საქართველოს პრეზიდენტი გია მაისაშვილის გარდაცვალების გამო მწუხარებას გამოთქვამს:

“მწუხარებით შევხვდი ცნობას გია მაისაშვილის გარდაცვალების შესახებ. მისი საქმიანობა როგორც საქართველოში, ასევე უცხოეთში უკავშირდებოდა დემოკრატიული ღირებულებების განმტკიცებას და სამშობლოზე ფიქრს.
ვუსამძიმრებ და თანადგომას ვუცხადებ მის ოჯახსა და მეგობრებს” - აღნიშნულია გიორგი მარგველაშვილის სამძიმრის წერილში.

მძიმე ავადმყოფობის შედეგად, ქართველი პოლიტოლოგი გია მაისაშვილი, 55 წლის ასაკში გარდაიცვალა.პოლიტიკოსსა და ეკონომისტს უმძიმესი დიაგნოზი: ტვინის სიმსივნე 2015 წელს დაუდგინდა. მაისაშვილი მთელი ამ პერიოდის განმავლობაში ცდილობდა მძიმე დიაგნოზთან გამკლავებას. ის მკურნალობის კურსს ამერიკის შეერთებულ შტატებში გადიოდა.

მანამდე პრემიერმინისტრს გია მაისაშვილის სამშობლოში ჩამოყვანისთვის დახმარებას სთხოვეს. პარტია "თავისუფალი საქართველოს" თავმჯდომარე კახა კუკავა სოციალურ ქსელში წერდა, რომ მაისაშვილის უკანასკნელი სურვილი სიცოცხლეში სამშობლოში დაბრუნება იყო, რაც მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობიდან გამომდინარე გარკვეულ ხარჯებთან იყო დაკავშირებული. კუკავა პრემიერს ამ თანხის სარეზერვო ფონდიდან გამოყოფას სთხოვდა.
ბოლო წლებში გია მაისაშვილი ამერიკის შეერთებულ შტატებში ცხოვრობდა. 

მეტის ნახვა
26-02-2018, 12:30


ხელისუფლებამ დაუნდობელი ბრძოლა რომ გამოუცხადა ქურდულ სამყაროს და ამ მიმართულებით კანონმდებლობა კიდევ უფრო გამკაცრდება, ნამდვილად მისასალმებელია, მაგრამ ის უფრო გვაინტერესებს, როდის მოსთხოვენ პასუხს რბილად რომ ვთქვათ, საეჭვო გზებით გამდიდრებულ პერსონებს, რომლებსაც დღესაც წარმატებულ ბიზნესმენებად და ბანკირებად მოიხსენებენ. საეჭვოა, ე.წ. კანონიერ ქურდებს ამ "კონტიგენტზე" მეტი ზიანი მიეყენებინათ საქართველოსთვის. პოლიციის ვიცე-პოლკოვნიკ დავით გაგნიძეს, რომელიც ჩამოყალიბების დღიდან "ნაციონალურ წმენდამდე" მუშაობდა შსს-ს ორგანიზებული დანაშაულის წინააღმდეგ ბრძოლის სამსახურში, არაერთხელ უთქვამს ჩვენთან ინტერვიუში, რომ ხელისუფლებამ, კერძოდ, სამართალდამცავმა სტრუქტურებმა იმ ჰალსტუხიანი ყაჩაღების გამოვლენა-დასჯაზე უნდა იმუშაოს, რომლებსაც წლების განმავლობაში მილიონობით თანხა აქვთ მითვისებული.

დავით გაგნიძე: "ახლახანს ორგანიზებული დანაშაულის წინააღმდეგ ბრძოლის მთავარი სამმართველოს ხელმძღვანელმა განცხადება გააკეთა, ხაშურში მომხდარი ყაჩაღობა გავხსენითო. რიგითი დანაშაულობების გახსნა ნამდვილად არ არის ამ სამსახურის საქმე, მათ გაცილებით სერიოზულ, სახელმწიფო მნიშვნელობის საქმეებზე უნდა იმუშაონ, სისტემატურ რეჟიმში უნდა აგროვებედნენ და ოპერატიულად ამუშავებდნენ ინფორმაციებს რა ხდებოდა და ხდება ქვეყნის მასშტაბით. ამ სამსახურმა შეიძლება წელიწადში ერთი დანაშაული გახსნას, მაგრამ იმდენად სერიოზული იყოს, რომ სხვა ყველაფერი გადაწონოს. საქართველოს დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ, ვგულისხმობ შევარდნაძის მმართველობის პერიოდს, ათეულობით მილიარდი დოლარია მითვისებული და საზღვარგრეთ გატანილი. ამ პროცესმა "პიკს" ნაციონალების მმართველობისას მიაღწია. ათი მილიონი თუ მაინც დავაბრუნეთ? ყოველ შემთხვევაში მე ამის შესახებ არაფერი მსმენია. მაშ რას აკეთებენ შსს და უსაფრთხოების დაცვის სტრუქტურა, გამოდის საერთოდ ვერ ფლობენ ვითარებას. ორგანიზებული დანაშაულის წინააღმდეგ ბრძოლის სამსახური ზუსტად იმ მიზნით შეიქმნა 1991 წელს, რომ მსხვილ, სახელმწიფო მნიშვნელობის დანაშაულობებზე ემუშავა.

სისხლის სამართლის სამძებროში არსებული ბანდიტიზმთან ბრძოლის განყოფილება ცალკე გამოყვეს, უფლებამოსილებები გაუფართოვეს და ცალკე სამსახურად ჩამოაყალიბეს, რომელიც საზოგადოებაში "მეექვსე განყოფილების" სახელით იყო ცნობილი. "მეექვსე განყოფილებას" თავიდან გამოცდილი პროფესიონალი ნოდარ წკრიალაშვილი ხელმძღვანელობდა, რომელიც ჩვენგან ყოველთვის მოითხოვდა, რომ ძირითადად იმ კატეგორიის დანაშაულზე გვემუშავა, რომელიც გახშირდებოდა, იქნებოდა ეს ადამიანის გატაცება, გამოძალვა თუ სხვა. პარალელურად, ყველაფერზე უნდა შეგვეგროვებინა ოპერატიული ინფორმაციები. თბილისის პროკურორის მიხეილ ქურდაძის მკვლელობის გახსნაზე როცა ვმუშაობდით, სხვა 38 დანაშაულიც გავხსენით. ბოლოს პარლამენტს მივადექით, უამრავი ინფორმაცია დაგვიგროვდა, ოფიციალური მოვალეობის შესრულების გარდა, რა "საქმიანობით" იყვნენ დაკავებული ხალხის "რჩეულნი". სწორედ იმ პერიოდიდან დაიწყეს ჩვენი სამსახურის დაკნინება.

"მხედრიონის" ალაგმვის შემდეგ დაიწყო ჩვენს სამსახურზე "გადამწყვეტი შეტევა", რადგან "რაფინირებულ" პოლიტელიტას არ აწყობდა მათი შავბნელი საქმიანობის გამოაშკარავება. ეს ხალხი მაშინაც ჭამდა და დღესაც ჭამს, შეიძლება ზოგიერთი მათგანი სახელმწიფო სამსახურში აღარ იყოს, მაგრამ მსხვილი ბიზნესი მათ ხელშია. სამაგიეროდ მოსახლეობის უმეტესობაა შიმშილის ზღვარზე და ლუკმა-პურის საშოვნელად ქვეყნიდან გარბის. პერსონიფიცირებას ნუ მომთხოვთ, რადგან თქვენც კარგად იცით ვისაც ვგულისხმობ. ისე, მათგან რა უნდა გამიკვირდეს, როცა შიგნით, უწყებაში გვყავდა მოწინააღმდეგეები, რომლებიც "მეექვსე განყოფილების" გაუქმებაზე ოცნებობდნენ. არც მათ აწყობდათ ძლიერი კონკურენტი, რადგან 90-იანი წლების არეულობის დროს, ბევრი სამართალდამცავი თვითონ გახდა კრიმინალი და მოღალატე. შეიარაღებულმა ბანდებმა და საძმოებმა ძალოვან სტრუქტურებში თავისი ხალხი რომ "ჩანერგეს", მათი ნაწილი მერეც დარჩნენ სამართალდამცავ სისტემაში, "ვარდების რევოლუციის" შემდეგ ხომ მთლიანად ამ კატეგორიის კონტიგენტი მოვიდა თანამდებობებზე. უბედურება ისაა, რომ დღემდე არ გაწმენდილა შსს და უსაფრთხოების სტრუქტურები საეჭვო წარმომავლობის, უცოდინარი კადრებისგან, აქედან გამომდინარე, არ უნდა გაგვიკვირდეს, რაც დღეს ქვეყანაში ხდება, მერწმუნეთ, ესენი ყოფილი თანაგუნდელების საეჭვო საქმიანობის გამოძიებით თავს არ შეიწუხებენ".

ყბადაღებული ოფშორული ზონების და კომპანიების "მოღვაწეობა", გუშინ და დღეს არ დაწყებულა. ხსენებული კომპანიების შექმნა 70-იანი წლებიდან დაიწყო, ანუ იმ პერიოდიდან, როცა საბჭოთა კავშირის დაშლა, საზოგადოებისთვის ფანტაზიის სფეროს წარმოადგენდა. 90-იანი წლებიდან, უკვე ძალზე აქტიურად ჩანს "ოფშორელთა" გავლენა პოსტსაბჭოთა სივრცის ქვეყნების ეკონომიკაზე. საკავშირო პარტნომენკლატურა და "კაგებე" მარტო ფულს კი არ დებდა ხსენებულ კომპანია-ზონებში, მათ "კაგებეს" კადრებითაც "ამარაგებდნენ". 80-იანი წლების ბოლოს საბჭოთა კავშირიდან გაზიდულმა ფულმა, მრავალი ათეული მილიონი დოლარი შეადგინა, რომელიც მოგვიანებით პოსტსაბჭოთა სივრცეში შემობრუნდა იმ პოლიტიკური ჯგუფების ინტერესების გასატარებლად, რომელთა ბირთვსაც "კაგებეშნიკები" შეადგენდნენ. უფრო მეტიც, პოსტსაბჭოთა ქვეყნების ეკონომიკის განადგურების ხარჯზე, ეს ფინანსები სულ უფრო მატულობდა. რაც შეეხება ქართველების უმთავრეს "სტრატეგიულ პარტნიორ" ამერიკას, მისი პოლიტელიტა ამ პროცესს მშვიდად ადევნებდა თვალს. ამიტომაც ჩნდება სერიოზული ეჭვი, რომ ამერიკისა და საბჭოთა კავშირის ხელმძღვანელობებს შორის, თავის დროზე გარიგება მოხდა. ზემოთ ნაუცბათევად საეჭვოდ გამდიდრებულნი ვახსენეთ, სწორედ ამ "კაგებეშნიკური" ჯგუფების მიერ ყოფილან ისინი "დანიშნული" მილიონერებად, როგორც საქართველოში, ისე მთელ პოსტსაბჭოთა სივრცეში. ისინი "პატრონს" თუ განუდგებიან და დამოუკიდებელ პოლიტიკურ თამაშს წამოიწყებენ, შეიძლება მარტო ქონება და გავლენა კი არა, სიცოცხლეც დაკარგონ.

ეროვნული ხელისუფლების დამხობის შემდეგ, რომ რეალურად სპეცსამსახურების აგენტურა მართავდა და სამწუხაროდ, დღესაც მართავს საქართველოს, ვფიქრობთ, აშკარაა. თუკი რაიმე ეროვნულის, ქვეყნისთვის სასარგებლო საქმის გაკეთება მოისურვა "ქართულმა ოცნებამ", უნისონში აწიოკდებიან ხოლმე ნაციონალები, მათი სატელიტი პარტიები და ე.წ. უფლებადამცველები და აპოკალიფსის დადგომას "წინასწარმეტყველებენ". ვფიქრობთ, ეს არც არის გასაკვირი, "კაგებეს" აბსოლუტურად ყველა სფეროში ჰყოლია "ჩანერგილი" ე.წ. ოდეერი თუ აგენტი და საქმე იქამდე მისულა, რომ ტრადიციული "ჩამშვებების" ოჯახები ჩამოყალიბებულა. გადავავლოთ თვალი ზემოხსენებული სექტის ქმედებებს, ადრე მათი იდეური თუ ბიოლოგიური წინაპრები თუ კრემლში დარბოდნენ ქართველების დასაბეზღებლად, ახლა ვაშინგტონსა და ევროპაში დარბიან, რასაც "კეთილშობილური" ზრახვებით ფუთავენ, დემოკრატიას და ადამიანის უფლებებს ვიცავთო.

მოგეხსენებათ, პუტჩის შემდეგ, საქართველოს ხელისუფლების სათავეში მოსული ტრიუმვირატიდან ერთი ე.წ. კანონიერი ქურდი იყო. სწორედ ჯაბა იოსელიანის "დამსახურებაა" შევარდნაძის `მეორედ მოსვლა". კარგად ინფორმირებული წყაროებს თუ დავუჯერებთ, "კანონიერ ქურდები" სინამდვილეში "კაგებეს" მიერ დამნაშავეთა სამყაროში "ჩანერგილი" იგივე "ოდეერები" იყვნენ, რომელთა მეშვეობითაც აკონტროლებდნენ კრიმინალებსო. 1992 წლიდან ჯაბა იოსელიანთან ერთად, ზემოხსენებული ხალხის შთამომავლებიც მოვიდნენ თანამდებობებზე. ამ პერიოდიდან დაიწყო საქართველოს საბოლოოდ გამოხვრის პროცესი, რაც უფრო აქტიურად გაგრძელდა ნაციონალების მმართველობის პერიოდში. სააკაშვილის წარმატებული კარიერის გასაღები რომ ბიძამისის "კაგებეშნიკურ" ბიოგრაფიაში დევს ეს ერთია, მაგრამ ჩვენი "ნიჭიერი" მესამე პრეზიდენტის სწავლა-განათლების დონის "ამაღლებაში", თურმე "შავ სამყაროსაც" მიუძღვის გარკვეული წვლილი. კიევის საერთაშორისო ურთიერთობების ინსტიტუტიდან "დისიდენტობისთვის" გარიცხული მიშას ცოდნის მისაღებად ოკეანისგაღმა მივლინება, ჯაბა იოსელიანს დაუფინანსებია. ბუნებრივად ჩნდება კითხვა, რატომ უნდა დაეფინანსებინა "კანონიერ ქურდს" "კაგებეშნიკის" დისწულის სწავლა-განათლება, თუ მართლაც ურთიერთკავშირში არ იყო "შავი სამყარო" და საბჭოური სპეცსამსახური?

