ალო, ტაქსი!!!

ტაქსია თუ ოთხ ბორბალზე შემდგარი საქათმე?!


ტაქსს ვაჩერებ, უკანა სავარძელში ვჯდები და მძღოლს ოპერის თეატრთან მიყვანას ვთხოვ.
ასიოდე მეტრი გავიარეთ, უცებ მძღოლი მომიტრიალდა და ცოტათი დარცხვენილი მეუბნება: – არ ვიცი, უფროსო, სად არის ოპერის თეატრი და იქნებ მითხრათ, რა გზით წავიდეო.

იმდენად მოულოდნელი იყო მძღოლის ნათქვამი, ვიფიქრე, ხომ არ მეხუმრება-მეთქი, თუმცა გაურკვეველი სიტუაციიდან ისევ მძღოლის დამატებითმა ახსნა-განმარტებამ გამომიყვანა: – ზესტაფონიდან ვარ, ერთი კვირაა, რაც `ტაქსაობა~ დავიწყე და ბოდიშს გიხდით, ქალაქს კარგად არ ვიცნობო.

– კი, მაგრამ ოპერის თეატრი როგორ არ იცი, შე დალოცვილო. რუსთაველის პროსპექტი ხომ იცი? – ვკითხე გაბრაზებულმა.
– რუსთაველის პროსპექტი როგორ არ ვიცი, – იწყინა მძღოლმა. – ჰოდა, რუსთაველზეა ოპერის თეატრი, ერთი ოპერის თეატრი გვაქვს საქართველოში და არ უნდა იცოდე? – ვუსაყვედურე მძღოლს.
– კიდევ ერთხელ გიხდით ბოდიშს, ბატონო… აწი მეცოდინება. – ისეთი ხმით მითხრა, შემეცოდა.
ეს ამბავი ერთ ტაქსის მძღოლს ვუამბე – ასე და ასე, შენმა კოლეგამ ოპერის თეატრი არ იცოდა-მეთქი.
– მაგ თემასთან დაკავშირებით უარეს ამბავს გეტყვიო, – მომიგო მძღოლმა.
ამაზე უარესი რაღა იქნება-მეთქი? – გავიკვირვე.
– ბირჟაზე ვდგავართ ტაქსები და კლიენტებს ველოდებით. ერთი კოხტად ჩაცმული, შუახნის ქალბატონი მოვიდა და ჩემს წინ მდგარი მანქანის მძღოლს რაღაცას ელაპარაკება.
უცებ ქალბატონი მთელი ხმით აყვირდა: – მე შენ ვინ გგონივარ, შე გარყვნილო, ბოზი და გათახსირებული სახლში გეყოლება, შე უნამუსოო, – უკივლა მძღოლს, კარი მთელი ძალით მიუჯახუნა და ჩემსკენ წამოვიდა.
– დაბრძანდით ქალბატონო-მეთქი და კარი გავუღე.
ქალი დაჯდა, მაგრამ იმდენად იყო ანერვიულებული, ვერა და ვერ დაწყნარდა. – მე მაგას ვინ ვგონივარ, მაგ თავხედს და უზრდელს. ეს რა მაკადრა, მაგ გათახსირებულმაო, – იძახდა გამწარებული.
– მაინც, რა გაკადრათ ასეთი? – გავბედე და ვკითხე.
– ოპერის თეატრთან მიმიყვანე-მეთქი, ვთხოვე და – რომელი ოპერის თეატრთან მიგიყვანოთ ქალბატონოო, – გამეარშიყა თავისი ჭკუით. მე მაგას ვაჩვენებ, როგორ უნდა არშიყობაო, – ბრაზს ვერ იოკებდა ქალბატონი.

ვერაფრით ვერ დავარწმუნე ქალბატონი, რომ ის საწყალი მძღოლი კი არ გაეარშიყა, მას, უბრალოდ, ჰგონია, რომ თბილისში რამდენიმე ოპერის თეატრია.

სასაცილო ამბავია, ხომ? თუმცა სასაცილო კი არა, უფრო სატირალია ის სიტუაცია, რაც ტაქსებთან დაკავშირებით თნილისში ხდება.

ეს არის აბსოლუტურად თვითდინებაზე მიშვებული, აბსოლუტურად უკონტროლო სფერო, სადაც სრული განუკითხაობა და ქაოსი სუფევს, ქვეყანაში კი არ არსებობს არანაირი სახელმწიფო სტრუქტურა, რომელიც მომსახურების ამ ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს სფეროში თუნდაც მინიმალურ წესრიგს დაამყარებს.

როგორც კი ვინმე საუბარს წამოიწყებს ტაქსებით მომსახურების სფეროში არსებულ საგანგაშო ვითარებაზე, მას ასეთი არგუმენტებით აჩუმებენ: ეს ადამიანები პურის ფულს "ტაქსაობით" შოულობენ და ოჯახს ამით არჩენენ. რა ვქნათ, ოჯახის რჩენის ეს უკანასკნელი საშუალებაც წავართვათ?

ეს ერთი შეხედვით ჰუმანური არგუმენტი სინამდვილეში სწორედ რომ ანტიჰუმანური არგუმენტია, რომელსაც არ შეიძლება ასე თუ ისე ოდნავ სახელმწიფოებრივი პასუხისმგებლობის მქონე სახელმწიფო მოხელემ თავის მოქალაქეებს უთხრას და არსებულ პრობლემაზე კომენტარი ამ "ჰუმანური" განცახდებით ამოწუროს.

ამ განცხადების გამკეთებელს ავიწყდება, რომ საქმე ეხება არა რაღაც ტვირთების გადაზიდვას, არამედ ადამიანების მომსახურებას, ადამიანების სიცოცხლის უსაფრთხოებას.

თავი რომ დავანებოთ ავტომანქანების ტექნიკურ გაუმართაობას, ვინმე აკონტროლებს, ვინმემ იცის, ვინმემ შეისწავლა, რა კატეგორიის ადამიანები უსხედან ე.წ. კერძო ტაქსების საჭეებს?

მე მინახავს ხეიბარი, ინვალიდი ტაქსის მძღოლები, მინახავს აშკარად კრიმინალური მანერების მქონე ტიპები, ფსიქიკურად ავადმყოფი ადამიანები, მინახავს ღრმად ასაკოვანი, 80-84 წლის მოხუცები, რომლებიც მოქალაქეებს ტაქსებით "ემსახურებიან".

ქუჩაში ტაქსის დაჭერა საკმაოდ სახიფათო და რისკიანი საქმეა, რადგან შეიძლება ისეთ ვინმეს გადაეყარო, რომელმაც, გარდა იმისა, რომ მანქანის მართვაც კი არ იცის ხეირიანად, არ იცის კლიენტთან ურთიერთობის ელემენტარული ნორმები – უზრდელობს, უხეშობს, იგინება.

გვესმის, რომ ბევრმა გაჭირვების გამო მიმართა ამ ხელობას, გაჭირვების გამო ჩამოვიდა სოფლიდან თუ სხვადასხვა ქალაქიდან, რომ ოჯახი არჩინოს, მაგრამ ეს არ შეიძლება აკეთო იმის ხარჯზე, რომ სხვა ადამიანების სიცოცხლეს საფრთხე შეუქმნა და ხელი მოჰკიდო იმ საქმეს, რომელიც არ იცი.

კარგი, მას არა აქვს იმდენი შეგნება, მაგრამ სახელმწიფოში რაღაც სტრუქტურა ხომ უნდა არსებობდეს, რომელიც, სანამ ლიცენზიას და ტრაფარეტს მიყიდდეს ტაქსის მძღოლობის მსურველს, ჯერ დაელაპარაკება ამ ადამიანს, მოსთხოვს ჯანმრთელობის ცნობას, გაარკვევს, რამდენად იცის ქალაქი, იმასაც დაადგენს, მძღოლობის რა გამოცდილება აქვს, იცის თუ არა, თუნდაც საყველპურო დონეზე, რომელიმე უცხო ენა, ვთქვათ, ინგლისური, რა წარსული აქვს, ვინ არის, რას წარმოადგენს და მხოლოდ ამის შემდეგ მისცემს ნებართვას, მოემსახუროს ადამიანებს.
ძნელია ამის გაკეთება?

არ არის ძნელი, უბრალოდ, ცოტა მეტი პრინციპულობა და გამბედაობაა საჭირო.
ქვეყანაში წლებია, თავი ვერ მოება ავტომანქანების ტექდათვალიერების საკითხს და, ალბათ, კიდევ დიდ ხანს ვერ მოებმება, მაგრამ ის ხომ შეიძლება გავაკეთოთ, რომ ის ავტომანქანები მაინც შემოწმდეს, რომელთა მძღოლებიც "ტაქსაობას" აპირებენ.

წესრიგი, კონტროლი, კანონის ჩარჩოები ყველგან და ყველაფერშია საჭირო, მით უმეტეს ადამიანების მომსახურების ისეთ სფეროში, როგორიც ტაქსით მომსახურებაა.
ქვეყნის სირცხვილია, ქვეყნის პრესტიჟის შელახვაა ის, რაც ამ სფეროში ხდება.

კულტურული და ცივილიზებული ერი ვართო, ვირწმუნებით, მაგრამ საქმით ისეთ რაღაცებს ვაკეთებთ, რომ ამის დაჯერება ძნელია.

ტაქსი ქალაქის სავიზიტო ბარათია, ტაქსის მძღოლი – პირველი მასპინძელი.
რა შთაბეჭდილება შეიძლება შეექმნას სტუმარს, როცა ეს მასპინძელი გაუპარსავი, უკაცრავად და, დაუბანელი, ჭუჭყიანი ტანსაცმლით, აქოთებული სალონით ხვდება სტუმარს?

ჩვენი, ადგილობრივი მაცხოვრებლების თავი ჯანდაბას, ჩვენ დიდი ხანია შევეჩვიეთ, იმას, რაც ამ ქალაქში ხდება, მაგრამ სტუმრებისა მაინც მოგვერიდოს, რომლებიც ტაქსით სარგებლობას თუ გადაწყვეტენ, ტაქსის ნაცვლად ოთხ ბორბალზე შემდგარ საქათმეში ამოჰყოფენ ხოლმე თავს.

ეს უმწვავესი პრობლემა, რომელზეც ამ წერილში ვისაუბრეთ, მაქსიმუმ ორ თვეში შეიძლება მოგვარდეს, თუ ამას ქალაქის მთავრობა მოინდომებს.

ჰოდა, მოინდომეთ, ბატონებო, მოინდომეთ!
ვისარგებლებთ შემთხვევით და ბარემ აქვე ვიტყვით, რომ ასევე დიდი პრობლემაა, მე ვიტყოდი, სრული ქაოსია ე.წ. სამარშრუტო ტაქსებით მომსახურების სფეროშიც.
სამარშრუტო ტაქსები, დღისით საკმაოდ მრავლად არიან ქალაქში, მაგრამ მოსაღამოვდება თუ არა, მათი მნიშვნელოვანი ნაწილი სადღაც უკვალოდ ქრება.

როგორც აგვიხსნეს, სამარშრუტო ტაქსები კერძო საკუთრებაა და მათი მძღოლებიც ისე იქცევიან, როგორც მოეპრიანებათ.
– საღამოს მგზავრების ნაკადი მკვეთრად იკლებს და რა ვქნათ, ცარიელები ხომ არ ვივლითო, – ამიხსნა ერთმა მძღოლმა.
კი, მაგრამ, რა ქნას იმ მგზავრმა, რომელსაც უკანასკნელი 80 თეთრი აქვს გადანახული სახლში დასაბრუნებლად და თავის სამარშრუტო ტაქსს ელოდება, ის კი არა და არ მოდის, რადგან მძღოლმა, რომელიც დღისით 15 კაცის ნაცვლად 30 კაცს ტენიდა მანქანაში, საკმარისი ფული უკვე გამოიმუშავა და სულაც არ ენაღვლება იმ მგზავრის ბედი, რომელიც მის მოლოდინში ქუჩაში იყინება.

რა ხდება, რა განუკითხაობაა ეს – ნუთუ ამ სამარშრუტო ტაქსებს სხვა არანაირი ვალდებულება არა აქვთ გარდა ერთისა – დღისით რაც შეიძლება მეტი ფული აკეთონ, საღამოს კი თვითნებურად მიატოვონ ხაზი და სახლში წავიდნენ.
რა გამოდის – ეს პატივცემულები მხოლოდ დღის ცვლაში მუშაობენ?
კი, ბატონო, ეს სამარშრუტო ტაქსები მათი პირადი საკუთრებაა, მაგრამ ეს ქალაქიც ხომ არ არის მათი პირადი საკუთრება, რომელსაც, როგორც უნდათ, ისე ექცევიან, პასუხის მომთხოვნი კი არავინ არის.

გიორგი გამეზარდაშვილი

რედაქციისგან:
იმედი გვაქვს, ქალაქის ახალი მერი, ბატონი კახი კალაძე, რომელიც სერიოზულ ცვლილებებს აანონსებს, ყურადღებას გაამახვილებს ამ წერილში წამოჭრილ პრობლემებზე და მათი გადაწყვეტის გზებსაც დროულად და ოპერატიულად გამოძებნის.

მეტის ნახვა
30-01-2018, 13:49


რამდენიმე დღის წინ ჟურნალისტმა ნინო კვაჭანტირაძემ თავის ფბ-გვერდიდან საზოგადოებას მოუწოდა: "მივმართავ ყველას – დედებს, მამებს, ჩინიანებს და უჩინოებს, ექიმებს, კანონმდებლებს, ტელევიზიებს და საინფორმაციო საშუალებებს!!! ბოლო ერთი თვეა ყოველდღე სასწაულების მსმენელი და მნახველი ვარ, დააკვირდით ქუჩემში როგორი დაბოლილ-გამოშტერებული სიფათები დაბორიალობს, ნახეთ რა ხდება კლუბებში და ბარებში, იმ დღეს 15 წლის გოგოს კრიჭა შეეკრა და მოსაწევვი იმსხვერპლებდა, "გამოცდილ" ადამიანებს დახმარება რომ არ გაეწიათ, გადაამოწმეთ სასწრაფო დახმარება რამდენ გამოძახებაზე გადის მოსაწევით `დაშოკილთა~ დასახმარებლად, ნახეთ, რამდენი ახალგაზრდა აკითხავს ფსიქოლოგიური დახმარების ცენტრებს სუიციდის მტანჯველი განცდებისგან თავის დასაღწევად.. გუშინ სულ გადავირიე, ჩემი ახლობლის უახლოეს და უსაყვარლეს გოგოს (გო-გოს) ვკითხე – სიგარეტს ხომ არ ეწევი მეთქი და წათამამებულად მიპასუხა- სიგარეტს არა, მაგრამ კარგ მოსაწევს კიოო… და რა არის ეს, რა გვჭირს, ვინ შეგვაგუა იმას, რომ ეს უბრალო გართობაა და სხვა არაფერი… ხმა ამოიღონ რეპროდუქტოლოგებმა, ფსიქიატრებმა, ფსიქოლოგებმა, თქვან რომ ეს უბედურებაა და ამით გადაშენება იწყება, რომ თუ ასე გაგრძელდა, ამის შედეგი ძალიან მალე დადგება და ავდმყოფ თაობას მივიღებთ, ეს აშკარად ვიღაცის მზაკვრული გეგმაა და ვერ გაგვიგია"…

… რვა საუკუნის შემდეგ, "ბასიანის ბრძოლის უკვდავსაყოფად" თბილისში, ღრმად მიწისქვეშ ღამის კლუბი "ბასიანი" გაიხსნა. ცნობილმა გამოცემამ ჭ მაგაზინე "ბასიანი" მსოფლიოში ყველაზე ბნელ მიწისქვეშა კლუბად დაასახელა. იმისთვის, რომ ცნობილი ღამის კლუბი ეპოვა ამერიკელ ჟურნალისტს, საკმაოდ დიდი ძალისხმევა დასჭირდა და ბოლოს ადგილს ტექნომუსიკის ხმებით მიაგნო. ჟურნალისტი წერს, რომ დინამოს სტადიონის მიწისქვეშეთში მოსახვედრად, საკმაოდ გრძელი დერეფნის გავლა დასჭირდა, მისი თქმით – კლუბმა ძალიან დადებითი იმიჯი შეიქმნა და გარდა ამისა, სახელი მთელ მსოფლიოშიც გაითქვა. როგორც ცნობილია, ხშირად ბევრი დიჯეი "ბასიანზე" დასაკრავად ისე ჩადის, რომ საქართველოზე წარმოდგენაც კი არ აქვს და რომ არა ღამის კლუბი, ალბათ თბილისში არც არასდროს ჩავიდოდა. საქართველოზე წარმოდგენის არმქონეს მის ისტორიაზე და კლუბის სახელობის ბრძოლაზეც, რომ არ ექნება წარმოდგენა ფაქტია. ვფიქრობ, ძველ და ახალ "ბასიანს" შორის არის რაღაც საკრალური კავშირი, რატომ? აი რას წერს კლუბიდან გამოსული "რაინდი" – "ამ მონუმენტურ, ბეტონის გიგანტურ, ბნელ სივრცეს, რომელიც არც მეტი, არც ნაკლები – 1.500 ადამიანს იტევს, გაფაციცებით ვათვალიერებ. (შედარებისთვის, მსოფლიოში ცნობილი კლუბების დიდი ნაწილის ტევადობა ხშირად 800 ადამიანს არ სცდება ხოლმე). შიგადაშიგ ბეტონის შავბნელ კედლებსა და ჭერზე ასხლეტილ განათების სხივებს მივყვები და ვხვდები, რომ ალკოჰოლითა და ნარკოტიკული საშუალებებით გაბუჟებული ჩემი სხეული, ფეხის გულებიდან იწყებს დათბობას. ეს სითბო, ბეტონის იატაკიდან ტყვიებივით გამოსროლილი უმძიმესი ბასების ვიბრაციით მთელ სხეულს ედება და ვბრუვდები. სხეულის შიგნიდან მფეთქავი არანორმალური ენერგია, მგონია, რომ თანდათან გამომანგრევს და სისხლისა და ოფლის უკანასკნელ წვეთს აქ დავტოვებ. ეს ყოფილა ბასიანი!"
 თანამედროვე "ბასიანის გმირი" აღფრთოვანებული მოგვითხრობს მიწისქვეშეთში განცდილი გრძნობის შესახებ - "ბასიანზე თითქმის ვერავინ გხედავს. არ ფიქრობ, როგორ გამოიყურები, რა გაცვია, როგორ ცეკვავ, რამდენად ძვირადღირებული საათი გიკეთია. გულითაც რომ გინდოდეს, ძნელია გაიპრანჭო და ძნელია, იყო ყალბი. ყველაზე ჩაძაბული ბაბულიკები და ყველაზე თავაშვებული გეებიც კი ერთმანეთის თვალწინ ვერთობით და ერთმანეთს ბედნიერებას ვაცდით".

