ილიკო სუხიშვილმა ახლახან კლუბ "რესპუბლიკაში" ახალი "ქართული ცეკვა" წარმოადგინა.
როგორც წესი, ამ ამბავზე საზოგადოების აზრი ორად გაიყო. ზოგი სუხიშვილს გენიოსს უწოდებდა და ზოგი თათხავდა. ცოტა ხნის წინ სუხიშვილის და, ქალბატონი ნინო გამოვიდა და მოწყალე ღიმილით განგვიცხადა: ეს არის ექსპერიმენტი, რომლისაც არ უნდა შეგვეშინდესო.

არ გვეშინია, ბატონო!

ჩვენ, კაცმა რომ თქვას, უკვე აღარაფრის აღარ გვეშინია. იმდენი რამე გამოვცადეთ, პოლიტიკოსების ღალატიდან, ძმათა სისსხლისღვრიდან, მშობლიური მიწების დაკარგვიდან დაწყებული, ლიტერატურის გაბახებითა და ენის წაბილწვით დამთავრებული, ახლა დახვეწილ ქართულ ეროვნულ ცეკვას ვინმე სტრიპტიზად თუ გადააქცევს, ესეც აღარ გაგვიკვირდება.

ქორეოგრაფები ხმას არ იღებენ, როგორც ჩანს, მათთვისაც სულ ერთია ნაციონალური ცეკვა ბერიკების ჯლიგინს თუ დაემსგავსება. მერე რა, აქ ხომ ყველაფერი გაყიდული და გამაიმუნებულია და ბარემ ესეც იყოს, რა დაშავდება ამითო?!

ცნობილი ქორეოგრაფი, ბატონი გელოდი ფოცხიშვილი,
ამ ცეკვას ასეთ განმარტებას უკეთებს: "ეს არის იმპროვიზირებული ქართული ჩანახატი. ილიკო სუხიშვილმა ქართული ელემენტები გადააკეთა თანამედროვედ. აქ არ ყოფილა, ცხადია, ფოლკლორი…
რაც შეეხება კლუბს, მას აქვს თავისი პრინციპები. კლუბში ახალგაზრდობა დადის, ფინანსური დაინტერესებაა. კლუბში კარგი ანაზღაურებაა. რომ გაიგებენ, სუხიშვილები ცეკვავენ ამ კლუბშიო, ხალხი მოვა, დალევენ შამპანურს და კლუბს ფინანსურად შეეწევა ეს…
სუხიშვილები ამ ცეკვით თანამედროვე ქართულ ცეკვას ამკვიდრებენ".

თვით ილიკო სუხიშვილი კი უკმაყოფილოა, რომ ჩვენ ვერ გავიგეთ მისი ნამოღვაწარი და ბრძანებს: "არ მინდოდა კონკრეტული ხალხის, კუთხის ან თუნდაც ისტორიის, ციხესიმაგრის გადარჩენის ისტორიის მოყოლა. [მინდოდა] უფრო ხასიათის და განწყობის გადმოტანა. როგორ ფიქრობთ, დღეს ახალგაზრდა ქართველი გოგო და ბიჭი ქართულს შინაგანად როგორ ცეკვავენ?

…თუ ქართველი ახალგაზრდა ქართულ ელექტრონულ მუსიკაზე მოძრაობს, როგორც თვითონ, იდენტურად და არა სხვა ვინმე, ვერავინ დამაჯერებს, რომ ეს ქართული არ არის. არ არის აუცილებელი, ჩოხა ჩააცვა და დიმპიტაური დაუკრას. ჩემთვის ეს პროექტი იმდენად ცოცხალია, რომ მინდა განვითარდეს და არასდროს გამოვტოვებ შანსს, რომ წარმოვადგინოთ სხვადასხვა სახით", ასე ცეკვავენ დღეს თანამედროვე ქართველებიო, აბა, სულ ძველ ცეკვებს ხომ არ იცეკვებდნენო, გაახლება და გაჯანსაღება სჭირდება ყველაფერსო, _ ბრძანებს ბატონი ილიკო.

ყველაფერს განახლება რომ სჭირდება, ჩვენც ვიცით, მაგრამ თუ ახალია, დავარქვათ ყველაფერს თავისი სახელი და ვუწოდოთ ახალ ნამუშევარს, მაგალითად, "ახალი ქართული ცეკვა".

