არა მხოლოდ ინტელექტუალურ, არამედ, ტექნიკურ სერვისსაც.

მნიშვნელოვანია ცენტრის საგამოძიებო ჟურნალისტიკის მიმართულება, რომლის სერვისითაც სხვადასხვა მედიაგამოცემას, კომპანიასა და კერძო პირს შეუძლია ისარგებლოს. ცენტრის მიერ ინფორმაციის მოპოვების, გავრცელებისა და შეკავების გეოგრაფიული არეალი მიმდინარე ეტაპზე მოიცავს - ევროპას, დსთ-ს, თურქეთს, კავკასიას, ახლო აღმოსავლეთს. ცენტრში საქმიანობენ მაღვალკვალიფიციური მენეჯერები, ანალიტიკოსები, იურისტები, ჟურნალისტები, უსაფრთხოების სისტემისა და კიბერსპეციალისტები, რომლებიც ნებისმიერ მომხმარებელს აძლევენ გარანტიას მიიღოს ყოველმხრივ კვალიფიციური, მაღალპროფესიონალური მომსახურეობა.

საკონტაქტო ინფორმაცია დაინტერესებული პირებისთვის:
ფეისბუქ გვერდი - https://www.facebook.com/ispc.ge
ელექტრონული ფოსტა - ispc.ge@gmail.com

მეტის ნახვა
1-02-2018, 17:41


ილიკო სუხიშვილმა ახლახან კლუბ "რესპუბლიკაში" ახალი "ქართული ცეკვა" წარმოადგინა.
როგორც წესი, ამ ამბავზე საზოგადოების აზრი ორად გაიყო. ზოგი სუხიშვილს გენიოსს უწოდებდა და ზოგი თათხავდა. ცოტა ხნის წინ სუხიშვილის და, ქალბატონი ნინო გამოვიდა და მოწყალე ღიმილით განგვიცხადა: ეს არის ექსპერიმენტი, რომლისაც არ უნდა შეგვეშინდესო.

არ გვეშინია, ბატონო!

ჩვენ, კაცმა რომ თქვას, უკვე აღარაფრის აღარ გვეშინია. იმდენი რამე გამოვცადეთ, პოლიტიკოსების ღალატიდან, ძმათა სისსხლისღვრიდან, მშობლიური მიწების დაკარგვიდან დაწყებული, ლიტერატურის გაბახებითა და ენის წაბილწვით დამთავრებული, ახლა დახვეწილ ქართულ ეროვნულ ცეკვას ვინმე სტრიპტიზად თუ გადააქცევს, ესეც აღარ გაგვიკვირდება.

ქორეოგრაფები ხმას არ იღებენ, როგორც ჩანს, მათთვისაც სულ ერთია ნაციონალური ცეკვა ბერიკების ჯლიგინს თუ დაემსგავსება. მერე რა, აქ ხომ ყველაფერი გაყიდული და გამაიმუნებულია და ბარემ ესეც იყოს, რა დაშავდება ამითო?!

ცნობილი ქორეოგრაფი, ბატონი გელოდი ფოცხიშვილი,
ამ ცეკვას ასეთ განმარტებას უკეთებს: "ეს არის იმპროვიზირებული ქართული ჩანახატი. ილიკო სუხიშვილმა ქართული ელემენტები გადააკეთა თანამედროვედ. აქ არ ყოფილა, ცხადია, ფოლკლორი…
რაც შეეხება კლუბს, მას აქვს თავისი პრინციპები. კლუბში ახალგაზრდობა დადის, ფინანსური დაინტერესებაა. კლუბში კარგი ანაზღაურებაა. რომ გაიგებენ, სუხიშვილები ცეკვავენ ამ კლუბშიო, ხალხი მოვა, დალევენ შამპანურს და კლუბს ფინანსურად შეეწევა ეს…
სუხიშვილები ამ ცეკვით თანამედროვე ქართულ ცეკვას ამკვიდრებენ".

თვით ილიკო სუხიშვილი კი უკმაყოფილოა, რომ ჩვენ ვერ გავიგეთ მისი ნამოღვაწარი და ბრძანებს: "არ მინდოდა კონკრეტული ხალხის, კუთხის ან თუნდაც ისტორიის, ციხესიმაგრის გადარჩენის ისტორიის მოყოლა. [მინდოდა] უფრო ხასიათის და განწყობის გადმოტანა. როგორ ფიქრობთ, დღეს ახალგაზრდა ქართველი გოგო და ბიჭი ქართულს შინაგანად როგორ ცეკვავენ?