* * *

13 იანვარს მომხდარ ფაქტთან დაკავშირებით "ფეისბუქზე" პოსტი გამოაქვეყნა კლუბ "ბასიანის" დამფუძნებელმა ნაჯა ორაშვილმა. მისი ინფორმაციით, ახალგაზრდამ დაცვის წევრები და პოლიციის თანამშრომელი იმის გამო დაჭრა, რომ მას კლუბში შესვლაზე უარი უთხრეს. პოლიციის თანამშრომელი სარწმუნო წყაროს ცნობით ფორმის გარეშე ყოფილა, ალბათ ან კლუბური ცხოვრება მოსწონს და ან განსაკუთრებულ დავალებით იმყოფებოდა ტერიტორიაზე. ასევე წყაროს ცნობით დაკავებული ახალგაზრდა არ ყოფილა კონფლიქტის დაწყების ინიციატორი და ჩხუბი სწორედ დაცვის თანამშრომელს დაუწყია და ორ კაცს ათზე მეტი დაცვის თანამშრომელი "ეხანჯლავებოდა" ბოლოს. "დანაშავესაც" არ აკლდა სხეულის სხვადასხვა სახის დაზიანებები, თუმცა აღნიშნულის შესახებ "ბასიანელებს" კრინტიც არ დაუძრავთ, არც იმ მიზეზის შესახებ რამ უნდა აიძულოს ახალგაზრდა, სამი კაცი დაჭრას…სამაგიეროდ სოციალურ ქსელში რამოდენიმე დღე აქტიურად იხილებოდა აღნიშნული "ბრძოლა". ის, რომ აღნიშნულ კლუბში ნარკოტიკი იყიდება არახალია, არც ისაა ახალი, რომ რამოდენიმე ახალგაზრდა საიქიოდან მოაბრუნეს. "შავი სექსუალური~ ოთახის შესახებაც გვსმენია, მაგრამ ზუსტი ინფორმაცია ვინ ან რა გამანადგურებელი ძალა დგას, მტრის ბუნაგის უკან უცნობია…მართალია "ბასიანელებმა" უარყვეს ინფორმაცია მათ "სამფლობელოში" ნარკოტიკების ყიდვა, გაყიდვა, მოხმარების შესახებ, მაგრამ "აფეთქებულ" სოციალურ ქსელს რასაკვირველია მათი ცრემლების არ ჯერა. აი როგორ ეხმაურებიან სოციალურ ქსელში "ბასიანის" მიმართ ბრალდებას- "ევროპაში ვცხოვრობდი გარკვეული პერიოდი და იქ თინეიჯერებისთვის გასართობად საკლუბო თემა არც თუ ისე უცხოა, ამავე დროს, არც ისეთი გარყვნილი ატმოსფეროა როგორც აქ, საქართველოში დამხვდა. ქართველებმა ზომა-წონა არ ვიცით, ან კიდევ ვის გაკვირვებას ვცდილობთ? ამ ბასიანს მთავრობისგან მწვანე აქვს ანთებული. ყველამ კარგად იცის, რომ იქ შეუზღუდავად ვრცელდება საკლუბო ნარკოტიკები და არამარტო, ასევე იქედან გამოსულ თრობის მდგომარეობაში მყოფ ადამიანებსაც არ იჭერენ… რაც შეეხება თვითონ კლუბს, ნამდვილად ვერ ვიტყვი რომ ნორმალური ხალხიც არ დადის… და ბოლოს, იქ ხალხი საკუთარი შინაგანი მოთხოვნილებების დასაკმაყოფილებლად მიდის. ვის მუსიკა და ცეკვა უნდა, ვის ნარკოტიკი და ვის კიდევ სექსუალური თავგადასავალი. ასე რომ, ყველას ერთ ქვაბში ნამდვილად ვერ მოვხარშავ… დიდი აჟიოტაჟია ატეხილი კლუბ "ბასიანის" მისამართით. სიმართლე გითხრათ, მე მხოლოდ ორჯერ ვარ ნამყოფი ამ კლუბში და გავრცელებული ხმები ნარკოტიკების მოხმარებასა და გარყვნილებაზე სრულ სიმართლეს შეესაბამება".

– ისე ამათ თავი როგორ გავუყადროთ?!. "სხვა მწვავე მათი საწინააღმდეგო პოსტებიც უამრავია, მაგრამ "გული ამიჩუყა" კლუბ "ბასიანის" წარმომადგენლის ნაჯა ორაშვილის განცხადებამ, რომელიც როგორც ირკვევა "ერთ-ერთი შეტევის" შემდეგ "გამოაცხო" პოსტის სახით – "როდესაც ქვეყანამ უმნიშვნელოვანეს წინსვლას – ვიზალიბერალიზაციას მიაღწია, ამ დროს რეგრესული ძალების მსგავსი პროვოკაციული და ფორსირებული თავდასხმა, არამხოლოდ საკლუბო სფეროს აყენებს ზიანს, არამედ საფრთხეს უქმნის ქვეყნის მოპოვებულ წარმატებას და ზოგადად სვლას ევროპული ღირებულებებისკენ". აღნიშნულ განცხადება კლუბის დამფუძნებლებ-მფლობელების აღიარებითი ჩვენებაა და არც დიდ ანალიზს საჭიროებს. ცხადია, "დაბოლილებს"და "დაშტერებულებს" წინ ნაჯა თუ არ წაგვიძღვა, ისე ევროკავშირში ვინ მიგვიღებს?! სხვა თემაა რატომ ან ვინ მონათლა "ბასიანად" მიწისქვეშ ბნელი კლუბი, ალბათ იმან ვინც დღემდე ვერ მოინელა ბასიანში ქართველების ბრწყინვალე გამარჯვება და დღეს მათი დამარცხება განადგურებით (თან ქართველების დახმარებით) ხალისობს!

ქეთევან ზარნაძე

მეტის ნახვა
29-01-2018, 21:06


გვესაუბრება ადვოკატი გრიგოლ გაგნიძე

– ბატონო გრიგოლ, თქვენი აზრით, რატომ ხდება ამდენი დანაშაული, რომელიც მჭრელი იარაღით, დანით არის ჩადენილი?

– ბოლო პერიოდში სისხლის სამართლის ბევრი დანაშაული მოხდა, რომლებიც პირდაპირ უკავშირდება ცივ იარაღს. ამას თავისი გამამართლებელი თუ პირუკუ მიზეზები აქვს. დავიწყოთ იმ გარემოებით, რომ ქვეყანაში ჯერ კიდევ არის სოციალური სიდუხჭირის პირობები. ამასთან, ჩართეთ, ბატონო,. ჩვენი ტელევიზიების ნებისმიერი არხი, სადაც ნახავთ ფილმებს, რომელშიც მოჭარბებული დოზით არის ძალადობის, უზნეობის თუ სხვა მსგავსი სცენები. ამას უყურებს მომავალი თაობა. ყველა მშობელს არ აქვს საშუალება, აკონტროლოს თავისი შვილის მიზნები, მისწრაფებები. გვინდა თუ არა, ძალადობის პროპაგანდას თავისი შედეგი მოაქვს. აბა, წარმოიდგინეთ, რას ისწავლის ჩვენი მომავალი თაობა, როდესაც ტელევიზიებით მუდამ ძალადობის პროპაგანდა ხდება?

– კარგი, დავუშვათ, გარკვეულწილად, დამნაშავე საზოგადოებაც არის, მაგრამ რა ვუყოთ იმ ფაქტებს, როდესაც იგივე ცივი იარაღით ჩადენილი დანაშაულის მსხვერპლი არსებობს.


– სამწუხაროა, მაგრამ მსგავსი ფაქტები ჯერ კიდევ ე.წ. კომუნისტური პერიოდიდან არსებობდა. მართალია, იმ პერიოდში და საერთოდაც, საქართველოში დანის ან მჭრელი იარაღის გამოყენება სირცხვილად ითვლებოდა. ამიტომაც იყო სტატისტიკურად მკვლელობების რაოდენობა მცირე, მხედველობაში ცივი იარაღით ჩადენილი დანაშაული მაქვს. აქედან გამომდინარე, მინდა გითხრათ, რომ კანონმდებლობის გარდა, დიდი მნიშვნელობა აქვს ოჯახის, საზოგადოების როლს ჩვენს ცხოვრებაში. თავდაპირველად ოჯახმა, მშობლებმა უნდა აღზარდონ პიროვნება.

თანამედროვე ცხოვრებაში რატომღაც პირველ პლანზე წამოვიდა იგივე ცივი იარაღით თავდაცვა. შეიძლება ყოველივე არსებული მძიმე სოციალურ-ეკონომიკურ ვითარებას დავუკავშიროთ, მაგრამ ეს გარემოების გამამართლებელი არ გახლავთ. თუმცა ნებისმიერი ადამიანი ცდილობს საკუთარი თავის დამკვიდრებას ცხოვრებაში, ზოგიერთი – ამ ფორმითაც.

– ბატონო გრიგოლ, წლების წინ ცივი იარაღის ტარებაზე გარკვეული სასჯელი არსებობდა. ახლა?

– ნაცმოძრაობის მმართველობის პერიოდში კანონმდებლობაში მრავალი ცვლილება განხორციელდა. ერთ-ერთი ცივი იარაღის შეძენა-მოხმარებას ეხებოდა. სამწუხაროდ, მას შემდეგ ბევრი არაფერი შეცვლილა, თითქმის იგივე კანონებით ვცხოვრობთ. დანის ან ნებისმიერი მჭრელი, ბასრი იარაღის შეძენა, ჩვენდა სამწუხაროდ, ნებისმიერ ჩვენგანს, თუნდაც იგივე არასრულწლოვანს, თავისუფლად შეუძლია.

– სწორედ ეგ მინდოდა მეკითხა: ნუთუ შესაძლებელია ნებისმიერი ბასრი იარაღის, რომელიც ადამიანის სიცოცხლისთვის სახიფათოა, უპრობლემოდ შეძენა?

– სამწუხაროდ, ჯერ კიდევ ასეა.

– კარგი, ბატონო გრიგოლ, მაგრამ თუ არსებობს შეზღუდვა (მხედველობაში გვაქვს კანომდებლობა) ცივი იარაღის შეძენა-ტარებაზე?

– კანონმდებლობის დეტალურ განმარტებაზე ამჯერად თავს არ შეგაწყენთ, მაგრამ გეტყვით – 19–21 წლის ახალგაზრდებს ეკრძალებათ ცივი იარაღის შეძენა-შენახვა. ამასთან, თუ პიროვნება ნასამართლევია მძიმე დანაშაულისთვის და ცივი იარაღი აღმოაჩნდება, კანონით აგებს პასუხს.
დანაშაულის აღსაკვეთად, იგივე ახალგაზრდობის მორალური შეგნების ამაღლებისთვის აუცილებელია ოჯახის, სკოლის, ინსტიტუტის გააქტიურება. გიმეორებთ, ნებისმიერ ქართულ არხზე, ძირითადად, ძალადობრივი მოქმედებების ფილმებს თუ სერიალებს გვიჩვენებენ. მოზარდი კი, მოგეხსენებათ, სათუთია – რასაც ჩასძახებ, იმას ამოგძახებს.

– კი, მაგრამ, საქართველოში განუკითხავად იყიდება ნებისმიერი ცივი იარაღი. ჩვენი კანონმდებლობით არის თუ არა განსაზღვრული, რომელი საგანი ითვლება ცივ იარაღად და რომელი ყოველდღიურ, საყოფაცხოვრებო ნივთად?

– სამწუხაროდ, მართალი ხართ, თავისუფალი ვაჭრობა ერთია, მაგრამ, მეორე მხრივ, გასათვალისწინებელია ყველა ფაქტორი. თუმცა გაგიმეორებთ, რომ თუ პიროვნებას გადაწყვეტილი აქვს დანაშაულის ჩადენა, ძნელია მისი შეჩერება. რაც შეეხება დიფერენციაციას, რომელი იარაღია ადამიანის სიცოცხლისთვის საშიში და რომელი არა, სამწუხაროდ, ამ საკითხში ჯერ კიდევ ნაცმოძრაობის დროინდელი კანონებით ვხელმძღვანელობთ.

– კი, მაგრამ უბრალო ჯაყვის, ან ბებუთის და ხანჯლის მქონე პიროვნება ერთნაირად უნდა განიხილებოდეს?


– სამწუხარო ფაქტია, მაგრამ ამის დიფერენციაცია ჩვენს კანონმდებლობაში ჯერ კიდევ გარკვეულად, ნათლად არ გვაქვს ჩამოყალიბებული. სამართალდამცავთა მოქმედების ერთ-ერთ ბარიერს სწორედ ეს გარემოებაც წარმოადგენს.

– ბატონო გრიგოლ, დავუბრუნდეთ ცივი იარაღით ვაჭრობის საკითხს. საქართველოს ნებისმიერ კუთხეში იყიდება არათუ დასაკეცი დანები, იგივე ჯაყვები, არამედ ბებუთები, ხანჯლები, რომლითაც დათვის მოკვლაც კი შეიძლება. ეს სამართლიანია?

– გეთანხმებით, სამწუხარო რეალობაა. როგორც უფლებადამცველი, ვაჭრობის, ბიზნესის შეზღუდვის წინააღმდეგი ნამდვილად არ ვარ ვარ. თუმცა გეთანხმებით და მეც იმის მომხრე ვარ, რომ იარაღი, თუნდაც ცივი, ლიცენზიის მფლობელებმა გაყიდონ. ამით თავიდან ავიცილებთ ნებისმიერ გაუგებრობას აქვე დავამატებ, რომ ნებისმიერი ცივი იარაღის გაყიდვა არასარულწლოვანებზე სასტიკად უნდა აიკრძალოს და საჯარიმო სანქციებიც უნდა დააწესოს ჩვენმა საკანონმდებლო ორგანომ.

– კიდევ ერთი – შარშან რუსთავის ერთ-ერთ სკოლაში მოსწავლეს მანდატურებმა ელექტროშოკი აღმოუჩინეს. მინდა გკითხოთ, რა სახის იარაღია ელექტროშოკი და შეიძლება თუ არა მისი ბაზრობაზე თავისუფლად გაყიდვა. მოწაფის თქმით, მან ელექტროშოკი ლილოს ბაზრობაზე თავისუფლად შეიძინა.

– საერთოდ, ელექტროშოკი სამართალდამცველთა სპეცტექნიკას განეკუთვნება. მისი საჯაროდ გაყიდვა ყოვლად დაუშვებელია. აღნიშნული იარაღი ნებისმიერი ადამიანისთვის ადვილი შესაძლებელია, სასიკვდილოც აღმოჩნდეს. ამ იარაღს ძალოვანი სტრუქტურების წარმომადგენლები უკიდურეს შემთხვევაში იყენებენ. ფაქტით სპეცსამსახურების წარმომადგენლები უნდა დაინტერესდნენ და თუ მართლაც საჯაროდ იყიდება აღნიშნული იარაღი, სათანადო ზომებიც უნდა მიიღონ.

– ბატონო გრიგოლ, მიუხედავად იმისა, რომ თქვენ უფლებადამცველი ხართ, როგორც ვხედავთ, კანონმდებლობის გამკაცრებას ემხრობით.

– ამის გარეშე ჩვენ ვერანაირ დემოკრატიულ ქვეყანას ვერ შევქმნი თ. ამასთან, გასათვალისწინებელია ჩვენი წარსული. როგორც ვთქვით, წლების წინ დანის, ხანჯლის უმიზეზოდ გამოყენება მკრეხელობად ითვლებოდა. ვის ვის და, თქვენ მაინც უნდა გახსოვდეთ, რომ ხევსურეთში `კეჭნაობისას~ თუ ზომაზე მეტ ჭრილობას მიაყენებდა მოპაექრე, ჭრილობაში რამდენი ხორბლის მარცვალიც ჩაეტეოდა, იმდენ მსხვილფეხა საქონელს იხდიდა დამნაშავე. აქედან გამომდინარე, ახლაც გასამკაცრებელია კანონმდებლობა. ყოველივე ეს სულაც არ გახლავთ ვინმეს უფლების შეზღუდვა, პირიქით, ამით ჩვენ სახელმწიფოებრიობას გავამყარებთ.