თანამედროვე ცეკვა "ქართულის" შემსრულებლები, უმშვენიერესი მოცეკვავე გოგონები კედებით, კლუბის სცენაზე მკვეთრი მოძრაობებით თავისუფლებას, ლიდერობის სურვილს, საკუთარი მე-ს წარმოჩენის დაუძლეველ წადილს და საკუთარი სხეულის ნაწილების გამომზეურების დემონსტრირებას იმდენად თამამად ახდენენ, რომ მე რომ მამაკაცი ვიყო, ცოტათი შემეშინდებოდა კიდევაც ასეთი ჰეგემონიზირებული მშვენიერი ქალის, რომელსაც, არავინ იცის, საერთოდ, რა დააურვებს…

გარკვეული ხნის შემდეგ სცენაზე ჩნდება კოსტუმ-შარვალში გამოწყობილი მამაკაცი, რომელსაც თეთრი პერანგი თითქოს ნაუცბათევად ჩაუცვამს, ისე, რომ შარვალში ჩატანებაც ვერ მოუსწრია, პერანგის ღილები თითქმის გახსნილი აქვს, გულმკერდი მოუჩანს და რაღაცნაირად თავბრუდახვეული, თითქოს მოუვლელი, პეწდაკარგული, დაბნეული, სცენის ცენტრში ცეცხლივით მოგიზგიზე ქალს მორცხვად უახლოვდება და ბოლოს იმდენს ახერხებს, რომ მის ზურგს უკან უმწეოდ ფართიფურთობს უვარგის მამლაყინწასავით, ვითომ, ეტმასნებასავით ქალს, ვერც ამას ახერხებს კარგად და ბოლოს, როცა ქალი სცენის სულ სხვა ნაწილში "გაშლის ფრთებს", თვითონ გამოდის სცენის ცენტრში და თავგანწირულად იქნევს ხელებსა და ფეხებს…

ამ ცეკვაზე აგეტირება ადამიანს, რადგან თუ ეს არის თანამედროვე ქართული ცეკვა, ჩვენს ყოფაში დღეს არსებული არასახარბიელო მდგომარეობა ერის ძირითად მენტალობაში გადასულა და ეგ არის.

ერთმა კრიტიკოსმა და ჟურნალისტმა ამასწინათ ტელევიზიით განაცხადა: ჭაობშია ქვეყანა, რადგან ამ უმშვენიერეს დადგმას ვერ აღიქვამსო. ჭაობი, ჭაობიო, ხშირად ახსენებდა ამ სიტყვას. მართლია ის კრიტიკოსი. ქართული გენია "როკვით განფენილი~ იმდენად წყალმარჩხია, მისი დაგუბება ნამდვილად ჭაობად ქცევას ნიშნავს. ამიტომ ეძებს ეს "გენია" გამოსავალს, კალაპოტს, მაგრამ რა მაინცადამაინც ცეკვა "ქართულის" თავანკარა კალაპოტში ეკვეხება? ახალ მდინარედ რომ იქცეს და იქ იჩუხჩუხოს, არ გამოვა?

ზოგიერთმა თქვა, ცეკვაც გააპოლიტიკურესო. ზოგადად, ხელოვნება, ცეკვა, მუსიკა, მხატვრობა, ეპოქის აღმნიშვნელია, მისი მისწრაფებების გამომხატველი. ახლა ამას ხელოვნების "გაპოლიტიკურება" ჰქვია, თორემ ადრეც ასე იყო _ ხელოვნების ყოველი ნაწარმოები იმ სოციალურ-პოლიტიკურ ყოფას აღნიშნავდა და აღწერდა, რომელშიც იქმნებოდა, ასე იყო ყოველთვის და ასე იქნება მერეც.

სამწუხაროა, რომ ილიკო სუხიშვილმა, ექსპერიმენტის ობიექტად აქცია ქართული ხალხური ცეკვის სახელით ცნობილი მსოფლიო საგანძური და ამის შემდეგ, ერთი უბრალო ქართველის მიერ სოციალურ ქსელში დაწერილი ქვემოთ მოცემული მოსაზრება ამ "ცეკვაზე" ლეგიტიმური და სამართლიანი არის თუ არა, თქვენ თვითონ განსაჯეთ.

