ბოლო წლებში ქართველებსა და აფხაზებს შორის ურთიერთობების გარკვეული გააქტიურება შეინიშნება, თუმცა ცხადია, რომ ომის შემდგომ გაჩენილი უნდობლობისა და ხიდჩატეხილობის პრობლემის დასაძლევად, ეს საკმარისი არაა. რა განწყობაა აფხაზებში, აფხაზ ახალგაზრდებში საქართველოსთან დაახლოების კუთხით, რა მიზნით შეიქმნა საზოგადოება „გუდაუთა“ და როგორ აპირებს ორგანიზაცია სახალხო დიპლომატიის გზით, ქართულ-აფხაზური ურთიერთობის ახალ ეტაპზე გადაყვანას, ამაზე ეკონომიკის მეცნიერებათა დოქტორი, ინჟინერ-გეოლოგი, საქართველოს საინჟინრო აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი, მწერალი, ორგანიზაცია „გუდაუთას“ წევრი ვაჟა კაკაბაძე გვესაუბრა:

– საზოგადოება „გუდაუთელი“, რომელსაც გაიოზ მეტრეველი ხელმძღვანელობს, 4 წლის წინ შეიქმნა. ორგანიზაციაში 2000-ზე მეტი წევრია, რომელთა უმეტესობა გუდაუთიდან იძულებით გადაადგილებული პირი გახლავთ. ძირითადი ბირთვი და მათ შორის მეც არც ერთ პარტიაში გაწევრიანებული არ ვართ.

– ორგანიზაციის სახელწოდებად რატომ მაინცდამაინც გუდაუთა აირჩიეთ და არა სოხუმი, გაგრა ან აფხაზეთის სხვა რომელიმე ქალაქი?

– გუდაუთა ფაქტობრივად, აფხაზეთის შუაგულია და მთელ კუთხეს აერთიანებს. მეც გუდაუთაში დაბადებული ვარ, თუმცა სახელწოდებაზე მნიშვნელოვანი ორგანიზაციის მიზანია, რომელიც ქართველებსა და აფხაზებს შორის ჩატახილი ხიდის აღდგენას ისახავს. სახალხო დიპლომატია თავისი განვითარების დონით შეიძლება ადგილობრივი, რეგიონალური და საერთაშორისო იყოს. აფხაზეთის კონფლიქტის შემთხვევა არის როგორც ადგილობრივი (რადგან აფხაზეთი საქართველოა), ისევე რეგიონული. თუ გავითვალისწინებთ კავკასიაში საქართველოს გავლენას, ცხადია, რომ ქართულ-აფხაზური კონფლიქტი რეგიონალური მნიშვნელობის ხდება. ამიტომ კარგად გათვლილი რეგიონალური პოლიტიკა უნდა ჩამოყალიბდეს, რომელშიც მნიშვნელოვან ადგილს დაიკავებს მეზობელ და სხვა სახელმწიფოებთან მოკავშირეობა. სახალხო დიპლომატიის ყველაზე დადებით მხარეს განსხვავებულთა თანაარსებობის პირობების შექმნა და ინტერესთა შეთანხმება წარმოადგენს.

– ორგანიზაციაში აფხაზებიც არიან?

– რა თქმა უნდა.. ჩვენს ერთ-ერთ ბოლოდროინდელ სატელევიზიო გამოსვლაში აფხაზეთის კულტურის მინისტრის მოადგილე გვყავდა სტუმრად, რომელიც ამ ნაბიჯს არ გადადგამდა, იმ მხრიდან გარკვეული მზადყოფნა რომ არ იყოს. დიახ, აფხაზეთიდან ქართულ მხარესთან ურთიერთობის აღდგენის მიმართულებით გარკვეული გზავნილები მოდის. ეს პირველ რიგში, უბრალო ადამიანების სურვილია, რომლებიც ხვდებიან, რომ შეიძლება ეროვნული იდენტობა დაკარგონ. არავისთვის საიდუმლო არაა, რომ აფხაზებს ძალიან აშინებთ სომხების კულტურული ავტონომიის მოთხოვნა..

– სომხური საზოგადოებრივი ორგანიზაცია „კრუნკი“ და აფხაზეთის სომხური საზოგადოება კი იმითაა უკმაყოფილო, რომ სომხებს „ქართული ფაშიზმის“ წინააღმდეგ ბრძოლა სათანადოდ არ დაუფასდათ. „კრუნკი“ დარწმუნებულია, რომ აფხაზეთში სომხური ნაციონალური-კულტურული ავტონომიის შექმნა აუცილებელია აფხაზეთში მცხოვრები სომხების ეთნო-კულტურული მოთხოვნილებისთვის.


– ეს ორგანიზაცია იმასაც ამბობს, რომ სომხები აფხაზეთში ეროვნულ უმცირესობას არ წარმოადგენენ და ამის მაგალითად, გულრიფშის, ოჩამჩირისა და ტყვარჩელის რაიონებს ასახელებს, საიდანაც ქართული მოსახლეობის განდევნის შემდეგ, სომხური მოსახლეობა აბსოლუტურ უმრავლესობას წარმოადგენს. მათი თქმით, სომხები აფხაზებთან ერთად იბრძოდნენ ბიზანტიის იმპერიის, არაბების და თურქების წინააღმდეგ და აფხაზეთის სახელმწიფოდ ჩამოყალიბებაში უდიდესი როლი შეასრულეს. თურმე, აფხაზეთის ძირძველ, სომხურ მოსახლეობას აფხაზეთში ეროვნულ-კულტურული ავტონომიის შექმნისთვის ყველანაირი კანონიერი საფუძველი ჰქონია. აფხაზები ამაზე ჯერჯერობით ხმამაღლა არ საუბრობენ, თუმცა შეშფოთების საფუძველი ნამდვილად აქვთ. ჩვენთვის მათი განწყობა კარგადაა ცნობილი. უამრავი აფხაზი ჩამოდის საქართველოში სამკურნალოდ, თანაც ჩვენს ორგანიზაციას მჭიდრო კავშირი აქვს აფხაზეთში მცხოვრებ აფხაზებთან და ჩრდილოეთ კავკასიის უხუცესთა კავშირთან, სადაც მშვენივრად იციან, რომ აფხაზ და ქართველ ხალხს დიდი ისტორია და სიყვარული აერთიანებს.

– სახალხო დიპლომატია ახსენეთ.. იქნებ, სახალხო დიპლომატიის ბოლოდროინდელი მიღწევების რამდენიმე მაგალითი დამისახელოთ?


– ამ მიმართულებით ძალიან დიდ საქმეს აკეთებს სოხუმის უნივერსიტეტი, რომელიც ცდილობს აფხაზეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტისა და სოხუმის უნივერსიტეტის სტუდენტების დაახლოვებას. არაოფიციალური წყაროებიდან შევიტყვე, რომ მათ აფხაზეთიდან სტუდენტები ჰყავდათ ჩამოყვანილი. სამშობლოში დაბრუნების მერე ამ ახალგაზრდებს უკითხავთ „რატომ ცდილობთ დაგვარწმუნოთ, რომ ქართველებს ვძულვართო“. ახლახან სოხუმის უნივერსიტეტის რექტორს შევხვდი, რომელმაც სოხუმელ ბავშვებს უმასპინძლა და თბილისი დაათვალიერებინა. მისგან გავიგე, რომ ჩამოსვლის დღეს ბავშვები მხოლოდ აფხაზურად საუბრობდნენ, მერე კი ზოგი მეგრულადაც კი ალაპარაკდა. ჩვენი აფხაზეთის მხატვართა კავშირმა აფხაზ ბავშვებს ღია ბარათები გაუგზავნა და მათგან უკვე პასუხები მიიღო. აი, ესაა სახალხო დიპლომატია.. რაც შეეხება ჩვენს ორგანიზაციას, ჩვენ სისტემატიურად გვეხმიანებიან სხვადასხვა ქვეყანაში კერძოდ, სოჭში და პეტერბურგში მობინადრე აფხაზები და ქართველები ორგანიზაციის მიმართ მხარდაჭერას გამოხატავენ.

ჩვენ მზად ვართ ყველასთან ვითანამშრომლოთ რა თქმა უნდა, მხოლოდ სახალხო დიპლომატიის ფარგლებში.

– მხოლოდ სახალხო დიპლომატიით ასეთ პრობლემასთან გამკლავება შესაძლებელია?

– რომ ვთქვა, რომ ჩვენი ორგანიზაცია აფხაზეთს დაიბრუნებს, აბსოლუტური ტყუილი იქნება. ვერც იმას დავპირდები ჩვენს იძულებით გადაადგილებულ ქართველ და აფხაზ მეგობრებს, რომ სახალხო დიპლომატია ხელს შეუწყობს აფხაზეთში მათ დაბრუნებას. ჩვენ ყველანაირად უნდა ვეცადოთ, რომ აფხაზები შევინარჩუნოთ იმ ტერიტორიაზე, სადაც ისინი ცხოვრობენ. მე თუ შევინარჩუნებ აფხაზეთს აფხაზეთში, მომავალში აფხაზეთის დაბრუნების პირობას შევქმნი და ოდესღაც დადგება დრო, როცა ჩვენ შევძლებთ ამ ტერიტორიის უკან დაბრუნებას თავის მშობლიურ სახლში. ჩემი წინადადებაა შეიქმნას თავისუფალი საგანმანათლებლო ზონა, რაც აფხაზეთში და საქართველოში მცხოვრებ ადამიანებს საშუალებას მისცემს უფასო ან შეღავათიან ფასებში განათლება მიიღონ, თავისუფალი საგანმანათლებლო ზონა სწორედ ამას ითვალისწინებს. მე, ეს წინადადება ადრედაც წამოვაყენე, როცა ეკონომიკის სამინისტროში ვმუშაობდი, მაგრამ მაშინ საქართველო დსთ-ს წევრი იყო და ეს წინადადება მიუღებლად მიიჩნიეს, უფრო მეტიც კინაღამ ერის მოღალატედ შემრაცხეს. სახალხო დიპლომატიაში ჩართულია გუდაუთაში მცხოვრები ბევრი ცნობილი პიროვნება და მალე უფრო მეტი ჩაერთვება. გარკვეული პერიოდის შემდეგ, გვინდა შევხვდეთ აჭარაში მაცხოვრებელ აფხაზებს. მერე ჩავიდეთ ზუგდიდში და გუდაუთაში სადაც შევხვდებით უხუცესთა საბჭოს წარმომადგენლებს. ორგანიზაცია „გუდაუთელი“ იწყებს სახალხო დიპლომატიის გზით ჩატეხილი ხიდის აღდგენას აფხაზებსა და ქართველებს შორის და ინფორმაციის გავრცელებაში დახმარებას თხოვს ყველა პარტიას და მასმედიის ყველა საშუალებას.

და ბოლოს, ჩვენს მოძმე აფხაზებს რუსთველის სიტყვებს შევახსენებ „რაც მტრობას დაუნგრევია, სიყვარულს უშენებია“.

ნელი თორდია

მეტის ნახვა
19-02-2018, 16:00


სეისმომედეგი მშენებლობის შესახებ კანონი კი მივიღეთ, მაგრამ მისი დაცვით თავს არავინ იწუხებს. რკინა-ბეტონის კარკასული შენობები 12-სართულიანზე მეტი არ უნდა იყოს, რადგან მიწისძვრის დროს ყველაზე მეტად ეს შენობები ინგრევაო, მაღალი სეისმური რისკის მქონე საქართველოში კი 30–40-სართულიან კორპუსებს ვაშენებთ.

ცალკე საკითხია რამდენად ხარისხიანი მასალებით შენდება ეს "მონსტრები". "ვარდოსნების" ხელისუფლების სათავეში მოსვლის შემდეგ, სომხური პერლტიანი ცემენტი გახდა "პრიორიტეტული", რაც მისი დაბალი ფასით იყო გამოწვეული. საშენი მასალების სპეციალისტები და მშენებლები კი ამბობდნენ, პერლიტიანი ცემენტის რკინა-ბეტონში გამოყენება არ შეიძლება, სომხეთში 1988 წელს მომხდარ მიწისძვრას იმიტომაც ჰქონდა დამანგრეველი შედეგი, რომ შენობების კარკასებში ასეთი ცემენტი იყო გამოყენებულიო, მაგრამ მოგებას დახარბებულზე ამ არგუმენტმაც ვერ გაჭრა. ნაცხელისუფლება კონტროლის გამკაცრებაზე არც იფიქრებდა იმ მარტივი მიზეზის გამო, რადგან სამშენებლო ბიზნესი მთლიანად "ნაცბობოლების" ხელში იყო და სავარაუდოდ, დღესაც ასეა. აღნიშნულ საკითხებთან დაკავშირებით "მშენებელთა ლიგის" წარმომადგენლებს გავესაუბრეთ.

კონსტრუქტორ ვაჟა დარჩიაშვილის განცხადებით, იმ პერიოდში მასიურად შემოდიოდა სომხეთიდან პერლიტის დანამატიანი, ანუ გოგირდის მაღალი შემცველობის მქონე ცემენტი, რომლის რკინა-ბეტონის კონსტრუქციებში გამოყენება დაუშვებელია, რადგან არმატურის კოროზიას იწვევს. სხვა შემთხვევაში პრობლემა არ ყოფილა ამ ცემენტის გამოყენება, საკმაოდ კარგ ხსნარს იძლევა, უბრალოდ, ლითონთან არ უნდა ჰქონდეს შეხება. ჩვენს რესპონდენტს 2009-2011 წლებში ბევრი ახალაშენებული შენობა გამოუკვლევია, ზოგან მშენებლობა დამთავრებულიც არ იყო, მაგრამ უკვე იმ დონეზე იყო წასული კოროზიის პროცესი, რომ არმატურა განშრევებული იყო. ფაქტობრივად, ბეტონის ჩასხმის მომენტიდანვე იწყებოდა კოროზია. ამ ობიექტების დასახელებაც შემიძლია, უბრალოდ არაკორექტული იქნება ჩემი მხრიდან. ახალაშენებული შენობების პირველ სართულზე რომ შეხვიდოდი, ცემენტის სუნიც კი არ იგრძნობოდა, გოგირდის სუნით იყო იქაურობა გაჯერებულიო. შემოწმებულ შენობათა შორის, ერთი გასართობი ცენტრი ყოფილა, ორსართულიანი შენობა, თუმცა სართულების სიმცირე, დიდი შეღავათი ნამდვილად არ არის. ვაჟა დარჩიაშვილის აზრით, ყველა ახალაშენებული კორპუსის გამოკვლევა უნდა მოხდეს და წუნის შემთხვევაში შეძლებისდაგვარად გაძლიერდეს, რაც იოლი არ იქნება.

ანზორ საკანდელიძე ("მშენებელთა ლიგის" თავმჯდომარე): საქმე იმაშია, რომ პერლიტს, როგორც აქტიურ დანამატს, ცემენტში ორჯერ ამატებდნენ, პირველად, კაზმის დამზადების დროს, რაც შემდეგ გამოიწვება და მიიღება კლინკერი. შემდეგ ეს კლინკერი იფქვება და მზადდება ცემენტი. ამ პროცესშიც რომ ამატებდნენ პერლიტს, იმიტომაც იყო ცემენტში გოგირდის ჭარბი რაოდენობა, თორემ სუფთა კლინკერულ ცემენტს (პორტლანდცემენტი) დამზადებისას აღარაფერი ემატება და კოოროზიული პროცესებიც უფრო ნაკლებია. 