გია ბურდული

მეტის ნახვა
29-01-2018, 19:38


„საერთო გაზეთს“ უსამართლო მსხვერპლთა დაცვის სახალხო კომიტეტის ხელმძღვანელი, სახალხო ტრიბუნების პრეზიდენტი  მამისა ჯაფარაშვილი ესაუბრა:

–  ჩვენს  წინა  ინტერვიუში გითხარით,  რომ  ჩვენი  ორგანიზაცია  შეუერთდა  საზოგადოებრივპოლიტიკური  მოძრაობა „ეროვნული ღირსების დარბაზს“ შეუერთდა, სადაც უსამართლობის  მსხვერპლთა  კომიტეტს ვხელმძღვანელობ.

მიმაჩნია, რომ სწორედ  „ეროვნული  ღირსების დარბაზია“  ძალა,  რომელსაც ქართული  საზოგადოება  დიდი
ხანია ელის. რამდენიმე დღის წინ დაფუძნდა და რეგისტრაცია გაიარა „უსამართლობის მსხვერპლთა
ინტერესების დაცვის სახალხო  ფონდმა“,  რომლის  მთავარი მიზანი  უსამართლო  რეჟიმების მსხვერპლთა
ინტერესების დაცვაა. მიგვაჩნია, რომ მოსახლეობის ნაწილმა,  რომელიც  თავს  უსამართლო  რეჟიმის  
მსხვერპლად მიიჩნევს, იდეურად, მატერიალუ- რად და ორგანიზაციულად უნდა მიიღოს  მონაწილეობა  საკუთარი  პრობლემების  მოგვარებაში.

„ეროვნული  ღირსების  დარბაზის“ გადაწყვეტილებით, შეიქმნა წარმომადგენლობები  აჭარაში, სამეგრელოში,
გურიაში და იმერეთში, რომლის შემადგენლობა აღნიშნულ რეგიონებში არსებულ საგვარეულო კავშირებს ეყრდნობა. ამ ადამიანებს სურვილი აქვთ აქტიური მონაწილეობა მიიღონ უსამართლობის  წინააღმდეგ ბრძოლაში.  ჩვენ  პირდაპირ  ვამ- ბობთ, რომ საგვარეულო მოძრაობა არის სამოქალაქო საზოგადოების  განვითარების  ყველაზე ეფექტური ფორმა. სახელმწიფო გვარებისგან  შედგება,  ამიტომ ნებისმიერ გვარში მოიძებნებიან დაზარალებული  ადამიანები  და ვერც ერთი გვარი თავს ვერ დაიცავს, თუ საქართველომ განვითარების კურსი არ შეცვალა. ჩვენ ვაპირებთ საგვარეულო კავშირების ყრილობასთან ერთად, დიდი ეროვნული ყრილობის ჩატარებას, იმისთვის,  რომ  ხელისუფლებას ქვეყანაში არსებული, რეალური მდგომარეობა დავანახოთ.

– იქნებ დაგვიკონკრეტოთ, რომელი კატეგორიის ადამიანებს მიიჩნევთ უსა- მართლო რეჟიმების მსხვერპლად  და როგორ  აპირებთ მათი  უფლებების დაცვას?


– საქართველოში  მოსახლეობის 80–90%  უსამართლო  რეჟიმების მსხვერპლია.  ესენი არიან  მეანაბრეები,  იპოთეკარები, პოლიტპატიმრები, იძულებით  გადაადგილებული ემიგრანტები, სოციალურად დაუცველები და დაუძლურებულები, უმუშევრები, უსამართლო კანონებით და საბანკო და სამევახშეო სისტემით დაზარალებულები, პენსიონერები,  ვეტერანები  და  ა.შ. დღეს თითქმის აღარავის ახსოვს მეანაბრეები, რომლებსაც საბჭოთა  კავშირის  დროს,  შემნახველ სალაროებში  შეტანილი  დანაზოგი  სახელმწიფომ  წაართვა. მე  ამას  საუკუნის  აფიორა  დავარქვი.

წვიმასა და ქარში ქუჩაში მჯდარი  ბებიები  მწვანილს რომ ყიდიან, სწორედ ის მეანაბრეები არიან,
რომლებსაც სიბერისთვის გადანახული კაპიკები წაართვეს, პურის ფულის საშოვნელად ქუჩაში გამოსვლა
აიძულეს და იქაც არ  აჩერებენ.  სწორედ  ხალხისთვის  წართმეული  ფულით  გაგვიხსნეს ხაზარაძეებმა და
სხვებმა კომერციული ბანკები და ფულის შეტანა რომ დაგვაგვიანდეს, პროცენტებით სულს ამოგვხდიან. მეანაბრეების ფულის დაბრუნება კი წლები გადის და არავის ახსოვს, მიუხედავად იმისა, რომ ეს ფული
სახელმწიფოს შიდა ვალად აქვს აღიარებული.

– სამწუხაროდ, საბჭოთა პერიოდის მეანაბრეთა რაოდენობა მცირდება. დარჩენილებს კი საკუთარი ფულის
დაბრუნების იმედი დიდი ხანია, გადაეწურათ..


–  დიახ,  საქართველოს  მოსახლეობის  რაოდენობა  (მათ შორის  მეანაბრეები)  ყოველწლიურად  
მცირდება.  მოგეხსენებათ,  გაეროს  მონაცემებით, 2050  წლისთვის  მოსალოდნელია საქართველოს
მოსახლეობის  მილიონ  170 000  ადამიანით შემცირება და რაღაც თუ არ ვი- ღონეთ,  დემოგრაფიული კატას
ტროფა გვემუქრება. ხელისუფლება  დღემდე  ყიდის  საბჭოთა პერიოდიდან დარჩენილ ფაბრიკა-ქარხნებს,
მაგრამ მეანაბრეე- ბის  ვალის  გასტუმრება  არავის გახსენებია.  სამწუხაროდ,  ჩვენ იმ  სახელმწიფოს  
სამართალ- მემკვიდრეები ვართ, რომელმაც საკუთარ მოქალაქეს, რომელსაც ლარის  ქურდობისთვის  იჭერს, მთელი  ცხოვრების  დანაზოგი წაართვა  და  ამისთვის  არავინ დასჯილა. ეს არის შევარდნაძის ხელისუფლების მიერ დაწყებული მიზანმიმართული პროგრამა, რომელმაც  ხალხისთვის  წართმეული ფულით ხალხის მძარცველი ბანკები შექმნა. აი, ამიტომ გვყავს  700 000  ემიგრანტი  და ამიტომ  იზრდება  მათი  რაოდენობა ყოველწლიურად.

საბანკო სისტემამ საქართველო, როგორც სახელმწიფო ფაქტობრივად დაშალა.  დაანგრია  ოჯახები,  და
აავადა  ხალხი..  ქვეყანაში  არც ერთი სახელმწიფო ბანკი არ არსებობს,  რადგან  ხელისუფლება
მოსახლეობასთან  ვალშია  და ამ  ვალის  დაბრუნება  არ  სურს. უცხოეთის მაგალითების მოყვანა რომ უყვართ, 2008 წელს ისლან- დიაში  განვითარებულ  მოვლენებზე რატომ არავინ საუბრობს?

– ისლანდიის „ჩუმი რევოლუცია“  იმდენად  „ჩუმი“  აღმოჩნდა, რომ მსოფლიო მედიის ყურადღება ვერ
მიიპყრო.
.

– უბრალოდ, არ ახმოვანებენ, რომ  მსოფლიოში  პრეცენდენტი არ გაჩნდეს. დიახ, 2008 წელს ისლანდიაში  
მოხდა  მშვიდობიანი რევოლუცია, რომლის დროსაც, ხალხმა მთავრობა გადააყენა და ბანკირებიც უკან მიაყოლა.
ქვეყნის სამი მთავარი ბანკის ნაციონალიზაციის შემდეგ, ისლანდიამ უარი  თქვა  საერთაშორისო  სავალუტო ფონდთან და ევროპის ბანკთან ურთიერთობაზე, იმიტომ, რომ  სწორედ  ამან  მოსპო  ქვეყნის  ეკონომიკა.  თუ  ხელისუფ- ლებას მაინცდამაინც უცხოეთის მაგალითები  უნდა,  
ისლანდიის მაგალითზე  გვესაუბროს.  რეჟიმის  მსხვერპლთა  თემას  დავუბრუნდები  და  გეტყვით,  რომ  
საქართველოში  პატიმრების  90% პოლიტპატიმრის სტატუსი უნდა ჰქონდეს, იმიტომ, რომ სწორედ ხელისუფლების პოლიტიკის წყალობით არის პატიმარი. მშიერი კაცი  პურს  რომ  მოიპარავს  და სამწლიან ციხეს მიუსჯი, უნდა გახსოვდეს, რომ მშიერი შენი პოლიტიკის გამოა.

–  თუმცა, ყველა მშიერი არ იპარავს.. ხომ ასეა?


–  ღმერთმა დამიფაროს ქურ- დობა გავამართლო, მაგრამ ფაქტია, რომ ადამიანები ხელისუფლების  არასწორი
 პოლიტიკის გამო შიმშილობენ. იმ ევროპაში, ასე რომ მოწონთ, უმუშევარ ადამიანს უმუშევრობის კომპენსაცია ეძლევა და არაფრის მოპარვა არ უწევს. ჩვენთან ერი დამშეულია.. უსახლკაროები,  სოციალურად
დაუცველები, ემიგრანტები, რომლებსაც სამშობლოდან იძულებით გადაადგილებულს ვეძახი, ქვეყნის  
პოლიტიკის  გამო  დაზარა- ლებულები არიან.

– როგორც ვიცი, 21 იანვარს კასპში გამართულ აქციას შეუერთდით, სადაც „ჰაიდელბერგცემენტის“ ქარხანის
მიერ ჩინელთა დასაქმება გააპროტესტეს.


– მინდა სწორად გაიგონ. ჩვენ ჩინელებს კი არა, სახელმწიფოს მიერ  გატარებულ  პოლიტიკას ვებრძვით.  როცა  კასპის  მოსახლეობას  დასაქმების  პრობლემა აქვს და სამსახურის საძებნელად სხვა ქვეყანაში მიდის,
ჩინეთიდან მუშების მასიურად ჩამოყვანა და კასპში დასაქმება დაუშვებელია.

ახლა  ჩინური  კომპანია  კასპში ახალი  ცემენტის  ქარხანას  აშენებს, რომელსაც დღეს დასაქმებული
მუშების 20%-იც არ ჭირდება.  თანაც  ახალ  ქარხანაში 80% ჩინელი იმუშავებს. სწორედ ამას აპროტესტებს
კასპის მოსახლეობა და ჩვენ მათ სამართლიან პროტესტს ვუერთდებით. კასპელების ნახევარზე მეტი უცხოეთშია სამუშაოდ გადახვეწილი და მათ ქალაქში სამუშაოდ ჩინელები ჩამოჰყავთ. გაერომ გადაშენების გზაზე  მდგარი  ქვეყნების  ხუთეულში  შეგვიყვანა  და  ამ  დროს ქვეყანაში  ისეთი  ხალხი  შემოგვყავს  
ლამის  სინათლის  სისწრაფით  რომ  მრავლდება.  როცა ადგილობრივ მოსახლეობას მოწამლული  და  დაბინძურებული ჰაერის გარდა, სარგებელი არაფერი  აქვს,  ამას  ინვესტიცია  კი არა, კოლონიად ქცევა ქვია. იც- ით, რომ ცემენტის მტვრის გამო, ყველაზე მეტი სიმსივნით დაავადებული ადამიანი კასპში ცხოვრობს და ამ ადამიანებს მკურნალობის  საშუალებაც  არა  აქვთ? დაავადებული ადამიანი რომ წამალს ვერ ყიდულობს, მსხვერპლი არაა? ჯანდაცვის სისტემაში რომ ფარმაკომაფია ყვავის, ეს კიდევ ცალკე თემაა..

მრავალი წელია, რაც ფარმა- კოლოგიური მაფია, სადაზღვევო კომპანიები  და  საავადმყოფოები  ავადმყოფებს
ძარცვავენ  და დღესაც  არაფერი  შეცვლილა. ამიტომ  ვამბობ,  რომ  გარე  მოვაჭრით  დაწყებული,  
ავადმყოფით  დამთავრებული,  ამ  ქვეყანაში  ყველა  დაზარალებულია. ადამიანი თუ ლიბერალურად არ
აზროვნებს და სისტემის მონაწილე არაა, როგორი განათლებაც არ უნდა ჰქონდეს, უმუშევრობისთვის
განწირულია. ახლა ბევრს საუბრობენ ოჯახში ძალადობაზე, რომელიც  ასევე,  სახელმწიფო პოლიტიკის შედეგია.
არსებული    რეალობის    შესაცვლელად,  „ეროვნული  ღირსების დარბაზს“ აქვს არსებული პრობლემების  
მოგვარების  გზები,  სამოქმედო  გეგმა,  ეკონომიკური  და  იდეოლოგიური  პროგრამები.  და  ბოლოს,  
„ეროვნული    ღირსების    დარბაზი“    საზოგადოების   აქტიურ   ნაწილს მოუწოდებს,  რომ  
მობრძანდნენ ჩვენთან და თავისი ახალი იდეებით მონაწილეობა მიიღონ ჩვენი მიზნებისა  და  ამოცანების  
განხორციელების  საქმეში.  ერთად გადავარჩინოთ  საქართველო!

ნელი თორდია




მეტის ნახვა
26-01-2018, 18:16


ნარკოპოლიტიკის გარშემო გაჩაღებული ვნებათაღელვის ფონზე, 8 იანვარს, შინაგან საქმეთა მინისტრის მოადგილემ, ნინო ჯავახაძემ ბრიფინგი გამართა. მინისტრის მოადგილემ აღნიშნა, რომ ნარკოპოლიტიკა კომპლექსურ მიდგომას და დროულ მოწესრიგებას საჭიროებს, რადგან მდგომარეობა მძიმეა და პრობლემის მოგვარების დროში გახანგრძლივება რეალობას კიდევ უფრო გაამწვავებს.

ნარკოპოლიტიკის თემაზე მომუშავე სპეციალისტების ნაწილს მიაჩნია, რომ პრობლემის მოგვარება მხოლოდ ნარკოპოლიტიკის ლიბერალიზაციით არის შესაძლებელი. „საერთო გაზეთს“ ფსიქორეაბილიტაციის ცენტრის ფსიქოლოგი მარინა ჭავჭანიძე ესაუბრა:

– დავიწყებ იმით, რომ საქართველოში ადამიანთა უმეტესობა ერთმანეთისგან ვერ არჩევს დეკრიმინალიზაციას, ლიბერალიზაციას და დეპენალიზაციას, ამიტომ განვმარტავ, დეპენალიზაცია ნიშნავს, რომ ნარკოტიკის მოხმარებისთვის ციხეში არ ჩაგსვამენ, მაგრამ შეიძლება სისხლის სამართლის კოდექსით რაღაც ჯარიმა ან სასჯელი დაგაკისრონ. დეკრიმინალიზაციის დროს, სისხლის სამართალთან საქმე არ გვაქვს, მაგრამ, შეიძლება ადმინისტრაციული ჯარიმა ან სხვა დამსჯელი ღონისძიებები განხორციელდეს. ლეგალიზაცია ნიშნავს, რომ ნარკოტიკები სუპერმარკეტებში გაიყიდება, როგორც სიგარეტი ან ალკოჰოლი.

– საზოგადოების ნაწილი დარწმუნებულია, რომ დეკრიმინალიზაცია ნარკომომხმარებელთა რიცხვის გაზრდას გამოიწვევს. რა გარანტია გვაქვს, რომ ასე არ მოხდება?


– გარანტიებს მარტო ღმერთი იძლევა, მაგრამ იმ ქვეყნების გამოცდილებამ, სადაც ლიბერალური ნარკოპოლიტიკა დაინერგა, გვაჩვენებს, რომ ხანგრძლივი პერსპექტივისას და ჭკვიანურად დაგეგმილი ღონისძიებებისას, ჩვენ ნარკოტიკების მოხმარების შემცირებას ვიღებთ. გაერომ 1998-დან 2008 წლამდე, 10 წლიანი პროექტი განახორციელა – პროექტის მიზანი იყო ნარკოტიკული ნივთიერებების მოხმარების მკვეთრი შეცირება, მაგრამ შედეგი საწინააღმდეგო მივიღეთ. ამდენად გამოიტანეს დასკვნა, რომ ნარკოტიკების მომხმარების შემცირება დასჯისა და აკრძალვის მეთოდით შეუძლებელია. აღარაფერს ვიტყვი მომხმარებლის ციხეში ჩასმაზე, რაც საერთოდ მარაზმია. ბოლოს და ბოლოს, ნარკოტიკების მომხმარებელი ან ავადმყოფად უნდა ვაღიაროთ ან კრიმინალად.

– თუ ავადმყოფებად უნდა ვაღიაროთ, მაშინ ნარკოტიკის გაყიდვა კრიმინალი რატომაა? ავადმყოფს წამალი ლეგალური გზებით უნდა მივაწოდოთ, ასე არ არის?