…თუ ქართველი ახალგაზრდა ქართულ ელექტრონულ მუსიკაზე მოძრაობს, როგორც თვითონ, იდენტურად და არა სხვა ვინმე, ვერავინ დამაჯერებს, რომ ეს ქართული არ არის. არ არის აუცილებელი, ჩოხა ჩააცვა და დიმპიტაური დაუკრას. ჩემთვის ეს პროექტი იმდენად ცოცხალია, რომ მინდა განვითარდეს და არასდროს გამოვტოვებ შანსს, რომ წარმოვადგინოთ სხვადასხვა სახით", ასე ცეკვავენ დღეს თანამედროვე ქართველებიო, აბა, სულ ძველ ცეკვებს ხომ არ იცეკვებდნენო, გაახლება და გაჯანსაღება სჭირდება ყველაფერსო, _ ბრძანებს ბატონი ილიკო.

ყველაფერს განახლება რომ სჭირდება, ჩვენც ვიცით, მაგრამ თუ ახალია, დავარქვათ ყველაფერს თავისი სახელი და ვუწოდოთ ახალ ნამუშევარს, მაგალითად, "ახალი ქართული ცეკვა".

თანამედროვე ცეკვა "ქართულის" შემსრულებლები, უმშვენიერესი მოცეკვავე გოგონები კედებით, კლუბის სცენაზე მკვეთრი მოძრაობებით თავისუფლებას, ლიდერობის სურვილს, საკუთარი მე-ს წარმოჩენის დაუძლეველ წადილს და საკუთარი სხეულის ნაწილების გამომზეურების დემონსტრირებას იმდენად თამამად ახდენენ, რომ მე რომ მამაკაცი ვიყო, ცოტათი შემეშინდებოდა კიდევაც ასეთი ჰეგემონიზირებული მშვენიერი ქალის, რომელსაც, არავინ იცის, საერთოდ, რა დააურვებს…

გარკვეული ხნის შემდეგ სცენაზე ჩნდება კოსტუმ-შარვალში გამოწყობილი მამაკაცი, რომელსაც თეთრი პერანგი თითქოს ნაუცბათევად ჩაუცვამს, ისე, რომ შარვალში ჩატანებაც ვერ მოუსწრია, პერანგის ღილები თითქმის გახსნილი აქვს, გულმკერდი მოუჩანს და რაღაცნაირად თავბრუდახვეული, თითქოს მოუვლელი, პეწდაკარგული, დაბნეული, სცენის ცენტრში ცეცხლივით მოგიზგიზე ქალს მორცხვად უახლოვდება და ბოლოს იმდენს ახერხებს, რომ მის ზურგს უკან უმწეოდ ფართიფურთობს უვარგის მამლაყინწასავით, ვითომ, ეტმასნებასავით ქალს, ვერც ამას ახერხებს კარგად და ბოლოს, როცა ქალი სცენის სულ სხვა ნაწილში "გაშლის ფრთებს", თვითონ გამოდის სცენის ცენტრში და თავგანწირულად იქნევს ხელებსა და ფეხებს…

ამ ცეკვაზე აგეტირება ადამიანს, რადგან თუ ეს არის თანამედროვე ქართული ცეკვა, ჩვენს ყოფაში დღეს არსებული არასახარბიელო მდგომარეობა ერის ძირითად მენტალობაში გადასულა და ეგ არის.

ერთმა კრიტიკოსმა და ჟურნალისტმა ამასწინათ ტელევიზიით განაცხადა: ჭაობშია ქვეყანა, რადგან ამ უმშვენიერეს დადგმას ვერ აღიქვამსო. ჭაობი, ჭაობიო, ხშირად ახსენებდა ამ სიტყვას. მართლია ის კრიტიკოსი. ქართული გენია "როკვით განფენილი~ იმდენად წყალმარჩხია, მისი დაგუბება ნამდვილად ჭაობად ქცევას ნიშნავს. ამიტომ ეძებს ეს "გენია" გამოსავალს, კალაპოტს, მაგრამ რა მაინცადამაინც ცეკვა "ქართულის" თავანკარა კალაპოტში ეკვეხება? ახალ მდინარედ რომ იქცეს და იქ იჩუხჩუხოს, არ გამოვა?

ზოგიერთმა თქვა, ცეკვაც გააპოლიტიკურესო. ზოგადად, ხელოვნება, ცეკვა, მუსიკა, მხატვრობა, ეპოქის აღმნიშვნელია, მისი მისწრაფებების გამომხატველი. ახლა ამას ხელოვნების "გაპოლიტიკურება" ჰქვია, თორემ ადრეც ასე იყო _ ხელოვნების ყოველი ნაწარმოები იმ სოციალურ-პოლიტიკურ ყოფას აღნიშნავდა და აღწერდა, რომელშიც იქმნებოდა, ასე იყო ყოველთვის და ასე იქნება მერეც.

სამწუხაროა, რომ ილიკო სუხიშვილმა, ექსპერიმენტის ობიექტად აქცია ქართული ხალხური ცეკვის სახელით ცნობილი მსოფლიო საგანძური და ამის შემდეგ, ერთი უბრალო ქართველის მიერ სოციალურ ქსელში დაწერილი ქვემოთ მოცემული მოსაზრება ამ "ცეკვაზე" ლეგიტიმური და სამართლიანი არის თუ არა, თქვენ თვითონ განსაჯეთ.