ვითარება ამ კუთხით მეტნაკლებად გამოსწორდა, მაგრამ უბედურება ისაა, რომ უკანონო მშენებლობების მასშტაბი შემცირების მაგივრად, მატულობს. ჯერ ისიც ვერ გაგვირკვევია, რა უნდა ვუშველოთ დარღვევით აშენებულ მრავალსართულიან კარკასული ტიპის კორპუსებს, ამ დროს კვლავ გრძელდება ამგვარ კორპუსების მშენებლობებზე ნებართვების გაცემა. ჩემს ხელთ არსებული ინფორმაციით, დიღმის მასივის ტერიტორიაზე დაახლოებით 11 მილიონი კვ.მ. ფართის საცხოვრებელ კორპუსების აშენებაზე ყოფილა ნებართვები გაცემული, რაც სრული კატასტროფა იქნება. ვაკესა და საბურთალოზე ხომ საშინელება ხდება, მაგრამ თუ ეს მშენებლობები არ გავაჩერეთ, კორპუსების სიმჭიდროვით დიღომი ორივე უბანს გაასწრებს.

სეისმომედეგი მშენებლობის შესახებ კანონი კორპუსებზე მიშენება-დაშენების, რეკონსტრუქციის, გამაგრებითი სამუშაოების საკითხსაც არეგულირებს. ამ სამუშაოების დასრულების შემდეგ, კონკრეტული შენობა მთლიანად უნდა აკმაყოფილებდეს დღევანდელ სეისმომედეგობის ნორმას – რვა ბალს. დავით ნარმანიამ თანამდებობიდან წასვლის წინ თავი მოიწონა, ჩემი მერობის პერიოდში 140 მილიონი ლარის გამაგრებითი სამუშაოები ჩავატარეთო. მერწმუნეთ, წყალში გადაყრილია ეს თანხები, რადგან არცერთ დასრულებული სამუშაოს მიღება-ჩაბარების დროს არ არის შემოწმებული და დაფიქსირებული, რომ გამაგრებული ობიექტი 8-ბალიან მიწისძვრას გაუძლებს. ძალიან მეეჭვება, ამ დონემდე გაემაგრებინათ, ეს შენობები ძირითადად, კომუნისტების მმართველობის პერიოდშია აშენებული, როცა სეისმომედეგობის ნორმა შვიდი ბალი იყო. ამ შენობებმა ბუნებრივია, ამორტიზაცია განიცადა, მით უმეტეს, რომ 50–60 წელი მათ არავითარი ზედმეტი შეკეთებები არ ჩატარებია. განსაკუთრებით პრივატიზაციის შემდეგ წავიდა ამორტიზაციის პროცესი უფრო აქტიურად. უზარმაზარი პრობლემაა წლობით მიტოვებული, დაუმთავრებელი მშენებლობები, რომელიც ათასობითაა დედაქალაქში, მათი კონსერვაციაც კი არ მომხდარა, შესაბამისად, სეისმომედეგობა, კოროზიამედეგობა, ხანგამძლეობა მნიშვნელოვნად არის დაქვეითებული, რადგან წლების განმავლობაში ათოვს და აწვიმს. არაფრით არ შეიძლება იქ მშენებლობის განახლება, ყველა დანგრევას უნდა დაექვემდებაროს, არადა ბევრგან დაწყებული და დამთავრებულიც არის მშენებლობა. საბურთალოზე, ასათიანისა და ზაქარიაძის ქუჩების კვეთაზე 15 თუ 17 წელი მიტოვებული იყო მშენებარე კორპუსი, სადღაც 2–3 სართული თუ იქნებოდა აშენებული, არმატურები მთლად დაჟანგული იყო. მშენებლობა რომ განაახლეს, ვკითხე, როგორ რისკავდნენ ამ გავერანებულ შენობაზე რაიმეს დაშენებას, ექსპერტიზის დასკვნა აღებული გვაქვს, რომ შესაძლებელიაო. მაინც დააშენეს რამდენიმე სართული, უკვე დაბზარულია მთელი შენობა, გასულ ზაფხულს მიმდგრები იყვნენ აქეთ-იქიდან და ამაგრებდნენ.

გიორგი სადაღაშვილი (მშენებელი): ასათიანის ქუჩაზე, ყოფილი ფსიქიატრიული საავადმყოფოს ტერიტორიაზე ხუთი თუ ექვსი 32-სართულიანი რკინა-ბეტონის კარკასული ტიპის საცხოვრებელი კორპუსის აშენება უნდოდათ. მოსახლეობამ სასამართლოში შეიტანა სარჩელი, სამივე ინსტანციაში მოიგო პროცესი. მერიას დაევალა მშენებლობა შეეჩერებინათ, სანამ სამშენებლო დოკუმენტაცია კანონმდებლობასთან შესაბამისობაში არ მოვიდოდა. ეს ერთეული შემთხვევა არ არის, სხვაგანაც გაუჩერებიათ უკანონო მშენებლობები, მაგრამ მერე ისევ გრძელდება, რადგან მერია თავისი ბრძანება-გადაწყვეტილებების დუბლირებას ახდენს, სასამართლო ერთს რო გააუქმებს, მერე სხვა გადაწყვეტილებას რთავენ საქმეში თანამიმდევრობით, ვითომ პროექტსაც ცვლიან და მაინც აგრძელებენ მშენებლობას. ამის მაგალითი ატენის ქუჩაზე 27-სართულიანი კორპუსი. იქ მცხოვრებლებმაც მოიგეს სასამართლო პროცესები, გააჩერებინეს მშენებლობა, მაგრამ ქალაქის მერის შეცვლის შემდეგ კვლავ განახლდა. ახლა უკვე ხალხი დააპირისპირეს ერთმანეთთან, თავიდან ვითომ 12-სართულიანი კორპუსი უნდა აშენებულიყო, მერე პროექტში კიდევ 15 სართული დაამატეს და აუშენებელი ფართები წინასწარ გაყიდეს. ახლა ეს მყიდველები დაობენ, დროზე დამთავრდეს მშენებლობა, ფული გვაქვს გადახდილი, როდემდე უნდა ვიყოთ უბინაოდო. 

ბესო ჭიჭინაძე: (არქმშენინსპექციის ყოფილი უფროსი): სრული ქაოსია ნებართვების გაცემის სფეროში, როგორ შეიძლება მშენებლობის ნებართვა ელექტრონულად, ერთი არქიტექტურული ნახაზის საფუძველზე გაიცემოდეს, შარშანდლამდე ასე იყო, ეტაპობრივად, მშენებლობის პროცესში უნდა მომზადებულიყო პროექტი. მერე გამოვიდა მთავრობის № 41 დადგენილება "სახანძრო უსაფრთხოების შესახებ". 500-ზე მეტი ობიექტის მშენებლობაა შეჩერებული, რადგან პროექტში გათვალისწინებული არ იყო სახანძრო უსაფრთხოების ნორმები. ამ ობიექტების მშენებლობა განაშენიანების რეგულირების საფუძველზე დაიწყეს, რომ მერე ეტაპობრივად შეთანხმდებოდა შენობის პროექტი და გაიცემოდა მშენებლობის ნებართვა. ახლა მათ არც ნებართვა აქვთ, ძველი წესით ახალ ნებართვას ვეღარ გასცემენ, პროექტი ისეა შეთანხმებული, რომ სახანძრო ნორმები არ არის გათვალისწინებული, ბუნებრივია, პროექტს კორექტირება ჭირდება, ერთი სიტყვით, ისეთი ქაოსია შექმნილი, გაოგნდებით. ყველაზე გასაოცარი ის არის, რომ არცერთი არქიტექტურული კომპანია საავტორო ზედამხედველობას არ ახორციელებს თავის ობიექტზე, არქიტექტორი მშენებლობაზე საერთოდ არ მიდის. არადა უხეში დარღვევებით მიმდინარეობს მშენებლობა, რაც საფრთხის ალბათობას ზრდის. რაც შეეხება სამშენებლო მასალების ხარისხს, მთავრობის №57 დადგენილების თანახმად, საშენი მასალები, ნაკეთობები და სხვა ელემენტები მშენებლობის პროცესში უნდა შემოწმდეს და შესაბამისი დოკუმენტაციაც შედგეს, რაც ობიექტის დამთავრების შემდეგ მიმღებს უნდა წარუდგინონ, რომ ეს ყველაფერი შემოწმებულია. სინამდვილეში არანაირი შემოწმება არ ხდება, არც სამშენებლო მასალა მოწმდება და არც ის, როგორ შენდება. სამშენებლო ბლოკები არასდროს მოწმდება სიმტკიცეზე, არც ღერძულა გაჭიმვაზე, არც სითბოგამტარობის კოეფიციენტი მოწმდება და ა.შ. უდიდესი შეცდომა იყო მშენებლობის სამინისტროს გაუქმება, როგორ შეიძლება ქვეყანაში, სადაც სამშენებლო ბუმია, ბიზნესის ერთ-ერთი პირველი შემოსავლის წყარო მშენებლობაა, რომელიც მუდმივად მუშაობს, მშენებლობის სამინისტრო და შესაბამისი სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტები არ არსებობდეს. 

როგორ შეიძლებოდა არქმშენინსპექციის, გარემოს დაცვის სამსახურის, სანეპიდსადგურის ერთ რაღაც ზედამხედველობით სამსახურში გაერთიანება. დადიან ამ სამსახურის წარმომადგენლები (რა თქმა უნდა ყველა ახალგაზრდა) სამშენებლო ობიექტებზე და მხოლოდ იმას ამოწმებენ მშენებლობის ნებართვა თუ არის გაცემული, არსებობის შემთხვევაში ვადაგასული ხომ არ არის, ხარისხს არავინ უყურებს. რომ შეამოწმო, სპეციალისტ უნდა იყო, ერთ-ერთ ობიექტზე ზედამხედველობის სამსახურიდან ოთხი წარმომადგენელი იყო მისული, როგორც გაირკვა, ერთი ფილოლოგი იყო, მეორე ისტორიკოსი, დანარჩენი ორიც არ იყო მშენებელი. თუ მშენებლობის სამინისტრო და სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტები არ აღადგინეს, მშენებლობის სფერო ვერასდროს მოწესრიგდება. ადრე არქიტექტურის სამსახურის უფროსები არქიტექტორები იყვნენ, თანაც გამოცდილი პროფესიონალები, დღეს ამ სამსახურის უფროსები იურისტები არიან, რომლებსაც მარტო ის აინტერესებთ, მშენებლობის ნებართვა თუ არის გაცემული, იურიდიული ნორმები ხომ არ დაირღვა. 

ანზორ საკანდელიძე: რაღა ექსპერტული შემოწმება უნდა, როცა ხედავ, ჟანგიან, უკვე კოროზირებულ არმატურას რომ დებენ კონსტრუქციებში, რამდენად სწორად დებენ, ეგ კიდევ ცალკე საკითხია. არც მთავრობა ამოწმებს, არც მუნიციპალიტეტები, მარტო სამშენებლო კომპანიის პატიოსნებაზეა დამოკიდებული შეამოწმებს თუ არა. ვიღაცა მართლაც კეთილსინდისიერი მშენებელია, მაგრამ ამ განუკითხაობაში მისი პროდუქციაც უფასურდება, მყიდველი ვეღარ არჩევს, რომელია კარგი და რომელი ცუდი. 

ახლა რა ექსპერტული დასკვნებიც იდება, ყველაფერი ფორმალურია. ასე, რომ არ იყოს, ვინ გასცემდა მეწყერულ ზონებში, ან ნაყარ მიწაზე მრავალსართულიანი კორპუსების აშენების დასაშვებობაზე დასკვნას. ერთ მაგალითს გეტყვით, სამშენებლო კომპანია "დირსი", რომელმაც მთელი კვარტალი გააშენა მტკვრის მარცხენა სანაპიროზე, როგორც მითხრეს, მონოლითში აკეთებს ყველაფერს, ანუ კორპუსს გარედან მთლიანად ბეტონს არტყამენ. მძიმე ბეტონის თბოტექნიკური მაჩვენებელი ძალზე დაბალია, კონდენსირება ხდება. იმიტომაც ჩივის ხალხი, კედლებზე სოკოები ჩნდებაო. ამასაც რომ თავი დავანებოთ, მაგ ტერიტორიაზე ადრე ნაგავსაყრელი იყო, არაფრით არ შეიძლებოდა აქ მრავალსართულიანი კორპუსების აშენება, მით უმეტეს მტკვართან ასე ახლოს, აგრესიული დინების ზონაში. გრუნტი უკვე დაწეულია, რაც იმის მომასწავებელია, რომ კორპუსების კედლები დაიბზარება. რამდენადაც ვიცი, იქ ბინები თითქმის არ იყიდება, რაც სერიოზული ზარალია მშენებლისთვის. ასე რომ, თვითონ სამშენებელო კომპანიაც დაინტერესებული უნდა იყოს, რომ ზემოხსენებულ შემოწმება-ექსპერტიზებს ფორმალური სახე არ ჰქონდეს.

მანანა სუხიშვილი

მეტის ნახვა
17-02-2018, 12:00


მივმართავთ საქართველოს პრემიერ-მინისტრს,  ბატონ გიორგი კვირიკაშვილს - საქართველოს წინააღმდეგ დიდი საინფორმაციო ომია გამოცხადებული.

თავის დამშვიდება იმით, რომ ჩვენთან მედია თავისუფალია და ვისაც რა უნდა, ის თქვას, არა გვგონია, მართებული იყოს.
მედიის თავისუფლებასაც აქვს თავისი საზღვარი, რომლის გადალახვის შემდეგ ის შეიძლება თავისი ქვეყნის დამანგრეველ, დესტრუქციულ ძალად იქცეს.
ქართული მედია დღეს ზუსტად ამ ეტაპზეა…

იმოქმედეთ, ბატონო პრემიერო, სანამ გვიან არ არის!


აზერბაიჯანელმა ჟურნალისტმა, აფგან მუხთარლიმ, რომელიც გასულ კვირას ციხიდან 2 დღით, ოჯახის დაღუპული წევრების ორმოცზე დასასწრებად გაათავისუფლეს, „რუსთავი 2“-თან თქვა, რომ საქართველოდან მისი გატაცების უფლება ქართველ ძალოვანებს კვირიკაშვილმა მისცა და ამის შესახებ ბიძინა ივანიშვილმაც იცოდა.

მუხთარლის თქმით, მის გამტაცებლებს კრიმინალური პოლიციის ფორმა ეცვათ და ყველა მათგანი ქართველი იყო.
ჟურნალისტიო, კი ვთქვით მუხთარლიზე, მაგრამ არსებობს საფუძვლიანი ეჭვი, რომ ბატონი მუხთარლი ჟურნალისტი არ არის და არც არასოდეს ყოფილა, ხოლო პუბლიკაციები, რომლებსაც ის დროდადრო აქვეყნებდა, სულაც არ ეკუთვნის მის კალამს.

მუხთარლი ამტკიცებს, რომ ის კრიმინალური პოლიციის ფორმაში ჩაცმულმა ადამიანებმა გაიტაცეს.

ისმის კითხვა: პირები, რომლებსაც მუხთარლის გატაცება წინასწარ ჰქონდათ დაგეგმილი, ამ ოპერაციის განხორციელებისას რატომ ჩაიცვამდნენ მაინცდამაინც პოლიციის ფორმას და რატომ მისცემდნენ საბაბს გასატაცებლად გამზადებულ აფგანს, რომ ხელი პოლიციისთვის დაედო?

ამ ოპერაციის დამგეგმავები, თუ ის მართლაც დაიგეგმა, ნუთუ ისეთი წინდაუხედავები და სულელები იყვნენ, რომ კონსპირაციის ელემენტარული წესები არ იცოდნენ და მუხთარლის მოსატაცებლად ფორმებში გამოწკეპილ პოლიციელებს აგზავნიდნენ?

მუხთარლის მოკვლას და წყალში გადაგდებას ხომ არ უპირებდნენ – ქართველ პოლიციელებს ის თავიანთი აზერბაიჯანელი კოლეგებისთვის ცოცხალი და საღსალამათი უნდა გადაეცათ, ხოლო ეს ცოცხალი და საღსალამათი აფგანი ქართულმა კრიმინალურმა პოლიციამ დამიჭირაო, რომ იტყოდა, ხომ ცხადზე ცხადი იყო თავიდანვე?