– მეთადონის პროგრამები და ჩანაცვლებითი თერაპია იმისთვის არსებობს, რომ ნარკომანს წამალი ლეგალურად მივაწოდოთ. წამალს ვაწვდით, როცა ექიმთან მიდიან, მაგრამ უბედურება ისაა, რომ არ მიდიან საზოგადოებაში არსებული სტიგმის გამო. მოგეხსენებათ, ზოგიერთი დამქირავებლისთვის მეთადონის პროგრამაში ჩართულობა შეიძლება ადამიანის სამსახურიდან გაშვების მიზეზი გახდეს. ზუსტად იმიტომ, რომ ნარკომომხმარებელზე ასეთი ძლიერი სტიგმა არსებობს, ადამიანები ამ დამოკიდებულებას მალავენ. თუ 55 000 ნარკომომხმარებელი გვყავს და აქედან 5000-მდე მეტადონის ჩანაცვლებაშია, დანარჩენები სად არიან? ეს ხალხი დაფარულია მკურნალობისა და სერვისებისთვის, იმიტომ, რომ არ გენდობა. დეკრიმინალიზაციის იდეაც ისაა, რომ მაქსიმალურად გამოავლინოს ხალხი, რომელიც თავს იკავებს დახმარების თხოვნისგან. მეორეს მხრივ არალეგალური სიტუაციით სარგებლობს ნარკომაფია – ერთის მხრივ დაინტერესებულია ამ ნივთიერებების გაყიდვით და მეორეს მხრივ მომხმარებლების მოზიდვით. ასე რომ დეკრიმინალიზაცია ნარკომაფიასთან ბრძოლაა.

– ჩანაცვლების პროგრამები მარიხუანისთვისაც არსებობს?


– ჩანაცვლების თერაპია მხოლოდ ოპიოიდებს ეხება. რაც შეეხება ჰალუცინოგენებს, რომლებსაც მარიხუანაც მიეკუთვნება, მათ ჩანაცვლება არ ჭირდებათ, იმიტომ, რომ აბსტინენცია ანუ „ლომკა“ ნაკლებ გამოხატული აქვთ. გასაგებია, რომ მარიხუანას მწეველები სოციალურად საშიშები არ არიან, კარგ გუნებაზე არიან და დედას არ იგინებიან, მაგრამ პირველ ორ მოწევას ძალიან დიდი რისკები ახლავს. საზოგადოების რაღაც ნაწილი მოითხოვს „ვითომ დეკრიმინალიზაციას“ და რეალურად, ლეგალიზაციას და უნდათ, რომ სადაც უნდათ, იქ იყიდონ და გაყიდონ, რაც არასწორია, რადგან ამით ძალიან ბევრ ფსიქოზს მივიღებთ. მეორე მხრივ, შეიძლება ამან ცოტათი მაინც დაგვიცვას დიზაინერული ნარკოტიკების, ე.წ. ბიო-ების შემოტევისგან, რომლებსაც სადღაც ჩინეთში, კუსტარულად ამზადებენ. ბიოსგან გამოწვეული ფსიქოზები ბევრად უფრო მეტია და შესაძლოა, ლეტალური შედეგიც ჰქონდეს. მაშასადამე, უფრო სახიფათოა. ახლა, მითხარით, თუ ავკრძალავთ, აღარ შემოვა? რა თქმა უნდა, შემოვა. მეტსაც გეტყვით, აქვე, საქართველოში, გაჩნდება ლაბორატორიები, რომლებიც ამ ბიოებს დაამზადებენ. ჩვენ უნდა ვცადოთ, რომ ორ ცუდს შორის ნაკლებ ცუდი ავირჩიოთ. რასაკვირველია, მარიხუანის მოწევაზე ადამიანი ციხეში არ უნდა წავიდეს, მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს, რომ მარიხუანას სახალხოდ მოწევისთვის ტაში დავუკრათ და „ოსანა“ ვუმღეროთ. იმის ნაცვლად, რომ მარიხუანას დადებითი და უარყოფითი მხარეები განიხილოს, საზოგადოებისა და მედიის ის ნაწილი, რომელიც ამას მხარს უჭერს, ფაქტობრივად, „ოსანას“ უმღერის. საზოგადოების მეორე ნაწილი კი ნარკომანების „ჩაქოლვას“ ითხოვს. და ბავშვი რომ „გასინჯავს“, უკვე ჩამოყალიბებული ნარკომანი ჰგონია. სინამდვილეში, ვერც ერთი და ვერც მეორე ნაწილი ვერ აცნობიერებს მარიხუანისგან მომდინარე საფრთხეებს. მე მინახავს მარიხუანის ისეთი ფსიქოზები, რომ დღემდე, როგორც შიზოფრენიას, ისე მკურნალობენ. როგორ შეიძლება, რომ ადამიანი ასეთი რისკის შესახებ არ გააფრთხილო? მით უფრო, რომ მარიხუანა ლამის ასფალტზეც კი იზრდება, მაგრამ ზოგადად, სხვადასხვა ნიადაგზე სხვადასხვანაირი მოდის.

– პირიქითაც ხომ ხდება მარიხუანადან მძიმე ნარკოტიკზე გადასვლა?


– როგორ არ ხდება.. ეს არის ე.წ. ექსპერიმენტული მოხმარება, ანუ ადამიანს აინტერესებს და სინჯავს. თუ მოეწონა, აგრძელებს და რაღაც მომენტში, როცა აღარ აკმაყოფილებს, გადადის უფრო რთულზე. ეს პროცენტი საქართველოში ნამდვილად არავის შეუსწავლია, მაგრამ ის, რომ მსუბუქიდან მძიმე ნარკოტიკზე გადადის, ადამიანის პიროვნულ და ფსიქოლოგიურ პრობლემებზე მეტყველებს – იმიტომ, რომ არ ვასწავლეთ როგორ უნდა გადალახოს თავისი პრობლემები. მარიხუანისგან განსხვავებით, მძიმე ნარკოტიკების მომხმარებლებს სერიოზული სამედიცინო და ფსიქოლოგიური დახმარება ჭირდება. ეს ყველაფერი ფული ღირს, ამიტომ ვიღაცას ფულის ხარჯვას ამის შემოტანა, გასაღება და ფულის შოვნა ურჩევნია. არგენტინაში საერთოდ, ლეგალიზაცია დაუშვეს და ყველა ადამიანს შეუძლია პირადი მოხმარებისთვის, 5 ძირი მარიხუანა მოიყვანოს. თუ მეტის მოყვანა უნდა, სახელმწიფო აღრიცხვაზე აიყვანს და ზედმეტ რაოდენობას თვითონ გაყიდის. იცით, ეს რატომ გააკეთეს? – ეს იცავს სახელმწიფოს საზღვარზე ყველანაირი მარიხუანას ძირზე დამზადებული ნარკოტიკის შემოტანისგან და არსებული ნარკოტიკის ხარისხიც გაკონტროლდება.

– ცუდსა და უარესს შორის არჩევანის გაკეთებას, იქნებ, ჯობდეს, რომ შესაბამისმა სტრუქტურებმა საზღვრები უფრო ეფექტურად აკონტროლონ? თქვენი აზრით, ვის ინტერესებში შედის ნარკოტიკების ქვეყანაში შემოდინება?

– როცა სახელმწიფოს აქვს იმის უფლება და უნარი, რომ საზღვრები აკონტროლოს და ნარკოტიკების შემოტანა აღკვეთოს და მაინც შემოდის, ეს მხოლოდ იმას ნიშნავს, რომ სახელმწიფოში ნარკომაფია არსებობს. წარმოდგენა არა მაქვს, ვინ არის ამაში ჩართული, მაგრამ მაფია ხელისუფლებაში მყოფი მფარველის გარეშე არ არსებობს. დეკრიმინალიზაციის ჩატარებით, მაფიას ხელიდან გამოვაცლით უზარმაზარ შემოსავალს და ძალიან დიდ ეკონომიკურ ზარალს მივაყენებთ, მაგრამ ამაზე არც ერთი მაფიოზური სტრუქტურა არ დათანახმდება. ჯერ კიდევ 60-იან წლებში, ამერიკის სენატში განიხილავდნენ, – მოდი, მივცეთ ნარკომომხმარებლებს საშუალება, რომ ნარკოტიკები იყიდონო. ადგა ერთი სენატორი და თქვა, ამის უფლებას მაფია არ მოგვცემსო და მორჩა! ზუსტად ასეა ჩვენთან. რა ბრტყელ-ბრტყელი და ჭკვიანური სიტყვებიც არ უნდა ვთქვათ, რომ ჩვენ მომავალ თაობებს და ერს ვიცავთ, ფაქტია, რომ ნარკოტიკებთან და მაფიასთან ომი წაგებულია!

ერთადერთი, რაც ახლა შეგვიძლია გავაკეთოთ, დეკრიმინალიზაციაა. ავკრძალოთ ნარკოტიკის მოხმარება საბავშვო ბაღების თუ სკოლების ახლოს და ამაზე ჯარიმა დავაწესოთ. ვიფიქროთ იმაზე, როგორი პრევენციული ღონისძიებები ჩავატაროთ სკოლებში, რადგან უკანასკნელი 20 წლის განმავლობაში, საგანმანათლებლო სისტემა ნარკოტიკების თემის განსახილვისთვის დახურულია. ბავშვი სრულიად მოუმზადებელი შედის ცხოვრებაში და არ იცის, რისგან და როგორ უნდა დაიცვას თავი.

ბავშვი ნარკოტიკებისკენ მიდის, როდესაც სხვა ინტერესები არ აქვს. როდესაც მშობლები და მასწავლებლები არ აწვდიან საკმარის ინფორმაციას, მას უყალიბდება არაცნობიერი დეპრესიული განცდა, რომელსაც ნებისმიერი ნარკოტიკი ხსნის. თუ ხედავთ, საგანმანათლებლო პროგრამებიც კი გაქრა ჩვენი ტელევიზიებიდან და სკოლაში პროგრამები ისე შეამცირეს, რომ 4 წლიწადში სრულიად საკმარისია იმ მოცულობის სწავლება. ადამიანის ტვინი ამას ვერ უძლებს ახალი ინფორმაციის ნაკლებობას (არ მითხრათ, რომ ჩვენი მედია, ნიუსები, ან მობილურები ამ ინფორმაციულ ვაკუუმს ავსებენ) და სიამოვნების ძებნას იწყებს. სად იპოვის ამ სიამოვნებას სექსში, ალკოჰოლში, ნარკოტიკებში თუ მუსიკაში არ ვიცი, მაგრამ როცა ადამიანს მომავლის რწმენა არა აქვს და არ იცის რისთვის არსებობს, სასოწარკვეთულებამდე ერთი ნაბიჯია.. ახლა ძალიან მოდაშია და მთელ მსოფლიოში მოდებულია ანტიდეპრესანტები, თითქოს ეს დეპრესიას მოხსნის, არადა, ანტიდეპრესანტების უმეტესობა ასევე დამოკიდებულებას იწვევს. არა მარტო ბავშვები..

ასეთ მძიმე ვითარებაში მარტო დეკრიმინალიზაცია არაფერს მოგვცემს, თუ რეაბილიტაციური და პრევენციული ღონისძიებები არ დავნერგეთ და სამართლიანი კანონმდებლობა არ შევიმუშავეთ. როგორ, ვიღაცას რომ მეგობართან ორი „მასტირკა“ პლანი მიაქვს, ისიც გადამყიდველად ითვლება და 70 000 აბი სუბუტექსი რომ შემოაქვს ისიც?! და როგორც წესი, ეს უკანასკნელი უფრო მალე გამოდის ციხიდან საერთოდ. კანონი, რომელიც სამართლიანი არაა, არასდროს არ მუშაობს. რასაკვირველია, გადამყიდველების მიმართ კანონი უნდა გამკაცრდეს, მაგრამ უნდა გავარჩიოთ, ვინ ყიდის, რას და რამდენს. ეს დოზები არის გასასწორებელი. იმ პირობებში, როდესაც ადამიანის ტვინი უინტერესო და ინფორმაციულად დაცლილ ცხოვრებაში სიამოვნებას ეძებს, არ შეუძლია გადალახოს ლტოლვა და იძულებულია, ნებისმიერი გზით მოიპოვოს ის, რაც უნდა. ამ კომპულსიებს ბრძანებით და აკრძალვით ვერ გადავლახავთ. ამისთვის არსებობს ფსიქოთერაპია და ფსიქიატრია, რომელიც ლტოლვას ამცირებს. ლტოლვის შემცირება რომ ჩვენი ან რომელიმე პოლიტიკოსის ნებით იყოს შესაძლებელი, მსოფლიოში ნარკოტიკები არ იარსებებდა. ასე, რომ უნდა ჩავატაროთ დეკრიმინალიზაცია ნაბიჯ-ნაბიჯ და კიდევ უფრო შევამსუბუქოთ ის სასჯელები, რომლებიც არსებობს. დეკრიმინალიზაციის პაკეტში, რომელიც პორტუგალიაში 2001 წელს განხორციელდა, ყველაფერი ერთდროულად ჩატარდა და იქაც იყვნენ მოწინააღმდეგეები, მაგრამ ფაქტია, რომ პორტუგალიაში ჩატარებულმა ნარკოპოლიტიკის რეფორმამა გაამართლა. თუ კიდევ გადავდებთ 3–4 წლით ამ რეფორმებს, მერე შემდეგი მთავრობა და შემდეგი „ურა“ საზოგადოება გვეყოლება თავიდან „გასაზრდელი“. დღეს ისევ ისეთი სიტუაციაა საზოგადოებაში, რომ “ ნულოვანი ტოლერანტობის“ ხანა მახსენდება.

მცოდნე ხალხს არავინ უსმენს, რადგან ყველა „ მეზობელმა“ უკეთ იცის, რა უნდა ქნას მთავრობამ და თავი ექსპერტი ჰგონია.
დეკრიმინალიზაცია ნარკომაფიასთან ბრძოლის იარაღია, ხოლო ყველა, ვინც დეკრიმინალიზაციის წინააჭმდეგია, ნებსით თუ უნებურად ნარკომაფიის წისქვილზე ასხამს წყალს.

რამდენიმე დღის წინ, ნარკოპოლიტიკის გარშემო მიმდინარე პროცესებში საქართველოს საპატრიარქო ჩაერთო. 12 იანვარს მეცნიერებათა აკადემიაში გაიმართა დიდი განხილვა, რომელზეც საპატიარქოს წარმომადგენლებმა ნარკოპოლიტიკის ლიბერალიზაციის შესახებ მომზადებული კანონპროექტის განხილვის შეჩერება ითხოვეს. საპატრიარქოს აზრით, მსგავსი რეფორმა ნარკოდამოკიდებულების მიმართ სასჯელის შემსუბუქებასა და ნარკოტიკების გამავრცელებლის მიმართ სასჯელის გამკაცრებას უნდა ითვალისწინებდეს, თუმცა საპარლამენტო განხილვები არ უნდა დაიწყოს, სანამ უმთავრეს საკითხებზე შეთანხმება არ მოხდება.
კანონპროექტის განხილვის შეჩერებას ითხოვს ფსიქიკური ჯანმრთელობისა და ნარკომანიის პრევენციის ცენტრის სამეცნიერო საბჭოს ხელმძღვანელი გელა ლეჟავაც. მისი თქმით, დეკრიმინალიზაციას თავისი წესები აქვს- ჯერ უნდა მოგვარდეს სამედიცინო და სოციალური საკითხები და დეკრიმინალიზაციაზე მხოლოდ ამის შემდეგ შეიძლება საუბარი. მოხდება თუ არა ნარკოპოლიტიკის თემაზე დიდი ეროვნული თანმობის მიღწევა, დრო გვაჩვენებს.

ნელი თორდია

მეტის ნახვა
24-01-2018, 19:41


შემიწყალეთ. ბატონო პრეზიდენტო!

წლებია გწერთ და გეკითხებით, გედავებით გთხოვთ და, შემიწყალეთ ერთხელ მაინც, შემიწყალეთ და პასუხი გამეცით დაგროვილ კითხვებზე.
რასა იქმნთ, ბატონო პრეზიდენტო, პირის დაბანაზე გადასულხართ, როგორც ვხედავთ. ხელმა ხელი დაბანა, გადმობანა და მერე ხელმა ხელი პირისახის დრო დამდგარა.

წინა კვირას ერთ გაზეთში ინტერვიუ დაიბეჭდა — ისევ ბრალს გდებენ, არ ახალია, მესმის, არც გაგიკვირდებოდათ, ალბათ. მე ერთი რამ გამიკვირდა მხოლოდ — გიწოდეს მშიშარა, ბატონო პრეზიდენტო.
დაწერეს ხსენებულ ინტერვიუში როგორც, მეტადონის პროგრამაში გყოლიათ ოჯახის წევრები და მერე ამოუწერიათ საბუთებიდან — წერენ იმასაც კი, ზუსტად ვიცით სად კაიფობდა პირველი ლედიო და საბურთალოსკენ იშვერენ ხელს.
აი, თურმე რატომ არ მოგყავდათ ცოლად, ბატონო პრეზიდენტო, აი, თურმე რატომ იკავდებდით თავს — ჩვენ კიდევ რაღაც ჩვენთვის მიუწვდემელ ფილოსოფიურ კრედოში გვეგონა იყო საქმე.