_ "სუხიშვილების ილიკო ხარ თუ ვინც ხარ, სახე გაქვს გასაფხრეწი იმის გამო რაც იკადრე.ცეკვა რომ დადგი და მსოფლიოს ანახე მაგის გამო არა!  იმიტო რომ მაგ ცეკვას "ცეკვა ქართული" უწოდე, ასე გაავრცელე მსოფლიოში და მაგ ცეკვას დაარქვი ქართველების სახე – აი, ამიტომ!"

ირანდა კალანდაძე

მეტის ნახვა
1-02-2018, 15:12


გვესაუბრება პოეტი, საქართველოს მწერალთა კავშირის თავმჯდომარე, ჟურნალ "ცისკრის" რედაქტორი ბაღათერ არაბული

– ბატონო ბაღათერ , "საერთო გაზეთის"  წინა ნომერში გამოქვეყნდა მთავარი რედაქტორის წერილი "პენისი კალმის ნაცვლად, თანამედროვე პროლეტკულტელები და "წმინდანთა" დისციპლინა…", რაშიც თანამედროვე მწერლობის ბევრი პრობლემატიკაა მიმოხილული. თქვენი აზრით, რა პროცესები მიდის დღეს მწერლობაში?

_ დიახ, პირველ რიგში, მივესალმები თქვენს რედაქციას, რომელიც უდაოდ შესანიშნავ გაზეთს აკეთებს.
ჩემი აზრით, "საერთო გაზეთი" ერთ-ერთი გამორჩეული და საინტერესო გაზეთია, რაშიც უდიდესი წვლილი მის
მთავარ რედაქტორს ვახტანგ ხარჩილავას მიუძღვის, რისთვისაც მას დიდი მადლობა. რაც შეეხება
შეკითხვას, მინდა ბატონი ვახტანგის წინა ნომერში გამოქვეყნებული სტატიის პათოსი სრულად გავიზიარო.
ქართულ მწერლობაში შეიქმნა ტენდენცია, რაც ადამიანის ნიველირებას, მისი ღირსების, ზნეობის შელახვას
ემსახურება, რაც საკმაოდ თვალ- შისაცემია. ბურჭულაძემ, დეისაძემ და სტატიაში მოხსენიებულმა სხვა
მწერლებმა ვერავინ დამარწმუნებს, რომ არ იციან რას და რატომ წერენ. იქმნება შთაბეჭდილება, თითქოს, მათ
მართლაც ვიღაც ავალებს ასე წერონ, რაც შემდეგს ემსახურება_ საზოგადოება გარყვნან და თავის ჭკუაზე ატარონ.

ზოგადად, საზოგადოებას მწერლის სჯერა. მათ კი ამ ე.წ. მწერლებისგან ესმით: რა მწერალია ილია, რა პოეტია რუსთაველი, გალაკტიონი ორღობის პოეტიაო, რაც მკითხველს მეხსიერებაში ილექება და იგი ამ აზრის დაჯერებას იწყებს. მთავარი პრობლემა ის არის, რომ ეს პროცესები იდეურობის დონეზეა აყვანილი, მსგავსი ტექსტები შეგნებულად ჟღერდება ტელევიზიებში თუ სხვაგან. ბილწსიტყვაობა რაც
ამ მწერლების ნაწარმოებებს ახასიათებს, ვფიქრობ, ყურადღების მისაქცევად, მკითხველისთვის თავის დასამახსოვრებლად კეთდება, მაგრამ ეს იაფფასიანი, დროებითი ტალღაა. ზუსტად იგივეს აკეთებდნენ პროლეტკულტელები, რომელთა ქმედებებმა საკმაოდ დიდი ზიანი მიაყენა ქართულ მწერლობას და კულტურას, ახლაც, იგივე ხდება. იმედია, ეს ტალღა გადაივლის და დავიწყებას მიეცემა. დაუშვებელია დღევანდელ მწერლობას სამი-ოთხი კაცი განსაზღვრავდეს.

_ თუმცა, ეს მწერლები საკმაო სახელმოხვეჭილნი არიან და ლიტერატურული პრემია "საბას"ლაურეატებიც
მრავალჯერადად ხდებიან.


_ ეს კიდევ ცალკე აღშფოთების საგანია. არ შეიძლება ერთიდაიმავე პიროვნებებს სამჯერ, ოთხჯერ და ზოგჯერ,
რვაჯერ მისცე "საბა", ამ დროს კი ის მწერლები, რომლებიც მართლაც იმსახურებენ ამ პრემიას ჩრდილში იყვნენ
მარტო იმის გამო, რომ მათი შემოქმედება განსხ- ვავებულია და მასში დედის გინება არ არის, თანაც,
ისინი არ არიან ტელე-პოეტები, ტელეპროზაიკოსები.  ამიტომ,  მათ  საზოგადოება ნაკლებად იცნობს.