რა გამოდის? – ქართული მხარე საკუთარ თავს უწყობდა პროვოკაციას და საკუთარი თავის წინააღმდეგ გამზადებულ სამხილს აჩეჩებდა ხელში პატივცემულ აფგანს?

კითხვა მეორე – როგორ მოხერხდა ის ამბავი, რომ საპატიმროდან ორი დღით გაშვებული აფგანი, რომელიც, ცხადია, ბადრაგის კონტროლქვეშ იმყოფებოდა, ოპერატიულად უკავშირდება „რუსთავი 2“–ს და ყოველგვარი დაბრკოლების გარეშე ინტერვიუს აძლევს მას.
ალბათ, მტკიცება არ სჭირდება იმას, რომ ამ ინტერვიუს მომზადება და ორგანიზება საკმაოდ დიდ სირთულეებთან იქნებოდა დაკავშირებული, თუმცა ეს სირთულეები წარმატებით გადაილახა და ინტერვიუ შედგა, რაც ეჭვს ბადებს, რომ, „რუსთავი 2“–ს რაღაც უჩინარი ძალები აქტიურად ეხმარებოდნენ აზერბაიჯანის მხრიდანაც.

საინტერესოა, ეს „რუსთავი 2“ ტელეკომპანიაა თუ საერთაშორისო მასშტაბის საჯაშუშო–სადაზვერვო ორგანიზაცია, რომელსაც თითქმის ყველა ქვეყანაში აქვს გაშლილი თავისი სადაზვერვო–საჯაშუშო ქსელი.
მსგავსი ტიპის ინტერვიუები პირველი ხომ არ არის „რუსთავი 2“–ის პრაქტიკაში?
ისიც საკითხავია, რატომ ჰგავდა აფგან მუიხთარლის ინტერვიუს ტექსტი ასე ძალიან „რუსთავი 2“–ის ეთერში არაერთგზის გაჟღერებული განცხადებების ტექსტს?

აქედან, „რუსთავი 2“–დან, ხომ არ უკარნახეს მუხთარლის ეს დემაგოგიური და საქართველოსთვის მრავალმხრივ საზიანო ტექსტი?
სახუმარო ამბავი ნამდვილად არ არის, როცა აზერბაიჯანის მოქალაქე უმძიმეს დანაშაულში, ფაქტობრივად, ტერორისტული აქტის მომზადებაში დებს ბრალს მეზობელი ქვეყნის, საქართველოს, პრემიერ–მინისტრს, მის ძალოვან სტრუქტურებს და ამ ქვეყნის ერთ–ერთ გავლენიან პირს, ბიძინა ივანიშვილს.
არამარტო მსოფლიოს დემოკრატიული თანამეგობრობის თვალში უტეხს ეს ინტერვიუ საქართველოს სახელს, არამედ ის შეიძლება ორ მეზობელ და მეგობრულ სახელმწიფოს შორის ურთიერთობის გაფუჭების საბაბიც გახდეს.

ვინც ქართული სახელმწიფოსთვის მრავალმხრივ საზიანო და საზიფათო ამ ინტერვიუს გაუკეთა ორგანიზება, ის საქართველოს მტერია და თუ მტერია, რატომ არ ვთხოვთ პასუხს ისე, როგორც მტერს უნდა მოსთხოვო?

დავიღალეთ იმის მტკიცებით, რომ ქართული სახელმწიფოს წინააღმდეგ მიდის გააფთრებული საინფორმაციო ომი, რომელშიც ქართული მედიასაშუალებების ერთი ნაწილი აქტიურად არის ჩართული და ძირს უთხრის საკუთარი ქვეყნის სტაბილურობას და უსაფრთხოებას.
როგორც ჩანს, ვიღაც-ვიღაცებს ძალიან სურთ აზერბაიჯანში `არაბული გაზაფხულის~ მსგავსი `აზერბაიჯანული გაზაფხული~ მოიყვანოს და თანაც ამის გაკეთებას აზერბაიჯანის მეზობელი სახელმწიფოს, საქართველოს, ტერიტორიაზე არსებული ორგანიზაციების მეშვეობით აპირებს. 
ამ ადამიანებმა თავიანთ სამშობლოში რაც უნდათ, ის აკეთონ, მაგრამ ჩვენი სამშობლოს პლაცდარმად გამოყენების უფლება, მათი ზრახვების და მიზნების განსახორციელებლად, არავის არ უნდა მიეცეს.

ერთმა ქართველმა პოლიტიკოსმა ამასწინათ ისიც კი თქვა, მიმართოს საქართველოს პრეზიდენტმა მარგველაშვილმა აზერბაიჯანის პრეზიდენტს, რომ აფგან მუხთარლი საქართველოს გადმოეცეს. ამით ჩვენ ქართული დემოკრატიის შელახულ რეპუტაციას აღვიდგენთ და საერთაშორისო დემოკრატიული თანამეგობრობის თვალში კვლავ დავიბრუნებთ იმ სახელს, რომელიც აქამდე გვქონდაო.

აფგანის გადასარჩენად და ქართული დემოკრატიისთვის ნამუსის მოსაწმენდად ომიც ხომ არ გამოვუცხადოთ ამ ჩვენს მოძმე აზერბაიჯანს, ჰა?
ზემოთნახსენები იმ ქართველი პოლიტიკოსისა, დიდი ხანია, არაფერი გვიკვირს, მაგრამ გვიკვირს იმ ქართველების, რომლებიც აფგანს კი იცავენ, მაგრამ იცავენ საკუთარი სამშობლოს იმიჯის შელახვის ფასად და საკუთარ სახელმწიფოს ისეთ დანაშაულში სდებენ ბრალს, რომელიც გამოძიებით ჯერ არ დადგენილა, საერთოდ მოხდა თუ არა?

მივმართავთ საქართველოს პრემიერ–მინისტრს, ბატონ გიორგი კვირიკაშვილს – საქართველოს წინააღმდეგ დიდი საინფორმაციო ომია გამოცხადებული.
თავის დამშვიდება იმით, რომ ჩვენთან მედია თავისუფალია და ვისაც რა უნდა, ის თქვას, არა გვგონია, მართებული იყოს.
მედიის თავისუფლებასაც აქვს თავისი საზღვარი, რომლის გადალახვის შემდეგ ის შეიძლება თავისი ქვეყნის დამანგრეველ, დესტრუქციულ ძალად იქცეს.
ქართული მედია დღეს ზუსტად ამ ეტაპზეა…

იმოქმედეთ, ბატონო პრემიერო, სანამ გვიან არ არის!

"საერთო გაზეთი"

მეტის ნახვა
17-02-2018, 11:00


ეს დრო რაღაცით ჰგავს გასული საუკუნის 90-იან წლებს, როცა ქვეყანა "მხედრიონის" და ათასი ჯურის საძმოების სათარეშოდ იქცა.

იმ ავბედით წლებში, რომელიღაც უჩინარმა და უხილავმა ძალამ ავტომატები და ნარკოტიკები ჩამოურიგა ახალგაზრდების ერთ ნაწილს და უთხრა: თქვენია ეს ქვეყანა, მიდით და მართეთო. და ისინიც "მართავდნენ". "მართავდნენ", როგორც შეეძლოთ და როგორც იცოდნენ, ცოდნით კი ავტომატის სასხლეტისთვის თითის გამოკლვრის გარდა სხვა რა უნდა სცოდნოდათ?

იქით "მხედრიონი" აზანზარებდა ქვეყანას, აქეთ სოკოებივით მომრავლებული "საძმოები" აკაკანებდნენ ავტომატებს, სადღაც მათ სიახლოვეს ტრიალებდა უკიდურესად აგრესიული და ჰიპერაქტიური დედაკაცებით დაკომპლექტებული ე.წ. "მდედრიონი".
ძალაუფლების სათავეები, ფაქტობრივად, მათ ხელში იყო, სახელმწიფო სტრუქტურები კი შორიდან მაყურებლის როლში აღმოჩნდნენ, რომლებსაც ხან `"მხედრიონი" დაუქნევდა თითს, ხან "მდედრიონი" დაჰკივლებდა და ხან "საძმოები" დაუცაცხანებდნენ ავტომატის ჯერით.

იმ უხილავმა და უჩინარმა რეჟისორმა, რომელმაც მთელი ეს შავბნელი, ტლუ, სასტიკი და ჩლუნგი ძალები ამოყარა ქვესკნელიდან, შესანიშნავად იცოდა, რომ ეს ძალები, პირველ რიგში, ახლად დამოუკიდებლობამიღებულ ქართულ სახელმწიფოს დააზიანებდნენ და დაანგრევდნენ.

გათვლა ზუსტი აღმოჩნდა _ იმდენად ტრაგიკულად დასრულდა ეს შეტევა ქართულ სახელმწიფოებრიობაზე, რომ დღემდე ვერ ვახერხებთ, ბოლომდე აღმოვფხვრათ მისი კატასტროფული შედეგები.

გამოხდა ხანი და იგივე განმეორდა, რაც 90-იან წლებში მოხდა. ოღონდ იმ განსხვავებით, რომ ახალგაზრდებს ავტომატების ნაცვლად ახლა მიკროფონები ჩამოურიგეს, "მხედრიონის", "მდედრიონის", "საძმოების" ნაცვლად არასამთავრობოები დაარქვეს და ისევ ქართულ სახელმწიფოს შეუსიეს დასაწიოკებლად.

– რას ჰქვია, დასაწიოკებლად? ეს არასამთავრობოები ქვეყანაში დემოკრატიული ინსტიტუტების გაძლიერებას, ადამიანის უფლებათა დაცვას, სამოქალაქო საზოგადოების ჩამოყალიბებას ემსახურებიანო, _ შემომედავებიან ვიღაც-ვიღაცები, მაგრამ იმის დასაბუთებას, თუ რა კავშირი შეიძლება იყოს ზემოთნახსენებ იმ სიკეთეებთან ის საქმიანობა, რასაც ეს არასამთავრობოები ეწევიან, ალბათ, ვერ მოახერხებენ.

დავიწყოთ თუნდაც ნარკოპოლიტიკის რედიკალური შეცვლის იდეის გარშემო გაერთიანებული არასამთავრობოების მოთხოვნებით, რომელთა ქვეტექსტიც აშკარად ანტისახელმწიფოებრივია და არცთუ შორეულ მომავალში ქართველ ერს სრული დემორალიზაციით და გენოფონდის განადგურებით ემუქრება.

სხვათა შორის, ნარკოპოლიტიკის ლიბერალიზაცია-დეკრიმინალიზაციის თემაზე საუბარი 90-იან წლებში, საქართველოს დამოუკიდებლობის პირველი დღეებიდანვე ძალზე აქტიურად დაიწყო და ამ თემას რამდენიმე პარტია ლობირებდა, რომლებისთვისაც, რომ გეკითხათ, საქართველოს ხსნისა და გადარჩენისთვის იკლავდნენ თავს.

მთელი თაობა შესვეს მაშინ ნემსზე, რომელთაგან ზოგი ნარკოტიკმა შეიწირა, ზოგი საძმოებს შორის ქუჩის ბრძოლებმა.
შემთხვევითი არ უნდა იყოს ის ამბავი, რომ დღესაც სწორედ ნარკოტიკების თემამ წამოიწია წინა პლანზე.

ორგანიზაციები, რომლებიც ნარკოტიკების მოხმარების დეკრიმინალიზაციის კამპანიას უდგანან სათავეში, ხშირ შემთხვევაში, სწორედ არასამთავრობო ორგანიზაციის სტატუსით არიან აღჭურვილნი, სტატუსით, რომელიც, ფაქტობრივად, ხელშეუხებლობის გარანტიას უტოლდება.

როგორც ვთქვით, ამ ახალი ყაიდის მხედრიონს, მდედრონს თუ საძმოებს, დღეს ავტომატი არ უჭირავთ ხელში, სამაგიეროდ, უჭირავთ ავტომატზე არანაკლებ მრისხანე იარაღი _ მიკროფონი და, პირდაპირ ვიტყვი, ქვეყნის მოღალატე ტელეარხების პულტს მიერთებულნი, თავიანთი დანაშაულებრივი, თვალთმაქცური, ფარისევლური პროპაგანდით საქმეს ისე წარმოაჩენენ, თითქოს ნარკოტიკების მოხმარება საზოგადოებისთვის ყოვლად უვნებელი, უწყინარი თამაშია, ნარკოტიკების მოხმარებისთვის სამართლებრივი სანქციების დაწესება კი ადამიანის უფლებათა უხეში დარღვევა, მისთვის თავისუფლების შეზღუდვა და ა. შ.
მსოფლიოში საქართველოს გარდა, არ მეგულება სხვა ქვეყანა, სადაც ნარკომანიისა და ნარკოტიკების რეკლამირება ღიად ხდებოდეს და ამაზე პასუხისმგებლობა არავის ეკისრებოდეს.

ამასწინათ, ტელეკომპანია "იმედში", ნიკოლოზ წულუკიძის კულინარიულ გადაცემაში ქოთანში ჩარგული კანაფით გამოცხადდა მარიხუანის ერთ-ერთი მთავარი პროპაგანდისტი ზურაბ ჯაფარიძე.

იმის ნაცვლად, რომ გადაცემის წამყვანს ნარკოაგიტატორისთვის თავზე დაემხო ეს ქოთანი თავის კანაფიანად და სტუდიიდან კინწისკვრით გაეგდო, ბატონმა ნიკოლოზმა დიდი სიყვარულით მიიღო სასურველი სტუმარი და გადაცემამაც სულ სიცილ-ხარხარში და ჭუკჭუკში ჩაიარა.

ეს ამბავი არ არის გამონაკლისი _ "პლანაქეშობის" ღია თუ შენიღბული პროპაგანდა-რეკლამირება ჩვეულებრივი მოვლენაა ქართულ ტელევიზიებში.

ასე, მაგალითად, რომელიმე მოხერხებული ჟურნალისტი, ვთქვათ და, რომელიმე პარლამენტარს, ისე, სასავათაშორისოდ, ჰკითხავს: "პლანი" თუ მოგიწევიათ?

_ პლანი ვის არ მოუწევია? კი, გამისინჯავს… _ ისმის პასუხი.

ამ პასუხს დაფარული სარეკლამო მესიჯი ასე იშიფრება _ ხომ ხედავთ, ეს კაცი პლანს ეწეოდა თურმე, მაგრამ ამას სულაც არ შეუშლია ხელი, პარლამენტარი გამხდარიყო.

რესპონდენტთა დიდი ნაწილი, დიდი უმრავლესობა, შეიძლება იმის შიშით, რომ ვინმემ `გოიმად~ და ჩამორჩენილ პროვინციელად არ ჩათვალოს, თამამად და ხალისიანად აღიარებს, რომ პლანს ეწეოდა, ანუ თავის დროზე კაი ტიპი იყო, მაგრამ, მიუხედავად ამისა, ცხოვრებაში წარმატებას მიაღწია.

ეს თუ არ არის რეკლამა, აბა, სხვა რა ჯანდაბაა?

კი, მაგრამ, ამ ჩვენს პატივცემულ ხელისუფლებას, სხვა თუ არაფერი, ის მაინც ხომ შეუძლია, რომ მსგავსი მავნებლობა კანონით აკრძალოს?

ხომ ცხადზე ცხადია, ხომ ეჭვგარეშეა, რომ ის ორგანიზაციები, რომლებიც ყველანაირი ნარკოტიკის მოხმარების სრულ ლეგალიზაციას მოითხოვენ, ნარკომაფიის წისქვილზე ასხამენ წყალს, რადგან თუ მათი მოთხოვნები შესრულდება, ეს ავტომატურად გაზრდის ნარკომომხმარებელთა ისედაც კატასტროფულ რაოდენობას და იმ კოლოსალურ შემოსავლებსაც, რაც ნარკომაფიის ჯიბეებში ჩაედინება.