შემიწყალეთ, ჩემო მითხარით და პრეზიდენტო, ანუ, ნარკომანი პირველი ლედი შემოგვატყუეთ? ნარკომანი ცოლი არც პირველია და არც ბოლო, მაგრამ ლედი? ამას ისევ ცრუ სჯობს ფილოსოფოსი. მეც არ მიკვირდა, რა ემართება ამ პირველ ცოლს (ლედი როგორღა დავუძახო, მეუხერხულება) ნიჭიერის ჟიურიში ყოფნისას, გიჟივით რომ წამოხტება ხოლმე გაუგებარად აღფრთოვანებული-თქო, იქეთ მაღალქუსლებზე შემდგარ კაცზე გადაირია, დედა, ისე რთულია მაღალ ქუსლიანი ფეხსაცმელებით სიარული, ისეთი ნიჭიერია ის, ვინც კაცია და ქალივით აცვია, რომ პირდაპირ დალიო გადავიდეს ფინალშიო.
შემიწყალეთ, ბატონო მითხარით და პრეზიდენტო, მართალია, რომ თქვენი ცოლისძმა დამამძიმებელ გარემოებებში ჯგუფურად ჩადენილი განზრახ მკვლელობის მცდელობის გამო დააკავეს ციხეში 4 წელიც და არ დაუყვია? ჯერ სააკაშვილს შეუწყალებია და გაუნახევრებია პატიმრობის ვადა, მერე თქვენ შეწყალების კომისიის გვერდის ავლით შეგიწყალებია თ. ა, სააკაშვილს რატომ უსხამდით თურმე ხელის წყალს დასაბანად, თქვენი სცოდნია ცოლისძმის ამბავი, ყოფილხართ ვალშიც, ცოლის, თუ საცოლის, თუ საყვარლის ნარკოტიკზე დამოკიდებულის ამბავიც ეცოდინებოდა უცილობლად.
შეწყალების კომისიის გარეშე, როგორ შეიწყალეთ, ჩემო ყოვლისშემძლე პრეზიდენტო, ჰა?

კაცი რომ დაგეკითხოთ, არაფერი შეგიძლიათ, კაცმა რომ გთხოვოთ, უფლებები არა გაქვთ – ცოლი მეტადონის პროგრამიდან ისე ამოწერეთ, კვალი დააფარინეთ, ცოლისძმას იარაღის ტარების და სროლის კანონიერი უფლება აქვს და ციხიდან ერთი თითის დატკაცუნებით გამოგყავთ, ნათესავებიდანაც ზოგს რა პრობლემა ჰქონდა სამართალთან და ზოგს რა — ასეთი საქმეების მოკვარახჭირება უუფლებოდ, დახმარების გარეშე — არ გამოვა, არ მოხერხდება, დასტურ ვიცი.
აბა, მხოლოდ ჩვენი დახმარება არ შეგიძლიათ, ბატონო პრეზიდენტო?
ოჯახი ქვეყანაზე მაღლა დგას, სისხლი, თუნდაც ნარკოტიკით გაჟღენთილი — ყველა სხვა მოქალაქეზე მაღლა დგას, დაღვრილი სისხლი, თქვენი ნათესავის მიერ მოქალაქის დაღვრილი სისხლი რა მოსატანია თქვენი სანათესაოს ძვირფას სისხლთან, ბატონო პრეზიდენტო, ბაგრატიონი მაინც იყოთ!
გამოიყენეთ ნაცნობობა ეგ თქვენი, ბატონო და შეგვიწყალეთ პრეზიდენტო ჩვენ, შეგვიწყალეთ უკანონობისგან, ნარკოტიკისგან შეგვიწყალეთ, ძალადობისგან და ყაჩაღებისგან დავიფარეთ, ქურდებისგან შეგვიწყალეთ, პირველი მოგვარიდეთ ლედი, ბატონო პრეზიდენტო, და თუ ისე შეგვიწყალებთ, რომ თქვენც გაგვერიდებით, მაგას რაღა სჯობს.
შემიწყალეთ, ბატონო მითხარით და პრეზიდენტო, მართლა 226 ადამიანი შეიწყალეთ? და 226 საქმეს გაეცანით?
შემიწყალთ, ბატონო და ამიხსენით პრეზიდენტო, როგორ მოხვდა შეწყალებულთა სიაში არასრულწლოვანთა და უმწეო მდგომრეობაში მყოფი პირის განზრახ მკვლელობისთვის გასამართლებული პირები, როგორ მოხვდნენ განსაკუთრებულად დიდი რაოდენობის ნარკორეალიზაციისთვის გასამართლებული პირები, როგორ მოხვდნენ სამუდამო პატიმრები ამ სიაში?

შემიწყალეთ, ბატონო მითხარით და პრეზიდენტო, როგორ მოახერხეთ, რომ 226 შეწყალებული მსჯავრდებულიდან მხოლოდ ორია არასრულწლოვანი? ა, ხომ მკვლელობისთვის თქვენ განზრახ, თაღლითობისთვის, ნარკოტიკების რეალიზაციისთვის ნასამართლევი ადამიანები შეგეწყალებინათ უნდა, არასრულწლოვნებისთვის დრო და ადგილი სად დაგრჩებოდათ.

ვიფიქრე, ქალ მსჯავრდადებულებს დაინდობდით მაინც, მხოლოდ 13 შეგიწყალებიათ, როგორ, ვერც იმათ დაიმსახურეს მკვლელების და ბარიგების გვერდით დგომა?

ოჯახი და ოჯახის მეგობრები, ოჯახი და ის ადამიანები, რომლებსაც თქვენი ოჯახის წევრებთან დანაშაულის ტიპი აერთიანებთ — აი, თურმე თქვენი კრედო, ბატონო პრეზიდენტო, აი, თურმე თქვენი პრეზიდენტობის მიზანი — მე არ კიდევ რას ვფიქრობდი, რას არ მიგაწერდით...
მახსოვს 2010 წელს ბუშმა 19 ადამიანი შეიწყალა. დედა, რა ცოტა მსჯავრდებული ყოლიათ ამერიკაში. ხოდა, ბოლო წუთს, მე 19 მსჯავრდებულის შეწყალება გადაიფიქრა, რადგან გაარკვია, მამა და რომ მსჯავრდებული პოლიტიკური პარტიების დამფინანსებელი იყო ასე ვთქვათ, კორუფციის და ჩაწყობის სუნი ეცა.

თქვენ რატომ არ გეცათ, ბატონო პრეზიდენტო, თქვენ მარტო პირველი ცოლი და კრიმინალურ-დაბოლილი სანათესაო რატომ გეცათ?
შემიწყალეთ, ბატონო და გადამარჩინეთ დაყაჩაღებისა პრეზიდენტო და მოკვლისაგან, ქურდისა და წამლისაგან, და დაშინებისაგან მოტაცებასა, მიხსენით, ბატონო პრეზიდენტო, ძალადობისგან.

ვიცი, უშიშარი ხართ, ვითარცა პრეზიდენტი, რატომ არ უშიშარი იქნებით, სამთავრობო დაცვაც გიცავთ და ბიჭებიც ძველი, ნარკომანებიც თქვენს მხარესაა და კანონიც, რეზიდენციაშიც ხართ გამოჭიმული და ყაჩაღები ბანდაც გახვევიათ, მე ვქნა რა, ბატონო პრეზიდენტო, ჩვენ ვინ შეგვიწყალებს.
ხოდა, პირის დაბანითაა პრეზიდენტი დაკავებული, სანამ პრეზიდენტია კი უშიშარია, მაგრამ პრეზიდენტი რომ აღარ იქნება, მერეც ხომ უნდა ჩამობანოს ვინმემ ხელ-პირი, ხომ მერე შეიწყალონ უნდა, ვითარცა თავად შეიწყალა? ამიტომ ვადის ამოწურვასთან ერთად შიში წვეთობით ეღვრება სულში, ვადის ამოწურვასთან ერთად მეტი მოკავშირის პოვნას ცდილობს, თუნდაც წრეში კრიმინალურ, თუნდაც იმ პარტიაში, რომლის ლანძღვის გამოც ავირჩიეთ პრეზიდენტად.

შემიწყალეთ, ბატონო პრეზიდენტო, მონოლოგით გესაუბრებით წლებია, იქნებ ერთხელ, ერთხელ მაინც დიალოგზე გადავიდეთ და კითხვებზე მიპასუხოთ.

თამო კეშელავა

მეტის ნახვა
23-01-2018, 15:26


დედაქალაქის მერი კახა კალაძე ერთ-ერთ საბავშვო ბაღში პედაგოგისთვის ტუბერკულოზის დიაგნოზთან დაკავშირებული კითხვას პასუხობს და აღნიშნავს, რომ ბაღის პედაგოგები ვალდებულნი არიან ყოველწლიურად გაიარონ სამედიცინო შემოწმება.

“დღეს დილით ბაღების სააგენტომ გააკეთა განცხადება. პირველი და მნიშვნელოვანი ის არის, რომ მოსწავლემ და ყველა მასწავლებელმა, ვისაც შეხება ჰქონდა ადამიანთან კონკრეტულ, რომელსაც დაუდგინდა ტუბერკულოზი, გაიარონ შემოწმება. შემოწმების ხარჯს თავის თავზე აიღებს ბაღების სააგენტო. ჩვენ გვქონდა კომუნიკაცია ტუბერკულოზის ცენტრთან და შევთანხმდით, რომ დღის განმავლობაში ყველა მშობელი მიიყვანს პატარას და ყველა მასწავლებელი გაივლის შემოწმებას. რაც შეეხება პრევენციას, პედაგოგები ვალდებული არიან, რომ ყოველწლიურად გაიარონ შემოწმება ამ მიმართულებით და ეს მკაცრი მოთხოვნაა”, – განაცხადა კახა კალაძემ.

მეტის ნახვა
23-01-2018, 12:24


ვახტანგ ხარჩილავა: ეს დრო რაღაცით ჰგავს გასული საუკუნის 20-იან წლებს, როცა ქართულ მწერლობას ათასი ჯურის ლიტერატურული მიმდინარეობები მოეძალა, პოეტის სახელი კი დებოშიორ, მოხულიგნო, ნიადაგ მთვრალი და გაბრუებული ადამიანის სინონიმად იქცა, რომე- ლიც მთლად ვერ იყო საღ ჭკუაზე, ანუ ცოტას აფრენდა.

სამწუხაროდ, ეს გაუკუღმართებული წარმოდგენა პოეტზე დღემდე ბოგინობს ჩვენს საზოგადოებაში, რასაც ხშირად თავად პოეტებიც უწყობენ ხელს.

არადა, ქართულ სინამდვილეში პოეტები იყვნენ მეფეები, მხედართმთავრები, სახელმწიფო მოღვაწეები.

კიდევ ერთი ნიშნით ჰგავს ეს დრო გასული საუკუნის არა 20- იან, არამედ 30-იან წლებს.

ასე მაგალითად, ერთ-ერთი პოეტი, რომელიც ლიტერატურული წარმოშობით ზუსტად გასული საუკუნის 20-იანი წლებიდან არის, თუმცა მან ამის შესახებ შეიძლება არც იცის, ამბობს: "ჩვენ, მწერლები და პოეტები, ხანდახან ვთვრებით და ხანდახან ვიგინებით კიდეც (მაგალითად, ასე: მოძალადე პოლიციელებო, თქვენი ოჯახები მოვტყან!) და აწი, უფრო ხშირად დავთვრებით და უფრო ხშირად შევაგინებთ მოძალადე "გაიშნიკებს". ამის მთქმელს და მის ამფსონებს რომ ჰკითხო, ისინი დემოკრატიული, ევროპული ყაიდის საქართველოსთვის იბრძვიან და იღვწიან, ოღონდ იმას არ შიფრავენ, რატომ უნდა გაკეთდეს ეს კეთილშობილური საქმე მაინცდამაინც სიმთვარალეში და მაინცდამაინც გინებით? გინებაც ძალადობის ერთ-ერთი ფორმაა და როცა ძალადობის ძალადობით აღმოფხვრას ცდილობ, შენც მოძალადე ხარ და არავითარი მნიშვნელობა არ აქვს იმას, პოეტი ხარ, ხარატი თუ ქვისმთლელი, ხოლო, როცა ვიღაცას (ოჯახს შეუგინებ, შეიძლება იმ ვიღაცამ თავ-ყბა გაგიერთიანოს და ეს არ უნდა გაგიკვირდეს, რადგან თავად ხარ შენზე განხორციელებული ძალადობის გამომწვევი პროვოკატორი.

XX საუკუნის 30-იან წლებში ბოლშევიკურმა ხელისუფლებამ გადაწყვიტა, მწერლობაში პარტიული გაწვევა გამოეცხადებინა. პარტიული დავალებით კომუნისტები და კომკავშირლები – ფეიქრები, ზეინკლები, ხარატები, კოლმეურნეები, პარტიული აქტივისტები პირდაპირ ინიშნებოდნენ პოეტებად, მწერლებად, ჟურნალისტებად, კრიტიკოსებად.

ასე ჩამოყალიბდა პროლეტკულტელთა კასტა, რომელმაც კლასობრივი ბრძოლა გამოუცხადა ნამდვილ მწერლებს, ნამდვილ ხელოვანებს და რეპრესიების პერიოდში ლომის წილი შეიტანა მათ ფიზიკურ განადგურებაში.

ბოლო ათი–თხუთმეტი წლის განმავლობაში ლიტერატურულ არენაზე მწერლებისა და პოეტების სახელით გააქტიურებულ ადამიანთა ერთ ჯგუფს რომ ვუყურებ, ასე მგონია, როლეტკულტელებივით ესენიც ვიღაცამ დანიშნა მწერლებად და პოეტებად, მისცა ფართო ასპარეზი, გზა გაუხსნა დასავლეთისკენ, დაუთმო ტრიბუნა, დაუფინანსა წიგნები, ჩამოურიგა პრემიები, სანაცვლოდ კი ზუსტად ის დაავალა, რასაც გასული საუკუნის 30-იან წლებში ავალებდნენ პარტიული ბოსები რევკომის სხდომებზე მწერლებად და პოეტებად "ნაკურთხ" ადამიანებს.

მორალური და ზნეობრივი კანონების იგნორირება, ტრადიციების მსხვრევა, მწერლობისა თუ ხელოვნების სხვადასხვა დარგებში საზოგადოების მიერ აღიარებული და დაფასებული ადამიანების და მათი შემოქმედების აბუჩად აგდება და გაბიაბრუება, სექსუალური აღვირახსნილობის პროპაგანდა, თაობათა დაპირისპირების მცდელობა, პატრიოტიზმის და სამშობლოსადმი განსაკუთრებული დამოკიდებულების ჩამორჩენილობად და პროვინციალიზმად შერაცხვა, კოსმოპოლიტური იდეების წინ წამოწევა და ფართოდ რეკლამირება, უღმერთობის, ურწმუნობის ქადაგება და ადამიანის სრული გათავისუფლების მცდელობა ყოველგვარი მოვალეობებისგან – აი, იმ "ღირებულებათა" არასრული ჩამონათვალი, რომლებიც გასული საუკუნის 30-იანი წლების პროლეტკულტელების და თანამედროვე როლეტკულტელებისთვის საერთოა.

XX საუკუნის 30-იან წლებში ქართველმა პროლეტკულტელებმა მთავარი დარტყმა ილია ჭავჭავაძის წინააღმდეგ განახორციელეს. ილიას შემოქმედებას, მის პიროვნებას, მის მოსაზრებებს კარგა ხნის განმავლობაში უშვერი სიტყვებით ლანძღავდნენ და ეს გრძელდებოდა მანამ, სანამ სტალინმა მაგიდას არ დააარტყა მუშტი და დაუკრეფავში გადასულ ილიას კრიტიკოსებს არ დაუცაცხანა: – ილიას რომ ლანძღავთ, მასზე დიდი პიროვნება ქართველებს ვინ გყოლიათო?

"დიდმა" ლიბერალმა, ქართველ ლიბერალთა გურუმ და მასწავლებელმა ლევან ბერძენიშვილმა წარმატებით აიტაცა 30-იანი წლების პროლეტკულტელთა ესტაფეტა და ჯერ ილიას, შემდეგ კი ვაჟა-ფშაველას წამოარტყა თავში: – ესენი რა პოეტები და რა მწერლები არიანო?
 ბერძენიშვილის კოლეგამ და თანაპარტიელმა, ასევე "დიდმა" ლიბერალმა, დავით უსუფაშვილმა, რომელიც ბედის ირონიით ოთხი წელი ედგა სათავეში საქართველოს პარლამენტს, საერთოდ კითხვის ნიშნის ქვეშ დააყენა ყველაფერი ის, რასაც ილია, ვაჟა, აკაკი, ზოგადად, მთელი ქართული მწერლობა თავისი არსებობის მანძილზე ემსახურებოდა და რასაც გალაკტიონმა "სამშობლოს გრძნობა განსაკვირველი" უწოდა.

  – მე არ ვეტყვი ჩემს შვილებს, გიყვარდეთ სამშობლო-მეთქი. მე მინდა, ისინი თავისუფალ ადამი- ანებად გაიზარდონ, მერე კი გინდ სამშობლო შეიყვარონ, გინდ ქალი. – აი, ამ შინაარსის "სიბრძნე" გადმოაფრქვია ლიბერალმა დავითმა, რითაც, ფაქტობრივად, გათქვა ის პირველწყარო, ის იდეოლოგია, საიდანაც ეს განცხადება იღებს სათავეს.
   დიახ, მწყობრად ჩამოყალი- ბებული იდეოლოგიაა ის, რასაც ზოგჯერ ცალკეული ჭკუანაღრძობი თუ ზნეობამოშლილი პერსონების მკრეხელურ გამოხტომებად ვიღებთ ხოლმე და, აქედან გამომდინარე, ამგვარ გამოხტომებს არც დიდ მნიშვნელობას ვანიჭებთ და არც დიდი საფრთხის შემცველ მოვლენად აღვიქვამთ.