ახლა რაც შეეხება არასამთავრობო სექტორში დაფრთიანებული და შემდეგ მაღალ თანამდებობებზე წამოსკუპებულ სხვა პერსონებს, ამ კონტიგენტის "განსწავლულობა" რომ დასავლური განათლების მიღების შემდეგაც ეჭვს იწვევს, გვერწმუნეთ, მარტო ჩვენ არ ვამბობთ. მაშ ვინ იყო ამდენი სწავლას "მოწყურებულის" სპონსორი, შემთხვევით, კრიმინალებთან ალიანსში მყოფი უცხო ქვეყნების სპეცსამსახურები ხომ არა, რომლებსაც ახლა ვალს უხდიან თავიანთი რბილად რომ ვთქვათ, საეჭვო პოლიტიკით?

"კაგებეს"  პროტეჟეებმა ჩალის ფასად გადაცემული ხალხის კუთვნილი ქონება, მათ შორის მოსახლეობის მიერ საბჭოთა პერიოდში ბანკებში შეტანილი ანაბრები არ იკმარეს და დამოუკიდებელი ქვეყნის "ეგიდით", მოტყუებით რამდენჯერმე გააძვრეს ხალხს ტყავი. უბედურება ისაა, რომ ჯერაც ვერ მოვიცალეთ 90-იანი წლების, საქართველოსთვის უმძიმესი პერიოდის ბოლომდე გამოსაკვლევად და შესაფასებლად. კრიმინალის ბოლომდე მოსპობა შეუძლებელია, დანაშაული ყოველთვის ხდებოდა და კვლავაც მოხდება, პოლიცია ამ საქმეს როგორმე მიხედავს, მთავარია, "ელიტურ" კრიმინალებს მოეთხოვოთ პასუხი, რომლებიც 25 წელზე მეტია ქვეყანას აჩანაგებენ. 

არის კიდევ ერთი კატეგორია კრიმინალებისა, რომლებსაც "ბეზპრედელშჩიკები" ჰქვია. "ბესპრედელშჩიკები", ეს არის უცხო ქვეყნების ხელდასმით ჩამოყალიბებული ორგანიზებულ-დანაშაულებრივი საზოგადოება, რომელიც წყვეტს ვინ "კანონიერი ქურდი" უნდა გახდეს, ვინ ბიზნესმენი, ვინ პოლიციელი და ა.შ. მათ საბოლოოდ ერთი მიზანი აერთიანებთ, როგორმე ხელისუფლების სათავეში მოვიდეს მათი ე.წ. საზოგადოება და კანონზე მაღლა დადგეს. კომპეტენტური წყაროს განცხადებით, "კანონიერ ქურდებს" თავისი ნებით არ დაუტოვებიათ გავლენა-პრივილეგიები, "პატრონების" ბრძანებით მოხდა. ეს ე.წ. საძმოები განაგებდნენ ქვეყანას შევარდნაძის მმართველობისას, წარმოიდგინეთ, ჯაბა იოსელიანიც კი დაიჭირეს და რამდენიმე წელი გაატარა ციხეში, "ვერის საძმოს" კი არავინ შეხებია. ნიკა რურუა საერთოდაც ამერიკაში გაუშვეს "სასწავლებლად" და "ვარდების რევოლუციის" გარიჟრაჟზე ზურაბ ჟვანიამ ჩამოიყვანა, როგორც "სანდო" და "საჭირო" კადრი. ნაციონალების მმართველობისას ამ "სანდო" კადრს მაღალი თანამდებობებიც ეკავა, რეალურად ეგ მართავდა ქვეყანას, არ გახსოვთ, პრეზიდენტი სააკაშვილი ანგარიშს როგორ აბარებდა ქვეყანაში რა გაკეთდაო, აცხადებდა ჩვენთან ინტერვიუში დავით გაგნიძე. ძველი "მხედრიონელები" ალბათ სიზმარშიც ვერ წარმოიდგენდნენ, რომ მათი თანაგუნდელი, როგორც "დიდი" ბიზნესმენი, ხელს ჩამოართმევდა აწ ამერიკის პრეზიდენტ, მილიარდერ დონალდ ტრამპს. რა შეიცვალა ნაციონალების ხელისუფლებიდან წასვლის შემდეგ, ფაქტობრივად არაფერი – ის ხალხი, რომელმაც პირწმინდად გააჩანაგა საქართველო, დღესაც სერიოზულ ფიგურებად ითვლებიან, ზოგი პარლამენტიდან გვმოძღვრავს, ზოგი ბიზნესსფეროდან. დემურ დვალიშვილის ეროვნული ბანკის პრეზიდენტობის დროს, მილიონობით კი არა მილიარდობით თანხები გაიცემოდა კრედიტების სახით, რასაც რატომღაც სახელმწიფო უდგებოდა გარანტად. არცერთი ეს თანხა, დანიშნულებისამებრ არ გახარჯულა, შედეგად მივიღეთ ქართველ მდიდართა კასტა და გაღატაკებული საქართველო, ხოლო დემურ დვალიშვილმა თავი მოიკლა.

ე.წ. ახალგაზრდა რეფორმატორებიც აქტიურად რომ იყვნენ ჩართული ე.წ. კრედიტომანიაში, "საერთო გაზეთი" პოლიციის ყოფილ მაღალჩინოსნებზე დაყრდნობით, ადრეც წერდა. ზურაბ ჟვანია მაშინ "მწვანეთა პარტიის" ლიდერი გახლდათ, როცა 102-მილიონიანი კრედიტი გაიტანა. როგორც კი დაასრულეს "ამა ქვეყნის ძლიერთ" კრედიტების გატანა, ქვეყანა ისეთმა ჰიპერინფლაციის ტალღამ გადაუარა, რომ ერთ მილლიონ კუპონად ერთ პურს თუ იყიდდი. "პატიოსანმა" მსესხებელმა ჟვანიამ ვალი კი დააბრუბა, მაგრამ ეს თანხა 200 აშშ დოლლარს თუ უტოლდებოდაო. ამ ყველაფრის შემდეგ ბატონი ჟვანია პარლამენტის თავმჯდომარედ მოგვევლინა, მისი მარჯვენა ხელი გია ბარამიძე და ჰიპერინფლაციის ერთ-ერთი "შემოქმედი" რომან გოცირიძე, დღესაც პარლამენტში გვიზის და ჭკუას გვარიგებენ. პოლიციის ერთ-ერთმა ყოფილმა მაღალჩინოსანმა, რომელსაც იმ პერიოდში ძალზე სერიოზული თანამდებობა ეკავა, წლების შემდეგ მომიყვა, იმ პერიოდში რუსეთთან კარგი სამსახურებრივი ურთიერთობა გვქონდა. მოსკოვიდან დაგვიკავშირდნენ, რა ხდება, ჩვენს ბანკებში საქართველოდან ათეულობით მილიონობით ირიცხება ფული, რომლის მისაღებადაც ძირითადად, მსუბუქი ყოფაქცევის მანდილოსნები ცხადდებიანო. მაშინ გავიგეთ ქართველმა სამართალდამცავებმა სადაც წავიდა იმ კრედიტების დიდი ნაწილი, რომელმაც საქართველოს ხაზინა გამოაცარიელა.

მანანა სუხიშვილი

მეტის ნახვა
26-02-2018, 11:00


კაპიტანი გენერლის ამბიციით

ხომ მოგისმენიათ ეკა გიგაურისთვის? ისე ლაპარაკობს, ისეთი ფოლადისებური ხმით იძლევა ინსტრუქციებს და დირექტივებს, თითქოს გენერალი იყოს.
არადა, გენერალი კი არა კაპიტანია, თანაც ეს წოდება რიგგარეშედ მიენიჭა უშუალოდ ვანო მერაბიშვილის მიერ, თუმცა რატომ და რა დამსახურების გამო, დღემდე უცნობია.

ნიშანდობლივია ის ფაქტიც, რომ ეკა გიგაურს ეს წოდება 2007 წლის 21 ნოემბრით დათარიღებული ბრძანებით აქვს მინიჭებული, რაც საფუძვლიან ეჭვს ბადებს, რომ გიგაურის მოულოდნელი დაჯილდოება რიგგარეშე ჩინით, შეიძლება რაღაცით უკავშირდებოდეს 2007 წლის 7 ნოემბრის ამბავს, როცა მომიტინგეები სასტიკად დაარბიეს.

ამის შესახებ უფრო დაწვრილებით ცოტა მოგვიანებით ვისაუბრებთ, მანამდე კი კიდევ ერთი კითხვა დავსვათ: როგორ მიხდა, რომ იმ დროისთვის სრულიად ახალგაზრდა და ნორჩი ეკა სასაზღვრო პოლიციის უფროსის მოადგილე გახდა და ამ თანამდებობაზე ბრიგადის გენერალი ჩაანაცვლა?
გაურკვეველი და ლოგიკურად აუხსნელია, რატომ მიიღო ეს გადაწყვეტილება სასაზღვრო დეპარტამენტის მაშინდელმა ხელმძღვანელმა ბადრი ბიწაძემ (რომლის გარეშეც, ცხადია, ეს დანიშვნა ვერ მოხდებოდა) და რატომ დანიშნა ამ საპასუხისმგებლო თანამდებობაზე სრულიად ახალგაზრდა ქალბატონი, რომელსაც ამ საქმის არანაირი გამოცდილება არ ჰქონდა?

თანამდებობა, რომელზეც აქამდე გენერლები მუშაობდნენ, რატომ გახდა უცებ ადვილად მოსარგები და შესაფერისი ახალგაზრდა და გამოუცდელი ქალბატონისთვის?

ჭორები დაირხა: ქალბატონი ეკა ბატონი ბადრის ნათლულიაო, თუმცა მალევე გაირკვა, რომ ქალბატონსა და ბატონს შორის არანაირი ნათელ-მირონობა არ არსებობდა, რამაც კიდევ უფრო ბუნდოვანი გახადა ეკა გიგაურის დაწინაურების საიდუმლო.

სახუმარო საქმე ხომ არ არის, სასაზღვრო პოლიციაში საერთაშორისო ურთიერთობების და სამართლებრივი უზრუნველყოფის, კადრებისა და საფინანსო და ლოჯისტიკური უზრუნველყოფის სამმართველოები შენს დაქვემდებარებაში იყოს და გენერლები და პოლკოვნიკები `ჩესტს~ გიღებდნენ, ეს იმ დროს, როცა ჯერ მხოლოდ ეკა გიგაური ხარ და მეტი არაფერი.

თუმცა, მიუხედავად გამოუცდელობისა და ყმაწვილქალობისა, როგორც ჩანს, ეკამ მაინც გაქაჩა და ისე მაგრად გაქაჩა, რომ, როგორც ზემოთ ვთქვით, სულ მალე კაპიტნობასაც კი გამოჰკრა ხელი, რასაც კინორეჟისორი გოგა ხანიდრავა შემდეგნაირად ხსნის:

"მინდა მოგახსენოთ, რომ, როგორც ყველაფერი დანარჩენი, რაც დაკავშირებულია იმ ბინძურ რეჟიმთან, რომელიც 9 წლის განმავლობაში საქართველოში იყო გამეფებული, როცა ყველაფერი აწყობილი იყო სიცრუეზე, ცილისწამებაზე, არაერთ მცდელობაზე, რომ აერიათ ხალხის გონება, ისევეა ეს საჩივარი, რომელიც შეტანილი აქვს კაპიტან გიგაურს ჩემს წინააღმდეგ.
ის აღშფოთებულია ჩემი განცხადებით იმასთან დაკავშირებით, რომ მან ვანო მერაბიშვილისგან კაპიტნის რიგგარეშე წოდება, ჩემი ვარაუდით, 7 ნოემბრის აქციაში თანამონაწილეობის გამო მიიღო».


გოგა ხაინდრავამ წარმოადგინა ბრძანება, რომელიც ასახავს ეკა გიგაურისთვის კაპიტნის წოდების ვადაზე ადრე მინიჭებას და აქვე აღნიშნა, რომ საქმის ადვოკატის მოთხოვნის საფუძველზე დადგინდა, რომ აღნიშნულ ბრძანებასთან დაკავშირებული ყველანაირი დოკუმენტაცია, რომელიც ადასტურებს, რამ განაპირობა ამგვარი გადაწყვეტილების მიღება, აღარ არსებობს.

"ქალბატონი, რომელიც გამოიზარდა ვანო მერაბიშვილის უწყებაში და არის მიხეილ სააკაშვილის რეჟიმის სახე, სიცრუეზე, სიყალბეზე დაყრდნობით ცდილობს, შეცდომაში შეიყვანოს საზოგადოება. მეტსაც გეტყვით, დღეს ის მოვლენილია, როგორც ადამიანის უფლებების დამცველი. მორალს უკითხავს ქართველ საზოგადოებას, თუ როგორ უნდა იყოს ცხოვრება აწყობილი. ამას აკეთებს ის ადამიანი, რომელიც უამრავ სხვა ადამიანთან ერთად 2008 წლის კატასტროფული ომის შემდეგ გადახტნენ არასამთავრობო სექტორში. ისინი არიან ცხვრის ქურქში გახვეული მგლები, რადგან თანამონაწილეები იყვნენ ყველა იმ დანაშაულების, რასაც ჩადიოდა სააკაშვილი და მისი რეჟიმი.