ვინმეს სჯერა საქართველოში, რომ ეს კარგად ორგანიზებული მიტინგები და აქციები, რომლებშიც, როგორც წესი, ადამიანთა საკმაოდ მრავალრიცხოვანი მასა მონაწილეობს, ამ მიტინგების და აქციების საინფორმაციო უზრუნველყოფა ელექტრონული მედიის მხრიდან, ნარკომანიის ეს ღია თუ ფარული რეკლამირება, სრულიად უფასოდ, ენთუზიაზმის ხარჯზე ხდება და ყოველივე ამაში ძალზე სოლიდური თანხები არ იხარჯება?

"კანონიერი ქურდების", კრიმინალური სამყაროს წინააღმდეგ ისედაც მკაცრი კანონები კიდევ უფრო გამკაცრდა და ეს მისასალმებელია. მისასალმებელია ისიც, რომ "კანონიერი ქურდისთვის" საქმის გასარჩევად მიმართვაც კი დასჯადია, მაგრამ სრულიად გაუგებარია, რატომ რჩება ყოველგვარი რეაგირების გარეშე ნარკომაფიასთან თანამშრომლობა, ნარკომაფიისთვის მარკეტინგულ-ბროკერული სამსახურის გაწევა, ნარკომანიის აგიტაცია-პროპაგანდა და რეკლამირება?

"კანონიერი ქურდობა" და კანონიერ ქურდთან გახახუნებაც კი თუ დანაშაულია, ნარკომაფიოზთან და ნარკომაფიასთან დაძმობილება ქველმოქმედებაა?

საქართველოში 200-მდე არასამთავრობო ორგანიზაციაა.

თითოეულმა მათგანმა თვეში, მინიმუმ, 5000 ლარი რომ მოიხმაროს, ეს თვეში მილიონი ლარია, წელიწადში 12 მილიონი ლარი.
ვინ იხდის ამ 12 მილიონს და რისთვის?

რატომ არავინ არ სვამს ამ მარტივ და უბრალო კითხვას და რატომ უსვამენ თავზე ხელს და რატომ უჩლექენ ენას ამ პარაზიტულ და მუქთახორა ორგანიზაციებს, რომლებიც, ლამის არის, მეორე, არაოფიციალურ ხელისუფლებად გვექცეს, რომელიც ოფიციალურ ხელისუფლებას ხშირად შანტაჟის და ულტიმატუმის ენით ელაპარაკება.

როგორც "საერთო გაზეთის" წინა ნომერში ვწერდით: "ჩვენთვის უცნობია, არსებობს თუ არა ამ ორგანიზაციების საქმიანობის ამსახველი სერიოზული კვლევა თუ ანალიზი, მაგრამ ასეთი რამ თუ არსებობს, ადვილად მივალთ იმ დასკნამდე, რომ ამ ე.წ. არასამთავრობო ორგანიზაციების უკან, ხშირ შემთხვევაში, ამა თუ იმ პოლიტიკური თუ ბიზნესჯგუფების ან უფრო უარესი – დანაშაულებრივი სინდიკატების კარგად შეფუთული და შენიღბული ინტერესები დგას, რომლებიც არ შეიძლება თანხვედრაში მოდიოდეს ქართველი ხალხის ეროვნულ და სახელმწიფოებრივ ინტერესებთან.

მიუხედავად ამისა, ამ არასამთავრობო ორგანიზაციებმა, სხვადასხვა ბერკეტების მოშველიებით, მაინც მოახერხეს, განზე გაეწიათ საზოგადოება, ხალხი და, როგორც ზემოთ ვთქვით, ხელისუფლებასთან მუდმივი დისკუსიის რეჟიმში, რომელსაც ზოგჯერ შანტაჟის და ფსიქოლოგიური ზეწოლის ელფერი დაჰკრავს, ხალხის, საზოგადოების სახელით ელაპარაკათ და ემოქმედათ.

შედეგად მივიღეთ ის, რომ სახელმწიფო სტრუქტურების მხრიდან არაერთგზის გაჟღერებული განცხადება, რომ აუცილებელია საზოგადოებასთან მჭიდრო თანამშრომლობა და ურთიერთობა, საზოგადოებას თვითნებურად და დემაგოგიურად ჩანაცვლებულ არასამთავრობო ორგანიზაციებთან თანამშრომლობის და ურთიერთობის დონეზე დავიდა, საზოგადოება და ხალხი კი განზე დარჩა".

განზე დარჩენილი ხალხი და ხალხსა და ხელისუფლებას შორის ხალხის სახელით ჩაკვეხებული არასამთავრობოები, რომლებიც გვარწმუნებენ, რომ ისინი და მხოლოდ ისინი არიან საზოგადოების ინტერესების გამომხატველნი, ოთხივე მხრიდან უტევენ ქართულ სახელმწიფოს და თუ ძალიან არ ვიმარჯვეთ, იმასვე უზამენ ამ ქვეყანას, რაც თავის დროზე `მხედრიონმა~, "მდედრიონმა" თუ "საძმოებმა" უქნეს.

ესაა რეალობა და ამ რეალობას, პირველ რიგში, ხელისუფლებამ უნდა გაუსწოროს თვალი, სანამ ამ თვალს გიგაურები, პატარაიები, მიქელაძეები, სალაძეები, ვერძეულები, წიქარიშვილები არ გამოთხრიან...

ვახტანგ ხარჩილავა

P.S. რამდენი ხანია, რომელიმე სახელმწიფო სტრუქტურაში თანამშრომელთა ნარკოლოგიური შემოწმება არ მომხდარა?
რამდენი ხანია და ძალიან დიდი ხანია…

ყოველ შემთხვევაში, არც მე და არც სხვებს არაფერი გვსმენია ამის შესახებ და ვინმეს კონსპირაციულად თუ აფსმევინებენ ქილაში, არ ვიცი.

საინტერესოა, რატომ მიივიწყეს ეს ერთ დროს ფრიად მოდური ნარკოშემოწმებები?
იმიტომ ხომ არა, რომ შემოწმების გარეშეც შესანიშავად იციან, რატომ აყვინთავებს წარამარა ხალხის სამსახურში ჩამდგარ ჩინოვნიკთა ერთ ნაწილს.

რატომ გამახსენდა ამ ავადსახსენებელი ნარკოლოგიური შემოწმების საკითხი ამ წერილის წერისას?

რატომ გამახსენდა და იმიტომ, რომ მეც მხარს ვუჭერ მოთხოვნას, რომ ნარკოტიკის მოხმარებისთვის ადამიანი ციხეში არ უნდა ჩასვან, ოღონდ ერთი შესწორებით _ ნარკოტიკის მომხმარებელი, მათ შორის, მარიხუანის მომხმარებელი, არ შეიძლება სახელმწიფო სტრუქტურებში მუშაობდეს, ისე, როგორც არ შეიძლება, ნარკომომხმარებელი მუშაობდეს ექიმად, მასწავლებლად ანუ ნებისმიერ ისეთ დარგში და სფეროში, სადაც საქმე ადამიანს, მის სიცოცხლეს, მის აღზრდა-განათლებას, მის უსაფრთხოებას ეხება.
კი, ბატონო, ვისაც უნდა, "იკაიფოს", ვისაც უნდა, "დაბოლილმა" და გაშტერებულმა იაროს, ოღონდ იმის პრეტენზია მაინც ნუ ექნება, რომელიმე სამინისტროში ან დეპარტამენტში "იმოღვაწეოს" და ხელფასი და პრემია-დანამატები ხალხმა უხადოს.
იქნებ, ეს იყოს უფრო სწორი გზა, ვიდრე ციხე ან ფულადი ჯარიმა.

ერთიც და მეორეც ხომ სინამდვილეში ნარკომანს კი არა, მისი ოჯახის სრულიად უდანაშაულო წევრებს აწვებათ უმძიმეს ტვირთად.

ნარკოტიკებთან გაშინაურებას უმეტესობა სიყმაწვილისას სკოლის კედლებშივე იწყებს.

იქნებ, ამიტომაც სჯობდეს, მოზარდი დასაწყისშივე დავაყენოთ არჩევანის წინაშე და მკაფიოდ და გასაგებად ვუთხრათ _ გინდა, წარმატებული ადამიანი იყო? მაშინ სამუდამოდ დაივიწყე გზა ნარკოტიკებისკენ, რადგან ეს არის თავიდანვე დამარცხებისთვის განწირული გზა.

ახალგაზრდულ წლებში უნდა ვუთხრათ ჩვენ ეს ადამიანებს, სანამ ადრეა, მანამდე უნდა ვუთხრათ, თორემ ჩამოყალიბებული ნარკომანი გინდ ციხეში ჩასვი, გინდ ათასები და ათიათასები გადაახდევინე, ნარკომანობას მაინც ვერ მოიშლის.

ვ.ხ.

მეტის ნახვა
14-02-2018, 17:18


ღია წერილი შინაგან საქმეთა მინისტრს ბატონ გიორგი გახარიას

უფროსი თაობის თბილისელებს ხშირად უნახავთ ასეთი სურათი – რუსთაველის პროსპექტზე საზოგადოებისთვის კარგად ცნობილი და ავტორიტეტული რომელიმე პიროვნება წითელი სამკლაურით, რომელიც სამართალდამცავების ჯგუფთან ერთად პატრულირებდა და, ასე ვთქვათ, საზოგადოებრივ წესრიგს მათთან ერთად იცავდა.

ესენი იყვნენ ცნობილი მწერლები, მსახიობები, მუსიკოსები, სპორტსმენები, მეცნიერები, განათლების სფეროს წარმომადგენლები, რომლებიც არ თაკილობდნენ, სამართალდამცველებთან ერთად ემორიგევათ თბილისის ქუჩებში.

ეს იყო წინათ, დიდი ხნის წინათ, თუმცა, როგორც ჩანს, დიდი ხნის წინათაც შესანიშნავად ესმოდათ, რომ სამართალდამცავი ორგანოების ეფექტური მუშაობა საზოგადოებასთან მჭიდრო კავშირის და თანამშრომლობის გარეშე წარმოუდგენელია.

სწორედ ამის დემონსტრირება იყო ის სურათი, რომელზეც ახლა ვისაუბრეთ.

ეს იყო ერთგვარი გაფრთხილება, ერთგვარი გზავნილი კრიმინალური სამყაროსადმი, რომ სამართალდამცავები და საზოგადოება ერთად, ერთ მხარეს დგანან.
მჭიდრო თანამშრომლობა საზოგადოებასა და სამართალდამცავ სტრუქტურებს შორის რომ აუცილებელია, ეს, ცხადია, კარგად ესმით დღესაც, მაგრამ კონკრეტულად როგორ და რა ფორმით უნდა განხორციელდეს ეს თანამშრომლობა, ვფიქრობთ, ჯერჯერობით ნათლად არ არის ჩამოყალიბებული, ერთ-ერთი მიზეზი ამისა კი, ჩვენი აზრით, ის გახლავთ, რომ ერთგვარად შეიკვეცა და დაპატარავდა არეალი იმ ცნებისა, რომელსაც საზოგადოება ჰქვია და რომელიც ეგრეთ წოდებული მესამე სექტორის, ანუ არასამთავრობო ორგანიზაციათა ქსელის ჩარჩოებით შემოისაზღვრა.

ეს, ნაწილობრივ, ამ არასამთავრობო ორგანიზაციების "დამსახურებაცაა", რომლებიც გვარწმუნებენ, რომ სწორედ ისინი და ექსკლუზიურად მხოლოდ ისინი გამოხატავენ მთელი საზოგადოების ნება-სურვილს და მათ მოთხოვნებს, რაც, უმეტესწილად, სულაც არ არის ასე.

საზოგადოებისა და არასამთავრობო ორგანიზაციების პოზიციები ხშირად დიამეტრალურად განსხვავებულია ერთმანეთისგან, თუმცა ეს ხელს არ უშლით ამ ორგანიზაციებს, თავიანთი ხმა საზოგადოების ხმად წარმოაჩინონ და ხელისუფლებას საზოგადოების სახელით ედავონ და ეკამათონ.

მათ, ფაქტობრივად, მონოპოლიზებული, უფრო ზუსტად თუ ვიტყვით, ოკუპირებული აქვთ ის სივრცე, რომელიც სინამდვილეში სამოქალაქო საზოგადოებას ეკუთვნის.

ჩვენთვის უცნობია, არსებობს თუ არა ამ ორგანიზაციების საქმიანობის ამსახველი სერიოზული კვლევა თუ ანალიზი, მაგრამ ასეთი რამ თუ არსებობს, ადვილად მივალთ იმ დასკნამდე, რომ ამ ე.წ. არასამთავრობო ორგანიზაციების უკან, ხშირ შემთხვევაში, ამა თუ იმ პოლიტიკური თუ ბიზნესჯგუფების ან უფრო უარესი – დანაშაულებრივი სინდიკატების კარგად შეფუთული და შენიღბული ინტერესები დგას, რომლებიც არ შეიძლება თანხვედრაში მოდიოდეს ქართველი ხალხის ეროვნულ და სახელმწიფოებრივ ინტერესებთან.

მიუხედავად ამისა, ამ არასამთავრობო ორგანიზაციებმა, სხვადასხვა ბერკეტების მოშველიებით, მაინც მოახერხეს, განზე გაეწიათ საზოგადოება, ხალხი და, როგორც ზემოთ ვთქვით, ხელისუფლებასთან მუდმივი დისკუსიის რეჟიმში, რომელსაც ზოგჯერ შანტაჟის და ფსიქოლოგიური ზეწოლის ელფერი დაჰკრავს, ხალხის, საზოგადოების სახელით ელაპარაკათ და ემოქმედათ.

შედეგად მივიღეთ ის, რომ სახელმწიფო სტრუქტურების მხრიდან არაერთგზის გაჟღერებული განცხადება, რომ აუცილებელია საზოგადოებასთან მჭიდრო თანამშრომლობა და ურთიერთობა, საზოგადოებას თვითნებურად და დემაგოგიურად ჩანაცვლებულ არასამთავრობო ორგანიზაციებთან თანამშრომლობის და ურთიერთობის დონეზე დავიდა, საზოგადოება და ხალხი კი განზე დარჩა.

არასამთავრობო ორგანიზაციების მიერ ხალხსა და ხელისუფლებას შორის ხელოვნურად აღმართული ფსიქოლოგიური ბარიერის გადალახვის გარეშე სახელისუფლო სტრუქტურებსა და ხალხს შორის ნორმალური, ჯანსაღი, ღია, გახსნილი ურთიერთობა ვერ შედგება.


მიმდინარე მოვლენებს თუ დავაკვირდებით, დავრწმუნდებით, რომ ფრონტის მთავარი ხაზი დღეს ძალოვან სტრუქტურებზე გადის.
არც ის არის ძნელი შესამჩნევი, რომ მთავარი შეტევა სწორედ ძალოვანი სტრუქტურებისკენ არის მიმართული.

ამ კარგად ორგანიზებული და კარგად დაფინანსებული შეტევის მიზანიც ნათელია – მოახდინონ ძალოვანი სტრუქტურების დისკრედიტაცია და სახელის გატეხვა, მოსახლეობაში მათ მიმართ უნდობლობის გაღვივება, მოქლაქეებისთვის დაუცველობის, უპერსპექტივობის, უიმედობის, შიშის ჩანერგვა.
ამ შემთხვევაში სრულიად დროული და გონივრულია ის საკანონმდებლო ინიციატივები და სხვა სახის ღონისძიებები, რომლებიც შინაგან საქმეთა მინისტრმა გიორგი გახარიამ საზოგადოებას შესთავაზა.

აქვე უნდა ითქვას, რომ ამ ინიციატივებისა და ღონისძიებების მიხედვით თუ ვიმსჯელებთ, ბატონ მინისტრს სწორად აქვს გაგებული და გააზრებული ის ძირითადი პრობლემები და მთავარი გამოწვევები, რაც დღეს ქართული სახელმწიფოს და, უპირველეს ყოვლისა, შსს-ის წინაშე დგას.