  ესენი, ეს თანამედროვე პროლეტკულტელები, ცუდად იცნობენ კი არა, საკუთარი პერსონების "სიდიადით" მონუსხულნი და დაყრუებულ-დაბრმავებულნი, საერთოდ არ იცნობენ იმ ატმოფეროს, რომელიც ოქტომბრის რევოლუციიდან, ანუ 1917 წლიდან 1930 წლამდე სუფევდა "წითელ" რუსეთში, თორემ იმდენ მსგავსებას დაინახავდნენ მათსა და იმ პერიოდის კომკავშირლებსა და პარტიულ აქტივისტებს შორის, თვითონვე გაოცდებოდნენ.
  მათ ძალიან გაუკვირდებათ, თუ ვიტყვი, რომ წითელ რუსეთში პირველი დეკრეტი სექსუალურ საკითხებთან დაკავშირებით გამოიცა, რომლითაც ადამიანებს სრული სექსუალური თავისუფლებისკენ მოუწოდებდნენ.

  კომკავშირელ გოგონას დიდ პარტიულ ცოდვად, ლამის პარტიის ღალატად ეთვლებოდა, თუ კომკავშირელ ბიჭუნას სექსუალური ჟინის დაკმაყოფილებაზე უარს ეტყოდა.

   სწორედ მაშინ შეიქმნა პირველი საცდელ ექსპერიმენტული კომუნები, სადაც ყველაფერი საერთო იყო, მათ შორის, ქალიც და კაციც. ქალი კომუნის წევრი ყველა მამაკაცის ცოლი იყო, კაცი კომუნის წევრი ყველა ქალბატონის ქმარი. ხოლო ამ იდეოლოგიის ავტორი და მამათმთავარი ლეიბა ბრონშტეინი, იგივე ლევ ტროცკი, თავად იყო მამათმავალი და იმ საყოველთაო სიდუხჭირის ჟამს განსაკუთრებით მდიდრულ სექსუალურ ცხოვრებას ეწეოდა.

Результат изображение для ბუღაძე ლაშა  ყოველივე ამას იმასაც თუ დავუმატებთ, რომ წითელი რუსეთის პირველი მთავრობის 23 წევრიდან 20 ებრაელი იყო, შეიძლება დავასკვნათ, რომ 1917 წლის ოქტომბრის თვეში პროლეტარიატის სახელით მომხდარი რევოლუცია სულაც არ იყო პროლეტარიატის რევოლუცია.

 ლიბერალურ-სიონისტური ბის ნაზავით ნასაზრდოები ეს დიდი შეთქმულება კაცობრიობის წინააღმდეგ, რომელსაც დაუზუსტებელი ინფორმაციით, 20 მილიონამდე მართლმადიდებელი ქრისტიანის სიცოცხლე შეეწირა, სხვადასხვა ვარიაციებით დღემდე გრძელდება და გრძელდება იგი საქართველოშიც, რომლის ავანგარდში ე.წ. ლიბერალები დგანან, ხოლო მწერლები და პოეტები, რომლებსაც ზემოთ თანამედროვე პროლეტკულტელები ვუწოდეთ, სწორედ რომ ამ ლიბერალური იდეების რუპორები და გამხმოვანებლები არიან თავიანთი შემოქმედებით.

  ჩვენ გვგონია, რომ ეს ბუღაძეები, ბურჭულაძეები, დეისაძეები, ქარუმიძეები, შამუგიები, ამაღლობლები, სხვანი და სხვანი, მანიაკალური მისწრაფებების, სექსუალურად აღვირახსნილი და გაუწონასწორებელი ადამიანები არიან და ამიტომ წერენ ამ სულელურ ტექსტებს, თუმცა, სინამდვილეში, საქმე სულ სხვაგვარად არის – მათ იციან, რასაც აკეთებენ და რატომაც აკეთებენ, მათ იციან, რასაც ემსახურებიან და ისიც იციან, რომ ეს სამსახური აუცილებლად დაუფასდებათ.

  ისინი ჩვეულებრივი იდეოლოგიური მუშაკები, იდეოლოგიური დესანტის წარმომადგენლები არიან, რომლებიც დიდად არაფრით განსხვავდებიან, ვთქვათ და, ალე ფეოდოსიშვილისგან, რომელიც ასეთ რაღაცას ამბობდა: "დედას მოვკლავ და დავახრჩობ მამას, რევოლუცია თუ ითხოვს ამას".

  ესეც ზუსტად ის რევოლუციაა, რის გამოც ამხანაგი ალე მზად იყო, დედა მოეკლა და მამა დაეხრჩო. დიახ, ეს ერთი და იგივე რევოლუციებია, ოღონდ სხვადასხვა სახელით და სხვადასხვა ვარია ციებით. ესენიც, ეს თანამედროვე პროლეტკულტელებიც, პირველყოვლისა, დედ-მამას ერჩიან, საკუთარ სამშობლოს ერჩიან, ეროვნულ ფასეულობებს და ღირებულებებს ერჩიან და რაც ყველაზე ამაზრზენია – ერჩიან, ზოგადად, ადამიანს.

  მათთვის ადამიანი ის ქმნილება კი არ არის, რომელიც ღმერთმა შექმნა სახედ თვისა, არამედ ეს არის ნახევრად პირუტყვი, სექსუალურ ინსტინქტებს დამონებული, სასტიკი, საზარელი და უბადრუკი არსება. აქედან ერთი ნაბიჯია დასკვნამდე: უბადრუკია ისიც, ვინც ეს უბადრუკი არსება შექმნა…

"ჩვენ ყველანაორად მხარს დავუჭერთ და წინ წამოვსწევთ ისეთ ხელოვანთ, რომელნიც დაამკვიდ რებენ ადამიანთა ცნობიერებაში სექსის, ძალადობის, ღალატის კულტს – ერთი სიტყვით, ყველანაირ უზნეობას.
 სახელმწიფოს მმართველობაში შევქმნით ქაოსსა და გაუგებრობას;
 შეუმჩნევლად, მაგრამ გამძაფრებულად და მუდმივად შევუწყობთ ხელს მოხელეთა და მექრთამეთა თვითნებობას, უზნეობას. თავხედობა და საქმეთა გაჭიანურება აყვანილი იქნება სათნოების სიმაღლეზე.
  პატიოსნება და წესიერება, გადაიქცევა რა წარსულის გადმონაშთად, გამასხარავებულ იქნება და ისინი არავის დასჭირდება.
  უზრდელობა და თავხედობა, ცილისწამება და ტყუილი, ლოთობა და ნარკომანია, ერთიმეორისადმი ცხოველური შიში ურცხვობა, გამცემლობა და გაუტანლობა, ერთა შორის, აღმსარებლობათა შორის და თაობათა შორის მტრობა – ყოველივე ამას ჩვენ ოსტატურად და შეუმჩნევლად განვავითარებთ, ეს ყველაფერი აყვავდება მძაფრ ფერებში და მხოლოდ ცოტანი, ძლიერ მცირენი თუ მიხვდებიან და გაიგებენ იმას, რაც ხდება, მაგრამ ასეთ ადამიანებს ჩვენ უმწეო მდგომარეობაში ჩავაგდებთ, ხალხის სამასხარაოდ გავხდით, გამოვძებნით ხერხს, რათა მათ ცილი დასწამონ და გამოაცხადონ საზოგადოების ნაძირალებად…
   ჩვენ ვიბრძოლებთ ადამიანთა გარყვნისათვის ბავშვობისა და ჭაბუკობის ასაკიდან, ყოველთვის გავაკეთებთ არჩევანს ახალგაზრდებზე, რომ მოვთაფლოთ დაგავხრწნათ ისინი.
 ახალგაზრდებისაგან ჩვენ შევქმნით ზნედაცემულ, სულიერებისაგან დაცლილ ჯაშუშებსა და მოღალატეებს“.


 ეს არის ფრაგმენტები ტექსტიდან, რომელიც საზოგადოებისთვის ალენ დალესის დოქტრინის სახელით არის ცნობილი.
  ალენ დალესი XX საუკუნის 50-იან წლებში ამერიკის ცენტრალური სადაზვერვო სამმართველოს უფროსი გახლდათ.
მკვლევართა შორის დღემდე გრძელდება დავა და კამათი იმის შესახებ, თუ ვინ არის სინამდვილეში ამ ტექსტის ავტორი.
  ერთნი თვლიან, რომ დოქტრინის ავტორი ნამდვილად ალენ დალესია, მეორენი მიიჩნევენ, რომ ტექსტი საბჭოთა სპეცსამსახურების მიერ არის შეთხზული, ტექსტის ავტორად კი დალესის სახელი სპეციალურად იქნა გამოყენებული, რომ ამით ამერიკის შეერთებული შტატების დისკრედიტაცია მოეხდინათ.
  მოდით, თავი დავანებოთ იმის დადგენას, ვინ არის ამ მართლაც სატანისტური დოქტრინის ავტორი.

 კაცმა რომ თქვას, ამას პრინციპული მნიშვნელობა არც აქვს, მთავარი ის არის, რომ მსოფლიოს ხალხთა თითქმის ყველა ენაზე თარგმნილი ეს ტექსტი ნამდვილად არსებობს და რაც ნამდვილად გამაოგნებელი და განსაცვიფრებელია, პრიოცესები, რომლებიც მთელ რიგ ქვეყნებში და, მათ შორის, საქართველოშიც მიმდინა რეობს, ზუსტად ამ დოქტრინაში გაცხადებული გეგმის მიხედვით ვითარდება და ხორციელდება.

  ახლა კი პატიების თხოვნით და დიდი ბოდიშის მოხდით მინდა მკითხველ საზოგადოებას შევთავაზო რამდენიმე ფრაგმენტი თანამედროვე პროლეტკულტელების შემოქმედებიდან: "მიდგება, როცა ტუალეტში შევალ, საიდანაც ეს-ესაა დედაჩემი გამოვიდა და იმის ბაყვებით შემთბარ უნიტაზზე ჩამოვჯდები"…
  "ქალები ორ ნაწილად იყოფა – ვინც ყლაპავს და ვინც იგუბებს. დაკვირვებული ვარ: ვინც იგუბებს, უკეთეს მინეტს აკეთებს, ვიდრე ის, ვინც ყლაპავს. რასაკვირველია, ეს კანონზომიერება სულაც არაა, უბრალოდ, ჩემი გამოცდილებით ასე ვიცი. მაგალითად, ბობო არ ყლაპავს, მაგრამ მინეტს ქალღმერთივით აკეთებს. რომ ვათავებ, პირი სპერმით ევსება, გული კი ლოცვებით. აი, ესაა ნამდვილი მინეტი. წმინდანთა დისციპლინა – პირში სპერმა, გულში ლოცვა, ხელში – ყლე".
  "აი, პატრიარქი, რომელსაც სინამდვილეში ფრთები აქვს და ღამით გლდანის მასივის თავზე დაფრინავს. აი, ცირკი, აი, ბოზი, პანელზე მდგარი, აი, მართლმადი- დებელ მშობელთა კავშირი, რომლებიც, იდეაში, ნეტარ არიან, აი, დიდძუძუებიანი ქართლის დედა და პატარაძუძუებიანი ქართველი ვარსკვლავი, თბილისის მერი, აი, გალაქტიონის მერი, აი, მსუქანი მერი, ჭანტურია – ჩემი მეზობელი, აი, ინგა გრიგოლია, აი, პრეზიდენტი. აი, თითი, კერძოდ კი შუა თითი, აი, ვარაზისხევი, აი, შუქნიშანი, აი, ერი, რომელიც წითელზე გადადის. რა დასამალია და, ხანდახან მწვანეზეც გადავდი- ვართ. აი, მწერალთა კავშირი, აი, თამაზ წივწივაძე, რეზო ამაშუკელის წიგნით ხელში, აი, მეორადი მოხმარების ტანსაცმელი. აი, ჩემი ლექტორი გრივერ ფარულავა, აი, ქართული სუფრა, აი, "ასავალ-დასავალი", აი, ქალწულობის შემნახველი სალარო, აი, ეროვნული სული, აი, ცივილიზაცია, აი, ჩვენ". – "აქებდე იმას, რომელსაც ჩვენში უთვალავი შესატყვისი აქვს. მადლობა უფალს, დიახაც, უთვალავი. მაგალითადრე, სირი, შიბლა, დიშლა, ბალაყანა, ტინკი, ვინკი, კუტუ, ჭუჭუ, ჭუჭული- კა, კიტრი, ყლე, როგორც საბაც განმარტავს, როგორც მამაკაცის სარცხვინელს. ბარეღამ აქვე, სარცხვინელი. მადლობა უფალს შაბანა, შამბალა, წუნურა, პიტალო, საოხრე, სამგლე, ჩოილარი, სამში გრძელი, ბანჯგვლიანი ნაგავი. მადლობა უფალს!" 
   "გვერდით თეთრთავსაფრიანი ქალები შექუჩულან. კვარცხლბეკივით ამაღლებულ ალაგას, მანაზე, რამდენიმე თხა დაუბამთ და იმათ წინაშე იჩოქებენ. თხები შარდავენ. დაჩოქილი ქალები კი შარდის ჭავლს პირებს უხვედრებენ და დალევას ლამობენ. მლაშე შარდს რომ გადაყლაპავენ, თავსაფრის კიდით ტუჩებს მოიწმენდენ და ჩურჩულით იტყვიან: მარილი ჩვენი მოგვეც ჩვენ, ჯიმშერ!"
  "სწორედ იქ, თამარის შავ მურყვამთა შორის უნდა მოვტყნა მოტყინარე ტყვნითა. კოიტუსი, როგორც კოსმოსი, უსასრულოდ მცირე და უსასრულად დიდი, ერთიან ველში ექცევა – ტოტალური შემოქმედების ველში".
  "არაერთხელ მიფიქრია მშობლების ჩაძაღლებაზე. მე ვწოვდი ძუძუს, რომელიც, შესაძლოა, სექსუალური აქტისდროს მამაჩემს ედო პირში… აბა- ზანაში ბანაობისას ვიბანდი იმავე საპნით, რომლითაც, შესაძლოა, დედაჩემმა გაუპარსავი ფანჩარი გაიქაფა. მე საკუთარ პენისს ვეალერსები. ეს სექსის ახალი ვარიაციაა. საპონი ტესტია. ამ ყველაფერს მივესალმები ისევე, როგორც დაიკოს ფარულ მასტრუბაციებს, რომელთა წარ- მოდგენისას სიცილისგან შარვალ- ში გამდის"…"განათლების მიღება საპირფარეშოშიც შესაძლებელია და არათუ შესაძლებელი, ზოგჯერ ძალიან სასიამოვნოც კი. გვარებს არ დავასახელებ, მაგრამ, ისეთი ავტორებიც კი ვიცი, ვინც საპირფარეშოში არათუ კითხულობს, წერს კიდევაც".
  "ყველა ლექსი, ალბათ, დალი მაქვს სველ წერტილში. წეყველა ლექსი, იმიტომ, რომ, შევ- დივარ წიგნებით, ფურცლებით და ა. შ… უნდა ითქვას ეს ერთხელ და სამუდამოდ. ასე რომ, ყველაზე დიდი ხელოვნება, დიახაც, იქმნება და იკითხება სწორედ ამ ადგილზე, სადაც მარტო ხარ"…
   "ადამიანის თავზე დანთხეული ფეკალიები და თესლი მოიყვანს ახალ ცხოვრებას, როგორც წვი- მას, რომელიც დანამავს ღალიან მინდვრებს და იმდენად მოაშენებს თავისუფლების მეომრებს ხოლო მერმე ამათ, თავისუფლების ამ მე- ომრებს მოიმკიან, გათიბავენ და გალეწავენ და მათი დაფქვილი იფქლიდან მოზელენ ცომს, რომელსაც თავისუფლების ქალები თავის მენსტრუალურ სისხლს შეურევენ".

ეს ამონარიდები ძალიან მცირე ნაწილია იმ "თვალმარგალიტებისა", რომლებიც უხვად არის მიმოფრქვეული თანამედროვე პრო- ლეტკულტელთა "შემოქმედებაში".

საქმეში ჩაუხედავმა მკითხველმა შეიძლება არც კი დაიჯეროს, რომ ამ "თვალმარგალიტების" ავტორთა უმრავლესობა ლიტერატურული პრემია "საბას" ლაურეატია, ამ პრემიას კი, როგორც მოგეხსენებათ, დასაწყისიდან დღემდე, ბატონი მამუკა ხაზარაძე აფინანსებს.
  თქვენ უნდა ნახოთ და მოუსმინოთ, როგორი თავმოწონებით საუბრობს ხოლმე ნომინანტთა დაჯილდოებისას პატივცემული მამუკა და როგორ ამაყობს იმით, რომ ამ პრემიით ლიტერატურული პროცესების განვითარებას და ნიჭიერი ავტორების წარმოჩენას უწყობს ხელს.
 შეიძლება არაფერი გესმოდეს ლიტერატურისა, შეიძლება საერთოდ ვერ ერკვეოდე მწერლობაში, მაგრამ ლიტერატურისა და მწერლობის ცოდნა რა საჭიროა იმის გასაგებად, რაც ამ ტექსტებში წერია?