მოვუწოდებ კაპიტან გიგაურს - არანაირი სასამართლო ამას არ სჭირდება, გამობრძანდით და აუხსენით საზოგადოებას, რიგგარეშედ რატომ მოგანიჭეს კაპიტნის წოდება, რა დამსახურებისთვის, რა გააკეთეთ ასეთი, რომ ბატონმა მერაბიშვილმა გამოგყოთ თქვენ?!
ეკა გიგაური იმალება, არც სასამართლოზე არ მოდის. საჩივარი თავად შეიტანა და საჯაროდ მოითხოვა ჩემგან ბოდიში… ბოდიშს კი არ მიიღებს, დავანგრევ მგლების ბუდეს, რომლებიც ცხვრების ქურქებში არიან გადაცმულები და არასამთავრობო სექტორიდან ადამიანის უფლებებზე გველაპარაკებიან. ეს აღარ არის ჩემთვის სამოქალაქო პროცესი, ეს არის პროცესი, რომელიც საზოგადოებას დაანახებს იმ კრიმინალს, რომელსაც ადგილი ჰქონდა შსს-ში, სახელმწიფო სტრუქტურებში და დღეს გრძელდება არასამთავრობო სექტორში. ეს პროცესი გაგრძელდება მანამდე, სანამ არ დავადგენ უკანასკნელ ცნობას იმ თაღლითობის და დანაშაულების შესახებ. მე ვპირდები ამას არა მარტო კაპიტან გიგაურს, არამედ უტიაშვილს, რურუას, შაშკინს, ყველას, ვინც ამოეფარა არასამთავრობო სექტორს და დღეს ცდილობენ, ქართველი საზოგადოება შეცდომაში შეიყვანონ.
ძალიან საინტერესო და ხმაურიან პროცესს გპირდებით, რომლის შედეგადაც უამრავი რამ გახდება საზოგადოებისთვის ცნობილი», _ განაცხადა გოგა ხაინდრავამ.


გოგა ხაინდრავას პოზიციას იზიარებს არასამთავრობო ორგანიზაცია «პოზიციის» დირექტორი გურამ ადამაშვილი, რომლიც მტკიცებითაც ეკა გიგაურს «უშუალოდ აქვს მიღებული მონაწილეობა 2007 წლის 7 ნოემბრის დარბევაში».

ამასთან ერთად, ადამაშვილის თქმით, გიგაურმა 2007 წლის 7 ნოემბრის აქციის დაშლაში მონაწილე სპეცრაზმელები დააჯილდოვა და თითოეულ მათგანს 1000–1000 ლარის ოდენობის პრემია გადასცა.

2007 წლის 14 ნოემბრით დათარიღებულ ბრძანებაში სასაზღვრო პოლიციის უფროსი ავალებს ეკა გიგაურს, კონტროლი გაუწიოს სასაზღვრო პოლიციის ხევსურეთში მდებარე ბარისახოს სამმართველოს 10 თანამშრომლის და სასაზღვრო პოლიციის და სამმართველოს უფროსის დაჯილდოებას.
ხაინდრავას და ადამაშვილის აზრით, ეს პოლიციელები საზღვრის დაცვის კარგად ორგანიზებისთვის კი არა, 7 ნოემბრის აქციის დარბევაში აქტიური მონაწილეობისთვის დაჯილდოვდნენ, ჯგუფს კი ორგანიზებას და იდეოლოგიურ მხარდაჭერას ქალბატონი ეკა უწევდა.

მოგვიანებით ეკა გიგაურმა ხაინდრავას და ადამაშვილის ბრალდებებს სიცრუე უწოდა და კატეგორიულად გამორიცხა, რომ მას ან სასაზღვრო პოლიციას რაიმე სახის კავშირი ჰქონოდა 7 ნოემბრის აქციის დარბევასთან, ეს კი იმით დაასაბუთა, რომ როგორც საქართველოს კანონმდებლობით, ისე სასაზღვრო პოლიციის დებულებით, სასაზღვრო პოლიციის თანამშრომლების მოვალეობაში არ შედის საზოგადოებრივი წესრიგის დაცვა. შესაბამისად, მათ არ შეიძლება მონაწილეობა მიეღოთ 7 ნოემბრის აქციის დარბევაში.

ეხ, ქალბატონო ეკა, ქალბატონო ეკა, რა არგუმენტია ახლა ეს, რაც თქვენ თავის გასამართლებლად მოიტანეთ?

ვინ სულელი დაიჯერებს იმას, რომ «ნაცმოძრაობა» და ნაცელიტა სულ კანონების და დებულებების მიხედვით მოქმედებდნენ და ერთ ნაბიჯს არ დგამდნენ არც მარცხნივ და არც მარჯვნივ, თუ ეს კანონთან შესაბამისობაში არ მოდიოდა.

ასეა თუ ისეა, «საერთაშორისო გამჭვირვალობა — საქართველოს» ხელმძღვანელის ეკა გიგაურის მოღვაწეობა, განსაკუთრებით მისი პირველი, სატრამპლინო პერიოდი იმდენად გაუმჭვირვალეა და ისეთი ბურუსით არის მოცული, ცოტა არ იყოს, უხერხულია ასეთი ჩაკეტილ-გასაიდუმლოებული და «გაუმჭვირვალე» ბიოგრაფიის ადამიანი გამჭვირვალობის, თანაც საერთაშორისო გამჭვირვალობის, მებაირახტრედ გამოდიოდეს.

***

გავრცელებულ ინფორმაციას, ეკა გიგაური პოლიტიკაში მიდისო, საქართველოს ყოფილმა პრემიერ-მინისტრმა ბიძინა ივანიშვილმა ასეთი კომენტარი გაუკეთა: "მივესალმები, რომ გიგაური რაც შეიძლება მალე გადავიდეს პოლიტიკაში, რადგან ის რეალურად საკუთარი გამოსვლებით, სამოქალაქო საზოგადოებას ამახინჯებს. სასურველი იქნება, რომ რაც შეიძლება სწრაფად გადავიდეს პოლიტიკაში. გიგაური თავს სამოქალაქო საზოგადოების წევრად ასაღებს".
ზუსტი შეფასებაა! გიგაური და მასთან ერთად სხვა გიგაურები, რომლებიც თავს სამოქალაქო საზოგადოების, არასამთავრობო ორგანიზაციების წარმომადგენლებად ასაღებენ, სინამდვილეში ან თავად არიან შენიღბული პოლიტიკოსები, ან რომელიმე პოლიტიკური ჯგუფის ინტერესებს ემსახურებიან.
ქართულ რეალობაში მართლაც მანკიერი და მახინჯი პრაქტიკა დამკვიდრდა: ვიღაც-ვიღაცები ერთ-ორ წელს არასამთავრობო ორგანიზაციებში გაივარჯიშებენ და გაილესავენ ენას, მერე კი პოლიტიკაში მიდიან ან პირიქით - პოლიტიკიდან არასამთავრობოებში გადმორბიან და იქ პოულობენ საიმედო თავშესაფარს.
ნახეთ ერთი, თუნდაც ბოლო ხანებში "ნაციონალური მოძრაობიდან" ოტებული რამდენი პოლიტიკოსი, რამდენი მინისტრი და მაღალჩინოსანი გადაბარგდა არასამთავრობოებში და ახლა იქიდან ალაგებს ქვეყანას, ოღონდ უკვე სამოქალაქო სექტორის წარმომადგენლის სტატუსით.

კაპიტანი ეკა გიგაურიც, "ნაცმოძრაობის" პოლიტზოოპარკის ფარშევანგი, ამ ზოოპარკში გაზრდილ-დაფრთიანებული, ვანო მერაბიშვილის მიერ გზადალოცვილი, ცხადია, "ნაცმოძრაობის" ინტერესებს ემსახურება დღემდე, მაგრამ ამას საგულდაგულოდ მალავს და ნიღბავს, თუმცა ფაქტები სულ სხვა რამეს მეტყველებენ.

საქმე ის არის, რომ ეკა გიგაურის და მისი ორგანიზაციის "საერთაშორისო გამჭვირვალობა _ საქართველოს" კრიტიკის საგანი ან შესწავლის ობიექტი მთელი ამ ხნის განმავლობაში არც ერთხელ არ გამხდარა არც "ნაცმოძრაობა", არც ნაცელიტა, არც მისი რომელიმე წარმომადგენელი, თითქოს "ნაცმოძრაობის" ცხრაწლიანი სისხლიანი პერიოდის დროს არც ერთი სერიოზული დანაშაული არ მომხდარა _ არც უდანაშაულო ადამიანების ხოცვა და დაპატიმრებები ყოფილა, არც ქონების წართმევა და მიტაცება, არც კორუფცია, არც საქართველოს ტერიტორიის 20 პროცენტის დაკარგვა "ნაცმოძრაობის" უგუნური პოლიტიკის წყალობით, არც ადამიანების პოლიტიკური დევნა და შევიწროება, არც მიტინგების და აქციების სასტიკი დარბევა და ა. შ.
ყოველივე ამას თითქოს სქელი, გაუმჭვირვალე, შუქგაუმტარი ფარდა ჰქონდა ჩამოფარებული და რაც ამ ფარდის მიღმა ხდებოდა, "საერთაშორისო გამჭვირვალობის" თვალმახვილი ლიდერისთვის შეუმჩნეველი და გაუმჭვირვალე იყო.

გიგაურს და მასთან ერთად მის არასამთავრობო ბიძაშვილ-მამიდაშვილებს თვალი 2012 წლიდან, ანუ "ქართული ოცნების" გამარჯვების შემდეგ აეხილათ და მანამდე "ნაცმოძრაობის" თვალში დირესაც რომ ვერ ხედავდნენ, ახლა "ქართული ოცნების" ბეწვიც კი არ რჩებათ შეუმჩნეველი.

ამ მხრივ განსაკუთრებული აქტიურობით კაპიტანი გიგაური გამოირჩევა, რომლის ყურადღების მიღმა პოლიტიკური თუ საზოგადოებრივი ცხოვრების ასე თუ ისე მნიშვნელოვანი არც ერთი დეტალი არ რჩება, გარდა იმ დეტალებისა, რაც პირდაპირ თუ ირიბად შეიძლება "ნაცმოძრაობას" რაღაცით უკავშირდებოდეს.
გიგაური ერევა და ერკვევა ყველაფერში - იურისპრუდენციაში, ეკონომიკაში, პოლიტიკაში, სახელმწიფო სტრუქტურების მოწყობისა და რეფორმირების საკითხებში და თავის მოსაზრებებს ისეთი კატეგორიული ტონით გამოთქვამს, თითქოს ის და მისი "გამჭვირვალე" ორგანიზაცია ჭეშმარიტების უკანასკნელი ინსტანცია იყოს.

მტკიცედ მოკუმული ბაგეებით, არწივისებური მზერით, ფოლადისებური მკაცრი ხმით ის გასული საუკუნის ციხის ზედამხედველ ბოლშევიკ ქალბატონებს უფრო ჰგავს, ვიდრე სამოქალაქო სექტორის ჰუმანისტ, რბილ და ლმობიერ წარმომადგენელს, რომელიც მუდამ მზად არის კონსენსუსისა და დიალოგისთვის.
მაქვს გონივრული ეჭვი, რომ კაპიტან გიგაურს რომელიღაც საიდუმლო ორგანიზაციაში გენერლის ჩინი უბოძეს და ამიტომაც გველაპარაკება იგი გენერალივით, თითქოს მხოლოდ "საერთაშორისო გამჭვირვალობა - საქართველოს" აღმასრულებელი დირექტორი კი არა მთელი საქართველოს დირექტორი ეგ იყოს.

წერილს იმ წერილის ფრაგმენტით დავამთავრებთ, რომელიც "საერთო გაზეთის" წინა ნომერში დაიბეჭდა:
საქართველოში 200-მდე არასამთავრობო ორგანიზაციაა.

თითოეულმა მათგანმა თვეში, მინიმუმ, 5000 ლარი რომ მოიხმაროს, ეს თვეში მილიონი ლარია, წელიწადში 12 მილიონი ლარი.
ვინ იხდის ამ 12 მილიონს და რისთვის?

რატომ არავინ არ სვამს ამ მარტივ და უბრალო კითხვას და რატომ უსვამენ თავზე ხელს და რატომ უჩლექენ ენას ამ პარაზიტულ და მუქთახორა ორგანიზაციებს, რომლებიც, ლამის არის, მეორე, არაოფიციალურ ხელისუფლებად გვექცეს, რომელიც ოფიციალურ ხელისუფლებას ხშირად შანტაჟის და ულტიმატუმის ენით ელაპარაკება.

"ჩვენთვის უცნობია, არსებობს თუ არა ამ ორგანიზაციების საქმიანობის ამსახველი სერიოზული კვლევა თუ ანალიზი, მაგრამ ასეთი რამ თუ არსებობს, ადვილად მივალთ იმ დასკნამდე, რომ ამ ე.წ. არასამთავრობო ორგანიზაციების უკან, ხშირ შემთხვევაში, ამა თუ იმ პოლიტიკური თუ ბიზნესჯგუფების ან უფრო უარესი — დანაშაულებრივი სინდიკატების კარგად შეფუთული და შენიღბული ინტერესები დგას, რომლებიც არ შეიძლება თანხვედრაში მოდიოდეს ქართველი ხალხის ეროვნულ და სახელმწიფოებრივ ინტერესებთან.


მიუხედავად ამისა, ამ არასამთავრობო ორგანიზაციებმა, სხვადასხვა ბერკეტების მოშველიებით, მაინც მოახერხეს, განზე გაეწიათ საზოგადოება, ხალხი და, როგორც ზემოთ ვთქვით, ხელისუფლებასთან მუდმივი დისკუსიის რეჟიმში, რომელსაც ზოგჯერ შანტაჟის და ფსიქოლოგიური ზეწოლის ელფერი დაჰკრავს, ხალხის, საზოგადოების სახელით ელაპარაკათ და ემოქმედათ.