ვახტანგ ხარჩილავას, ტარიელ ხარხელაურს, ელა გოჩიაშვილს, მანანა ჩიტიშვილს, რომლებიც თავისი თაობის
გამორჩეული პოეტები არიან პრემია "საბა" არასდროს მიუღიათ, ხოლო შამუგიას, ბუღაძეს, ბურჭულაძეს და სხვა მისთანებს გაურკვეველი ტიპის  ტექსტებში  სამჯერ-ოთხჯერ  აქვთ  ეს  პრემია  მიღებული, რაც სულ მცირე უხერხულია. კი ბატონო, აკა მორჩილაძე ნიჭიერი მწერალია, მაგრამ როგორ შეიძლება "საბა" რვაჯერ მისცე?! მაშინ ნობელის პრემიაც გაიცემოდა ორჯერ-სამჯერ, რუსთაველის პრემიაც გავცეთ ერთ პიროვნებაზე რამდენჯერმე. ასე ხომ არ შეიძლება? _ ეს დაუშვებელია. წესით, ეს პრემია ლიტერატურული პროცესის განვითარებისთვის არის დაწესებული, მაგრამ რატომ მხოლოდ შამუგიას, ბუღაძის ლიტერატურული პროცე- სების განვითარებისთვის? იგი
ყველა თაობის კუთვნილება უნდა იყოს და სრულიად ქართული მწერლობის ლიტერატურული პროცესების მიმდინარეობა წარმოაჩინოს. აღნიშნუ- ლი პრობლემა მარტო მწერლობაში როდია, იგი თავს იჩენს სკოლებში, უნივერსიტეტებში, პარლამენტში, მთავრობაში. პარლამენტის წევრები წერენ კანონს ნარკომანიის ლეგალიზაციისა და დეკრიმინალიზაციის შესახებ, რასაც გუშინ სოროსიდან გამოჩეკილი პარლამენტარები კურირებენ.

საქართველოში, მომხმარებელს შეუძლია 80 გრამი ნარკოტიკი _ მარიხუანა ჯიბით ატაროს, რაც ოცი ადამიანის საკმარისი ოდე- ნობაა. დეკრიმინალიზაციის საწინააღმდეგო არავის აქვს, მათ მკურ- ნალობა სჭირდებათ, მაგრამ ყველა ნარკოტიკის ლეგალიზაცია ძალიან დიდი
დანაშაულია. საქართველოში ახალგაზრდობის 80% უმუშევარია, არ იციან სად გაატარონ დრო: ზოგი კაზინოში შედის, ზოგი სამორინეში. თუ მათ საშუალებას მივცემთ ნარკოტიკი განუსაზღვრელი რაოდენობით მოიხმარონ, ეს ძალიან ცუდი იქნება, რაც ერის დაღუპვის და დანაშაულის ტოლფასია. ეს სა- კითხი ახლა, შემთხვევით არ მიხსენებია იმიტომ, რომ ამის პროპაგანდას მწერლებიც ეწევიან. დეისაძე
"იმედის" ტელევიზიით გამოვიდა და თქვა: კარგ ნაწარმოებს და მუსიკას მაშინ ვწერ, როცა მარიხუანა მაქვს მოწეულიო. ამ პროპაგანდაში ჩართული იყვნენ სხვა მწერლებიც, მსახიობები, პოლიტიკოსები, რომლებიც ამბობდნენ, რომ ნარკოტიკი კარგია. ეს გლობალური მოვლენა
ჩვენი ქვეყნის წინააღმდეგ არის მიმართული.

_  თქვენ  აღნიშნეთ  სკოლებში,  უმაღლეს  სასწავლებლებშიც იგივე   სიტუაციააო,   რა   გაქვთ  მხედველოვაში?