  ასე რომ, გამორიცხულია, ხაზარაძეს კომისიის თავმჯდომარე რატი ამაღლობელი ატყუებდეს, რომელიც, როგორც თვითონ აღიარებს, თავის "შედევრებს" ტუალეტში ქმნის და ნამდვილი მწერლობის ნაცვლად სირითა და შამბალათი გაძეძგილ ტექსტებს აჩეჩებდეს ხელში.
  მამუკა ხაზარაძე ბიზნესმენია, ბანკირია და, ცხადია, ის, როგორც ანგარიშიანი კაცი, ფულს ჰაერში ტყუილუბრალოდ არ გადაყრის.
  მან, რა თქმა უნდა, შესანიშნა- ვად იცის, რას აფინანსებს და რა- ტომ აფინანსებს და ისიც კარგად მოეხსენება, რა პროპაგანდისტულ მანქანას ემსახურება ყოველივე ეს.

 ხაზარაძე ერთგულად მიჰყვება ზემოთნახსენები "დალესის დოქტრინის" ინსტრუქციას და ყველანაირად უწყობს ხელს იმ შემოქმედებით ინტელიგენციას, რომელიც ადამიანთა შეგნებაში სექსის, ძალადობის, ღალატის, უზნეობის კულტს ნერგავს. უფრო მეტი რა უნდა გაუფუჭოს ხაზარაძემ საკუთარ ქვეყანას, ან ისეთი რა უნდა გაუკეთოს, რომ ეს ღალატი და დანაშაული გადაიფაროს?

  არ იფიქროთ, მხოლოდ მწერლობაში ხდებოდეს მსგავსი დივერსიული ხასიათის პროცესები. არა, ეს კარგად გამართული და ორგანიზებული სისტემაა, რომელშიც ჩართულნი არიან პოლიტიკოსების ერთი ნაწილი, არასამთავრობო ორგანიზაციები, მედია (განსაკუთრებით ელექტრონული მედია) ინტერნეტსაიტები, სოციალური ქსელები და ა. შ. ყოველივე ეს, ერთად აღებული, საკმაოდ სერიოზული და სახიფათო ძალაა, რომელიც ქართულ სახელმწიფოს დამოუკიდებლობის მიღების პირველივე დღეებიდან მუდმივი რყევების, მუდმივი ბიძგების, მუდმივი ჯანჯღარის რეჟიმში ჰყავს და მას ნორმალურ, მშვიდ გარემოში განვითარების საშუალებას არ აძლევს.


27 წელია საქართველო მუდმივი შანტაჟისა და მასობრივი ფსიქოლოგიური ზეწოლის ქვეშ იმყოფება და ამ უმსგავსობას ჯერ- ჯერობით დასასრული არ უჩანს.
  შანტაჟი ხელისუფლების სხვადასხვა სტრუქტურებზე დიდი ხანია, ჩვეულებრივ მოვლენად იქცა. თავიდან ბოლომდე შანტაჟის ელემენტებითაა გაჟღენთილი წერილი, რომელიც სულ ახლახან გამოქვეყნდა და რომელიც პოეტ ზვიად რატიანთან დაკავშირებულ ინციდენტს ეხმაურება.

  „თქვენ ჯერ ერთი კვირაა, მინისტრი ხართ და უკვე მოფუჭდით – თქვენმა სისტემამ იძალადა მთვრალ ადამიანზე და მერე თქვენმავე სისტემამ გამოაქვეყნა მთვრალი ადამიანის დამონტაჟებული, საცოდავად შეკოწიწებული ვიდეოჩანაწერი, რომელშიც ის იგინება. კი, ბატონო, გინება მართლაც რა საჭიროა, პრემიერ- მინისტრი ხომ არ ხარ! მაგრამ უცნაური ისაა, რომ თქვენც და მთელი თქვენი სისტემა მთელი ეს დღეები ცდილობდით, ნაწამე- ბი ადამიანის გინება წარმოგეჩინათ ისეთ რამედ, რაც მის წამებას ლეგიტიმურს ხდიდა.

  ეს კარგად დაიმახსოვრეთ: თქვენმა სისტემამ ოთხი საათის განმავლობაში აწამა ადამიანი. მართალია, გაგიმართლათ, რომ არ შემოგაკვდათ და ახალ გირგვლი- ანად არ გექცათ ეს საქმე, მაგრამ მაინც არ გაგიმართლათ – ეს ნაწამები ადამიანი აღმოჩნდა ზვიად რატიანი – თანამედროვეობის ერთ- ერთი ყველაზე გავლენიანი პოეტი საქართველოში. ასე რომ არა, ეს „ქეისიც“ ისე მიიჩქმალებოდა, როგორც არაერთი მიჩქმალულა. ოთხი საათის განმავლობაში ნაჟეჟი ადამიანი რომ შეაგინებდა პოლიციელებს, ეს გაგიკვირდათ? მართლაც ცუდად გქონიათ საქმე, ამის მეტი რესურსი თუ არ გაქვთ – ლამის გული ამიჩუყდეს. დიახ, ჩვენ, მწერლები და პოეტები, ხანდახან ვთვრებით და ხანდახან ვიგინებით კიდეც (მაგალითად, ასე: მოძალადე პოლიციელებო, თქვენი ოჯახები მოვტყან!) და აწი, უფრო ხშირად დავთვრებით და უფრო ხშირად შევაგინებთ მოძალადე გაიშნიკებს.

   თქვენ გგონიათ, ამ დამონტაჟებული, შეთითხნილი ვიდეოე- ბით დაგვხევთ უკან და ამით საკუთარ სადისტ თანამშრომლებს „გააპრავებთ“? ცუდად გცნობიათ ქართველი ხალხი და მით უმეტეს, ჩვენი მწერლები. ჩვენ ასეთი რამეები „თამაშად და გვიჩანს მღერად“, ჩვენ ვიღებთ ამ გამოწვევას, შევდივართ ამ ომში. და ამ ომში გამარჯვებული წინასწარ არის ცნობილი (საიდუმლოდ გეტყვით, რომ ეს თქვენ არ ხართ). თუ სამართლიანი რეაგირება არ იქნება, ჩვენ შეურაცხმყოფლად გავაშავებთ თქვენს მოძალადე სისტემას – გავაკეთებთ შარჟებს, სასაცილოდ ავიგდებთ თქვენი სისტემის მიერ გადადგმულ თითოეულ ნაბიჯს, რომანების და ლექსების პერსონაჟებად გაქცევთ, ქუჩის სტენსილების მთავარ „გმირებად“ გამოვიყვანთ მოძალადე ნაბუშრებს, გავაკეთებთ თქვენთვის ფრიად უსიამოვნო პერფორმანსებს მთელი ქვეყნის მასშტაბით, მთელი დღეა ახალგაზრდა არტისტები უკვე გვთხოვენ ამ ნაბიჯებს. მადლობლები ვართ, ახალი შთაგონება რომ გაგვიხსენით. სანამ ამ საქმეში მონაწილე ერთი მოძალადე „გაიშნიკიც“ კი გარეთ იქნება, მანამ არ მოგცემთ მოსვენებას, არ ამოგასუნთქებთ! მოკლედ რომ ვთქვათ, ჩვენ შეგიყვანთ ისტორიაში – მართალია, ძალიან კომიკურები და საშვილიშვილოდ დასაცინები გახდებით, მაგრამ, რაც მთავარია, ისტორიაში შეხვალთ, ამას თქვენით ხომ ვერასოდეს მოახერხებდით.

  ეს მუქარაა? დიახ, ეს მუქარაა, თქვენ გაქვთ მთელი სისტემა, რომლითაც შეგიძლიათ ადამიანს სცემოთ, მერე ვიდეოები შეუთითხნოთ, მერე ეს ვიდეო ყოვლად სამარცხვინო „შიზოგადოებრივ მაუწყებელს“ ეთერში გააშვებინოთ, გყავდეთ ფეისბუკზე 10 ლარად დაქირავებული ანონიმი ტროლების მთელი არმია და მოძალადე სისტემის ხელის ბიჭები, მაგრამ ჩვენ მოძალადეებს არ ვურიგდებით. არ ვურიგდებოდით წარსულში და არ შევურიგდებით მომავალშიც.

   ბატონო გახარიავ, თქვენ ინ- ტერვიუში თქვით, რომ ჩვენთან, თანამედროვე მწერლებთან ერთად გინდოდათ რეფორმის გატარება. თქვენ მართლა ეს გგონიათ რეფორმა? შევარდნაძისდროინდელი რეიდებით რომ დადიხართ, მთვრალ ხალხს რომ აწამებთ და მერე ვიდეოებს უთითხნით – მართლა ეს გგონიათ რეფორმა?! სადისტ პოლიციელებს რომ ხელს აფარებთ, ეგ გგონიათ რეფორმა? და ფიქრობთ, რომ ჩვენ მოვალთ თქვენთან და ამ ყველაფერში ხელს შეგიწყობთ? მგონი, მართლაც ვერ აცნობიერებთ ვითარების სირთულეს.

  ჩვენ ვიცით საზოგადოების განწყობა (ეს ჩვენი პროფესიული თვისებაა), ამიტომაც ქართველი მწერლების, პოეტების, მხატვრების, პერფორმერების და ზოგადად, ქართველი ხალხის დიდი ნაწილი გაძლევთ ერთკვირიან ვადას, რომ ბოდიში მოიხადოთ საქვეყნოდ. და ამ ბოდიშს თან უნდა ახლდეს ძალიან მკაფიო მოქმედებები. ჩვენ უნდა ვიგრძნოთ, რომ თქვენ დაინახეთ საკუთარი სისტემის დანაშაულებრივი სახე.

  ბატონო გახარიავ, შეთითხნილი ვიდეოს გამოქვეყნებით და ამით საკუთარი სადისტი პოლი- ციელების სახიდან ფურთხის ჩამოწმენდით თქვენ თავი მიიყენეთ კედელთან. ახლა თქვენი გადა საწყვეტია, შემობრუნდებით მაგ კედლიდან, თვალებში ჩაგვხედავთ და ბოდიშს მოიხდით, თუ დარჩებით მანდვე ეგრე აყუდებული სამუდამოდ. ბოდიშს ველით! დროის ათვლა დაწყებულია.“

გასაოცარია პირდაპირ – რატომ ჰგავს ასე ძალიან 2017 წელს დაწერილი ეს ტექსტი ათეული წლების წინ გამოქვეყნებულ "დალესის დოქტრინის" ტექსტს?
  ისეთი შთაბეჭდილება იქმნება, თითქოს პირდაპირ გადმოიწერეს, თავში და ბოლოში შსს მინისტრის გიორგი გახარიას გვარ-სახელი ჩასვეს და წავიდააა!
  რა თქმა უნდა, მიუღებელია, დაუშვებელია, დასაგმობია, თუ პოლიცია მოქალაქეს ცემს, მაგრამ ასევე მიუღებელი, დაუშვებელი და დასაგმობია, როცა ცდილობ, ერთი კონკრეტული შემთხვევა მთელი შინაგან საქმეთა სამინისტროს დისკრედიტაციისთვის, მისი იმიჯის შესალახად და სახელის გასატეხად გამოიყენო, ხოლო ორი კვირის დანიშნულ მინისტრს წამ- მზომი ჩაურთო და თავზე ნაცრის დაყრა მოსთხოვო.

 მეტი რა უნდა ექნა შს მინისტრს– თავისი ფეხით ეახლა მწერლებს, ფაქტის ობიექტურად გამოძიებას დაჰპირდა და რეფორმების ჩასატარებლად თანამშრომლობა შესთავაზა.

– რა თანამშრომლობა, რისი თანამშრომლობა? ჩვენ, მწერლებმა, როგორ უნდა ვითანამშ- რომლოთ პოლიციასთანო, – ისე გაკვირვებით იკითხა ერთმა მწე- რალმა, თითქოს მწერალი კი არა, ძველი ბიჭი იყო და პოლიციას- თან ერთად პოლიციის რეფორ- მაზე სჯა-ბაასი "გრეხად" ჩაეთ- ვლებოდა.

ერთხელ დავწერე და კიდევ გავიმეორებ: მიუხედავად იმისა, რომ 27 წელია, დამოუკიდებელი და სუვერენული სახელმწიფო ვართ, ხანდახან მგონია, რომ დღემდე ვერ გავითავისეთ და ვერ გავაცნობიერეთ, როგორ უნდა ვიქცეოდეთ და როგორ უნდა ვექცეოდეთ ჩვენს დამოუკიდებელ ქართულ სახელმწიფოს. თითქოს დღემდე ვერ გავაცნობიერეთ, რომ ქართული პოლიია – ეს არის დამოუკიდებელი ქართული სახელმწიფოს პოლიცია, ჩვენი პოლიცია და არა სსრკ–ის მილიცია;თითქოს დღედე ვერ გავითა ვისეთ, რომ სუს-ი – ეს არის დამოუკიდებელი ქართული სახელმწიფოს უსაფრთხოების სამსახური და არა კგბ ან გრუ.

 ჩვენს მოქალაქეთა ერთ ნაწილს ქართული პოლიციის და სუს-ის მიმართ ისეთივე აგრესიული და მტრული დამოკიდებულება აქვს, როგორიც 27 წლის წინათ ჰქონდა მილიციასთან თუ კგბ-სთან, რომლებიც სრულიად ობიქტური მიზეზების გამო ქარ- თველი კაცის ცნობიერებაში მისი თავისუფლების შემზღუდავ სადამსჯელო სტრუქტურებთან იყო ასოცირებული.

ვფიქრობ, საქართველოს მოქალაქეების საკუთარ სახელმწიფოსთან გაუცხოებისა და კონფრონტაციის საგანგაშო პროცესს ქვეყნის შიგნით თუ ქვეყნის გარედან რაღაც ძალები მიზანმიმართულად უწყობენ ხელს, ამ პროცესის შესაჩერებლად კი ვინ უნდა იბრძოდეს პირველ რიგში, თუ არა მწერალი, თუ ის ქართველი მწერალია და არა უფესვო, უჯიშო, უსამშობლო მჯღაბ- ნელი, რომელსაც კალამი და თავისი სასქესო ორგანო ერთ- მანეთში არევია და ამ სასქესო ორგანოთი "წერს" ლექსებს, მოთხრობებს, რომანებს, ვიღაც-ვიღაცები კი ამ უმსგავსობას ტაშს უკრავენ, ახალისებენ, აქეზებენ, პრემიებით აჯილდოებენ, რეკლამირებას უწევენ, რაც, საბოლოო ჯამში, ქართული მწერლობის განად- გურებისკენ არის მიმართული.

ქართული მწერლობის წინააღმდეგ ბრძოლა არ დაწყებულა დღეს, ის დაიწყო გაცილებით ადრე, გასული საუკუნის 90-იან წლებში, როცა ითქვა, რომ ქართული მწერლობა მოკვდა, ნამდ ვილი მწერლები კი მთაწმინდაზე განისვენებენო, ხოლო ამ ფრაზას თავისუფლებისა და დამოუკი- დებლობისთვის საბრძოლველად შემართული ქართველები დიდი აღტაცებითა და ოვაციებით შეხ- ვდნენ.
 – თუ ქართული მწერლობა მოკვდა, მაშინ საქართველოც მომკვდარა და თქვენ რა გიხარიათ – მკვდარს თავისუფლება და დამოუკიდებლობა რა ჭირად უნდა-მეთქი, – დავწერე მაშინ, 28 თუ 29 წლის წინათ და კინაღამ ჩამქოლეს.

ქართული მწერლობის ნელი და მტანჯველი სიკვდილი მოკვდინების პროცესი დღემდე გრძელდება და, ღმერთმა ნუ ქნას, თუ ის მოკვდება მასთან ერთად მოკვდება საქართველოც, რადგან საქართველოს სული ქართულ მწერლობაში დგას.


Картинки по запросу ლაშა ბუღაძე  რუსთავი 2–ზეარის ასეთი მწრალი ლაშა ბუღაძე, რომელმაც სახელი იმით გაითქვა, რომ თავის ერთ მოთხრობაში დაწვრილებით აღწერა თამარ მეფის ქორწინების პირველი ღამე, როცა თამარის ქმარი, გიორგი რუსი, იმის ნაცვლად, რომ დედოფალთან გაეყო სარეცელი, ქათამს მიუდგა.
  მწერალი ისე დამაჯერებლად ჰყვებოდა ამ ფანტასმაგორიულ ამბავს, თითქოს თავისი თვალით ენახოს, როგორ ჩინჩლავდა ოკუპანტი რუსი დედოფლის კარზე გაზრდილ ქართულ "ქათამს".
  ცხადია, მოთხრობის მრისხანე პათოსი რუსეთისათვის თავსლა- ფის დასახმელად იყო მიმართული,თუმცა რუსეთს ყურიც არ შეუ- ბერტყავს ბუღაძის ამ "მომაკვდინებელ" დარტყმაზე, სამაგიეროდ, ქართველები გადაირივნენ და იმ დონეზე გადაირივნენ, რომ ქვეყნის პრეზიდენტი ედუარდ შევარდნაძე იძულებული გახდა, საქმეში ჩარეულიყო და ახალგაზრდა მწერალი თავის კარზე ეხმო სამასლაათოდ.