შედეგად მივიღეთ ის, რომ სახელმწიფო სტრუქტურების მხრიდან არაერთგზის გაჟღერებული განცხადება, რომ აუცილებელია საზოგადოებასთან მჭიდრო თანამშრომლობა და ურთიერთობა, საზოგადოებას თვითნებურად და დემაგოგიურად ჩანაცვლებულ არასამთავრობო ორგანიზაციებთან თანამშრომლობის და ურთიერთობის დონეზე დავიდა, საზოგადოება და ხალხი კი განზე დარჩა.

განზე დარჩენილი ხალხი და ხალხსა და ხელისუფლებას შორის ხალხის სახელით ჩაკვეხებული არასამთავრობოები, რომლებიც გვარწმუნებენ, რომ ისინი და მხოლოდ ისინი არიან საზოგადოების ინტერესების გამომხატველნი, ოთხივე მხრიდან უტევენ ქართულ სახელმწიფოს და თუ ძალიან არ ვიმარჯვეთ, იმასვე უზამენ ამ ქვეყანას, რაც თავის დროზე "მხედრიონმა", "მდედრიონმა" თუ "საძმოებმა" უქნეს.

ესაა რეალობა და ამ რეალობას, პირველ რიგში, ხელისუფლებამ უნდა გაუსწოროს თვალი, სანამ ამ თვალს გიგაურები, პატარაიები, მიქელაძეები, სალაძეები, ვერძეულები, წიქარიშვილები არ გამოთხრიან…

"საერთო გაზეთი"

მეტის ნახვა
26-02-2018, 10:00


შსს-ს ინფორმაციით, სისხლის "სამართლის კოდექსში" და "ორგანიზებული დანაშაულისა და რეკეტის შესახებ" კანონში წარმოდგენილი საკანონმდებლო პაკეტი ითვალისწინებს სასჯელის გამკაცრებას "ქურდული სამყაროს" წევრობისა და "კანონიერი ქურდობისთვის" და აფართოვებს სისხლის სამართლის წესით დასჯადი ქმედების წრეს.

ვის ერქვა "კანონიერი ქურდი" და რას წარმოადგენს დღეს ე.წ "კანონიერი ქურდი", ხომ არ ვდგავართ იმ ფაქტის წინაშე, რომ "კანონიერი ქურდისგან", ფაქტობრივად, აღარაფერი დარჩა გარდა სახელისა.

დაახლოებით 13-15 წლის უკან ცხონებულ რომან გვენცაძესთან ნარიყალაზე სწორად ამ თემაზე სასაუბროდ მივედი. 
– "კანონიერი ქურდები" – კი, იყო დაუწერელი კანონები, რომელზე ლაპარაკიც შორს წაგვიყვანს, მაგრამ მოდი, ასე ვიტყვი, მათ ადრე ბნელი ცხოვრება ჰქონდათ, დღეს იქაც შევიდა "ცივილიზაცია," კარგი ცხოვრების უფლება მისცეს საკუთარ თავს. ეს იმის საწინდარია, რომ დროთა განმავლობაში "კანონიერი ქურდები" გაქრებიან. კი, იყო "კანონიერი ქურდის" ასე ვთქვათ, სახელმწიფოს მიერვე ხელოვნურად შექმნილი ინსტიტუტი, მაგრამ მოჭამა თავისი დრო. "ქურდული იდეა იდეაში იდეად დარჩა, მაგრამ ის, რაც კლასიკური გაგებით "ქურდია" ქმედებითა და ცხოვრების ნირით, გადასხვაფერდა. თუ "კანონიერ ქურდებზე" დაიწყება საუბარი, "მაფიოზებზე" დაიწყონ…

რაღა დროს დაუწერელი ქურდული კანონებია, თავისით მინავლდება… დღეს, როცა ხალხი მშიერია და წირვაზე გადაჭედილია ეკლესიები, ეს იმედს მაძლევს, რომ მოვა დრო, როცა ადამიანი არც "ძველ ბიჭთან" მივა საქმის გასარჩევად და არც პოლიციელთან, ეკლესიაში მივა".

დიახ, გადასხვაფერდა ბევრი რამ კრიმინალურ სამყაროში. მაგალითად, გასულ საუკუნეში, როდესაც მიზანმიმართულად შეიქმნა "კანონიერი ქურდის ინსტიტუტი", თავდაპირველად, უამრავი შემთხვევები იყო მოკვლა-დასახიჩრებებისა როგორც სასჯელაღსრულების თანამშრომლებისა, ისე მსჯავრდებულებისა. "ქურდული გაგების" მსჯავრდებული არ იმაგრებდა მკერდზე ე.წ "ბირკას" რომელიც მის ვინაობაზე მიუთითებდა. დასასრული რომ არ უჩანდა სისხლიან დაპირისპირებას, ე.წ "შავებმა" იმსჯელეს: "რას ვეკვლევინებით? "ძაღლმა" რომ გვკითხოს ვინაობა, ხომ ვუპასუხებთ, ჰოდა, გავიკეთოთ ის "ბირკა", ერთი ამათი კარგიცო" და გადაიჭრა პრობლემა.

საპირისპირო მხარეს – "ჩიფირის" გამო, განსაკუთრებით ციმბირის "ლაგერებში" ხშირად ხდებოდა პატიმრების მხრიდან "ლაგერის" მომსახურე პერსონალის მოკვლა-დასახიჩრება. ამ მხარემაც იმსჯელა და გადაწყვიტა: "ბოლო-ბოლო "ჩეფირი" მაგარი დაყენებული ჩაია, სხვა ხომ არაფერი. ჰოდა სვან, რას ვეკვლევინებით, თავში ქვა უხლიათო~ და პრობლემა მოიხსნა.
ეს ორი მაგალითი მხოლოდ იმის თვალსაჩინოებისთვის მოვიყვანეთ, რომ "ძველი ქურდული გაგება" ანუ ის, რასაც "კანონიერი ქურდი" ჰქვია, დროთა განმავლობაში, შეიცვალა გადაკეთდა.

"კანონიერი ქურდი" ერთგვარ ჩარჩოში ცხოვრობდა და "მოღვაწეობდა" რის გამოც არა ერთ ცხოვრებისეულ სიამეს იყოს გარიდებული. რომელი ერთი ჩამოვთვალოთ? ისიც საკმარისია სათქმელად, რომ ქურდს არ ჰქონდა უფლება ოფიციალურ ქორწინებაში ყოფილიყო; არ ჰქონდა დაგროვილი უძრავ-მოძრავი ქონება; არ იყო წამალდამოკიდებული; არ იყო მკვლელი; ბოლოს და ბოლოს, არ ერეოდა პოლიტიკაში და ა.შ.

ცხონებული ყოფილი შს მინისტრისა არ იყოს, "კანონიერი ქურდის" ცნება მკვდარია! თავდაპირველად "ქურდული იდეით" შეპყრობილი ადამიანები იქცნენ უხვშემოსავლიან ბიზნესებში ჩაფლულ ადამიანებად რომელთაც კრიმინალურ სამყაროსთან ურთიერთობაში გარანტირებულად პრივილეგირებული მდგომარეობა აქვთ მოპოვებული.

სხვათაშორის, აბსოლუტურად მსგავსი ცხოვრებით ცხოვრობენ პირები, რომლებიც შესაძლოა, სრულებით არ იყვნენ "კანონიერი ქურდები", მაგრამ როგორც ვხედავთ, საკანონმდებლო ინიციატივა არაფერს ამბობს მათზე, არადა, ორივენი ერთ საქმიანობას ეწევიან, მაფიოზობენ…

რა გამოდის, სასჯელი მკაცრდება იმ დრომოჭმულ იდეაზე რომელსაც ტვინი გამოიმუშავებს? მსგავსი წარმატებით აბსოლუტურად უყოყმანოდ შეგვიძლია მივიღოთ ახალი ინიციატივები ე.წ "სხვაგვარად მოაზროვნეების" მიმართაც, მითუმეტეს, რომ აპრობირებულია ამგვარი ადამიანების შეურაცხადად გამოცხადება, უბედური შემთხვევა და სხვა მრავალი.
ვიღაცამ შემოაგდო და აიტაცეს რომ თურმე "ქურდული მენტალიტეტის" გავლენით იმატა კრიმინალმა მოზარდებში. რა თქმა უნდა, აბა, იმ კოჰაბიტირებულ სივრცეში იმას ვინ იტყვის რომ კრიმინალი მოზარდებში შვა იმ საშინელმა რეალობებმა, რომელიც მოზარდს იმ ცხოვრების მცირე მონაკვეთში შეუქმნა თვითონ არასწორად მართულმა სახელმწიფომ.

ცნება "კანონიერ ქურდს" ვინც უკავშირებს მოზარდთა აგრესიას, ნეტავ, მას თუ ჰყავს ნანახი ცოცხალი ქურდი? "კანონიერი ქურდი" არავითარ შემთხვევაში არ დაუშვებდა იმას, რომ მის უბანში, მის საახლობლოში, მის სიახლოვეს ასეთი სისხლისმიერი გამეტება მომხდარიყო. ვის არ უნდა იმის აღიარება, რომ მოზარდების ნაწილი თავისდაუნებურად იმართება იმ ფსევდო-სამყაროსგან რომელსაც არანაირი შეხება არ აქვს არანაირ იდეასთან, მითუმეტეს, "ქურდულთან"?

მოზარდი რომ მოზარდია, მხოლოდ მაშინ ახსენდებათ მავანთ, როცა მოზარდი უკვე ეჭვმიტანილია მძიმე დანაშაულში, ვთქვათ, მკვლელობაში ან განზრახ მკვლელობის მცდელობაში. არავის უნდა გახსენება და აღიარება, რამ გააღვიძა რომელიმე მოზარდში მკვლელად გახდომისკენ სწრაფვა, როგორც გავლენის სფეროების მოპოვების საშუალებისკენ მიმავალი გზა. 
არც იმის დანახვა უნდა მავანს, რომ მოზარდი ხედავს რა უსამართლობაა მის გვერდზე და მისივე თანდასწრებით; როგორაა გალაღებული შერჩევითი სამართალი; (როცა მკვლელობის მონაწილე 15-20 პირია და მხოლოდ 2 აღმოჩნდება დამნაშავე, რაღაზეა საუბარი…) რამდენად არაფრის მომცემია სიმართლე და მისი მოძიება და ის თვითონ იწყებს სამართალისა და სამართლიანობის ძიებას… და არა მხოლოდ მოზარდი…

როცა ადამიანმა გადაწყვეტილად იცის რომ კანონი არ კანონობს ყველასთვის და არ აღსრულდება სამართალი და სამართლიანობა, ვიღაცას მიაკითხავს დასახმარებლად; ასეთი თუ არავინ ეგულება, თვითონ აღასრულებს და ასეც ხდება, ვინ ვის კლავს, მხოლოდ ერთეულებმა იციან და ისინიც საეჭვოდ ჩუმად არიან…

რომელი მკვლელობის საქმე გაიხსნა, უთხარით ხალხს, ნუ დაუმალავთ!
გადავხედოთ ჩვენივე წარსულს – როდის იწყება კრიმინალური სიტუაციის გააქტიურება?
როდესაც ხელისუფლებაში მყოფი პირები მასიურად იწყებენ პარვას.

დიახ, მოპარვაა სახელმწიფო ბიუჯეტიდან საკუთარ ჯიბეში ფულის გადანაცვლებაც და სახელმწიფოს გამუდმებული წველაც დაუმსახურებელი პრემიებისა თუ დანამატების მიღების სახით. ასევე, მსხვილი ტენდერების მოგება იქნება თუ სხვა საქმეების "გაიმასქნება". ამ ყველაფერს რომ ხედავს ვიღაც, აბსოლუტურად ლეგიტიმური სურვილი უჩნდება რომ მანაც ნახოს სარგებელი და უკვე "ქურდის ქურდი ცხონდაო" კი არ ხდება, პირდაპირ ეუბნება რომ მასაც ეკუთვნის წილი, არ აქვს მნიშვნელობა "სახელისუფლებო ვირთხაა" თუ ამ სახის "ვირთხის" ბიზნესის მწარმოებელი. "ვირთხამ" თავის მხრივ ხომ იცის რომ მოპარული აქვს, თანაც კიდევ აქვს მოსაპარი, ეგულება ბლომად და მისცემს, აბა, რას იზამს, ყვირილს ხომ არ დაიწყებს, მე რომ შენ მოგპარე ჩემი ძვირფასო სახელმწიფოვ, იმ ფულს მთხოვს ვიღაც გარეწარიო?

ასეა, ყოველთვის კავშირშია ერთმანეთთან "დიდი ფულები" და კრიმინალი, კავშირში კი არა, უერთმანეთოდ სიცოცხლე არ შეუძლიათ – რაღა დროს "ქურდული გაგებაა"?

სახელმწიფოში გამეფებული უწესრიგობა ბადებს ყველანაირ კრიმინალს და როდის, რა სახით იჩენს თავს გარემოებაზეღაა დამოკიდებული.

არჩევნების დროს რომ უბნის რომელიმე კანდიდატისთვის ხმების მოსაგროვებლად უბნის "ძველი ბიჭი" იქნება დასახმარებელი ან ქექვაატეხილი კაიფარიკი მოსასყიდი "წამლით", "კანონიერი ქურდის" ხსენებაზე სასჯელის გამკაცრებაზე გაგახსენდება რაღაცეები, აბა, რა იქნება…

განიმარტოს ტერმინი "მაფია" და "მაფიოზი" და სწორი მიმართულება მიეცით კანონს, რატომ არის შეუძლებელი სიმართლის თქმა პირდაპირ და ხმამაღლა?

სხვათაშორის, წლების წინ მითხრა რესპონდენტმა, ამათ თუ ასე გააჭირეს მართლა საქმე, დაჯდებიან "ბიჭები" და მიიღებენ გადაწყვეტილებას, რომ თუ "ძაღლი" ჰკითხავს არის თუ არა "ქურდი", იტყვის რომ არ არის და ეს "არაქურდულად" აღარ ჩაითვლებაო… მაშინ "ბირკის" ამბავი გამახსენდა და ახლა ორივე ერთად.