_ მოგახსენებთ. ნაცვლად იმსა, რომ სკოლებში ილია, ვაჟა, გალაკტიონი  ისწავლებოდეს,  რაც ახალგაზრდა თაობას სამშობლოს სიყვარულს შთააგონებს, მათი შე- მოქმედება სასწავლო პროგრამიდან ამოღებულია, როგორც სკოლებში ისე  უმაღლეს  სასწავლებლებში.
შემიძლია მაგალითად ერთი კონკრეტული შემთხვევა მოვიყვანო: პიროვნება, რომელიც "ნაციონალების| დროს განათლების მინისტრის  მოადგილე  იყო,  ახლა  კი,"ილიაუნში" სტუდენტებს ლექციებს უკითხავს, ასოცირებული პროფესორია, მათ ეუბნება: პატრიოტიზმის,
სამშობლოს თემაზე წერა არის ჩამორჩენილობის, პროვინციალიზმის ნიშანი, რაც ქართულ ლიტერატურაში მიუღებელიაო. როგორ შეიძლება უმაღლესში ასეთი ლექტორი ასწავლიდეს, ის ხომ მომავალ თაობას წამლავს. მისი აზრით, რაც უფრო ნაკლები ეცოდინება სტუდენტს
სიყვარულზე, სამშობლოზე, ზნეობაზე, უკეთესი ყოფილა. სწორედ აქედან მოდის თანამედროვე მწერლების მსგავსი იდეოლოგიაც. წლების მანძილზე ვახტანგ ხარჩილავასთან  ერთად  "ცისკარში" ვმუშაობდი, ახლაც, ამ ჟურნალში ვარ. აქვე, გამოდიოდა ახალგაზრდული ჟურნალი "ნობათი", ჩვენ, ყოველთვის, ახალგაზრდა, ნიჭიერ მწერლებს ვეძებდით. ღმერთმა არ ქნას, რომ ასეთი მწერლები არ გვყავდეს. ნიჭიერი, ახალგაზრდა მწერალი ახლაც ბევრია, უბრალოდ, მთავარია მათი მოძებნა, სწორ გზაზე დაყენება, დაკვალიანება. დღეს, ეს "ჩანერგილი" მწერლები, რომლებიც ზემოთ ვახსენეთ, ვფიქრობ, ყველაფერს აკეთებენ იმისთვის, რომ ახალგაზრდები, რომლებიც ქარ- თულ მწერლობაში მოდიან, თავის ჭკუაზე, გემოვნებაზე დაიყვანონ.

_ ბატონო ბაღათერ, რადგან მწერლობის პრობლემებზე ვსაუბრობთ, საინტერესოა თქვენი მოსაზრება იმ ქაოსზე, რაც ზვიად რატიანის თემას უკავშირდება?

_  ამ  თემის  გარშემო  დიდი ხმაური ატყდა. დეისაძე, ბუღაძე, შამუგია და სხვები რატიანის დასაცავად
გამოვიდნენ. კი, მწერალი უნდა დაიცვა, მაგრამ მას უფლება არ აქვს თავისი საქციელით საზო- გადოებას შეურაცხყოფა მიაყენოს. არ შეიძლება პატრიარქის გინება ჩვეულებრივი  მოვლენა  იყოს.  ამ დროს კი რა ხდება?! _ ეს ახალგაზრდა მწერლები შინაგან საქმეთა
მინისტრს ემუქრებიან, საზოგადოებას მიანიშნებენ, ჩვენ უფლება გვაქვს გაგინოთ, გიგინოთ ოჯახი, კიდეც დავლევთ, შეურაცხყოფას მოგაყენებთ, პატრიარქსაც შეგიგინებთ,  თქვენ  კი  ხმის  ამოღება არ გაბედოთო. არ არის ეს ქვეყნის აბუჩად აგდება? საზოგადოებრივმა მაუწყებელმა  გვაჩვენა,  თუ  რისთვის მოხდა რატიანის დაკავება. რატიანი ნიჭიერი პოეტია, მაგრამ უმიზეზოდ პატრიარქის გინება, მიუღებელია. მან შეურაცხყოფა მია- ყენა მწერლის ღირსებას. მწერალი ყოველთვის ერის  წინამძღოლად, მის დამცველად მოიაზრებოდა. მეფეები მწერლები, პოეტები იყვნენ. მწერლის სიტყვას ერი ენდობოდა. როცა დედას იგინები საკუთარ თავ- საც შეურაცხყოფას აყენებ და კო- ლეგებსაც. "რუსთავი2"-მა ეს თემა "აწია" და ისე წარმოაჩინა, თითქოს, რატიანის დაკავებით ეროვნული ტრაგედია მოხდა. დეისაძემ, ბურჭულაძემ, ბუღაძემ, პირდაპირ, დალესის დოქტრინით მიმართეს გიორგი გახარიას: "გავაშავებთ თქვენს მოძალადე სისტემას, გავაკე- თებთ შარჟებს, სასაცილოდ ავიგდებთ თქვენი სისტემის მიერ გადადგმულ ნაბიჯს, რომანებისა და ლექსების პერსონაჟებად გაქცევთ, გავაკეთებთ თქვენთვის ფრიად უსიამოვნო პერფორმანსებს. მადლობლები ვართ ახალი შთაგონება რომ გაგვიხსენით. სანამ ამ საქმეში მონაწილე ერთი მოძალადე გაიშნიკი გარეთ იქნება, მანამ არ მოგცემთ მოსვენებას, არ ამოგასუნთქებთ".