ბრძოლა კრიმინალური სამყაროს, კრიმინალური მენტალიტეტის, ორგანიზებული დანაშაულის წინააღმდეგ, მართალია, უაღრესად კომპლექსური და მრავალგანშტოებიანი საკითხია, რომელსაც, ცხადია, ერთი უწყება, ამ შემთხვევაში, შსს ვერ მოერევა, თუმცა ისიც ცხადია, რომ მთავარი ღერძი და ხერხემალი ამ ბრძოლისა მაინც შს სამინისტროა, რომელმაც მაკოორდინერებელი როლი და ფუნქცია უნდა შეასრულოს კრიმინალთან ბრძოლაში.

აქედან გამომდინარე, მთელი საზოგადოება, მისი თითოეული წევრი ვალდებულია, გვერდით დაუდგეს სამართალდაცმავ სტრუქტურებს და თავისი შესაძლებლობის ფარგლებში ყველაფერი გააკეთოს მის გასაძლიერებლად, მისი გამარჯვებისა და წარმატებისათვის, რადგან წარმატებული შსს ნიშნავს არა მარტო უსაფრთხო და მშვიდ გარემოს, არამედ ეს ნიშნავს წარმატებულ ეკონომიკას, წარმატებულ ბიზნესს, ქვეყნის წარმატებულ განვითარებას და, რაც მთავარია, ამ ქვეყნის თოთოეული მოქალაქის პირად წარმატებასაც.

ჩვენი აზრით, სწორედ ეს მესიჯები უნდა მიიტანოს შს სამინისტრომ ამ ქვეყნის თითოეულ მოქალაქემდე და უნდა მიიტანოს უშუალოდ მან საზოგადოების ავტორიტეტულ და პატივსაცემ წევრებთან ერთად.

ეს ისევე მნიშვნელოვანი და საჭიროა, როგორც ახალი ავტომანქანებით შს-ის ავტოპარკის განახლება და შევსება, ახალი სპეცტექნიკით აღჭურვა, ახალი ტექნოლოგიების დანერგვა და ა. შ.

ამასწინათ ერთმა პოლიტიკოსმა გაბრაზებული ტონით ბრძანა – ბოლო დროს სკოლებთან საპატრულო პოლიციის მანქანებს ვხედავ ხშირად. რა უნდა პოლიციას სკოლშიო.

აი, ეს გახლავთ ის გაუკუღმართებული, მავნებლური, კონფრონტაციული გაგება პოლიციისა და საზოგადოების ურთიერთობისა, როცა პოლიცია წარმოიდგინება როგორც საზოგადოებისათვის რაღაც უცხო სხეული და არა როგორც ამ საზოგადოების მთავარი მოკავშირე და მისი განუყრელი ნაწილი.
შსს სისტემატურად უნდა სტუმრობდეს სკოლებს, უმაღლეს სასწავლებლებს, შემოქმედებით კავშირებს, ინსტიტუტებს, კოლეჯებს. საწარმოებს, ახალგაზრდულ ცენტრებს და პირდაპირი უშუალო დიალოგი უნდა ჰქონდეს ადამიანებთან, როგორც ეს იყო ადრე, დიდი ხნის წინათ, როცა სამართალდამცავებზე იღებდნენ ფილმებს, იდგმებოდა სპექტაკლები, იწერებოდა რომანები, საგაზეთო სტატიები, კეთდებოდა სატელევიზიო გადაცემები და ა. შ. და ა. შ.

არის კიდევ ერთი გლობალური პრობლემა, რომლის გადაწყვეტა ცალკე აღებულ არც ერთ სტრუქტურას არ შეუძლია, თუ ამაში არ ჩაერთვება მთელი სახელმწიფო მანქანა, რა თქმა უნდა, სამოქალაქო საზოგადოების აქტიური მონაწილეობით.

27 წელი გავიდა, საქართველო დამოუკიდებელი, სუვერენული სახელმწიფოა, თუმცა ეს 27 წელიც არ აღმოჩნდა საკმარისი იმისთვის, რომ, ჩვენ, ამ სახელმწიფოს მოქალაქეებს, ბოლომდე გაგვეცნობიერებინა, რომ ეს ჩვენი სახელმწიფოა და მას ისევე უნდა გავუფრთხილდეთ, როგორც საკუთარ ოჯახს.
27 წელია, ჩვენი მოსახლეობის მნიშვნელოვანი ნაწილი ვერ ხვდება, რა პასუხისმგებლობა, რა ვალდებულებები აკისრია მას საკუთარი სახელმწიფოს წინაშე, თუმცა, თუ გულახდილნი ვიქნებით, ვერც ქართული სახელმწიფო დაიკვეხნის იმით, რომ თავისი მოქალაქების წინაშე ვალმოხდილი და პირნათელი იყოს.
27 წელია, საბჭოთა კავშირის შემადგენლობიდან გამოვედით, მაგრამ მენტალურად თითქოს მაინც იქ ვართ და ჩვენი დამოკიდებულება ქართული პოლიციისადმი, ქართული უსაფრთხოების სამსახურისადმი ისეთივე აგრესიულია, როგორიც იყო საბჭოთა მილიციისადმი, საბჭოთა კგბ-სა თუ გრუ-სადმი.
არადა, ეს ჩვენი დამოუკიდებელი ქართული სახელმწეიფოს პოლიციაა, ეს ჩვენი, ქართული სახელმწიფოს, უსაფრთხოების სამსახურია, ეს ჩვენი ქვეყანაა.
საკუთარი სახელმწიფოსადმი გაუცხოების სინდრომი გვჭირს დღეს ჩვენ, ქართველებს და ამიტომაც გავრბივართ ასე იოლად და დაუნანებლად საკუთარი სამშობლოსგან.

თუმცა აქვე ისმის კითხვა: კი, მაგრამ, რას აკეთებს ქართული სახელმწიფო იმისთვის, რომ საქართველოს მოქალაქე საქართველოს პატრიოტად აღიზარდოს, სახელმწიფოებრივი აზროვნება ისწავლოს?

რას აკეთებს და ბევრს არაფერს, უფრო ზუსტად, თითქმის არაფერს.

არადა, სახელმწიფოს არსებობის არსი და დანიშნულება არა მხოლოდ მატერიალური კეთილდღეობის უზრუნველყოფაა საკუთარი მოსახლეობისთვის, არამედ, პირველყოვლისა, სულიერად ზნემაღალი, კეთილშობილი, თავისი ქვეყნის მოყვარული და პატივისმცემელი ღირსეული ადამიანების აღზრდაა.
სახელმწიფოს ეს უმთავრესი ფუნქცია, ეს უმთავრესი მოვალეობა დღეს უკანა პლანზეა გადასული.

– შვილი დედამ უნდა გაზარდოსო, – ბრძანა ბატონმა ბიძინა ივანიშვილმა პოლიტიკაში შემოსვლის პირველსავე დღეებში.
სამწუხაროდ, ჩვენი საზოგადოება ვერ აღმოჩნდა მზად, გაეგო, რა ფილოსოფიური კონცეფცია იდო ამ, ერთი შეხედვით, მარტივად გასაგებ ფრაზაში.
"ჩვენ გვიკვირს და ვკითხულობთ: რატომ იძალადა კაცმა ქალზე, რატომ მოკლა ადამიანმა ადამიანი, ბავშვმა – ბავშვი. რატომ გახდა იგი დაუნდობელი, საკუთარი თანატოლის და მშობლის მიმართაც… რა არის მიზეზი?..

ბავშვს აღარ ჰყავს პედაგოგი სკოლაში, ის გათავისუფლებულია მასწავლებლის ზედამხედველობისგან! მოსწავლე თავად აქციეს მასწავლებლის მასწავლებლად. მასწავლებელს არ შეუძლია ბავშვს შენიშვნა მისცეს და თუნდაც ყური აუწიოს, მკაცრად შეხედოს ან ხმამაღლა დაელაპარაკოს!

ბავშვს ავიწყებენ საკუთარი წინაპრების ისტორიას და კულტურას, რჯულს, ქცევის წესებს…

ბავშვებს მასწავლებლად უზით "რობოტი სფინქსი" ტელევიზიებიდან, ფეისბუკებიდან, ტელეფონებიდან სატანის თვალი უყურებს და სატანის გონი მართავს. ეს ასეა და ეს არის მწარე რეალობა!

ამ თემის რეზიუმეს სახით მინდა ვთქვა: რაც ხდება ჩვენთან, ჩვენს სამშობლოში, ეს არის უსამშობლოო (და უმშობლო) თაობის სინდრომი და აყრილი ერის ტრაგედია! ეს არის ჩვენი ერის დღევანდელი ბედისწერა!

ჩვენ თუ ვერ დავაბრუნეთ დედა (ქართველი ქალი) საკუთარ ოჯახში, ჩვენ თუ არ დავუბრუნეთ ბავშვებს (თაობას) პედაგოგი, მშობელი და სამშობლო, ყველაფერი დაღუპულია" (ფრაგმენტები კ. არაბულის წერილიდან. "სგ" № 3. 2018).

დიახ, ასეა, როცა არც ოჯახი, არც სკოლა, არც უმაღლესი სასწავლებლები, არც მწერლობა, არც მედია და, საბოლოო ჯამში, არც სახელმწიფო არაფერს აკეთებს ადამიანის სრულფასოვან ადამიანად აღზრდისთვის, მათ აუცილებლად ჩაენაცვლება კრიმინალური სამყარო და ის იკისრებს "აღმზრდელის" ფუნქციას, ხოლო როცა ეს უკვე მომხდარია, ამ "აღზრდის" შედეგების აღმოფხვრა ძალიან რთული და ძნელია.

კრიმინალთან ბრძოლა ყოველთვის დაგვიანებულია, როცა ის უკვე არსებობს და მოქმედებს.

კრიმინალურ მენტალიტეტს, კრიმინალურ ფილოსოფიას ჩანასახშივე თუ არ გამოვუცხადეთ ომი, მერე ამ ომის მოგებას გაასმაგებული ენერგია და ძალისხმევა ჭირდება.

როგორც ჩანს, დადგა დრო, ქართულმა სახელმწიფომ სერიოზულად იფიქროს იმ პრიორიტეტების წინ წამოწევაზე, რომლებიც ხელს შეუწყობს ადამიანის ღირსეულ მოქალაქედ, თავისი ქვეყნის პატრიოტად ჩამოყალიბებას.

სწორედ ეს არის კრიმინალურ სამყაროსთან ბრძოლის ყველაზე ეფექტური და ყველაზე შედეგიანი გზა.

დროა, ქართულმა სახელმწიფომ თავის მოასხლეობას გაახსენოს დავიწყებული დიადი სიტყვა სამშობლო და სამშობლოს გრძნობა გასაკვირველი.
ეს ის თემაა, რომელიც უამრავ საკითხს აერთიანებს თავისთავში და, გამომდინარე აქიდან, მისი ეფექტურად გადაწყვეტა უამრავი სხვადასხვა დარგის სპეციალისტის და სახელმწიფო სტრუქტურების კოორდინირებულ ჩართვას და ერთობლივ მუშაობას მოითხოვენ.

თუ ეს არ მოხდა, ვერცერთი უწყება, რაც არ უნდა ძლიერი და მობილური იყოს, ვერ მოერევა კრიმინალთა ახალ-ახალი თაობების მოზღვავებას, რომლებსაც კრიმინალური სამყარო კონვეირული წესით ჩეკავს და ჩეკავს თავის შავბნელ "ლაბორატორიებსა" და "ინკუბატორებში".

"საერთო გაზეთი"

მეტის ნახვა
9-02-2018, 20:40


საქართველოს პრეზიდენტმა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის 100 წლის საიუბილეო თარიღის აღნიშვნაში მონაწილე დელეგაციებსა და ქართველ პროფესორ- მასწავლებლებს დღეს სასახლეში უმასპინძლა და საერთაშორისო დელეგაციებს საქართველოში სტუმრობისათვის მადლობა გადაუხადა.
ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის 100 წლის საიუბილეო მიღებაზე, რომელიც წელს იუნესკოს (UNESCO) ეგიდით იმართება, მსოფლიოს 50-მდე ქვეყნის წამყვანი უნივერსიტეტების და საერთაშორისო ორგანიზაციების დელეგაციები, საქართველოს აღმასრულებელი და საკანონმდებლო ხელისუფლების წარმომადგენლები მონაწილეობენ.

საქართველოს პრეზიდენტმა სტუმრებს მიმართა. გიორგი მარგველაშვილმა ის პოლიტიკურ - საზოგადოებრივი პროცესები გაიხსენა, რომელიც საქართველოს პირველი უნივერსიტეტის დაფუძნებისას მიმდინარეობდა და რა როლს ასრულებდა თსუ საქართველოს დამოუკიდებლობის მოპოვებისა და 70-წლიანი საბჭოთა ოკუპაციის პერიოდში.
გიორგი მარგველაშვილის განცხადებით, სახელმწიფო უნივერსიტეტმა, როგორც ინსტიტუციამ, უაღრესად დიდი როლი ითამაშა არა მხოლოდ ჩვენი ერის ინტელექტუალური განვითარების კუთხით, არამედ ჩვენი სახელმწიფოს არსებობის ურთულეს პერიოდში საზოგადოებრივი და პოლიტიკური პროცესების შექმნის მიმართულებით.

"უნივერსიტეტმა მისცა ჩვენს სამშობლოს ის ძალიან მნიშვნელოვანი ბურჯი, რომელმაც, შეიძლება ითქვას, ნიშვნელოვანწილად გაგვატანინა სამოცდაათწლიანი ოკუპაციის პერიოდი. ეს იყო პერიოდი, როდესაც ყოველგვარი ეროვნული იდენტობის გამოვლენა ასოცირდებოდა სისტემის წინააღმდეგ ბრძოლასთან. ყოველგვარი იდენტიფიკაცია შენი ეროვნულის, გამორჩეულის, იყო დაპირისპირებული ერთიანი საბჭოთა იდეოლოგიის კონტექსტში და ამ მომენტში სწორედ უნივერსიტეტი რჩება იმ ადგილად, იმ კერად, სადაც ჩვენი წინაპრები ქმნიან, აგროვებენ და საზოგადოებას გადასცემენ იმას, თუ ვინ ვართ და შესაბამისად რანი უნდა ვიყოთ მომავალში. ეს ხდებოდა სწორედ მეცნიერებისა და განათლების კერებში.
უნივერსიტეტი იყო ის კერა, სადაც ჩვენ არამხოლოდ ცოდნას ვეწაფებოდით და ვიღებდით, არამედ ვიგებდით ჩვენი იდენტობის შესახებ. შესაბამისად, სამოცდაათი წლის თავზე, როცა დაინგრა საბჭოთა იმპერია, ჩვენ მომზადებულნი ვიყავით, იმიტომ, რომ ვიცოდით ვინ ვართ, ვიცოდით, რომ ჩვენი მიზანი, ამ ქვეყნის მოქალაქეთა მიზანი, იმ ადამიანების მიზანი, ვინც ჩვენ თავს საქართველოსთან ვაიგივებდით.
ერი თავისუფალია, როდესაც იცის რა წარმოადგენს მის შინაგან კონსტიტუციას, მის შინაგან რწმენას, მის შინაგან არქიტექტურას. სწორედ უნივერსიტეტი გვაძლევდა ჩვენ იმის ცოდნას, როგორ უნდა გავაგრძელოთ გზა. ამ ცოდნას ჩემი თაობა იღებდა, იმ სამეცნიერო და შემოქმედებითი პროცესიდან, რომელსაც ჩვენ ჩვენი პროფესორები უნივერსიტეტის კედლებში და სამეცნიერო კვლევითი პროცესის შედეგად გვიზიარებდნენ.
განათლება თავისუფლების წინაპირობაა. ხოლო საქართველოს პოლიტიკური თავისუფლების წინაპირობა არის ის კერები, სადაც განათლება ინსტიტუციურად იქმნება და ვითარდება", - განაცხადა გიორგი მარგველაშვილმა.