ორგანიზებული კრიმინალური დაჯგუფების წევრები (მაფია და მაფიოზები), როგორც აღვნიშნეთ, სრულებით არ არის აუცილებელი რომ საბჭოთა დროის ხელოვნურად შექმნილი "კანონიერი ქურდის" ტიტულის მატარებლები იყვნენ. ერთიც და შემობრუნდნენ ეს "პატივცემული ტიტულიანებიც" და განაცხადიონ, არ ვართ, ბატონო, "კანონიერი ქურდებიო", მერე რა ვუყოთ ამ ახალ საკანონმდებლო ინიციატივას?

თუ გინდათ ქვეყანაში წესრიგი დამყარდეს, ეძებეთ დონ კორლეონეები, ქართველი დონ კორლეონეები – "კანონიერ ქურდებსაც" ისინი ნიშნავენ, მინისტრებსაც ისინი ნიშნავენ და, საერთოდ, ყველას და ყველაფერს, ისინი მართავენ…

გიორგი ჩხეიძე

მეტის ნახვა
23-02-2018, 19:00


"სიცოცხლე მუშებს" ამ შეძახილით გაიარეს გზა პროფკავშირების წარმომადგენლებმა, ასევე სხვადასხვა რეგიონსა და საწარმოებში დასაქმებულმა მუშებმა, ვარდების მოედნიდან პარლამენტის შენობამდე. ინფორმაციას imedinews.ge ავრცელებს. მუშების მთავარი მოთხოვნაა, პარლამენტმა სრულად გაითვალისწინოს პროფკავშირების გაერთიანების რეკომენდაციები, დაუყოვნებლივ მიიღოს შესაბამისი კანონმდებლობა, უზრუნველყოს სიცოცხლისთვის უსაფრთხო სამუშაო გარემო და ღირსეული შრომა. 

საკანონმდებლო ორგანოსთან შეკრებილ აქტივისტებს პროფკავშირების წარმომადგენლებმა მანიფესტიც გააცნეს ეფექტური კანონმდებლობის შემუშავებისა და შრომის ინსპექციის შექმნის თაობაზე. აქტივისტები, სამუშაო ადგილებზე შრომის უსაფრთხოების დაცვას ითხოვენ.

13 თებერვალს შრომის ინსპექციის ამოქმედებისთვის ხელმოწერების შეგროვება დაიწყო.ადამიანის უფლებათა სწავლებისა და მონიტორინგის ცენტრის (EMC) მონაცემებით, 2011 წლიდან 2016 წლის ბოლომდე სამუშაო ადგილებზე 776 ადამიანი დაშავდა და 270 დაიღუპა. 2017 წლის 10 თვის მონაცემებით კი საწარმოო პროცესში დაღუპულთა რაოდენობა ოცდაათია. შრომის უსაფრთხოებასთან და დედაქალაქში მშენებლობებთან დაკავშირებით მომზადებული ახალი საკანონმდებლო რეგულაციები მეორე მოსმენის რეჟიმში მიმდინარე სასესიო კვირას განიხილება. ინფორმაციას imedinews.ge ავრცელებს.

მეტის ნახვა
23-02-2018, 18:00


საქართველოს თავდაცვის სამინისტრო ცხინვალში ქართველი სამხედროს, არჩილ ტატუნაშვილის გარდაცვალების ფაქტს ეხმაურება:„საქართველოს თავდაცვის სამინისტრო ღრმა მწუხარებას გამოთქვამს ცხინვალში, დღეს მომხდარი უმძიმესი ფაქტის გამო და სამძიმარს უცხადებს დაღუპული არჩილ ტატუნაშვილის ოჯახის წევრებსა და ახლობლებს. უმცროსი სერჟანტი არჩილ ტატუნაშვილი საქართველოს შეიარაღებულ ძალებში 2007 წლიდან 2011 წლამდე მსახურობდა. აუცილებელია საერთაშორისო თანამეგოვრობის აქტიური ჩართულობით დადგინდეს, რა ვითარებაში გარდაიცვალა არჩილ ტატუნაშვილი, ასევე დროულად მოხდეს უკანონოდ დაკავებული საქართველოს მოქალაქეების, ლევან ქუტაშვილისა და იოსებ პავლიაშვილის გათავისუფლება“, - ნათქვამია განცხადებაში.

გასულ ღამეს ოკუპირებული ცხინვალის საავადმყოფოში საქართველოს მოქალაქე 1983 წელს დაბადებული არჩილ ტატუნაშვილი გარდაიცვალა. ტატუნაშვილი ერთი დღით ადრე ახალგორში დააკავეს, ტატუნაშვილს დე ფაქტო საგამოძიებო უწყებამ „გენოციდის" ბრალდება წაუყენა. როგორც საოკუპაციო რეჟიმის მედია წერს, ტატუნაშვილი დაკითხვაზე ცხინვალში გადაიყვანეს, სადაც მას აჩვენეს მასალები, რომელიც მის 2008 წლის საბრძოლო მოქმედებებში მონაწილეობას ამტკიცებდა. დეფაქტო ცხინვალი აღიარებს, რომ დროებით იზოლატორში გადაყვანისას ტატუნაშვილის წინააღმდეგ ძალა გამოიყენეს, რის გამოც მან მნიშვნელოვანი ტრამვები მიიღო და მიღებული დაზიანებების გამო საავადმყოფოში გარდაიცვალა.

არჩილ ტატუნაშვილი მსახურობდა ავღანეთსა და ერაყში, იგი ასევე იბრძოდა რუსეთის წინააღმდეგ 2008 წლის აგვისტოს ომში.
ინფორმაციას newposts.ge ავრცელებს.

მეტის ნახვა
23-02-2018, 16:30


 გასულ კვირას, კიდევ ერთი აღიარება მოისმინა საზოგადოებამ. პოლიციის მაღალჩინოსანმა, საჯაროდ, ჟურნალისტთან ინტერვიუს დროს, განაცხადა, რომ ბუტა რობაქიძის მკვლელობის დღეს, დაკავებულებს იარაღი არ ჰქონდათ და მკვლელობის შემდეგ იქნა შემთხვევის ადგილზე მიტანილი. ეს არის რიგით მეორე ჩვენება, სადაც გარკვევით ითქვა ის, რაც ისედაც იცოდა საზოგადოებამ. საზოგადოებამ ისიც იცის, რომ მკვლელობის დაფარვის საქმეში სხვებთან ერთად ლომის წილი გურამ დონაძეზე, ვანო მერაბიშვილის პრეს-სამსახურის უფროსზე მოდის.

საზოგადოებამ ყველაფერი იცის, მაგრამ გამოძიება მიუხედავად ყველაფრისა მაინც ერთ ადგილს ტკეპნის უკვე რახანია: ბუტა რობაქიძის მკვლელობის საქმეზე, საზოგადოებრივი მღელვარების შემდეგ, მხოლოდ პატრულის თანამშრომელი გრიგოლ ბაშალეიშვილი გაასამართლეს. მას 2006 წელს, რობაქიძის გაუფრთხილებელი მკვლელობისთვის 4 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიესაჯა მიუხედავად იმისა, რომ პროცესზე თავად ბაშალეიშვილმაც აღიარა, რომ ბუტა რობაქიძეს და მის მეგობრებს იარაღი არ ჰქონიათ, სასამართლომ ეს მხედველობაში არ მიიღო.

2012 წლის დეკემბრამდე ამ საქმეზე ბრალდებულებად ბუტა რობაქიძის მეგობრები ითვლებოდნენ, გახმაურებული მკვლელობისა და შემდეგ დანაშაულის დაფარვის საქმეში, შინაგან საქმეთა სამინისტროსა და პროკურატურის მაღალი თანამდებობის პირები იყვნენ ჩართული. ეს მძიმე დანაშაული ვარდების რევოლუციიდან ერთი წლის თავზე, 2004 წლის 24 ნოემბერს მოხდა. მეორე დღეს, ტელეკომპანია "რუსთავი 2" -ის ეთერით, შინაგან საქმეთა სამინისტროს გადაცემა "პატრულმა", რომელსაც შსს-ს პრესსამსახურის მაშინდელი უფროსი გურამ დონაძე ხელმძღვანელობდა, გაავრცელა ინფორმაცია, თითქოს პოლიციამ კარგად შეიარაღებული ყაჩაღური ჯგუფის დევნის ოპერაცია განახორციელა და წინააღმდეგობის გაწევის მომენტში ერთ-ერთი დამნაშავე მოკლა. ამ ვერსიის გასამყარებლად გადაცემაში აჩვენეს ავტომატები და ხელყუმბარები, მათ შორის რობაქიძის გვამთან.

დღეს მთავარი პროკურატურა აცხადებს, რომ პოლიციისა და პროკურატურის მაღალჩინოსნებმა ახლადშექმნილი "პატრულის იმიჯის" გადასარჩენად, შემთხვევის ადგილზე იარაღი მიიტანეს და მტკიცებულებები გააყალბეს. პროკურატურის ინფორმაციით, ამ დანაშაულში მონაწილეობდა გურამ დონაძეც, რომელსაც ხელს რამდენიმე ადამიანი ადებს. მათ შორის, ყოფილი გამომძიებელი შალვა ნიქაბაძე.

ასევე, ბუტა რობაქიძის მეგობრებიც, რომლებიც იმ საბედისწერო ღამეს დააკავეს.
პროკურატურის ინფორმაციით, გურამ დონაძის გარდა, მტკიცებულებების გაყალბებასა და დანაშაულის დაფარვაში ასევე მონაწილეობდა პოლიციის მინიმუმ ექვსი მაღალჩინოსანი. მათ შორის საპატრულო პოლიციის მაშინდელი უფროსი ზურაბ მიქაძე. პროკურატურამ იგი ჯერ კიდევ გასული წლის ნოემბერში დააკავა, თუმცა, სასამართლომ 16 ათასი ლარის ოდენობის გირაოთი გაათავისუფლა.

წლების წინ, დააკავეს თურქეთიდან დაბრუნებული გურამ დონაძეც, რომელიც არჩევნებამდე ტელეკომპანია "რეალ ტვ" -ს ხელმძღვანელობდა. დონაძე ბრალდებებს უარყოფს. თავის დროზე, იგი საერთოდ ამბობდა, რომ რობაქიძის მკვლელობის დროს საქართველოში არც კი იმყოფებოდა. სასამართლომ მას 25 ათასიანი გირაო შეუფარდა.იგივე განმეორდა პოლიციის ყოფილი მაღალჩინოსნების: ირაკლი ფირცხალავას, ალექსანდრე გვაზავასა და დავით იაშვილის მიმართაც. ეს ეჭვმიტანილები მოსამართლემ 15 ათას ლარიანი გირაოთი გაათავისუფლა.

ვრცელდებოდა ინფორმაცია, რომ გურამ დონაძე ზეწოლას ახდენს მოწმეებზე, მათ შორის გადაცემა "პატრულის" ყოფილ თანამშრომელ გოჩა მუკბანიანზე. ეს ადამიანიც ხელს დონაძეს ადებს და აცხადებს, რომ გამოძიების საწყის ეტაპზე, ცრუ ჩვენების მიცემა დონაძემ აიძულა. რამოდენიმე დღის წინ, ბუტა რობაქიძის საქმეზე ბრალდებული კრიმინალური პოლიციის ყოფილმა უფროსმა ზაზა ბაქრაძემ გურამ დონაძე და ზურაბ მიქაძე შანტაჟში დაადანაშაულა – "ფირი, რომელიც ტრიალებს ამდენი ხნის განმავლობაში, აბსურდულია. ეს ფირი არის მონტაჟი. ალბათ აინტერესებს საზოგადოებას, თუ სად არის ნამდვილი ფირი. მე გეტყვით, სად არის. ეს ფირი აქვს გურამ დონაძეს. მე ამ ფირით მთელი რვა თვის განმავლობაში განვიცდი შანტაჟს და ზეწოლას. შანტაჟი ხორციელდება როგორც ჩემი შვილის მიმართ, ისე ადვოკატზე. გურამ დონაძე მიდის მათთან და მითვლის მე, რომ თუ არ ვიქნები ჩუმად, თუ არ მოვიცდი, მანამ ისინი დაადასტურებენ, რომ შემთხვევის ადგილზე იყო იარაღები, ამის შემდეგ მივცემ "სკაიპით” ჩვენებას, რომ შემთხვევის ადგილზე იყო იარაღები, თუ ასე არ გავაკეთებ, მითვლის, რომ მას აქვს ფირი, სადაც ვჩანვარ მე, სხვა ხელმძღვანელი მუშაკები და ამ ფირს გამოაჩენს. მე არაფერი მაქვს დასამალი, აქედან ვუთვლი გურამ დონაძესაც და საზოგადოებასაც. მე ჩადენილი მაქვს დანაშაული”. 

2013 წლის დასაწყისში დონაძემ ახალი ზღაპარი მოიგონა, ბუტას მკვლელობის ჩანაწერი კიდევ გააყალბა და ირაკლი ფირცხალავას "გაახმოვანებია" შემდეგ ბრიფინგზე ჩვეული გაიძვერობით განაცხადა: მე დღეიდან მკვლელი არ ვარ და ეს დავამტკიცე, – მტკიცებულებად კი ჩუღურეთის პოლიციის ყოფილი უფროსის ირაკლი ფირცხალავას მიერ გავრცელებული კადრები "აღიქვა", როგორც დონაძემ აღნიშნა, ეს კადრები მას აქამდე ნანახი არ ჰონდა და გავრცელებული კადრებით გაოცებულია. -”გარკვეულმა ჯგუფებმა პოლიტიკურ ჭრილში აღნიშნული ვიდეომასალა გადაამონტაჟეს და გავრცელდა ინტერშუმიანი მასალა, ისე როგორც უნდოდათ. ვახო კომახიძემ გაავრცელა მსგავსი სიყალბე, რამაც საზოგადოება შეიყვანა შეცდომაში, რაც ჩვენ ვნახეთ საოცრება იყო. არასოდეს ბუტა რობაქიძის ოჯახისთვის პასუხი არ გამიცია იმ ბრალდებებზე, რომელსაც ისინი 9 წლის განმავლობაში მიყენებდნენ, იმიტომ არ ვცემდი პასუხს, რომ მესმოდა მათი ტრაგედია. მე დღეიდან მკვლელი არ ვარ და ეს დავამტკიცე. დღეს ამ საქმეს ფარდა აეხადა”, მისი თქმით, შემთხვევის ადგილზე გადაღებული სრული ვიდეომასალა მას ნანახი არ ჰქონდა, მხოლოდ ჟურნალისტ გოჩა მუკბანიანის მიერ დამონტაჟებული მასალა ჰქონდა ნანახი.