_ "სუხიშვილების ილიკო ხარ თუ ვინც ხარ, სახე გაქვს გასაფხრეწი იმის გამო რაც იკადრე.ცეკვა რომ დადგი და მსოფლიოს ანახე მაგის გამო არა!  იმიტო რომ მაგ ცეკვას "ცეკვა ქართული" უწოდე, ასე გაავრცელე მსოფლიოში და მაგ ცეკვას დაარქვი ქართველების სახე – აი, ამიტომ!"

ირანდა კალანდაძე

მეტის ნახვა
1-02-2018, 15:12


გვესაუბრება პოეტი, საქართველოს მწერალთა კავშირის თავმჯდომარე, ჟურნალ "ცისკრის" რედაქტორი ბაღათერ არაბული

– ბატონო ბაღათერ , "საერთო გაზეთის"  წინა ნომერში გამოქვეყნდა მთავარი რედაქტორის წერილი "პენისი კალმის ნაცვლად, თანამედროვე პროლეტკულტელები და "წმინდანთა" დისციპლინა…", რაშიც თანამედროვე მწერლობის ბევრი პრობლემატიკაა მიმოხილული. თქვენი აზრით, რა პროცესები მიდის დღეს მწერლობაში?

_ დიახ, პირველ რიგში, მივესალმები თქვენს რედაქციას, რომელიც უდაოდ შესანიშნავ გაზეთს აკეთებს.
ჩემი აზრით, "საერთო გაზეთი" ერთ-ერთი გამორჩეული და საინტერესო გაზეთია, რაშიც უდიდესი წვლილი მის
მთავარ რედაქტორს ვახტანგ ხარჩილავას მიუძღვის, რისთვისაც მას დიდი მადლობა. რაც შეეხება
შეკითხვას, მინდა ბატონი ვახტანგის წინა ნომერში გამოქვეყნებული სტატიის პათოსი სრულად გავიზიარო.
ქართულ მწერლობაში შეიქმნა ტენდენცია, რაც ადამიანის ნიველირებას, მისი ღირსების, ზნეობის შელახვას
ემსახურება, რაც საკმაოდ თვალ- შისაცემია. ბურჭულაძემ, დეისაძემ და სტატიაში მოხსენიებულმა სხვა
მწერლებმა ვერავინ დამარწმუნებს, რომ არ იციან რას და რატომ წერენ. იქმნება შთაბეჭდილება, თითქოს, მათ
მართლაც ვიღაც ავალებს ასე წერონ, რაც შემდეგს ემსახურება_ საზოგადოება გარყვნან და თავის ჭკუაზე ატარონ.

ზოგადად, საზოგადოებას მწერლის სჯერა. მათ კი ამ ე.წ. მწერლებისგან ესმით: რა მწერალია ილია, რა პოეტია რუსთაველი, გალაკტიონი ორღობის პოეტიაო, რაც მკითხველს მეხსიერებაში ილექება და იგი ამ აზრის დაჯერებას იწყებს. მთავარი პრობლემა ის არის, რომ ეს პროცესები იდეურობის დონეზეა აყვანილი, მსგავსი ტექსტები შეგნებულად ჟღერდება ტელევიზიებში თუ სხვაგან. ბილწსიტყვაობა რაც
ამ მწერლების ნაწარმოებებს ახასიათებს, ვფიქრობ, ყურადღების მისაქცევად, მკითხველისთვის თავის დასამახსოვრებლად კეთდება, მაგრამ ეს იაფფასიანი, დროებითი ტალღაა. ზუსტად იგივეს აკეთებდნენ პროლეტკულტელები, რომელთა ქმედებებმა საკმაოდ დიდი ზიანი მიაყენა ქართულ მწერლობას და კულტურას, ახლაც, იგივე ხდება. იმედია, ეს ტალღა გადაივლის და დავიწყებას მიეცემა. დაუშვებელია დღევანდელ მწერლობას სამი-ოთხი კაცი განსაზღვრავდეს.