თსუ-ს 100 წლის იუბილე იუნესკოს ეგიდით აღინიშნება. ღონისძიებები მთელი ქვეყნის მასშტაბით და ასევე საერთაშორისო დონეზე იმართება.

მეტის ნახვა
7-02-2018, 17:13


ალექსანდრე კობაიძე: გამოძიებას ვთხოვ, ქუთათელაძის მკვლელობასთან დაკავშირებით დაუყოვნებლივ დაკითხონ რუსთავის მერი ირაკლი ტაბაღუა!

სოსო (სამსონ) ქუთათელაძე, ეროვნული გვარდიის სარდალი 2004–08 წლებში, პარლამენტის ყოფილი დეპუტატი, აშშ-ის არმიის გენერალ-მაიორი 15 იანვარს ქალაქ რუსთავში ე.წ. სტამბოლის ბაზრობის ტერიტორიაზე ექვსი გასროლით მაყუჩიანი იარაღით საკუთარ სამუშაო კაბინეტში გარ- დაცვლილი იპოვეს.

გამოძიებამ რამდენიმე პირი დაკითხა. ძირითადი ეჭვები კი გამოძიებას მის პარტნიორთან გიორგი
ჭანტურიასთან აქვს, რომელმაც ქუთათელაძე უკანასკნელად ნახა. ადვოკატი ალექსანდრე კობაიძე ამბობს, რომ "სტამბოლის ბაზრობის" წილები, რომელიც, სავარაუდოდ, ქუთათელაძის მკვლელობის მიზეზი გახდა, გიორგი ჭანტურიას 2010 წელს დაათმობინეს ისე, რომ ამ საქმეზე მაშინ ჭანტურიების ოჯახის ორი წევრიც კი იყო დაკავებული.

– ბატონო ალექსანდრე, გიორგი ჭანტურია დაკითხვის შემდეგ გაათავისუფლეს. რის საფუძველზე დაკითხეს ჭანტურია და მისი ოჯახის წევრები?


– როდესაც საქმის მასალებს გავეცანი, აღმოჩნდა, რომ ჭანტურიას მიმართ არავითარი ეჭვი არ
შეიძლებოდა ყოფილიყო, თუმცა ისეთი ადამიანები ადებენ ხელს მას, თითქოს ის იყოს სავარაუდო
მკვლელი, რომელთა მიმართაც, ადვილი შესაძლებელია, ლეგიტიმური ეჭვები არსებობდეს. ყველა სხვა ვერსიას გამორიცხავენ და გამოძიებას მოუწოდებენ, რომ გიორგი ჭანტურიას მიმართულებით იმუშაოს გამოძიებამ.

– რატომ?

– მიზეზები ბევრია. ახლახან ბაზრობის კიდევ ერთი მეწილე გამოვიდა და თქვა, რომ
ნამდვილად გიორგი ჭანტურია იყოს ეჭვმიტანილი. რაც, ფაქტობრივად, მას, ამ მეწილეს, უხსნის გზას იქეთკენ, რომ თვითონ და ქ. რუსთავის მერია გახდეს ბაზრობის ძირითადი წილის მფლობელი. როდესაც ჭანტურიას 2010 წელს დაათმობინეს ბაზრობის წილი, რომელიც შემდეგ აუქციონზე იქნა გატანილი და გასხვისებული, ეს ნაწილი ებრაელებმა შეისყიდეს, პროცესებს იქ დავით კირკიტაძე აკონტროლებდა და დღემდე ასეა. მოგეხსენებათ, ახლახან ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნები ჩატარდა. ქ. რუსთავის ახალმა მერმა ბაზრობის
წილი 15% მერიის ბალანსზე ჩაიბარა და ამ წილის მფლობელად თავისი ოჯახის წევრი, ნათესავი, არსებული ქონების დაცვის იურისტად დანიშნა.

როგორც კი ირაკლი ტაბაღუა რუსთავის მერი გახდა, მაშინვე გაათავისუფლა გიორგი ჭანტურია და მისი მამა სამსახურიდან და თავისი იურისტი მიავლინა "სტამბოლის ბაზრის" იურისტად. საინტერესო ის არის, რომ, როგორც კი სოსო ქუთათელაძე მოკლეს და ეს ამბავი დაცვის წევრმა გაახმაურა, დაახლოებით, ნახევარ საათში შემთხვევის ადგილზე ქალაქის მერი მივიდა. როდესაც არავითარი სამსახურებრივი ვალდებულება არ ჰქონდა, არ იყო არც შესაბა- მისი სამსახურის წარმომადგენელი, არის ქალაქის მერი, რატომ მივიდა მაშინვე მკვლელობის ადგილას? ასეთი სხვა ფაქტი მე არ მახსენდება.

– რატომ არ უნდა მისულიყო ქალაქის მერი ირაკლი ტაბაღუა შემთხვევის ადგილას?

– მაინტერესებს, რატომ არ არის დაკითხული აქამდე ირაკლი ტაბაღუა? ეს კითხვა მიჩნდება მე, მაგრამ გამოძიება ამ ვერსიაზე არ მუშაობს.
მე მაქვს საკუთარი მოსაზრებები და ვკითხულობ: რატომ მოიშორეს საქმიდან ჭანტურია, რომელსაც ახლა სურთ ხელი შეაწმინდონ, ქუთათელაძე კი მოკლეს? ვინ იყო და არის ამის ინიციატორი? მოვუწოდებ შესაბამის ორგანოებს – დაკითხონ ირაკლი ტაბაღუა და ჰკითხონ: რატომ დანიშნა თავისი ნათესავი ე.წ. "სტამბოლის ბაზრის"  იურისტად, რატომ გაათავისუფლა სამსახურიდან ჭანტურიები და რატომ მივიდა მკვლელობის ადგილზე შემთხვევიდან ნახევარი საათის შემდეგ.

მე, როგორც ამ საქმეში ჩახედულ ადამიანს, მიჩნდება ეჭვები და ვფიქრობ, რომ ქალაქის მერი
ირაკლი ტაბაღუა კორუფციულ გარიგებაში იყო ბაზრობის ხელმძღვანელობასთან და იღებდა აქედან
თანხებს. ამასთანავე, დარწმუნებული ვარ, ძალიან ბევრი დეტალი იცის ტაბაღუამ ამ საქმესთან
დაკავშირებით.

– ანუ, თქვენ ეჭვი ირაკლი ტაბაღუაზე გაქვთ, რომ ის, შესაძლოა, რაიმე ფორმით სოსო ქუთათელაძის მკვლელობასთან იყოს დაკავშირებული?

– დაკითხონ და გასცეს პასუხი ირაკლი ტაბაღუამ, რატომ დანიშნა თავისი ნათესავი, რომელსაც
"ჭაბუკათი" მოიხსენიებენ, მერიის 15%-იანი წილის საკონტროლოდ "სტამბოლის ბაზრობაზე", თუკი ის ბაზრობის შემოსავლებით არ იყო დაინტერესებული?

მე მივიჩნევ, რომ აუცილებელია ირაკლი ტაბაღუა დაიკითხოს. მოგეხსენებათ, ირაკლი ტაბაღუა წლების განმავლობაში ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურში მუშაობდა და შესანიშნავად იცოდა რუსთავის ბაზრობის
შემოსავლების დეტალები.


განმარტებისთვის ქ. რუსთავის მერიის საზოგადოებასთან ურთიერთობის სამსახურის უფროსს თამარ აქუბარდიას დავუკავშირდით.


თამარ აქუბარდია:

– ახლა მე აგიხსნით, რატომ აღმოჩნდა ეს ბაზარი საერთოდ ხსენებული რუს- თავის მერიასთან.
2011 წელს ნაციონალების დროს ბაზრის მეწილეებს წილები დაათმობინეს და წილის 85%- ის მფლობელი გახდა რუსთავის მერია. ამ წილის გარკვეული ნაწილი მერე ებრაელებს გადაეცა.

– ვინ იყვნენ ეს ებრაელები?


– ამის შესახებ მე არაფერი ვიცი. რაც ვიცი, იმ ინფორმაციას გაწვდით. რეესტრში შეგიძლიათ
ყველაფერი ნახოთ. 2016 წელსვე შპს "ერთობამ" დაიწყო დავა ამ 15%-ზე და დღემდე მიმდინარეობს ეს პროცესი. 2016 წელს ირაკლი ტაბაღუა არც მერი იყო და არც არავის
ეგონა, ოდესმე გახდებოდა თუ არა მერი. ამიტომაც ირაკლი ტაბაღუას არავინ არ დაუნიშნავს ბაზრის იურისტად და ვერც ვერავის დანიშნავდა. პირდაპირ გეტყვით ამას, იმიტომ, რომ ამ 15%-ს ადევს ყადაღა შპს "ერთობის", ანუ მოსარჩელის მოთხოვნით; რადგან მიმდინარეობს სასამართლო პროცესი. ბაზრის იურისტად ბატონი ირაკლის ნათესავი არ მუშაობს. ის რუსთაველი კაცია, ქალაქში იცნობს ბევრი და პატივს სცემენ. ალბათ, იფიქრა ალექსანდრე კობაიძემ მის ვერსიას დაიჯერებდა ხალხი.

რაც შეეხება იმას, რატომ იყო მისული ქალაქის მერი შემთხვევის ადგილზე. თქვენ როგორ გგონიათ, ქალაქში მკვლელობა რომ ხდება, იქ არ უნდა მივიდეს ქალაქის მერი? ეს კი
არა, კანალიზაციის მილი რომ ფუჭდება, მაშინვე იქ ჩნდება ირაკლი ტაბაღუა.


ირაკლი ტაბაღუა: ადვოკატ კობაიძის მიერ ჩემი მისამართით გაჟღერებული ბრალდებები სრული აბსურდია


თამარ აქუბარდიამ ბატონ ირაკლი ტაბაღუასთან დაგვაკავშირა.

ირაკლი ტაბაღუა, ქალაქ რუსთავის მერი:

– რუსთავი გახლავთ ქალაქი, სადაც საცობები არ არის და გადაადგილება მარტივია. ამიტომ, როგორც კი გავიგე ეს ამბავი, 10 წუთის შემდეგ მივედი შემთხვევის ადგილზე.
ხანძრის დროს რუსთავში ღამის თევაც მომიწია, სხვა შემთხვევებიც იყო, სადაც პირადად მე
ვიყავი შემთხვევის ადგილზე. არ ვიცი, რატომ გიკვირთ. ეს მე სამსახურებრივად მევალება. რუსთავი პატარა ქალაქია…

– იცნობდით გარდაცვლილ ქუთათელაძეს?

– ხაზების რეაბილიტაციასთან დაკავშირებით ქალაქში შემოვლას ვახორციელებდით და ენერგოპროსთან ერთად ვიყავით ბაზრობის ტერიტორიაზეც. მაშინ შევხვდი სოსო ქუთათელაძეს, მა- ნამდე ახლო ურთიერთობა მასთან არ მქონია.

– რამდენ პროცენტს ფლობს დღეს რუსთავის მერია ბაზრობაზე?

— შპს-ებიდან და აი-პი-ები- დან, ზოგიერთი მერიის დაქვემდებარებაშია და დღემდე სასამართლო
პროცესი მიმდინარეობს ამაზე.

– ბატონი კობაიძე ბრძანებს, რომ შესაძლებელია ტაბაღუა კორუფციულ გარიგებაში იყოს ბაზრის ხელმძღვანელობასთანო.

– ეს არის სრული აბსურდი. ჯერ არ მოვსულვარ და უკვე კორუფციულ გარიგებაში როგორ ვიქნები?

– რატომ გაათავისუფლეთ მამა-შვილი ჭანტურიები სამსახურიდან?

– სად არის ბრძანებულება მათ გათავისუფლებაზე?

ერთ-ერთ მუნიციპალიტეტში მუშაობდა გიორგი ჭანტურიას მამა. ხელშეკრულებას ვადა გაუვიდა და გათავისუფლდა. შემდგომში მას განცხადება აღარ დაუწერია. რაც შეეხება იურისტს; (ურეკავს იურიდიულ სამსახურს და აზუსტებს გვარს – ი.კ.) იურისტი, გვარად დემურაძე, 2016 წელს დაინიშნა მერიის იურიდიული სამსახურის უფროსად. ის ჩემი ნათესავი არ არის.
ასე რომ, ადვოკატი კობაიძის მიერ ჩემი მისამართით გაჟღერე- ბული ბრალდებები სრული აბ- სურდია.

ირანდა კალანდაძე



მეტის ნახვა
5-02-2018, 19:02


გვესაუბრება პოეტი თემურ ჩალაბაშვილი:

– უპირველესად, კეთილი იყოს ჩვენი შეხვედრა, მივესალმები თქვენს ბრწყინვალე გაზეთს. მინდა გულწრფელად გამოვეხმაურო ჩემი სიყრმის მეგობრის, შესანიშნავი პუბლიცისტის და პოეტის ვახტანგ ხარჩილავას წერილს – "პენისი კალმის ნაცვლად, თანამედროვე პროლეტკულტები და "წმინდანთა" დისციპლინა. ისეთ პატარა ქვეყანაში როგორიც საქართველოა, როგორ შეიძლება მწერალი გერქვას და ეროვნულის, ქართულის წინააღმდეგ იბრძოლო. დიდი ერებისთვის ეროვნულობა იქნებ არაფერს ნიშნავდეს, მაგრამ ჩვენი ქვეყნისთვის ამოსავალი წერტილია. ის რაც სხვა ერებისთვის ჩვეულებრივი მოვლენაა – ნარკომანია, პროსტიტუცია და ა.შ., აქ, გამანადგურებელი ეფექტი აქვს. აი, რა არის პრობლემა და არა ლიტერატურული გემოვნება — წერონ როგორც უნდათ, მაგრამ ვაი, რომ მკითხველამდე ჭეშმარიტი მწერლობა კი არ მიდის, არამედ მათი მდარე ნაწარმოებები. ამდენი უწმაწური სიტყვა, აღვირახსნილობა საიდან მოდის? აბა, ჩავიხედოთ მიხეილ ჯავახიშვილის, გრიგოლ რობაქიძის, თუნდაც, თანამედროვე მწერლების – ჭილაძეების, გეგეშიძის, დოჩანაშვილის შემოქმედებაში, როგორი სისადავეა. ბავშვი რომ ვიყავი, ყველაზე მნიშვნელოვანი პირადი ტკივილი მეგონა, მაგრამ მერე მივხვდი, ეროვნული ტკივილი ნამდვილი უბედურება ყოფილა. ეს ყველაფერი, გარკვეულწილად, საზოგადოების მხრიდან ამა თუ იმ საკითხებზე წაყრუებამ ასევე, ქვეყნის ბედის აშლილობამ, ჩვენი ცხოვრების წესმა გამოიწვია, რაც ძალიან მედარდება და სევდა მიპყრობს.

– სამშობლოს – ეს მივიწყებული სიტყვა, დღეს, ჩამორჩენილობის სიმბოლოდ იქცა. ეს რამ გამოიწვია?