რა საკვირველია დონაძე მაშინაც ტყუოდა და ეხლაც ტყუის. ჩვეული უტიფრობით ცდილობს საზოგადოება შეცდომაში შეიყვანოს. ზოგადად, ნაცმაცუნებს დიდი იმედი აქვთ, რომ დრო და სიჩუმე საზოგადოებას და კონკრეტულ დაზარალებულ ადამიანებს, ყველა მათ მიერ მიყენებულ ჭრილობას მოუშუშებს. ცნობილია, რომ სისხლის მოყვარული დონაძე არაერთ უდანაშაულო "კრიმინალის" ლიკვიდაციას ესწრებოდა. ანუ, თანამონაწილე გახლდათ განსაკუთრებით მძიმე არაერთ დანაშაულში, მაგრამ სამწუხაროდ დღესაც თავისუფლად დადის და შანტაჟის, პროვოკაციის საშუალებით ცდილობს აიცილოს უმძიმესი პასუხისმგებლობა. გაუმართლა და მართლაც საოცრებათა ქვეყანაში ცხოვრობს, სადაც ყველამ ყველაფერი იცის თუმცა, პროკურატურა კუს ნაბიჯებით მიიწევს წინ, ხოლო სასამართლო "ვიღაცის" დავალებით გირაოთი ათავისუფლებს მკვლელებს, რომლებიც არაერთ განსაკუთრებით მძიმე დანაშაულში ჯგუფურად მონაწილეობენ. ბუტას მკვლელობიდან თოთხმეტი წელი გავიდა. თოთხმეტი წლის შემდეგ ნაცხროვა კიდევ ბედავს და ბუტას დედას სასამართლო პროცესებზე ამწარებს. ერთ-ერთ სასამართლო პროცესზე, ია მეტრეველის დაკითხვისას გურამ დონაძემ დასვა კითხვა – "ქალბატონო ია, დაკითხვის დაწყებამდე თქვენ განაცხადეთ, რომ ოჯახი გაგინადგურეთ და აღარ გყავთ. თუ შეიძლება გვითხარით, რას ნიშნავს ეს". ამ კითხვას ია მეტრეველის ემოციური რეაქცია მოჰყვა და იგი შეუძლოდ გახდა. 

"ამ ყველაფერში სააკაშვილია თავი და თავი. მან უთხრა პოლიციელებს, ხელი არ აგიკანკალდეთ, ესროლეთო. 160 ბიჭი დახვრიტეს ქუჩაში. 10 წელი ვიბრძოდი, რომ ეს ჯალათები შემეჩერებინა. თქვენ წარმოდგენა არ გაქვთ, თქვენს შვილებს რა ცოდვას უტოვებთ. ისეთი შვილი მომიკალით, აუცილებლად გადავა ეს ცოდვა თქვენს მოდგმაზე", – მიმართა ია მეტრეველმა ბრალდებულებს. უბედურებაა ისიც, რომ ნაცხროვის ეგრედწოდებულ მკვლელ სამართალდამცავების უმეტესობას. ყავთ ოჯახები. მშობლები, შვილები, და-ძმები რომლებსაც სულაც არ აწუხებთ, რომ მკვლელის, ჯალათის, გარეწრის, არაკაცის ოჯახისწევრები არიან. თუმცა, მალე დადგება ნანატრი დრო და რიგი გარემოებიდან გამომდინარე, ნაცხროვის "საერთო მამა" მათ სამაგალითოდ გაწირავს და ისეთივე პროვოცირებით და შანტაჟით დაადუმებს, როგორც ნაცგარეწრები ცდილობენ მოწმეების და დაზარალებულების დადუმებას.

ქეთევან ზარნაძე

მეტის ნახვა
22-02-2018, 16:30


გასულ კვირას თადარიგის პოლკოვნიკს, 90-იანი წლების სამხედრო დაჯგუფების "მხედრიონის" ერთ-ერთი ლიდერის დოდო გუგეშაშვილის საცხოვრებელ სახლში დღემდე დაუდგენელმა პირმა ორი გასროლით გუგეშაშვილის ვაჟი ნოდარ გუგეშაშვილი მოკლა, ხოლო ქალბატონი გულის არეში მძიმედ დაჭრილი რეანიმაციულ გამყოფილებაში იმყოფება.

ამ სამწუხარო ინციდენტთან დაკავშირებით, როგორც მოსალოდნელი იყო, მრავალი ვერსია გავრცელდა. ზოგიერთი ამ საზარელ მკვლელობას დოდო გუგეშაშვილის "მხედრიონელურ" წარსულს უკავშირებდა, ზოგიერთი, კონკრეტულად, სოფელ დარჩელში 27 სახლის გადაწვას, ზოგიერთი აფხაზების მკვლელობას და ა. შ. შეუძლებელია ომიდან გამოხვიდე და ხელები სისხლიანი არ გქონ- დეს, მაგრამ, თითქმის გამორიცხულია, დოდო გუგეშაშვილის ვაჟი ნოდარ გუგეშაშვილი დედის მიერ ოდესმე ჩადენილი ცოდვის გამო მოეკლათ ამდენი ხნის შემდეგ.

რა მოხდა გუგეშაშვილების სახლში 7 თებერვლის დილას?

თავდაპირველად ითქვა, რომ ეს შურისძიება, პიროვნული კონფლიქტი იყო. ნოდარ გუგეშაშვილმა და მისმა მეგობარმა 8–10 წლის წინ შეყვარებულის გამო ერთმანეთი სცემეს თბილისის ზღვაზე, მერე ის ბიჭი სხვა საქმეზე დაიჭი- რეს, "სროკი" მოიხადა, ციხიდან გამოვიდა და ძველი წყენა გაუხსენა ნოდარ გუგეშაშვილსო. იყო მითქმა-მოთქმა, თითქოს იმ დილას უცნობი თავდამსმელი თავად დოდო გუგეშაშვილის მოსაკლავად მივიდა დიღომში, გუგეშაშვილებთან.

ეს ვერსიები იმდენად არადამაჯერებელი და არამყარია, რომ იქმნება შთაბეჭდილება, სპეციალურად ხომ არ გავრცელდა მკვლელობის მთავარი და ძირითადი მოტივის გადასაფარავად.

როგორც ამბობენ, ნოდარ გუგეშაშვილი უწყინარი, პატიოსანი ახალგაზრდა იყო, ერთი ხანი ბავშვთა გასართობ ცენტრში უმუშავია ვიდეო და ფოტორეპორტიორად, მერე ვეტერანთა კომიტეტში იყო ფოტოგრაფადო. რაც შეეხება ქალბატონ დოდო გუგეშაშვილს, მას შემდეგ, რაც მან 5-წლიანი სასჯელი მოიხადა საქართველოს ციხეში და ეროვნული თანხმობის დოკუმენტზე ხელის მოწერის შემდეგ გათავისუფლდა, პოლიტიკაში სცადა ბედი და "პატრიოტთა კავშირის" სახელით პარლამენტში შეღწევა განიზრახა, თუმცა ეს მცდელობა ვერ განხორციელდა. პარტიას რეგისტრაციაზე უარი უთხრეს.

დოდო გუგეშაშვილი ადრე სააკაშვილის მოწინააღმდეგეთა რიგებში ითვლებოდა, თუმცა მას შემდეგ, რაც სააკაშვილმა უკრაინაში მოიკიდა ფეხი და ქართველ მებრძოლებს მოუწოდა უკრაინის დასაცავად დაძრულიყვნენ, დოდო გუგეშაშვილი დონბასში გაემგზავრა, შემდეგ აცხადებდა: ჩვენ უკრაინასთან
სტრატეგიული პარტნიორობა გვაქვს, უკრაინას უჭირს და ჩვენ, ვისაც შეგვიძლია, ჯარისკაცებად უნდა დავდგეთ ამ ქვეყნის დასაცავადო. ინფორ- მაციული ცნობების თანახმად,გუგეშაშვილი ადგილობრივი ხელისუფლების მოწინააღმდეგე ჯარისკაცებს წვრთნიდა დონბასში და შესაბამისად, სააკაშვილიც უკრაინის გადამრჩენად მიაჩნდა… როგორც წესი, ადამიანის ფერისცვალება ნაკლებდასაჯერებელია. ძლიერი ნებისყოფის არსებები, შესაძლოა, შეიცვალონ ცხოვრებაში მნიშვნელოვანი და გარდამტესი მოვლენების შედეგად, მაგრამ სააკაშვილის ყაიდის ადამიანისგან ეს გამორიცხულია და მის ფერისცვალებას ძალიან გულუბრყვილოც კი ვერ დაიჯერებს. ის "იგივეა მარად და მარად". რაც იყო საქართველოში,იგივეა უკრაინაშიც… საგამოძიებო ორგანოები სანამ დამტკიცებულ ფაქტებს და ამ საშინელი ტრაგედიის მომ- წყობების ან მომწყობის ვინაობას დაასახელებენ, მანამ, ცხადია, ვერსიები კვლავ იქნება, ამიტომაც მოეთხოვება შესაბამის სამსახურებს, დროულად გამოიძიონ საქმე, შემთხვევამ მითოლოგიური ხასი- ათი რომ არ მიიღოს.

გავრცელდა ინფორმაცია, რომ დოდო გუგეშაშვილს კავშირები ჰქონდა პანკისთანაც. მალხაზ მაჩალიკაშვილი მისი ერთ-ერთი უახლოესი მეგობართაგანი იყოო. მაჩალიკაშვილის შემთხვევა, მოგეხსენებათ, არ ყოფილა და არც შეიძლებოდა ყოფილიყო განცალკევებული პანკისში მომხდარი სხვა მოვლენებისგან. ლაფანყურის ოპერაცია და გაბრიელ სალოსის ქუჩაზე მომხდარი შემთხვევა პირდაპირ კავშირში შეიძლება იყოს მაჩალიკაშვილის საკითხთან. ამის შესახებ თუ დეტალურად არა, გარკვეულწილად, მაინც ექნებოდა ინფორმაცია დოდო გუგეშაშვილს, მით უფრო, რომ მაჩალიკაშვილების ოჯახს მეგობრობდა თურმე
ქალბატონი დოდო.

დასაწყისშიც ვთქვი: ომი ბინძური რამეა, უსისხლო ხელებით იქიდან თავს ვერ დაიძვრენ-მეთქი და აქვე იმასაც ვიტყვი - ომში, მით უფრო, ძმათამკვლელ ომში უამრავი ნაძირალა ამოტივტივდება ხოლმე და რაც უნდა პატიოსანი იყო, თავისდაუნებურად გიხდება მათ გვერდით ბრძოლა და მათთან ურთიერთობა.

ამასთანავე, "მხედრიონის" იმიჯს თუ გავით- ვალისწინებთ, ამ სამხედრო გაერ- თიანებაში უამრავმა კრიმინალმა მოიყარა თავი. იმ ხალხმა, რომლებიც ჯაბა იოსელიანმა ციხიდან გამოაშვებინა და იარაღი მისცა ხელში. ამათგან ზოგიერთმა მერე ფრაკი ჩაიცვა, ჰალსტუხი გაიკეთა და ხელისუფლებაში გამოგვეცხადა,
მაგრამ ეს სხვა თემაა უკვე… გუგეშაშვილის მეზობლები, რომლებმაც მე-13 სართულიდან მე-11 სართულამდე ჩამოსული სის- ხლმდინარე, დაჭრილი, ფეხშიშველი, შვილმკვდარი დედა დოდო გუგეშაშვილი დაინახეს, ამბობენ, რომ მათ ასევე დაინახეს ახალგაზრდა,.

საშუალო ტანის მამაკაცი, რომელსაც "კაპიშონი" ჰქონდა თავზე ჩამოფარებული და კიბეებზე ჩამორბოდა. ხელში პარკი ეჭირა, რომელშიც ისეთი რაღაც ეწყო, მინასავით ჩხარაჩხური გასდიოდაო, ამბობენ.

სავარაუდოდ, მკვლელს იცნობდნენ გუგეშაშვილები. მათ გაუღეს კარი სტუმარს, რომელიც პარკით თუ მივიდა ოჯახში, კაცი რომ მოკლა, მერე, სავარაუდოდ, პარკი აღარ გაახსენდებოდა.

ნოდარ გუგეშაშვილს ტყვია კეფაში და თავში აქვს ნასროლი, რაც იმას ნიშნავს, რომ მკვლელმა შესანიშნავად იცოდა, როგორი გასროლით და სად დამიზნებით შეიძლება უეჭველად გარდაიცვალოს ადამიანი, პროფესიონალი მკვლელი კი იარაღს პარკში არ ინახავს…

დოდო გუგეშაშვილსა და მის ვაჟზე განხორციელებულ თავდასხმაში ერთი კი არა რამდენიმე პირი მონაწილეობდა?

სავარაუდოდ, პარკი ოჯახში იყო, აიღო, ან მისცეს და მკვლელ- მა ის წაიღო. პარკში ქაღალდები არ შარიშურობს, არც ტანსაცმელი, მინასავით ხმას, სავარაუდოდ, DVD დისკები გამოსცემს.
მოკლედ, მე ვერსიებს და ვარაუდებს განვიხილავ, რადგან, პრინციპში, თვითმხილველი ამ ამბავს არ ჰყავს, რადგან შემთხვევისთანავე კორპუსში შუქი გამორთულა და მალევე ისევ მოსულა.