ისინი პირდაპირ ტერორს ახდენენ შსს მინისტრზე და იგი იძულებული გახდა ამ მწერლებთან მისულიყო. რაზეა საუბარი, როცა შენი ქვეყნის შსს მინისტრს და "საზ. მაუწყებელს" აშანტაჟებ?! შამუგიებს და მსგავსთ "რუსთავი2"- ზე ერთი აუგი სიტყვა არ წამოსცდენიათ, ეს ტელევიზია ხომ წლებია ქვეყანას წამლავს. სისხლისღვრების, "ნაცების" მიერ ჩადენილი უზნეობების გაპრავება, სწორედ,"რუსთავი2"-დან ხდებოდა და ხდება. ერთი არავის გაუპროტესტებია "რუსთავი2"-ის იდეოლოგია, საქართველოს წინააღმდეგ მიმართული დივერსია, სამაგიეროდ, მაღლაფერიძეს  დაუწყეს ძირის გამოთხრა. არ შეიძლება მწერალი ორმაგი სტანდარტით ცხოვრობდეს. ჩემი აზრით,
"საზმაუ-ზე", პარალელურად, უნდა მოხდეს იმ პროცესების წარმოჩენა, რაც ლიტერატურაში მიმდინარეობს და არა შერჩევითი ჯგუფების, არამედ ნამდვილი ლიტერატურის პრო- პაგანდა. დღეს, ტელევიზიები ლიტერატურულ პროცესებს არ აშუქებენ.

"იმედიც", ფაქტობრივად, "რუსთა- ვი2"-ს დაემსგავსა. პრობლემებზე საფიქრალია. ამას სახელმწიფომაც დიდი ყურადღება უნდა მიაქციოს იმიტომ, რომ რომელი მწერლებიც "ნაცების"  დროს  ხმაურობდნენ, ისინი "ქართული ოცნებისგანაც" ხელშეწყობილნი არიან. დანარჩენ მწერლებს  არც  არავინ  ეძებს  და არც აფასებს. თუნდაც, ხომ საინტერესოა, გახარიას ასეთ პრინციპულ მოთხოვნას რომ უყენებენ, სად იყვნენ "ნაცების" დროს, როცა გირ- გვლიანს, რობაქიძეს, ვაზაგაშვილს კლავდნენ? სად იყო მაშინ ბუღაძე, შამუგია, დეისაძე და სხვები, ხმას რატომ არ იღებდნენ? გეტყვით პასუხს: ისინი "ნაცების" ნავში ანუ "ნაცების" "ტანკში" ისხდნენ და ახლაც, იგივეს აკეთებენ. ყველა ამ თემის აწევა "რუსთავი2"-ის პროპაგანდით, ხელშეწყობით ხდება.

კულტურის სამინისტრო, ტელევიზიები ისევ "ნაცების" კადრებით არის გადაჭედილი. იდეოლოგია, რასაც იმ პერიოდში "ნაცები" ეწეოდნენ, დღესაც ყვავის. ცუდია რომ ჩვენი ახალგაზრდა კოლეგები, რომელთაც შე- უძლიათ მწერლობისთვის კეთილი საქმეები აკეთონ, ამ ტენდენციის დამმკვიდრებელნი გამოდიან. ხელს უწყობენ სწორედ იმ უზნეობის, არასამართლებრივი პროცესების განვითარებას, საზოგადოების დაძაბვას. ვფიქრობ, მწერლის მოვალეობაა სიკეთის კეთება. მან საზოგადოებას თავისი სიმთვრალით, გინებით, უწმაწური ტექსტებით კი არ უნდა დაამახსოვროს თავი, არამედ საკუთარი შემოქმედებით. ამის ნაცვ- ლად ისინი, სამწუხაროდ, დაკვეთას ასრულებენ. ის პროცესები, რასაც დღეს, ქართულ ლიტერატურაში ნერგავენ,  ევროპამ  უკვე  გაიარა. ესენი ქარავანს ჩამორჩენილი მოგ ზაურებივით არიან. უხამსი ტექსტები, რაც ევროპაში 20-30 წლის წინ იწერებოდა, ჩვენებმა ახლიდან აითვისეს. ახლა, მწერლობაზე ვსაუბრობთ, მაგრამ დააკვირდით, იგივე, ტელეფილმებს, გინების გარეშე ფილმს ვერ ნახავთ. ამ ფილმების სცენარისტები ხომ იგივე მწერლე- ბი არიან. ეს კასტაა, რომელიც ამ მეთოდით მოქმედებს ლიტერატურაშიც და კინოშიც. ზოგჯერ ისეთი გინება ისმის, რომ უბრალოდ, შეგრცხვება.

ეს არის ტალღა, რომელმაც საზოგადოების გემოვნების ერთგვარი დეგრადირება უნდა მოახდინოს, ბულვარული სტილის ლიტერატურშჩინით საზოგადოების გემოვნება გარყვნას. მოგეხსენებათ, გარყვნილი საზოგადოების მართვა, ძალიან ადვილია. აი, ეს პოლიტკაა დღეს...