_ თუმცა, ეს მწერლები საკმაო სახელმოხვეჭილნი არიან და ლიტერატურული პრემია "საბას"ლაურეატებიც
მრავალჯერადად ხდებიან.


_ ეს კიდევ ცალკე აღშფოთების საგანია. არ შეიძლება ერთიდაიმავე პიროვნებებს სამჯერ, ოთხჯერ და ზოგჯერ,
რვაჯერ მისცე "საბა", ამ დროს კი ის მწერლები, რომლებიც მართლაც იმსახურებენ ამ პრემიას ჩრდილში იყვნენ
მარტო იმის გამო, რომ მათი შემოქმედება განსხ- ვავებულია და მასში დედის გინება არ არის, თანაც,
ისინი არ არიან ტელე-პოეტები, ტელეპროზაიკოსები.  ამიტომ,  მათ  საზოგადოება ნაკლებად იცნობს.

ვახტანგ ხარჩილავას, ტარიელ ხარხელაურს, ელა გოჩიაშვილს, მანანა ჩიტიშვილს, რომლებიც თავისი თაობის
გამორჩეული პოეტები არიან პრემია "საბა" არასდროს მიუღიათ, ხოლო შამუგიას, ბუღაძეს, ბურჭულაძეს და სხვა მისთანებს გაურკვეველი ტიპის  ტექსტებში  სამჯერ-ოთხჯერ  აქვთ  ეს  პრემია  მიღებული, რაც სულ მცირე უხერხულია. კი ბატონო, აკა მორჩილაძე ნიჭიერი მწერალია, მაგრამ როგორ შეიძლება "საბა" რვაჯერ მისცე?! მაშინ ნობელის პრემიაც გაიცემოდა ორჯერ-სამჯერ, რუსთაველის პრემიაც გავცეთ ერთ პიროვნებაზე რამდენჯერმე. ასე ხომ არ შეიძლება? _ ეს დაუშვებელია. წესით, ეს პრემია ლიტერატურული პროცესის განვითარებისთვის არის დაწესებული, მაგრამ რატომ მხოლოდ შამუგიას, ბუღაძის ლიტერატურული პროცე- სების განვითარებისთვის? იგი
ყველა თაობის კუთვნილება უნდა იყოს და სრულიად ქართული მწერლობის ლიტერატურული პროცესების მიმდინარეობა წარმოაჩინოს. აღნიშნუ- ლი პრობლემა მარტო მწერლობაში როდია, იგი თავს იჩენს სკოლებში, უნივერსიტეტებში, პარლამენტში, მთავრობაში. პარლამენტის წევრები წერენ კანონს ნარკომანიის ლეგალიზაციისა და დეკრიმინალიზაციის შესახებ, რასაც გუშინ სოროსიდან გამოჩეკილი პარლამენტარები კურირებენ.

საქართველოში, მომხმარებელს შეუძლია 80 გრამი ნარკოტიკი _ მარიხუანა ჯიბით ატაროს, რაც ოცი ადამიანის საკმარისი ოდე- ნობაა. დეკრიმინალიზაციის საწინააღმდეგო არავის აქვს, მათ მკურ- ნალობა სჭირდებათ, მაგრამ ყველა ნარკოტიკის ლეგალიზაცია ძალიან დიდი
დანაშაულია. საქართველოში ახალგაზრდობის 80% უმუშევარია, არ იციან სად გაატარონ დრო: ზოგი კაზინოში შედის, ზოგი სამორინეში. თუ მათ საშუალებას მივცემთ ნარკოტიკი განუსაზღვრელი რაოდენობით მოიხმარონ, ეს ძალიან ცუდი იქნება, რაც ერის დაღუპვის და დანაშაულის ტოლფასია. ეს სა- კითხი ახლა, შემთხვევით არ მიხსენებია იმიტომ, რომ ამის პროპაგანდას მწერლებიც ეწევიან. დეისაძე
"იმედის" ტელევიზიით გამოვიდა და თქვა: კარგ ნაწარმოებს და მუსიკას მაშინ ვწერ, როცა მარიხუანა მაქვს მოწეულიო. ამ პროპაგანდაში ჩართული იყვნენ სხვა მწერლებიც, მსახიობები, პოლიტიკოსები, რომლებიც ამბობდნენ, რომ ნარკოტიკი კარგია. ეს გლობალური მოვლენა
ჩვენი ქვეყნის წინააღმდეგ არის მიმართული.