განსაკუთრებით დამამძიმებელ ვითარებაში ჩადენილი ეს დანაშაული, განზრახ მკვლელობა ხომ არ შეიძლება იყოს ორი ან მეტი პირის მიერ ჩადენილი, როცა ერთი კლავს, მეორე კი დენს თიშავს, რომ მკვლელმა უჩინრად დატოვოს შემთხვევის ადგილი, ხოლო მესამე დიღმის ტყე-პარკში ელოდება
მკვლელს მანქანით, რომ შემთხვევის ადგილს გაარიდოს?

დოდო გუგეშაშვილმა, რომელსაც მაშინვე გონება არ დაუკარგავს, 3 სართული ფეხით ჩამოიარა, დაინახა შვილის მკვლელი. ის საავადმყოფოში გონზე მყოფი მიიყვანეს. როგორც ამბობენ, მან თქვა, ვინ ესროლა მის ვაჟს. სად გაქრა ის ეჭვმიტანილი, რომელიც გუგეშაშვილმა დაასახელა? რატომ სდუმან ისინი,
ვისაც გაუმხილა გუგეშაშვილმა მომხვდურის ვინაობა?

ყველაფერთან ერთად, სამწუხარო კიდევ ის არის, რომ ჩნდება კითხვები, რომლებსაც, შესაძლოა, დიდხანს ან საერთოდ არ გაეცეს პასუხი.

შესაძლოა, ეს საქმე უფრო ღრმა და ისეთ მნიშვნელოვან საკითხებს უკავშირდებოდეს, რომელზეც ჩვენ, უბრალო მოკვდა ვებს, ხელი არ მიგვიწვდება.

როგორც ამბობენ, მკვლელი უკვე საზღვარგარეთ არის, ხოლო ნოდარ გუგეშაშვილის მკვლელობის გარემოებებზე
დასკვნები ჯერ კიდევ არ არსებობს...

ირანდა კალანდაძე



მეტის ნახვა
20-02-2018, 16:30


კობა არაბული:
ვახუშტი ბატონიშვილის ისტორია გვამცნობს, რომ ძურძუკნი არიან თარგამოსის შთამომავალნი და ნათესავნი ქართველიანი:
ძურძუკოსი უწარჩინებულესი ძე იყო კავკასოსის – ქართლოსის ერთ-ერთი ძმის _ გონიერი და გულოვანი…
როდესაც ხაზარები მოადგნენ ჩრდილო კავკასიას: "ესე ძურძუკოს ეზრახა ექვსთა ნათესავთა ძმათა… შველად რამე თუ ურთიერთ სიყვარულში იყვნენ…

გარდვიდნენ ქართლოსიანნი მთას აქეთით, და ერთობლივად სძლიეს მტერი, მოწყვიტეს და ჩაუკეტეს დარუბანდის კარი _ ამის შემდგომ ხაზარები დიდი ხანი აღარ გამოჩენილან.
თვით ყრმა ფარნავაზი კავკასიის მთებში ფხოვსა და ძურძუკეთში აფარებდა თავს ალექსანდრე მაკედონელის ექსპანსიის დროს, როდესაც მამა მისი და ბიძა მისი სამარა (რომელიც მცხეთის მამასახლისი იყო) მოიკლნენ აზოს მიერ…


ფარნავაზი კავკასიის მთიანეთიდან (ფხოვიდან და ძურძუკეთიდან) ფრიად გაწვრთნილი მონადირე და მეომარი ჩამოვიდა. მან ჩამოიტანა უცნობი სამხედრო ხელოვნება "მზის ენერგია" და იხილა ხვთაებრივი სიზმარი, რომელიც არის მითი და ნათელხილვა, ანუ მომავალი ომის მისტერია…

ფარნავაზმა და ქუჯიმ გაათავისუფლეს სამშობლო ურიცხვ ბარბაროსთაგან და შექმნეს პირველი გაერთიანებული ქართული სახელმწიფო: "ფარნავაზ განავრცო ენა ქართული და არღარა იზრახებოდა ქართლსა შინა თვინიერ ქართულის ენისა"…
ეს არის გენიალური მოვლენა! ქართულ ენაზე აღმოცენებული სახელმწიფო და ერი III საუკუნეში ჩვენს ერამდე… და ამაში თავისი დიდი წვლილი ძურძუკებსაც მიუძღვით…


ფარნავაზს ძურძუკი ქალი ესვა ცოლად და შვილმა მისმა საურმაგ _ ფარნავაზის შემდგომმა მეფემ საქართველოისამ _ გარდამოასახლნა ძურძუკნი და დასხნა "დიდოეთს და სავანეთს ეგრისამდე"… როგორც ყველაზე მისანდობი ნათესავი ტომი.
მან, მეფე საურმაგმა "აღამაღლა ძურძუკნი, დედულნი თვისნი" და ქართველებზე მეტი პრიორიტეტი მისცა ბრძოლის ველზე!..
ალბათ, მკითხველი დამეთანხმება, რომ ეს უნიკალური და (არა შემთხვევითი) მოვლენაა ქართველთა და ჩეჩენ-ინგუშთა (ისტორიულ ვეინახთა) ურთიერთობაში…

ისიც საკვლევია და მკვლევართა ყურადღების მიღმაა დარჩენილი, თუ სად და როგორ, ან რომელი თემისა და კუთხის ეთნოსს შეერწყნენ თავის მიწაზე "ვერ დატეულნი" და "კაცთა სიმრავლის გამო~ აყრილნი ძურძუკნი საურმაგის მიერ (ძვ.წ. II–I სს.).


ეს არის ქართველთა და ძურძუკთა (ანუ ჩეჩენ-ინგუშთა) შორეული ისტორიის ფრაგმენტები… მაგრამ ჩვენი დროისთვის და ვითარებისთვის მეტად საგულისხმო და მნიშვნელოვანი…
ჩვენ შეიძლება ვთქვათ, რომ ქისტურ და ქართულ ურთიერთობებს მეტი გაფრთხილება უნდა…
არც ახლა, XXI საუკუნეში ჰყავს ჩეჩენ-ინგუშებს (ხევსურთა ტერმინოლოგიით "ქისტებს") ნაკლები ბარბაროსი ხაზაროიდული, სლავურ-მონღოლური რასა "მტრად მოკიდებული", და არც ქართველთ _ აზოზე ნაკლები სისხლის მწოველი, ვამპირი მტერი, ბავშვებს რომ სწირავდა კერპებს და ადამიანის ხორცს აჭმევდა…

საქართველომ გამოიარა ურთულესი ისტორია _ ბეწვის ხიდი და ახლაც "ბეწვის ხიდზე" დგას.
არც ვეინახებს უდგათ ლხინის სუფრა, როცა მათი ქალები რუსის ტანკზე მიბმული შემოჰყავდათ გროზნოს ქუჩებში და მუცლიდან ამოყვანილ ჩვილებს, ქალებს და მოხუცებს ცოცხლად უმარხავდნენ.
ეს მოვლენა აპოკალიფსის ნაწილია და ამ ვანდალიზმს და ისტორიული რასის გენოციდს დღევანდელი მასონურ-ლიბერასტული მსოფლიო გაუგონარი გულგრილობითა და დუმილით შეხვდა…


მინდა საგანგებოდ ვთქვა: პანკისელი ქისტები, ჩვენი სტუმრები და მასპინძლებიც არიან! ჩვენი ადათ-წესის და ქართული ენის ბრწყინვალედ მცოდნე და მოუბარნი (როგორც ფარნავაზის დროს!), საკუთარი ნათესავის კალთას შემოხიზნულნი. ამიტომ ქართველთა სახელმწიფო ვალდებულია (მათი მორალური ვალია) უფრო ფაქიზად და კორექტულად მოექცეს მათ!
ქისტებსაც მინდა მივმართო და ვუთხრა: გააცნობიერონ საქართველოს ურთულესი გეოპოლიტიკური "ხაფანგი", რომელიც ბევრ შეცდომას აშვებინებს და მუდმივი ხიფათის ზღვარზე ამყოფებს მას, უქმნის გამოუვალ მდგომარეობებს… სახელმწიფოს (ქვეყანას), რომლის ერთი მესამედი ოკუპირებულია, ორ მესამედს ნახევრად ხილული და უხილავი "სფინქსის თვალი" უყურებს… ახვევს იდუმალი იდეოლოგიის და ეკონომიკის ქაოსში, უსევს ათასნაირ არასამთავრობო ჯაშუშ სექტებს, ფსევდონაციონალურ, ლიბერასტულ-აგენტურულ პარტიებს, რომლებიც ციხეს შიგნიდან ტეხენ, შეცდომაში შეჰყავთ საზოგადოება. ამ დროს არც ერთი ძველი თუ ახლადშექმნილი ჰიბრიდული წარმონაქმნი მეზობელი ტომი და სახელმწიფო, რომელიც ესაზღვრება საქართველოს, არ არის ჩვენი მოყვარე და კეთილისმსურველი, არის მტერი ან მოყვარე მტერი და წამგლეჯი ქართული მიწის და კულტურის…


ეს გარემოება უნდა გაითვალისწინონ "ჩვენმა ქისტებმა" და მოვლენებს ამ კუთხით შეხედონ. სახელმწიფოს დაუცველობა, შეცდომები, გამოუცდელობით და ვინმეს ზეწოლით, შეიძლება იყოს ზოგიერთი არასასურველი მოვლენის გამომწვევი ფაქტორი, თუმცა არა ყოველთვის საპატიო მიზეზი.

ქისტებმაც უნდა გააცნობიერონ საკუთარი შეცდომები ამ ახალი გეოპოლიტიკური ვითარებით, ჰიბრიდული ომებით და ისლამური "ჯიჰადებით" გამოწვეული, რომელიც ხიფათს უქმნის სუსტ ქართულ სახელმწიფოს და მათივე ეთნოსს, მათივე ახალ თაობას, ამდენად, უფრო ფრთხილად ყოფნაა საჭირო… 
უხუცესებმა მეტი თვალ-ყური უნდა ადვნონ ახალგაზრდებს, ხოლო ახალმა თაობამ არ დაივიწყოს ძველი ქისტურ-კავკასიური უფროს-უმცროსობის ადათ-წესი: სტუმარ-მასპინძლობა, ღირსება და ყური მიუგდონ უხუცესთა სწავლებას! მე მეჩვენება, რომ ქისტების ახალი თაობა ძველ თაობას რამდენადმე ემიჯნება, არ უსმენს _ ეს სავალალო შედეგით დასრულდება!..


ჩეჩენ-ინგუშებს ბევრი ზნეობრივი ადათი ძველთაგან გადმოჰყვა, ვიდრე ისლამი იქნებოდა მათი რელიგია.
პანკისელი ქისტები იგივე ქართველები არიან და ცოტა უკეთესებიც მე თუ მკითხავთ; მათი ქართულის ცოდნა, მათი პატივისცემა ქართული ტრადიციებისა და კულტურისადმი სრულიად უნიკალურია!

მათი სულიერი-შინაგანი სილამაზე, მათი გარეგნობა ძველ იბერიულ-კავკასიურია.

მათი პატივისცემა და სიმამაცე, მათი პატიოსნება და ღირსება, მათი სტუმარ-მასპინძლობა და უღალატობა _ განუმეორებელია!
ჩვენ დავკარგეთ და ვკარგავთ ბევრ რამეს იმ უძველესი კავკასიური ტრადიციებიდან _ ქისტებს არ დაუკარგავთ!
ახალგაზრდა ქისტი ვეინახი უფროსთან პაპიროსს არ მოწევს, სიტყვას არ შეუბრუნებს, ფეხზე აუდგება… მათი ქალისადმი პატივისცემა – ნამუსის შენახვა – კავკასიურია, ჩვენი მთიელების ერთიანი მორალის ნაწილია…
– ჩეჩენი (და არც ხევსური) მტრის ბავშვს ხელხ არ დააკარებდა…


ძველ საუკუნეებში ქისტები (ჩეჩენ-ინგუშები) ქრისტიანები ჩანან ("ციხევ, ქალ-ღმერთის ნაგებო, ქრისტიანთ ხატებიანო!" – ამას ადასტურებს ეს მითოსური ლექსიც). ქრისტეს რჯული ხაზაროიდულ-არაბულ-ყივჩაღურ და შემდგომ, თემურ ლენგის და შაჰ-აბასის რელიგიურმა ძალადობამ დააკარგვინა, ხოლო ხევსურთა მომიჯნე ჩეჩენ-ინგუშები ბოლომდე ქრისტიანებად რჩებოდნენ. ამიტომაც უწოდებდნენ მათ ქისტებს (ანუ "ქრისტებს", ე.ი. "ქრისტიანებს"– იხ, ალ. ჭინჭარაულის კვლევა).
პანკისელი ქისტები ბოლომდე კიდევ ქრისტიანები იყვნენ და მათი გაუცხოვება ქრისტიანული სამყაროსგან რუსეთის ვერაგულმა, მიზანმიმართულმა, რასათა გამთიშველმა პოლიტიკამ გადაწყვიტა.


ქისტებს (ჩაჩენ-ინგუშებს) იმდენი ბარბაროსული ძალადობა, იმდენი ხოცვა-ჟლეტა (მათ შორის, სრული, დედაბუდიანად აყრა-დეპორტაცია) აქვთ გადატანილი რუსების მიერ, რომ აღარაფერი გაუკვირდებათ!
მსოფლიომ როგორც ჩეჩნების გენოციდი, ასევე ქართველთა მიწა-წყლის დანაწევრება და ოკუპაციაც "გადაყლაპა" _ ახლა "ნიანგის ცრემლებით" რომ დაგვტირიან და შიშველ-ტიტველ სხეულზე ვითომ "თაფლს გვისვამენ"…
ამდენად და ამიტომ, ჩვენ "ერთ ბედ ქვეშა ვართ" და ქართულ-ქისტურ ურთიერთობას მეტი გაფრთხილება უნდა!
როგორც ვთქვი: ქისტებს აღარაფერი გაუკვირდებათ, იმდენი `წისქვილის ქვა~ დატრიალდა მათ თავზე… მაგრამ გაუკვირდებათ და ეწყინებათ ჩვენგან! ეტკინებათ გული ჩვენი გულგრილი და `ოდიოზური~ დამოკიდებულების გამო…
სახელმწიფოც უფრო ფაქიზად და კორექტულად უნდა მოიქცეს მათ მიმართ _ ასეთი უნდა იყოს პოლიტიკურ-სტრატეგიული მიზანშეწონილობა!..