ხელისუფლებამ,  პრესამ,  ტელევიზიამ ცოტა სხვა გეზი უნდა აიღოს. მათ, რა თქმა უნდა, წერას ვერ აუკრძალავ, მაგრამ პარალელურად, უნდა არსებობდეს ჭეშმარიტი ლიტერატურის პროპაგანდაც.
სწორი პროცესების წარმართვა და პოლიტიკის შემუშავება მწერლობის განვითარებისთვის აუცილებელია, რაზეც, პირველ რიგში, ხელისუფ- ლებამ, "საზოგადოებრივმა მაუწყებელმა" უნდა იზრუნონ.

_ გამოდის, ვინც ღირებულს ქმნიან ის მწერლები იმიტომ არ ჩა- ნან, რომ საკუთარ ტექსტებს ტუა- ლეტში არ
წერენ?


_  სამწუხაროდ,  ასეა.  ამაში სწორედ იმ ტელევიზიებს მიუძღვის დიდი წვლილი, რომლებიც მათ პროპაგანდას უწევენ. იქ, მომუშავე ჟურნალისტებიც ამ გემოვნებით არიან აღზრდილნი. ისინი, სწორედ, იმ "ილიაუნში" აღიზარდნენ, სადაც ლექტორი ის ქალბატონია, რომე- ლიც ქადაგებს, რომ პატრიოტიზმი, ზნეობა, რელიგია ეს ყველაფერი ბლეფია და ჩვენ, ახალ სარწმუნოებას, იდეოლოგიას, რელიგიას ვქმნითო. სწორედ ეს ახალი რელიგიაა უზნეობა, აღვირახსნილობა. დემოკრატია არ ნიშნავს, რომ ყველაფრის უფლება გაქვს. ეს საზოგადოების დაშლის, გარყვნის, უზნეობისკენ მიმავალი გზაა, რომელიც ტაძრამდე ვერ მიგვიყვანს. ეს უზნეობა უნდა აიკრძალოს. ამას ჩვენ, ვერ ავკრ- ძალავთ,  მაგრამ  როცა  ადამიანი შინაგან ცენზორს კარგავს, უკვე ყველაფერზეა წამსვლელი.

_ წეღან, `საბას~ პრემიაზე ისაუბრეთ. ანალოგიური ხდება ფრანკფურტის,  დრეზდენის  და სხვა წიგნის
ბაზრობებზე, სადაც ერთიდაიმავე მწერლების წიგნები ითარგმნება და იბეჭდება. ამაზე რას გვეტყვით?


_ გეთანხმებით, მართალს ბრძანებთ. "საბას" პრემია იცით, როგორ გაიცემა? _ ერთიდაიგივე ჯგუფია, ვთქვათ, 10-კაცინი. პირველ წელს 5 კაცი ჟიურიში ზის და მეორე 5 კაცს, მათი კასტის წარმომადგენლებს  პრემიას  ურიგებს.  მეორე წელს, ჟიურის წევრები ისინი არიან ვინც წინა წელს პრემია მიიღეს და ახლა, მათ აძლევენ პრემიას, ვინც წინა წელს ჟიურიში ყოფნისას ისინი დააჯილდოვა. გესმით, რა ხდება? ასე წრეზე ტრიალებს ეს "საბა". პრემიებს ერთიდაიგივე ხალხი იღებს. მაგალითად, დაახლოებით, 5 წლის წინ, პრემია ორჯერ ზედიზედ მისცეს ვინმე მაისურაძეს, რომელიც გერმანიაში სწავლობდა, ჩამოვიდა და პატრიარქის ლანძღვაგინებისთვის პრემია მისცეს. ჩემი აზრით, ამგვარ ტექსტებში "საბას" პრემიის მიღება უზნეობაა.

მაშინ მამუკა ხაზარაძეს კიდევაც გავუგზავნე წიგნიდან ციტატები, რაშიც მან პრემია გასცა. მეორე წელს, თითქოს, ჯინაზე მას პრემია ისევ მიაკუთვნეს. მეტი რაღა გითხრათ?! ხაზარაძეს, ალბათ,  სულ  არ ადარდებს  ვის აგინებენ. ასეთი ტენდენციაა, რომ საზოგადოება უფრო გამოშტერდეს, გამოსულელდეს, მან კი ამით მეტი ფული აკეთოს. რაც შეეხება ფრანკფურტს, ევროპას ეროვნული, ქართული პოეზია და პროზა, რომელიც ადამიანური, ღირებულია, უფრო ენატრება. ვფიქრობ, ქართული ლექსი ევროპისთვის უფრო მისაღებია, ვიდრე ამ
მწერლების გინება, ლანძღვა და უზნეობა.