– დიახ, სამშობლო ლექსიკონიდან, სასკოლო სახელმძღვანელოებიდან ამოღებულია. ეს დიადი სიტყვა სასაცილო გახდა. დაგვცინიან – რაღა დროს პატრიოტიზმია, ვის უნდა შენი სამშობლოზე დაწერილი ლექსი, ცუდად ხომ არ ხარო. გამოქვეყნდა ჩემი ერთ-ერთი ლექსი, რომელსაც უნეტარესმა მართლმადიდებლობის ჰიმნი უწოდა, რაც ჩემთვის ყველაზე დიდი ბედნიერებაა. მას თემურ წიკლაური კაპელასთან ერთად ასრულებს. ალბათ, რამდენმა გაიფიქრა: რა დროს მართლმადიდებლობააო. საზოგადოება რომელიც რელიგიას ებრძვის, რომელსაც სანთელ-საკმეველის მადლი დაჰკარგვია, განა გასაკვირია, რომ შემოქმედებაში იგინებოდეს, უზრდელობდეს. ღმერთმა შეაქმნევინოთ ისეთი შედევრები, რომ გაოცებულნი დავრჩეთ, მაგრამ ურწმუნო ადამიანი ვერაფერს შექმნის. ბიბლიურ სამყაროზე დიდი სამყარო არ არსებობს. ქართველები ვიტყვით-ხოლმე: გვაქვს ბიბლია და "ვეფხისტყაოსანი". თუ ამაზე დიდი ხარ, კი ბატონო. სამწუხაროდ, დღეს, საზოგადოებას არსებობა გაუჭირდა. აბა, დავფიქრდეთ, რამდენად იშვიათად ვაწყდებით ადამიანური ტკივილებით სავსე პიროვნებებს. საზოგადოებრივი ტკივილი დაკარგულია. ერთი ადამიანი მეორეს ხვდება და არც კი უსმენს რა ჭირს, ზერელედ შეეკითხება: როგორ ხარო და გარბის. საზოგადოებრივი პრობლემები, ქვეყნის სატკივარი არავის აწუხებს. ამას ბევრად დიდი ფესვები აქვს, ვიდრე გვგონია. ამიტომ, ძალიან გამიხარდა თქვენი რედაქტორისგან ამ თემის წამოწევა, იქნებ, ჩვენს მიერ ატეხილმა ხმაურმა რაღაც შეაკავოს, გამოასწოროს, თორემ, მაშინ მივუშვათ ეს აღვირი და ასე, რა გამოვა?!

– ბატონო თემურ, აღშფოთება გამოიწვია რატიანის საქმესთან დაკავშირებით შსს მინისტრისთვის მწერალთა ერთი ჯგუფის მიერ გაგზავნილმა უსტარმა. თქვენ რა პოზიცია გაქვთ ამ საკითხზე?


– ეს ინციდენტი, რაც რატიანსა და პოლიციას შორის მოხდა, გასახარელი ნამდვილად არ იყო. განა, ხარატის ან რომელიმე სხვა პროფესიის ადამიანის გალახვა იქნებოდა დასაშვები? პოეტი უფრო თავშეკავებული უნდა იყოს. ჩვენ, ცხოვრებისგან, სიღარიბისგან ვართ გალახულები და კიდევ ცემა გვინდა?! მაგრამ ასე რატომ უნდა გამოვიწვიოთ ვინმე? ბავშვები გარდაიცვალნენ და ე.წ. დამცველებს მათზე ხმა არ ამოუღიათ, რატიანზე რა ამბავი შექმნეს. სად იყვნენ გირგვლიანის, რობაქიძის და სხვათა მკვლელობის დროს?! რატიანი, მგონი, უფრო ადვილად შეეგუა ამ ფაქტს, ვიდრე მისი დამცველები. ეს როგორ ხდება? მე რომ გაველახე ვინმეს, არც ვიტყოდი პოეტი ვარ-მეთქი, თუ თავად არ მიცნობდნენ. პოეტს მეტი არ მოეთხოვება? ვისი გალახვის მომხრე უნდა იყოს, საერთოდ, ქართველი მწერალი? გინდ პოეტი იყოს, გინდ მევენახე, გინდ მეურმე, რა მნიშვნელობა აქვს? მაგრამ ჩვენი ახალგაზრდობა, რომელიც ამ უწმაწური სიტყვებით გაჯერებულ ნაწარმოებებს კითხულობს და ეს შედევრები ჰგონია, ამ პრობლემას რა ვუყოთ?! ჩვენს შვილებს, შვილიშვილებს რა ვუყოთ, რომლებსაც სკოლის პროგრამიდან ყველაფერი პატრიოტული ამოუღეს და გაურკვეველ ტექსტებს ასწავლიან? რაც მესიზმრება, რომ წამოვდგე და ყველაფერი ვწერო, არ იქნება სწორი. შეიძლება მეც მესიზმრება ისეთი ამბავი, რომლის გამოქვეყნებაც არ შეიძლება. ამ თანამედროვე მწერლებს აღვირი ამოუვარდათ, რასაც ამოდება და მიხედვა უნდა.

– ვინ უნდა ამოსდოს აღვირი?


– ვინ და ერში იდეოლოგია უნდა არსებობდეს, რაც არ გვაქვს. ეროვნული განწყობის კაცი – დავით სოკოლოვი, ყველასგან მივიწყებულია, რაც ძალიან მედარდება. ცოტა ხნის წინ ერთ-ერთ გადაცემაში თანაწამყვანი იყო, მისმა ქართულმა მომხიბლა.

– ამ გადაცემას მეც ვუყურე, განსხვავება ახლანდელ დიქტორებსა და დავით სოკოლოვს შორის, მართლაც თვალშისაცემი იყო.


– დიახ, ზოგი მათგანის მოსმენა, საშინელებაა – ერთი ამოსუნთქვით გვახრჩობენ, გვმოძღვრავენ, ყოვლისმცოდნე ჰგონიათ თავი, არადა როგორი ქართულით მეტყველებენ, შეძრწუნდებით. ვერ ხვდებიან, რომ ეს ქართული არ არის?! 15 წუთში სოკოლოვმა ყველაფერი დააწყნარა. ძველი თბილისის აშუღი ამბობს: სირცხვილი იმ გუთნის-დედას, ვინც წინაპრის საფლავს ხნავდესო. შე დალოცვილო, შექმენი ახალი, მაგრამ იმ ძველს, კარგს რას ედავები. გოგებაშვილი წერდა: რაც ჩემში მოძველებულად ჩათვალოთ, ამოიღეთო. ის კი არ უთქვამს წამშალეთ, აღარ მახსენოთო. შვილიშვილის წიგნებში ვიყურები და მრცხვენია. მაგალითად, მოცემულია ანა კალანდაძის ლექსი, რომელშიც სამი წერტილებია დასმული. დავალება შემდეგია: სამწერტილების ადგილას ანა კალანდაძის ლექსი ბავშვმა თავისი სიტყვებით უნდა გააგრძელოს. ანა კალანდაძის ლექსი ვინ უნდა გააგრძელოს, ეს როგორ შეიძლება?

წეღან ტელევიზიებზე ვსაუბრობდით. საოცარი რამ ხდება. მაგალითად, ჯაჯანიძე იცით, რას აკეთებს? პირდაპირ იწვევს ისეთ სტუმრებს, რომლებიც თამამად იგინებიან, ილანძღებიან, შიშვლდებიან და ა.შ. რაც ენაზე მოგადგება ყველაფერი უნდა მოვყვეთ? – ზოგჯერ თქმა სჯობს არათქმასა, ზოგჯერ თქმითაც დაშავდების. მეც ისე ვიმეტყველო, როგორც ჩვენი ტელე-მწერლები ტელევიზიებიდან გვმოძღვრავენ?! აბა, დაუკვირდით ბერძენიშვილის ლექციებს, მონოლოგი აქვს. როგორც კი ვინმე რამეს შეეკითხება, ეგრევე სხვა საკითხზე გადადის. ხალხი გაბრუებულია – რამდენი რამე იცისო, ამ დროს მათ აკრეტინებს. განსწავლულობა გონებას არ ნიშნავს და არც იმას, რომ პიროვნებაა და ცხოვრების წარმართვა შეუძლია. ზოგიერთის გონების ჭურჭელი ჭკუას ვერ უძლებს და შეიძლება გასკდეს. აი, კიდევ რაშია პრობლემა, თორემ უტვინო კაცი რას დაწერს არ მადარდებს, უფრო ჭკვიან, საშიშ ხალხზე ვსაუბრობ. ამ საშიშ ხალხთან "სოროსი", ფული მუშაობს. წაიკითხონ სულხან-საბა, რომლის პრემიებსაც იღებენ. განა შეიძლება სულხან-საბა წაკითხული არ გქონდეს და მისი სახელობის პრემიას იღებდე?! მათ ვერავითარი პრემია ვერ უშველით, თუნდაც რუსთაველის პრემია ჩამოურიგონ. შალვა ნუცუბიძე წერდა: ვაი იმ კაცს, ვისაც ხარისხის მიშველიება სჭირდებაო. იგი, პირდაპირ აწერდა – შალვა ნუცუბიძე, თან ამბობდა: რად მინდა აკადემიკოსის მიწერა, განა, არ იციან ვინ ვარო.

– ბატონო თემურ, ახლახან, სკოლის პროგრამა ახსენეთ, რომელიც შვილიშვილმა დაიწუნა. ლომაიადან მოყოლებული მუდმივ რეფორმებში ვართ, წინსვლის კი არაფერი გვეტყობა.

– პროგრამა რომ ჩამოყალიბდება, ხომ უნდა დამკვიდრდეს. ერთი მინისტრის ხუთ თვეში წასვლა ახალი პროგრამის დაწყებას ნიშნავს, ის ძველი ხომ იკარგება. ერთი ჭკუათმყოფელი კაცი ვერ იპოვეს. მახსოვს, გიორგი ჯიბლაძე, თამარ ლაშქარაშვილი 10–15 წელი მართავდნენ განათლების სამინისტროს. იმის მომხრე კი არ ვარ ერთ ადგილას გავყინოთ ვინმე, მაგრამ პროგრესულად მოაზროვნე არ ჩანს. ვნახოთ, რას იზამს ახალი მინისტრი, იმედიანად ვარ. აქამდე, ზოგი ვაშლებზე ლაპარაკობდა, ზღაპრებიც დაგვიწუნა, ზოგი ბუღალტერი იყო, აღარაფერს ვამბობ, რაც ლომაიამ განათლებას დამართა. სკოლიდან იწყება ყველაფერი, სადაც სწავლება საშინელი პროგრამით მიდის, ტელევიზორს ჩართავ და შოუებში ტელე-ბიჭუნები ასეთ `შესანიშნავ~ შემოქმედებით საღამოებს ატარებენ. აბა, მითხარით: ბავშვმა რით იკვებოს?!

– ბატონო თემურ, წელს ფრანკფურტის წიგნის ფესტივალს საქართველო მასპინძლობს. თუმცა, როგორც არაერთხელ მსმენია, აქაც ასპარეზი ერთიდაიმავე წრეს ეთმობა და მხოლოდ მათი წიგნები ითარგმნება…


– კი არ ითარგმნება, თავად ეთარგმნინებიან. ოდითგან ასე იყო. გალაკტიონის ლექსები არ იყო რუსულ ენაზე ნათარგმნი და ამ დროს, ისეთი პოეტების ლექსებს თარგმნიდნენ სიცილით მოკვდებოდით, კაცმა არ იცოდა მათი სახელი, მეც კი დამავიწყდა. სულიერად გაგვიჭირდა, ამიტომ, საჭიროა დღეს ნორმალური პოეტი, პროზაიკოსი ითარგმნოს. ძველი ანდაზაა: ძაღლი სახლში არ ვარგოდა და სანადიროდ გარბოდაო. ზოგიერთის წიგნი სწორედ ასეა – აქ, არავინ იცის ვინ არის, დიდი ვერაფერი მწერალია და ევროპაში რომ აღიარებენ, თავი კიტრად მოაქვს ისე როგორც ამერიკაში სამთვიან კურსებს გაივლიან და თავს იწონებენ. არადა, ჩვენ ფილოსოფიის, ფსიქოლოგიის, ენათმეცნიერების სკოლები გვქონდა, რითაც მსოფლიო გაოცებული იყო. ახლა, მაჩვენეთ, ვინ ადგენს სასკოლო, უმაღლესი სასწავლებლის სახელმძღვანელოებს. ამიტომ, ნუ გაგვიკვირდება თუ ფრანკფურტის წიგნის ფესტივალზე უგემოვნო წიგნი ითარგმნოს. ვინც ეთარგმნინება, ვინც `ჩააწყობს~ ფრანკფურტის ფესტივალზეც მისი წიგნი წარმოჩინდება.

– ისეთი შთაბეჭდილება რჩება, ჩვენი კულტურა მდინარის გაღმა დარჩა.

– იმიტომ, რომ ფუნქციები ვერ გაიყვეს. მწერალთა კავშირი ერთიან ჯგუფს, თანამოაზრეთა შეკრებას ნიშნავს, რომელიც იცავს ქვეყანას, სამშობლოს. ვაი, იმ ქვეყანას, რომელიც მწერალთა კავშირს ყურადღებას არ მიაქცევს. აკაკი შანიძის ფუძედმდებლურ სასწავლებელში მისი გრამატიკა რომ არ ისწავლება, რაღაზე ვლაპარაკობთ? შეიძლება, ჩვენმა სიტყვამ შედეგი ვერ გამოიღოს, მაგრამ აზრს ხომ ვაფიქსირებთ, ხომ მოვა თაობა, რომელიც ამას წაიკითხავს და ყველაფერს მიხვდება. ეს ხომ მაინც დარჩება.

– დღეს, სამწუხაროდ, კულტურა არ არის პროირიტეტი, მაშინ რა საჭიროა კულტურის სამინისტრო?


– დიახ, მართლაც რა საჭიროა. რად უნდა კულტურას სამინისტრო თუ მაგალითად, მწერალთა კავშირს ძაღლად არ აგდებს. შე დალოცვილო, შემოქმედი ადამიანი 80 წლის გახდა, საიუბილეო საღამო არ უნდა აღინიშნოს, უნდა ვწვალობდეთ დაგვითმობენ თუ არა დარბაზს? ეს არის ერის სულიერება, დამშვიდებული ცხოვრება და თავისუფალი საქართველო? რად მინდა ეგეთი სამშობლო? ვისაც ხელეწიფება არ ფიქრობს და ვინც ფიქრობს ძალა არ გვაქვს.

– მაშინ როცა ქართველი მწერალი სულს ღაფავს, როგორი უნდა იყოს სახელმწიფოს მიდგომა მწერლებისადმი?


– სახელმწიფო ვისაც ერი ღირსეულად ჩათვლის, მას უნდა ეხმარებოდეს. ამ საკითხს ხაზარაძეები არ უნდა წყვეტდნენ. ფული ვისაც აქვს მხოლოდ ის კი არ არის მდიდარი, არამედ ვისაც გონება აქვს, როგორც დავით სარაჯიშვილი იყო. აბა, გამოჩნდეს ისეთი კაცი, რომელიც მოგებას არ ელოდება და ისე დაგაფინანსოს. ბოლოს, მინდა ამით დავამთავრო – მე უფრო დიდი საზოგადოებრივი ტკივილი მტკივა, რასაც ქვეყნის გადარჩენა ქვია, თორემ ოთხი კაცის მწერლობის შიში რომ მქონდეს, ბარემ, ახლავე, კუბოში ჩავწვებოდი და გამასვენებდნენ.

თამარ შველიძე

მეტის ნახვა
4-02-2018, 19:08


სასამართლო პროცესი ხორავას ქუჩაზე მომხდარი ტრაგედიის გარშემო, სულ რამდენიმე დღეა, რაც დაიწყო, მაგრამ დანაშაულის ერთ-ერთი მთავარი მტკიცებულების, ხორავას ქუჩის იმ კორპუსის ეზოში მდაბარე ფარდულის დემონტაჟი მოახდინეს, სადაც ეს სისხლიანი გარჩევა მოხდა.

სამართლებრივ სახელმწიფოში სს-ის დანაშაულზე არსებული მტკიცებულებები გამოძიების ბოლომდე ინახება. მაშინ რატომ არ მიიღეს სამართალდამცავებმა ზომები, დანაშაულის ადგილის იმ სახით შესანარჩუნებლად, რაც დანაშაულის მომენტისთვის იყო. დღეს უკვე შეუძლებელია საგამოძიებო ექსპერიმენტის ჩატარება, თუკი ამის აუცილებლობას სასამართლო გამოძიების პროსესში გამოკვეთილი გარემოებები მოითხოვსო.