აქვე დავძენ:

საქართველოს, ამ გლობალურ სივრცეში, ამ ურიცხვ ტომთა და რასათა, თუ სახელმწიფოთა გარემოცვაში ქისტებზე უკეთესი, ერთგული და გულშემატკივარი მეზობელი არ ჰყავს…
მათ და მხოლოდ მათ, ვეინახების სისხლს და ჯიშს არ უღალატია საქართველოსთვის…
მხოლოდ მათ შეუძლიათ ქართველთა მხარდაჭერა, ქართველებთან ერთად ბრძოლა საერთო ფატალური მტრის წინააღმდეგ ომში.
ქისტმა კარგად იცის მისი რასის (ტომის) ტრაგიზმს რომ ემგვანება ქართველთა ბედისწერა…
იგი არასოდეს არის უმადური იმ მიწისა და რასის მიმართ, სადაც ცხოვრობს _ იგი თვალისჩინივით უფრთხილდება პანკისის მიწა-წყალს, ბუნების ამ მშვენიერ მარგალიტს…

არც ერთ სააუგო, ზედმეტ სიტყვას არ ამბობენ ქართული სახელმწიფოს საზიანოდ, მიუხედავად იმისა, რომ ზოგი რამ სწყინთ და სტკივათ…

არც ელიზბარ არგოშვილს, არც სულეიმან გუმაშვილს, არც ჯარაფ ხანგოშვილს _ ამ ბრძენ ადამიანს, არც რომელიმე სხვა უხუცესს და ახალგაზრდა ქისტს სახელმწიფოს მიმართ საყვედური არ დასცდენია… თუ ასე გაგრძელდა, ავიყრებით და გადავსახლდებითო!.. მოვისმინე ქისტი ქალების სიტყვები. გული დამწყდა: რა იქნება საქართველო, პანკისის ხეობა უქისტებოდ!.. მართლა რომ აიყარონ და წავიდნენ – ღმერთმა დაიფაროს…

რა თქმა უნდა, სწყინთ და გული სტკივათ მშობლებს _ დედას და მამას, მაგრამ არც მათ უთქვამთ რაიმე ისეთი ქვეყნის და სახელმწიფოს წინააღმდეგ, რაც შვილმოკლული მშობლებისთვის საძრახისი იქნებოდა! ისინი გამოძიებას და გარკვევას ითხოვენ, როგორ და რატომ მოკლეს მათი შვილი – თემირლან მაჩალიკაშვილი – ნამდვილად იყო ეს აუცილებელი, ან იქნებ, საბედისწერო შეცდომა იყო, ან გააზრებული პროვოკაცია ვითარების დაძაბვისთვის… რეალური ურთიერთობა ჰქონდა მას ტერორისტებთან, თუ მათთან მხოლოდ სურათი ჰქონდა გადაღებული…

არის ეს კითხვები, რომლებიც პასუხს მოითხოვს. სწორი, გაბედული პასუხია საჭირო ერის ღირსებისთვის, დაზარალებულის პატივისთვის, გონიერი საზოგადოებისთვის (და არა შარლატანებისთვის, მიცვალებულის საფლავსაც კი სამარცხვინო პოლიტიკური პროვოკაციისთვის რომ იყენებენ). და თუ შეცდომა დავუშვით, უნდა ვაღიაროთ და `ვზღოთ~ ჩვენი შეცდომის `წილი~ _ ასეთია ქართულ-კავკასიური საადათო სამართალი და სახელმწიფოს მორალიც!


ახლა დავუბრუნდეთ ქისტებთან ურთიერთობის ფოლკლორულ-ისტორიულ მაგალითებს.

ჩეჩენ-ინგუშები (ქისტები) ხევსურების მოსაზღვრე ტომი იყო.
ხევსურები პატივს სცემდნენ ქისტების პირდაპირობას და მამაცობას – მათ მოყვრობაც ჰქონდათ და მტრობაც…
მტერი ხომ მტერია, მაგრამ ქისტ მტერს ხევსურთა ანდრეზული იარლიყი – "კარგი მტრის" სტატუსი ჰქონდა მინიჭებული…
"კარგი მტერი" ის არის, პირდაპირ რომ შეგებრძოლება და ღალატით არ მოგკლავს!
სწორედ ასეთია ალუდა ქეთელაურისა და ქისტი მუცალის საოცარი ორაბრძოლა.
(ვაჟა-ფშაველა გენიოსი იყო და იცოდა, რასაც წერდა).

ალუდა ქეთელაურის ფსიქიკა მთლიანად შეცვალა მუცალის ვაჟკაცობამ, მისმა "კაი-ყმობამ", გაუხსნა მას სხვა მორალის სამყარო. ის არც მკლავს სჭრის მუცალს და არც იარაღს აჰყრის. უფრო მეტიც, "გუდანის ჯვარში" კურატს სწირავს მის სახელზე და ხევისბერთა რისხვას იწვევს…
ვინაიდან თემისთვის ყველა მტერი მტერია – "კარგი" და "ცუდი" არ არსებობს. ალუდა ქეთელაურისთვის კი ასე არ აღმოჩნდა, არც ვაჟასთვის.
ალუდას პიროვნებაში გაიღვიძა უფრო ძველმა ადათმა, რომელიც ერთ უძველეს მითოსურ ლექსში იკითხება და კავკასიური მორალია გაცხადებული:

"ხევსურებ მოიკითხავენ" _ ნასკვაურის ძე სად არსა?!
– ომში არს ნასკვაურის ძე, იმის ამოსვლა გრძლად არსა…
მტერს მოჰკლავს, ხელსა არ მოსჭრის, ხევსურის წესი არ არსა!"
შეიძლება ითქვას, მუცალის ფენომენმა ალუდა აქცია საყმოს "ენიგმურ" ფიგურად და გაუცოცხლა საკრალური დროის ხსოვნა. იგი სულ სხვა ფსიქოტიპად წარსდგება თემის წინაშე მუცალთან "შეხების" მერე…

ალუდას ძველ მორალს, რომ მოკლული მტრისთვის "ხელის მოჭრა წესი არ არსა" _ მუცალის ფენომენი უბრუნებს. ხევსურთა ძველი ადათით, მტრისთვის არათუ ხელის მოჭრა მოკლულისთვის სახეში "ჩაშტერებაც" კი მძიმე "ჯურუმით" ისჯებოდა!..
ხოლო ხელის მოჭრა თემმა, ეტყობა, უფრო გვიან, კავკასიაში შემოჭრილ ისლამურ ძალადობას დაუპირისპირა…


ერთ მაგალითს მოვიტან ჩემი პირადი ურთიერთობიდან ქისტებთან:

90-იან წლებში, როდესაც ჯერ კიდევ ეროვნული ეიფორია იყო და ყველანი ერთმანეთს პატივს ვცემდით, დედაჩემის დაკრძალვაზე უამრავი ხალხი მოვიდა: მწერალი, პოლიტიკოსი, საზოგადო მოღვაწეები, ნათესაობა და მათ შორის ახლობელი ქისტები.
როდესაც ხევსურებმა სუფრაზე ქისტები დაინახეს, ძალიან გაუხარდათ.

ადგა ფეხზე ერთი მხცოვანი, ახოვანი არხვატელი კაცი (დედაჩემის ბიძაშვილი) ხელში ყანწი აიღო და თქვა:
"ძალიან გამახარა ქისტების აქ ყოფნამ, ამ მწუხარების ტაბლაზე… ამათან ძმობაც და მტრობაც ღირდა! მერჩივნა, ჩემი მტერი ქისტი ყოფილიყო, ესენი უვალ-უბრალოდ კაცს არ მოჰკლავდნენ! კაი კაცი ყოველთვის ბეჩავისგან კვდებოდა. კარგი კარგს ადვილად არ მოკლავდა, დაინდობდა! ქისტები ასეთები იყვნენ!" და მან ქისტების სადღეგრძელო შესვა.
ხნიერი ხევსურის ამ სიტყვას მთელი სუფრა ფეხზე წამოუდგა.
ინტელიგენციამ თავისი გაკვირვება გამოხატა: ახლა ჩვენს შორის აფხაზურ-ქართულ, თუ საერთო კავკასიურ ურთიერთობებში ასეთივე მიდგომა რომ იყოს, ჩვენს ბედს ძაღლი არ დაჰყეფდაო… რეგიონში სიმშვიდე იქნებოდა…
მაშინ ვითარება დაძაბული იყო და ხევსურის ეს სიტყვა მართლაც, თითქოს მოულოდნელი იყო.


ალექსანდრე ბატონიშვილის რუსებთან ომის დროს შატილში ხევსურების (ქართველთა ლაშქრის) დასახმარებლად ქისტების ასკაციანი რაზმი მოხულა, მაგრამ ვეღარ მოუსწრიათ – ალექსანდრე ბატონიშვილი უკვე გადასული იყო დაღესტანზე, რუსები კი – წასული…
ქისტები რუსებს გაჰკიდებიან და ვეღარ დასწევიან. შემდეგ უყიდიათ შატილში, ყველაზე დიდი თეთრი ხარი და გაღმა ჯვარში შეუწირავთ…
და შატილს: დახოცილთა პარაკლისის სუფრა გაუშალეს. ამას შატილელები გვიანობამდე იგონებდნენ.
იმასაც იტყოდნენ: რომ ქისტებს მოესწრო: გავიმარჯვებდითო!


ქისტებს და ხევსურებს ერთნაირი, ერთმანეთის გავლენით დადებული რჯულ-სამართალი ჰქონდათ.
მაგალითად, კაცის არკვლის და სანაცვლოდ დამნაშავის "ჩრდილის მოკვდინების" წესი ხევსურთაგან სწავლებული ჰქონიათ ქისტებს.

ხოლო "დიაცთა ენობის" შეზღუდვის "რჯული" ხევსურებისთვის ქისტებს მიუციათ.
როდესაც ხევსურთა ორ სოფელს "ქალის ენობის" (წაქეზების) მიზეზით ლამის ერთმანეთი ამოუწყვეტია, შუა კაცად ქისტები ჩამდგარან: დაჭრილებს წყლულებს ქისტის ქალები უხვევდნენ…

მაშინ ქისტების რჩევით დაიდო ხევსურთა სალოცავებში ახალი "რჯული" – "დიაცთა ენობის" აკრძალვის შესახებ:
მოენე დიაცის ოჯახს, გვარს, ჩამომავლობას უმძიმესი "ჯურემი"– ჯარიმა დაუწესდა, თუ ქალის ჭორი და სიტყვა ზიანს მიაყენებდა თემს და მის ინტერესებს.
ხევსურეთს ახსოვს დიაცთა ენობით დანგრეული სოფელი ("დალივნა თათხელიონნი დიაცთა ენობამაო").
შორს თუ წავალთ, დიაცის უზნეობამ დაანგრია ტროა, და თუ ახლოს დავრჩებით: არც ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლებას აყარა კარგი დღე.


ხევსურები და ქისტები თვლიდნენ, რომ ქალის გონება, ნებელობა და საიდუმლოს შენახვის უნარი საკმარისი არ იყო რთული სათემო და საერო საქმეებისთვის…

ამიტომ ისინი ქალებს არ რევდნენ საჭირბოროტო საქმეების განსჯაში, არ იწვევდნენ "რჯულში" ("ბჭეში").
მაგრამ ეს არ ნიშნავდა ქალისადმი უპატივცემულობას, ქალს ისედაც დიდი ფუნქცია და მისია ჰქონდა: ის წყვეტდა და მართავდა ბევრ საშინაო, სამეურნეო საქმეს.

ქალი იყო გვარში მაღალი ჯიშის შემოტანის "ფუნქციონალი". ჯიშიერი ქალის შემოსვლა ოჯახისთვის და გვარისთვის დიდი პატივი და სიხარული იყო.

ჯიშნაკლული ქალი კი აკნინებდა და უარყოფითად ცვლიდა გვარის გენეზისს – შეიძლება "სიტყვამცდარობასთან", "ავ ენობასთან" ერთად ფიზიკური გადახრის (მანკიერების) რაიმე გენეტიკური ნიშანი შეეტანა გვარში…

ამიტომ ქალი ფრიად დაფასებული და "განდობილი" იყო – ის არ ერეოდა კაცის (თემის) საერო საქმეებში და სრულიადაც არ ჰგავდნენ ღობეზე მხტომარე და პარლამენტში მჩხავანა დედაკაცებს. ისინი ლამაზები და გონიერნი იყვნენ და იცოდნენ სიყვარული.
არის ერთი მაგალითი: ქისტებს ტყვე ქალები ჩაუტარებიათ შატილზე. ერთ-ერთ მათგანს უთქვამს, რომ წივილ-კივილი აეტეხათ, მანდ ჩემი დედიძმანია და გვიშველიანო, მაგრამ მეორეს დაუშლია: შატილიონი გამოვლენ და ერთმანეთს ჩახოცავენ. ნუ ჩავახოცინებთ ერთმანეთს, ჩვენ მაინც გამოგვიხსნიანო. ტყვეებმა იცოდნენ, რომ იქ ნამუსს შეუნახავდნენ…
ეს მართლაც ასე მომხდარა.

ამ ქალის გონიერებას ქებით იხსენებდნენ ხევსური უხუცესნი. ასეთი იყო მორალი.

მეტის ნახვა
19-02-2018, 17:30