კულტურის სამინისტროში არის წიგნის პალატა, რომლის ირგვლივაც ეს მწერლები არიან შეკრებილნი. მისი ხელმძღვანელი გახლავთ დეა მეტრეველი, რომელიც აღნიშნულ თანამდებობაზე "ნაცების" დროს დაინიშნა. მაშინაც და ახლაც ფრან- კფურტის, დრეზდენის და წიგნის სხვა  ბაზრობებზე  ერთიდაიგივე ხალხი  მიდიოდა  და  დღესაც  მიდის. "მწერალთა სახლში" წიგნის პალატის ხელმძღვანელთან შეხვედრა მოეწყო. დეა მეტრეველს შევეკითხე: ვინ არჩევს იმ ხალხს, ვინც წიგნის ფესტივალზე იგზავნება, ვინ გყავთ კომისიაში-მეთქი, მიპასუხა: რისმაგ გორდეზიანი, ირმა რატიანი, ლაშა ბაქრაძე და ა.შ. ეს ხალხი თავის ადგილზე შეიძლება კარგია, მაგრამ ლიტერატურის პროცესები მათ არ იციან. მეტრეველი დამპირდა, თქვენს აზრს გავიზიარებო, მაგრამ წიგნის ბაზრობებზე მაინც იგივე ხალხი მიჰყავთ.

კულტურის მინისტრი, წიგნის პალატის მუშაობაში, ალბათ, უფრო მეტად უნდა ჩაერიოს. იცით, როგორ იბეჭდება იქ, მწერლების ნაწარმოებები? მოგეხსენებათ, რომ ახალგაზრდებმა ინტერნეტი  კარგად  იციან, რისი მეშვეობითაც ნახულობენ გამომცემლობებს გერმანიაში, საფრანგეთში და ა.შ. შემდეგ, მათ ეუბნებიან: გამოაგზავნეთ წერილი კულტურის სამინისტროში, რომ გინდათ ჩვენი წიგნის თარგმნაო. მართლაც მოდის წერილი უცხოეთიდან და ნაწილს ისინი აფინანსებენ, ნაწილს _ 70%-ს კულტურის სამინისტრო. მერე, იქ, წიგნის პრეზენტაცია ხდება.

საერთოდ, ეს წიგნები იქაურ მაღაზიებში არ შედის იმიტომ, რომ თუ იმ სამყაროსთვის, სივრცისთ- ვის, ქვეყნისთვის ცნობილი არ ხარ, კერძო მაღაზიაში არაცნობად მწერალს არავინ დადებს. მათ ეს წიგნები უკან, საქართველოში მოაქვთ და აქ, ისე აშუქებენ, თითქოს მათზე ფრანკფურტში ან სადმე სხვაგან დიდი  მოთხოვნაა.  არ  არსებობს არავითარი სახელმწიფო პოლიტიკა თუ რომელი მწერლის შემოქმედება უნდა ითარგმნოს ევროპის ამა თუ იმ ქვეყანაში. ეს საკითხი თვითინიციატივაზეა მიშვებული, რაშიც კულტურის სამინისტრომ უფრო მეტი პრინციპულობა უნდა გამო- იჩინოს. წიგნის პალატას გონია, რომ თანამედროვე მწერლები ისინი არიან, ვინც დღეს, ასეთ უზნეო ტექსტებს წერენ.

_ "მწერალთა კავშირი" რას აკეთებს ამ დროს?

_  მწერალთა  კავშირი  არასამთავრობო ორგანიზაციაა, პროფესიული ნიშნით გაერთიანებულ თანამოაზრეთა ერთობა. იმ არასამთავრობოებს, რომლებიც დასავლეთიდან, ევროპიდან თუ ამერიკიდან ფინანსდებიან  მეტი საშუალება აქვთ, რაც არ გააჩნია "მწერალ- თა კავშირს". მას სახელმწიფო არ აფინანსებს. იგი ფინანსდებოდა 2003 წლამდე, მერე "ნაცებმა" დაფინანსება შეწყვიტეს. სამწუხაროა, როცა სამკაციანი პარტიები, რომლებიც 100 კაცს ვერ შეკრებენ, ფინანსდე- ბიან. მწერლობა კი უპატრონოდაა მიგდებული.

_ მაგრამ, თუნდაც, ეს აღვირახსნილობა რომ გააპროტესტოთ, ან ამ თემებზე იმსჯელოთ, იკამა- თოთ, ამას დაფინანსება რად უნდა?

_ ტელევიზიები, ვისაც ამ საკითხზე განსხვავებული მოსაზრება აქვს, ანუ ჩვენ, არ გვიკარებენ. საქმეც ამაშია, რომ ტელევიზიები მთელ იდეოლოგიას სახელმწიფოს მასშტაბით მართავენ. ჩვენ გვაქვს მხოლოდ  იმის  საშუალება,  რომ "მწერალთა კავშირში" ჩავატაროთ ღონისძიებები _ წიგნების პრეზენტაციები, საიუბილეო საღამოები, მაგრამ ეს ზღვაში წვეთია.

თამარ შველიძე





მეტის ნახვა
30-01-2018, 15:36