  ჟამთააღმწერელი დუმს, თუ რაზე ისაუბრეს მხცოვანმა პოლიტიკოსმა და ახალგაზრდა კალმოსანმა, თუმცა, როგორც ამბობენ, ამ ვიზიტის შემდეგ ბუღაძე კიდევ უფრო გაყოყოჩდა და გათამამდა და იქით შეუტია ყალყზე შემდგარ ქართველებს, რომლებიც, როგორც მათ სჩვევიათ, მალევე დაცხრნენ და დაშოშმინდნენ.
  სულ მალე ბუღაძეს ტუზი დაეცა – ხელისუფლებაში "ნაცმოძრაობის" სახით, მისიანები მოვიდნენ, თამარის პაპას, დიდ დავით აღმაშენებელს, ქალაქიდან "აახვევინეს" და პირი იქითკენ უქნეს, საიდანაც მოვიდა. მართალია, ბუღაძე საჯიშედ ამორჩეულ ბუღასავით გალაღდა, წერასაც უმატა და უმატა, მაგრამ მთელი ამ ხნის განმავლობაში ისეთი ვერაფერი შექმნა, თამარ მეფის ხსოვნის შეურაცხმყოფელი მკრეხელური მოთხრობის მიერ მოტანილი "დიდება" და "სახელი" გადაეწონა და დაეჩრდილა. ფრიად უნიჭოდ და უგერგილოდ დაწერილი ეს "ნაწარმოები" მისი შემოქმედების "მწვერვალია" და ის მხოლოდ ამ "შედევრით"  შევა ქართული მწერლობის ისტორიაში.

  ბუღაძეს პოლიტიკურ პროცესებში ლავირება ეხერხება და თანაც ამას ისე მოხერხებულად აკეთებს, რაიმე რომ უთხრა, აქეთ შემოგიტლიკინებს ენას – რა პოლიტიკა? რისი პოლიტიკა? მე მწერალი ვარ და ჩემი ქვეყნის სასიკეთოდ ვირჯები – სიბნელიდან სინათლისკენ მივუძღვები ჩემს ერსო.
  ეს იმ ერზეა საუბარი, რომლის წმინდანის საწოლ ოთახში ისე უბოდიშოდ შეაბიჯა, თითქოს საკუთარ "სპალნაში" შესულიყოს. აშკარად მესიანისტური "გადახრები" აქვს ბუღაძეს – ჰგონია, რომ ქართველი მოსეა და "ლურჯად ნახავერდები" ქართული უდაბნოდან მაინცდამაინდ იმან უნდა გამოგვიყვანოს. ბუღაძე, რომელიც ვითომდა პროდასავლური ღირებულებების რეკლამირება-პროპაგანდით სპეკულირებს, დღე და ღამე "ნაციონალური მოძრაობის" ჯიბის ტელეკომპანია "რუსთავი-2"-ის სტუდიაში ზის და მომენტს არ უშვებს ხელიდან, რომ პოლიტიკური ინტრიგისთვის ხელსაყრელი ესა თუ ის თემა "ნაციონალური მოძრაობის" პოლიტიკურ ინტერესებს არ მოარგოს. ბუღაძეს თამამად შეიძლება ვუწოდოთ "ნაციონალური მოძრაობის" შტატგარეშე წევრი, მისი საიდუმლო აგენტი, რომელიც გაცილებით მეტ საქმეს აკეთებს "ნაცმოძრაობისთვის", ვიდრე თუნდაც პარტიის ოფიციალური თავმჯდომარე. ასე იყო ამჯერადაც, როცა პოეტ ზვიად რატიანთან დაკავშირებული სამწუხარო შემთხვევა ლაშა ბუღაძის მეცადინეობით და ორგანიზებით არა მხოლოდ გიორგი გახარიას, არამედ, ზოგადად, მთელი ხელისუფლების წინააღმდეგ მიმართულ პოლიტიკურ აქციაში გადაიზარდა, რომელსაც აქტიურად აშუქებდა "რუსთავი-2" და, როგორც იტყვიან, ცეცხლზე ნავთს ასხამდა.

  ვიზიარებ იმ ვერსიას, რომ ამ კარგად მომზადებული და ორგანიზებული აქციის მთავარი წამქეზებელი სწორედ რომ მამუკა ხაზარაძე იყო, რომელმაც, როგორც ჩანს, უცებ იყნოსა, რომ რატიანის თავგადასავლიდან მისთვის ხელსაყრელი ინტრიგა გამოდნებოდა, სასწრაფოდ შეაკრებინა თავისი ლაურეატების "როტა", "სტარშინად" ბუღაძე დანიშნა და გიორგი გახარიას წინააღმდეგ გალაშქრება ბრძანა. როგორც ჩანს, ვიღაცები ლაურეატობის მეორე ან მესამე წრეზე აპირებენ წასვლას, ისე გულმოდ- გინედ იჭაჭებოდნენ, ისე ომახიანად, ისეთი ხაფი ხმით უტევდნენ შსს-ს, პოროკურატურას, სასამართლოს.
   ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, რატიანის ერთი დათრობის ხარჯზე აპირებდნენ ესენი აშენებას, თავად რატიანი კი, რომელიც ამ ორომტრიალში ყველაზე ნაკლებად ხმაურობდა, დიდად არც აინტერესებდათ.

  ლაშა ბუღაძე საზოგადოებრივ მაუწყებელსაც გადასწვდა და მას სიცრუისა და სიბნელის გამავრცელებელი საბჭოთა რუდიმენტი, სამარცხვინო მაუწყებელი, ნეხვი უწოდა. რა ჰქვია ამას, როცა "რუსთავი-2"-ის სახით თავად ზიხარ ნეხვში, თანაც სისხლით გაჟიჟინებულ ნეხვში და ნეხვს სხვას რომ უწოდებ? იმდენი სიცრუე და სიბნელე აქვს გავრცელებული "რუსთავი-2"-ს, რომლის "ამბიონიდანაც" ლაშა ბუღაძე, ეკა კვესიტაძე და მათი ამფსონები საზოგადოებრივ მაუწყებელს ლანძღავდნენ, ცოტა სინდისმაც ხომ უნდა შეგაწუხოს და იმაზეც ხომ უნდა დაფიქრდე, ვისი სამრეკლოდან არისხებ ზარებს? ან უკიდურესად ფლიდი და ფარისეველი თუ არ ხარ, "ნაცების" დროს ნაპროკურორალი კაცი რომ გაზის თავზე გენდირექტორად და იმის ინსტრუქციებს რომ ასრულებ, ვასიკო მაღლაფერიძეზე როგორ უნდა თქვა აუგი? ჩემი თაობის ადამიანებს ძალიან კარგად ახსოვთ თეიმურაზ მაღლაფერიძე, შესანიშნავი ფი- ლოლოგი და პედაგოგი, კარგი მწერალი და, რაც მთავარია, თავისი ქვეყნის ნამდვილი პატრიოტი, რომელსაც თავის განუყრელ მეგობართან, იური ჯაფარიძესთან ერთად, ფეხით ჰქონდა შემოვლი- ლი მთელი საქართველო.

 ჩვენ, მაშინ, ცხადია, პატარა ბიჭები ვიყავით, მაგრამ, ამის მიუხედავად, ბატონი თეიმურაზი და ბატონი იური გვემეგობრებოდნენ, გვეძმაკაცებოდნენ და ამ მამაშვილური სიყვარულის ფონზე, თითქოსდა სასხვათაშორისოდ, ხაზგასმისა და პათეტიკის გარეშე გვასწავლიდნენ მთავარს და უპირველესს – სამშობლოს სიყვარულს. ის, რის თქმასაც ახლა ვაპირებ, რომ არ ვთქვა, საკუთარ თავთან მართალი არ ვიქნები: ჩვენ ადამიანები ვართ და შეიძლება ყველას, მათ შორის, ვასიკო მაღლაფერიძესაც, რაღაც შეეშალოს, მაგრამ ერთ რამეში ღრმად ვარ დარწმუნებული – თეიმურაზ მაღლაფერიძის შვილმა, გამორიცხულია, საქართველოს საზიანო საქმეს მოაწეროს ხელი, რადგან ისიც რელიგიასთან გათანაბრებული იმ სწავლებიდან მოდის, რასაც სამშობლოს სიყვარული ჰქვია.

დღეს, როცა სიტყვა სამშობლო ბევრისთვის შინაარსისგან დაცლილ ბგერების გროვად იქცა, ალბათ, ვიღაც-ვიღაცებს სასაცილოდაც არ ჰყოფნით სამშობლოს სიყვარულზე და, ზოგადად, სამშობლოზე ლაპარაკი. ჩვენ მათთვის დროს ჩამორჩენილი გოები ანუ გოიმები ვართ, რომლებიც დახავსებულ და ჩასაძირად განწირულ ხომალდს, სამშობლოს, ჩავბღაუჭებივართ და მზად ვართ, მასთან ერთად შთავინთქათ მღვრიე და მრისხანე ოკეანის ფსკერზე. დაე, ვიყოთ ჩვენ სულელი გოები, თქვენ კი, თქვენ, რომლებიც ყ..ამოგდებულები და შიშველ-ტიტვლები დატანტალებთ ქართულ მწერლობაში, თქვენ, რომლებიც ყველაფერს აკეთებთ იმისთვის, რომ გარყვნათ, გააბითუროთ, გაათახსიროთ საკუთარი ერი, რადგან ეს გლობალიზმის საერთაშორისო ბაზარზე მოთხოვნადი და გაყიდვადი "პროდუქტია", ჩვეულებრივი მოღალატეები და გამყიდველები და მეტი არაფერი!

მეტის ნახვა
20-01-2018, 19:43


ფაროსანას შემოსევამ მოსახლეობა პანიკაში ჩააგდო. ამჯერად, იზამთრებს მწერი და ეს ამბობენ როგორც, გამოზაფხულს მოსახლეობას, მისი სახით, კვლავ, თავს რისხვა დაატყდება. იგი ერთ ჯერზე 200 კვერცხს დებს და კატასტროფული სიჩქარით მრავლდება. სცადა აზიურ ქვეყანამ ფაროსანასთან გამკლავება მრავალმა, თუმცა, ეს არც ისე ადვილი აღმოჩნდა. საქართველოში გასამკლავებლად პროგრამა სახელმწიფო აზიურ ხორციელდება ფაროსანასთან, რომელსაც სოფლის მეურნეობის სურსათის ეროვნული სააგენტო და პესტიციდებისა და აგროქიმიური საშუალებების სამმართველო უდგას სათავეში. პროგრამის შესასრულებლად უკვე მილიონობით ლარია გამოყოფილი.

წრეებთან საუბრის შემდეგ სამეცნიერო აშკარა ხდება, რომ აზიურ ფაროსანას წინააღმდეგ ბრძოლის პროგრამაში საკმაოდ ბევრი კითხვის ნიშანია, მოსახლეობა კი ამის შესახებ სათანადო ინფორმაციას არ ფლობს. საზოგადოებას დიდი ზარ-ზეიმით ამცნეს, რომ ფაროსანას წინააღმდეგ ბრძოლისთვის შეძენილია საშუალება, პრობლემას რომელიც გადაჭრის, თუმცა თუ მეცნიერთა ნაწილს მოვუსმენთ რეალობა ბევრად მძიმეა. კითხვები ბევრია, პასუხები კი, თითქმის, არ ჩანს.

საქართველოში აზიურ ფაროსანასთან ბრძოლის ერთადერთ საშუალებად საშუალო ტოქსიურობის მქონე ბიფენთრინი იქნა არჩეული მაშინ, როდესაც ცნობილია, რომ დიმეთოატი მალათიონი და უფრო მეტად ლეტალურია აზიური ფაროსანასთვის, ხოლო აცეფატი და ფასტაკი მსუბუქად ტოქსიური ნივთიერებების რიცხვს მიეკუთვნება. სოფლის მეურნეობის სურსათის ეროვნულმა სააგენტომ კი რატომღაც უპირატესობა ბიფენთრინს მიანიჭა, რომელიც ფაროსანას განადგურებას სხვა ზემოხსენებულ ნივთიერებებზე ბევრად მეტად არ იწვევს.

იგი, საკმაოდ ტოქსიურია ფუტკრისთვის, ასევე, არის პოტენციური კანცეროგენი და სხვა მსგავსი პრეპარატებისგან განსხვავებით, განსაკუთრებით საშიშია თევზებისა და სხვა წყლის ორგანიზმებისთვის. მისი წყალსატევებთან დაუშვებელია გამოყენება, რის შესახებაც მოსახლეობას ინფორმაცია არ აქვს. უფრო მეტიც, მძღოლები რომელთაც ეს ნივთიერება დაურიგდათ პირდაპირ გზის პირიდან ასხურებენ მას მნიშნელოვანი ფართობის ტერიტორიებზე. არც ის დაგვავიწყდეს დალიო, რომ ბიფენთრინი შეტანილია გარემოსთვის განსაკუთრებით მავნე ნივთიერებათა სიაში, ე.წ . список список - ში.
საქართველოში ჩატარებული ტენდერის შედეგად მთავრობამ ყველასათვის უცნობი თურქული წარმოშობის პრეპარატი `ზონდერი~ შეიძინა, რომლის ინსტრუქციაც (თავფურცელის და სხვა თანმდევი ინფორმაციის შემცველი კიდევ ორი გვერდის გარდა) მხოლოდ ორი გვერდია და მასში საკმაოდ მწირი ინფორმაციაა მოწოდებული. მაშინ როცა სხვა ქვეყნების წარმოების ცნობილი პრეპარატების ინსტრუქცია 14 - დან 28-30 გვერდამდეა. გაუგებარია, რატომ არ შეიძინეს აშშ-ს, კანადის ან ევროკავშირის რომელიმე კარგად ცნობილი მწარმოებლის პროდუქცია? აქვე, საინტერესოა, შემოწმდა თუ არა თურქული წარმოების პრეპარატის ტოქსიურობა და მისი აზიური ფაროსანას მიმართ ლეტალობა.

ინფორმაცია არანაკლებ საინტერესოა პრეპარატ "ზონდერის" ფასთან დაკავშირებით, კერძოდ, რა ფასად იქნა შეძენილი თურქული წარმოების პრეპარატი და რომელი ორგანიზაციები მონაწილეობდნენ გამარტივებულ ელექტრონულ ტენდერში. რა საჭირო იყო ტენდერის და თუ ასე სწრაფად დასრულება რა დაშავდებოდა ტენდერი ერთი კვირის განმავლობაში გაიმართებოდა.

აზიური ფაროსანა ჩვენთან აფხაზეთიდან გავრცელდა. კითხვა ისმის: როგორ განხორციელდა თუ საერთოდ განხორციელდა აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის მთავრობის მიერ გალის რაიონის ტერიტორიაზე შესაბამისი მუშახელის მომზადება პლანტაციების თხილის "ზონდერით" დასამუშავებლად? არსებობს თუ არა შესაბამისი საფინანსო დოკუმენტაცია და სწავლება-ინსტრუქტაჟის ჩატარების დამადასტურებელი საბუთები? არანაკლებ საინტერესოა, ვინ გააკონტროლებს თუ რამდენად სწორად გამოიყენებს მოსახლეობა პრეპარატ "ზონდერს", რამდენად იქნება ეს შესაბამისობაში ინსტრუქციის მოთხოვნებთან?

წეღან როგორც მოგახსენეთ, ბიფენთრინის პრეპარატების გამოყენების ინსტრუქციის დარღვევა აშშ-ში ფედერალურ დანაშაულად ითვლება. საინტერესოა, როგორ აფასებს სოფლის მეურნეობის სამინისტრო იმ გადაწყვეტილებას, რომ ბიფენთრინი მოსახლეობას დაურიგდა. რამდენად დამაჯერებელია, რომ ასეთ მოკლე ვადებში სამი ათასი კვალიფიცირებული მუშაკი და ინსტრუქტორი მომზადდა? აქვე, არსებობს თუ არა იმ ორასოცდაათი ათასი მოსახლის ინსტრუქტირების მოწმობა, რომელთაც დაურიგდა ეს პრეპარატები. არჩილ თქმით ჭირაქაძის: ბიფენთრინით ეზოებისა და სახლების დამუშავება, რაშიც მოსახლეობა ფულს იხდის, ბოლო დრომდე გრძელდებოდა.


მთავრობამ მიიღო გადაწყვეტილება ბიფენთრინის ავიაციის საშუალებით გაფრქვევის შესახებ. არადა, ამ დროს საყოველთაოდ ცნობილია, რომ ამ გამოყენების ერთ-ერთი მთავარი და მკაცრი შეზღუდვა პრეპარატის ატმოსფეროში გაფრქვევის პირდაპირი აკრძალვაა. სწორედ ამიტომ მიიჩნევს ბატონი არჩილი საეჭვოდ რომ გადაწყვეტილება რეკომენდებული ეს იყო კომპეტენტური უცხოელი ექსპერტების მიერ. არჩილ ჭირაქაძე: ცხადია, ამ დროს ხერხით გაფრქვევის მკვეთრად ეცემა პრეპარატის ეფექტურობა და მრავალჯერ იზრდება გარემოს დაბინძურება.

მკითხველის ყურადღება ერთ მნიშვნელოვან გვინდა გავამახვილოთ დეტალზეც: სურსათის ეროვნულმა სააგენტომ შეიმუშავა გეგმა საქართველოში იაპონური კრაზანას შემოყვანის თაობაზე. ცნობილია, რომ ამგვარი მოქმედებისგან ჯერ-ჯერობით თავი შეიკავა მსგავსი პრობლემის წინაშე მდგომმა ყველა სხვა ქვეყანამ. მეცნიერთა აზრით, საკითხი მეცნიერთა კორპუსის და ეს არ უნდა საზოგადოების ფართო ჩართულობის გარეშე გადაწყდეს.

თამარ შველიძე

მეტის ნახვა
18-01-2018, 13:50