ნივთმტკიცება მარტო გამოძიების კი არა, სასამართლო განხილვის ბოლომდეც ინახება, მაგრამ აქ საინტერესო სხვა რამ არის, ვისი ინიციატივით მოხდა ხსენებული ფარდულის დემონტაჟი. ტელევიზიებმა გვამცნეს, რომ ამის ინიციატორები სამამართალდამცავები იყვნენ, თუმცა კორპუსის მცხოვრებთა განცხადებით, მათ მოინდომეს ფარდული დაეშალათ და პოლიციამ დათანხმდა. არ არის გამორიცხული, რომ მართლაც იქაურების ინიციატივა იყო ფარდულის დემონტაჟი, ეს განახორციელეს კიდეც და უბრალოდ, პოლიცია ფაქტის წინაშე დააყენეს. ჩვენ ვერც იმაზე მივიღეთ სარწმუნო პასუხი ამ ხალხისგან, რატომ მაინც და მაინც ამ ტრაგედიის მერე გაუჩნდათ ფარდულის დანგრევის სურვილი.

პრესით გავრცელებული ინფორმაციის მიხედვით, განადგურებული ან შეცვლილია სხვა მტკიცებულებებიც. ეს ყოველივე ბუნებრივად ბადებს ეჭვს, ხომ არ გვაქვს საქმე შეგნებულ მანიპულირებასთან და ვის ინტერესში შედის ეს. ისე, მართლაც საინტერესოა, რატომ არიდებს თავს პროკურატურა დაგროვილ ლეგიტიმურ კითხვებზე პასუხს, ფაქტია, ხსენებული უწყება ლამის კბილებით იცავს თავის ვერსიას. საქმის ბრალმდებელი პროკურორის ზვიად ფხაკაძის განცხადებით, გამოძიება საკუთარ ვერსიას სასამართლო სხდომებზე წარადგენს. ოფიციალური ვერსიის, რომ მკვლელობის იარაღად მხოლოდ ორი დანაა და მკვლელობაში დამნაშავე მხოლოდ ორი მოზარდია, არც დაღუპული დავით სარალიძის მამას სჯერა, არც ერთ-ერთი ბრალდებულის ადვოკატს და არც საზოგადოებას.

ზაზა სარალიძე თავიდანვე აცხადებდა, რომ მის შვილს მრავლობით ჭრილობებს ვერ მიაყენებდა ბრალდებული გ.ჯ., რასაც ადასტურებს ჭრილობების რაოდენობა და სხეულზე მათი განლაგებაც. იგი კატეგორიულად აცხადებს, რომ ბრალის ფორმულირებაში სრული ტყუილი წერია, გამორიცხულია ერთ კაცს მოეკლა ჩემი შვილიო. სხვათა შორის, თავიდან ისიც ითქვა, რომ რამდენიმე პირს ჰყავდა გაკავებული დავით სარალიძე და ასევე რამდენიმე პირი ურტყამდა მას დანას. აღშფოთებული საზოგადოება ყველა ამ პირის, ისევე, როგორც კონფლიქტის წამომწყებებისა და ორგანიზატორების დასჯას ითხოვდა და ითხოვს. პროკურატურის ვერსიას კატეგორიულად არ ეთანხმება ბრალდებულ გ.ჯ-ს დაცვის მხარეც, ადვოკატი ტარიელ კაკაბაძე მიიჩნევს, რომ საქმე არასრულყოფილადაა გამოძიებული, არ არის დადგენილი უამრავი ისეთი დეტალი, რომელიც საზოგადოებას და დაზარალებულ მხარეს აწუხებს. არ არის დადგენილი კონკრეტული პირების სახელები და გვარები, რომლებიც ჩხუბში მონაწილეობდნენ, ვიცით გარკვეული პირები, მაგრამ კონკრეტული პირი კონკრეტულ დროს რას აკეთებდა, ამაზე მოწმეთა ჩვენებები ურთიერთ საწინააღმდეგოა. შესაბამისად, შეუძლებელია მოწმეების ჩვენებებს ვენდოთ. მიგვაჩნია, რომ თავის დროზე გამოძიება არასწორ გზას დაადგა და ძალიან ბევრი შეცდომა დაუშვა, რომლის გამოსწორებაც შემდეგ უკვე აღარ მოხერხდა. აქედან გამომდინარე, შეუძლებელია დავიჯეროთ, რომ გამოძიებამ დაადგინა უტყუარი ჭეშმარიტებაო.


გამოძიება თურმე არაფერს ამბობს უშუალოდ კონფლიქტის წამომწყებებსა და მათი მსხვერპლების როლზე, უშუალოდ ხორავას ქუჩის ინციდენტში. საქმის მასალებით ჩანს, რომ საპირფარეშოს ეპიზოდის მონაწილეები ხორავას ქუჩის ეზოში იმყოფებოდნენ, თუმცა როგორ რეაგირებენ პროცესზე, რომელიც მათი მიზეზით წარიმართა, ეს გამოძიებას დადგენილი არ აქვს, რას აკეთებდნენ უშუალოდ ჩხუბის დაწყებამდე და რა მოიმოქმედეს ჩხუბის მომენტში, გამოძიება ამაზე შეგნებულად თუ შეუგნებლად დუმსო. საინტერესოა, რაიმე პასუხისმგებლობა თუ დადგა იმ ვინმე დ.ნ-ს მიმართ, რომელიც ჯერ პნევმატური იარაღით აღჭურვილი მივიდა სკოლაში, გაიხმო უმცროსკლასელები და ამ იარაღით დაემუქრა, მერე კი ძალიან აქტიურობდა ხორავას ქუჩაზე და სავარაუდოდ ხელს უშლიდა შერიგების პროცესს.

გავრცელებული ინფორმაციების მიხედვით თუ ვიმსჯელებთ, მას არავითარი პასუხისმგებლობა არ ეკისრება, ამ ეტაპზე მხოლოდ მკვლელობაში ბრალდებულ ორ მოზარდზე და დანაშაულის დაფარვაში ბრალდებულ სამ უფროსზეა საუბარი. იმიტომაც უჩნდება საზოგადოებას ეჭვი, ხომ არ აფარებს გამოძიება ხელს საქმის რომელიმე ფიგურანტს, მით უმეტეს, რომ ტრაგედიის მსხვერპლები და ბრალდებულები ერთმანეთს პირველად ხედავდნენ და შესაბამისად მათ შორის აგრესია მანმადე ვერ იარსებებდა. საინტერესოა, რატომ არ ამხელდა გამოძიება ამ ინციდენტის დროს სხვა ორი მოზარდიც რომ დაიჭრა. პროკურატურამ ეს ფაქტი მხოლოდ მას შემდეგ დაადასტურა, როცა მედიასაშუალებებმა გაახმაურეს. ერთ-ერთი დაჭრილი №1 ექსპერიმენტული სკოლის მოსწავლე ყოფილა, ერთ-ერთი მათგანია ვისაც მ.კ-მ დეიდაშვილის დასახმარებლად გაყოლა სთხოვა. ასე, რომ დაპირისპირება გაცილებით მეტ ადამიანს შორის არის მომხდარი, ვიდრე სს-ის საქმის მასალებშია საუბარი.

წინასწარ გამოძიებაში დუმილის უფლება გამოიყენეს ორივე ბრალდებულმა, დადუნაშვილის მკვლელობაში ბრალდებულმა გ.ბ-მ და სარალიძის მკვლელობაში ბრალდებულმა გ.ჯ-მ, ორივე მათგანი სასამართლოზე გეგმავს ჩვენების მიცემას. როგორც ირკვევა, ჯერჯერობით არ არსებობს საქმეზე დანიშნული მთელი რიგი ექსპერტიზის დასკვნები, მათ შორის იმ კომპლექსური ექსპერტიზის დასკვნები, რომელიც ბრალდებული გ.ჯ-ს დაცვის მხარემ დანიშნა. არ არის გამორიცხული, რომ ხსენებულმა დასკვნებმა პროკურატურის ვერსია, არსებითად შეიცვალოს. პრესით ვრცელდება ინფორმაცია, რომ 51-ე სკოლაში ადრეც მრავლად იყო, მოსწავლეებს შორის ე.წ. ჩაგვრის და სასკოლო კონფლიქტების ფაქტები, მაგრამ მაინც და მაინც არ გახმაურებულა. 1 დეკემბერს ისეთი ტრაგედია მოხდა, რომ ამას ვეღარ დამალავდნენ. დაუზუსტებელი ინფორმაციით, მთაწმინდის პოლიციას ორჯერ საქმეში უსაფრთხოების სახელმწიფო სამსახურის ჩართვა მოუწია, როცა საქმე ამ სკოლაში არსებულ პრობლემებს შეეხებოდაო.


ბევრს გაუჩნდა კითხვა, რატომ დახურეს ორი მოზარდის მკვლელობის საქმის განხილვა, ეს საქმე ხომ არც სახელმწიფო საიდუმლოების გამჟღავნებას ეხება და არც რაიმე ინტიმურ დეტალებს. უფლებადამცველ გიორგი თევზაძის განცხადებით, ამ შემთხვევაში არასრულწლოვნები ფიგურირებენ, რაც ძალიან მგრძნობიარე თემაა და თუკი რომელიმე მხარე პროცესის დახურვას მოითხოვდა, მოსამართლე ვალდებულიც კი იყო, რომ ეს შუამდგომლობა დაეკმაყოფილებინა. პოლიციეს ვიცე-პოლკოვნიკის დავით გაგნიძის აზრით, ამ საქმეში გავლენიანი მამიკოების შვილები ფიგურირებენ და პროცესის დახურვა უფრო ამას ემსახურება, ეტყობა რაღაც გარიგება მიდის და არ უნდათ ეს საზოგადოებისთვის გახდეს ცნობილიო.
დავით გაგნიძე: დიდი ხანია ჩამოყალიბდა "ელიტარული" კასტა, რომელთაც მიაჩნიათ, რომ კანონზე მაღლა დგანან. ყველაზე მეტი გარჩევები თუ სხვა სახის კონფლიქტები ზუსტად ე.წ. პრესტიჟულ სკოლებში ხდება, კომუნისტების მმართველობისას კიდევ არ ჰქონდა ასეთი მასშტაბური სახე, მაშინდელ ჩინოსნებს კიდევ რაღაცის ერიდებოდათ და ეშინოდათ, საქართველოს დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ, არ მომერიდება იმის თქმა, რომ სრული განუკითხაობაა.

ადრეც გითხარით, რომ ქვეყანაში სულიერი კრიზისია, აქედან გამომდინარეა ყველა უბედურება. ხომ ხედავთ, როგორ დაირაზმნენ ეს ე.წ. ელიტარები ვიღაც "ბახალას" დასაცავად, რომელსაც თურმე პოლიციამ "ჩაუდო" ათეულობით აბი სუბოტექსი. რაც შეეხება მოზარდები მკვლელობას და ნივთმტკიცებების სავარაუდო განადგურებას, ხსენებული ფარდული შეიძლება არც იყოს ასე ვთქვათ, მტკიცებულება, მაგრამ ასე სასწრაფოდ რომ მოხდა მისი დემონტაჟი, უკვე ეჭვს იწვევს, ეტყობა იქ რაღაც ისეთი იყო. რომ ამბობენ მკვლელობის დროს ორი დანა ფიგურირებდაო, ამოიღეს ორივე? თუ ამოიღეს, საიდან მოხდა ამოღება? თავიდან ხომ ითქვა, რამდენიმე დანით ჰქონდათ იმ ბავშვებს ჭრილობები მიყენებულიო, აგერ კიდევ ორი დაჭრილი გამოჩნდა, ვინ დაჭრა ესენი, ამოღებულია ის დანები? გამორიცხავთ, რომ სხვა დანები ზუსტად მაგ ფარდულში შეყარეს, ბავშვები არიან, დაარტყეს ვიღაცას, შეეშინდათ და იქვე მიყარეს. მე არც იმას გამოვრიცხავ, რომ მოზარდების მშობლებსა და ფარდულის მეპატრონეებს შორის მოხდა შეთანხმება, ფარდულის დაშლის შემდეგ უფრო ადვილად იპოვნიდნენ დანებს, სამართალდამცავებმაც უბრალოდ ფეხი ითრიეს და ამათ საშუალება მიეცათ ნივთმტკიცებები გაექროთ. სხვა შემთხვევაში ასე სასწრაფოდ რატომ უნდა დაენგრიათ ის ფარდული? გავლენიანი მამის შვილებს აღარაფრის ეშინიათ, დარწმუნებულები არიან დანაშაული ჩაიფარცხება და ყველაფერი შერჩებათ.

ეს საშინელი ტრაგედიაც აქეთ მიდის, ახლა ვინც დაუსჯელი დარჩება, გგონიათ, აღარ ჩაიდენენ დანაშაულს? მერწმუნეთ, აუცილებლად ჩაიდენენ, მამიკოები კი ყველაფერს გააკეთებენ, რომ ციხიდან დაიხსნან და დიდ თანამდებობებზეც წამოასკუპონ. წეღან მკითხეთ, წამქეზებლები და ხელის შემწყობები არ უნდა დაისაჯონო, როგორ დასჯი, როცა არასრულწლოვნების მიმართ ფაქტობრივად არ გაგვაჩნია კანონმდებლობა. უკვე მერამდენე დანაშაული ხდება თუნდაც არასრულწლოვნების ხელით, სადაც დანა ფიგურირებს, იტყვით რატომ არაფერს აკეთებენ სამართალდამცავები, ასეთი დანაშაული რომ არ მოხდესო. პროფილაქტიკისთვის ხომ უნდა გაჩხრიკონ, აბა რომელიმე გაჩხრიკოს პოლიციამ, ეს ე.წ. უფლებადამცველები ქვეყანას დააქცევენ ადამიანის უფლებები, მით უმეტეს არასრულწლოვნების უფლებები ილახებაო. კაპიტანი გიგაური სისტემატურად რომ გვმოძღვრავს ტელეეკრანიდან, ახლა რატომ არის გაჩუმებულ, ეს არ არის "პრიორიტეტული" მისთვის და მისნაირებისთვის?

ნარკომომხმარებლების და ნარკობარიგების დასაცავად ათასობით გამოდიან, მხეცურად შვილმოკლულ დედას ირინა ენუქიძეს, ათი კაცი თუ მიყვებოდა, ყოველ შემთხვევაში ეკა გიგაური და ეს დანარჩენი "ცნობადები" მე იქ არ მინახავს. თქვენ გგონიათ ამათ ნარკომომხარებლებზე შესტკივათ გული, არა, უბრალოდ სახელმწიფოს ებრძვიან. იმიტომ ვეძახი "ენჯეოშნიკების" გაპიარებულ ნაწილს უცხო ქვეყნის აგენტურას, რომ ფულის გულისთვის ყველაფერს კადრულობენ, გრანტის მისაღებად სამშობლოს გაყიდიან.

სამართალდამცავ და უსაფრთხოების სტრუქტურებს იმიტომ ებრძვიან ასე თავგამოდებით, რომ სახელმწიფო ამ სტრუქტურებზე დგას. სახელს გაუტეხავ, დაასუსტებ ამ სტრუქტურებს და სახელმწიფოს საქმეც დამთავრებულია. ამ ე.წ. უფლებადამცველების და ე.წ. რეფორმატორების "დამსახურებაა" შსს-ში არასრულწლოვანთა ინსპექციის გაუქმება, რომელიც მეტნაკლებად აგვარებდა პრობლემას, რასაც არასრულწლოვანთა დანაშაული ჰქვია. ამ "რეფორმატორებმა" ხელისუფლების სათავეში მოსვლის შემდეგ ვითომ გამოსავალი მონახეს, შექმნეს მანდატურის სამსახური, რომლის რეალური ფუნქციაც პედაგოგების თვალთავალი იყო. ფაქტი სახეზეა, რომ ამ სამსახურმა არ გაამართლა, ის სკოლის შენობაშიც კი ვერ ახდენს სათანადო კონტროლს და სკოლის გარეთ რა უნდა გააკეთოს, როცა ეს არც ევალება.

მანანა სუხიშვილი

მეტის ნახვა
2-02-2018, 18:01