_  თქვენ  აღნიშნეთ  სკოლებში,  უმაღლეს  სასწავლებლებშიც იგივე   სიტუაციააო,   რა   გაქვთ  მხედველოვაში?

_ მოგახსენებთ. ნაცვლად იმსა, რომ სკოლებში ილია, ვაჟა, გალაკტიონი  ისწავლებოდეს,  რაც ახალგაზრდა თაობას სამშობლოს სიყვარულს შთააგონებს, მათი შე- მოქმედება სასწავლო პროგრამიდან ამოღებულია, როგორც სკოლებში ისე  უმაღლეს  სასწავლებლებში.
შემიძლია მაგალითად ერთი კონკრეტული შემთხვევა მოვიყვანო: პიროვნება, რომელიც "ნაციონალების| დროს განათლების მინისტრის  მოადგილე  იყო,  ახლა  კი,"ილიაუნში" სტუდენტებს ლექციებს უკითხავს, ასოცირებული პროფესორია, მათ ეუბნება: პატრიოტიზმის,
სამშობლოს თემაზე წერა არის ჩამორჩენილობის, პროვინციალიზმის ნიშანი, რაც ქართულ ლიტერატურაში მიუღებელიაო. როგორ შეიძლება უმაღლესში ასეთი ლექტორი ასწავლიდეს, ის ხომ მომავალ თაობას წამლავს. მისი აზრით, რაც უფრო ნაკლები ეცოდინება სტუდენტს
სიყვარულზე, სამშობლოზე, ზნეობაზე, უკეთესი ყოფილა. სწორედ აქედან მოდის თანამედროვე მწერლების მსგავსი იდეოლოგიაც. წლების მანძილზე ვახტანგ ხარჩილავასთან  ერთად  "ცისკარში" ვმუშაობდი, ახლაც, ამ ჟურნალში ვარ. აქვე, გამოდიოდა ახალგაზრდული ჟურნალი "ნობათი", ჩვენ, ყოველთვის, ახალგაზრდა, ნიჭიერ მწერლებს ვეძებდით. ღმერთმა არ ქნას, რომ ასეთი მწერლები არ გვყავდეს. ნიჭიერი, ახალგაზრდა მწერალი ახლაც ბევრია, უბრალოდ, მთავარია მათი მოძებნა, სწორ გზაზე დაყენება, დაკვალიანება. დღეს, ეს "ჩანერგილი" მწერლები, რომლებიც ზემოთ ვახსენეთ, ვფიქრობ, ყველაფერს აკეთებენ იმისთვის, რომ ახალგაზრდები, რომლებიც ქარ- თულ მწერლობაში მოდიან, თავის ჭკუაზე, გემოვნებაზე დაიყვანონ.

_ ბატონო ბაღათერ, რადგან მწერლობის პრობლემებზე ვსაუბრობთ, საინტერესოა თქვენი მოსაზრება იმ ქაოსზე, რაც ზვიად რატიანის თემას უკავშირდება?

_  ამ  თემის  გარშემო  დიდი ხმაური ატყდა. დეისაძე, ბუღაძე, შამუგია და სხვები რატიანის დასაცავად
გამოვიდნენ. კი, მწერალი უნდა დაიცვა, მაგრამ მას უფლება არ აქვს თავისი საქციელით საზო- გადოებას შეურაცხყოფა მიაყენოს. არ შეიძლება პატრიარქის გინება ჩვეულებრივი  მოვლენა  იყოს.  ამ დროს კი რა ხდება?! _ ეს ახალგაზრდა მწერლები შინაგან საქმეთა
მინისტრს ემუქრებიან, საზოგადოებას მიანიშნებენ, ჩვენ უფლება გვაქვს გაგინოთ, გიგინოთ ოჯახი, კიდეც დავლევთ, შეურაცხყოფას მოგაყენებთ, პატრიარქსაც შეგიგინებთ,  თქვენ  კი  ხმის  ამოღება არ გაბედოთო. არ არის ეს ქვეყნის აბუჩად აგდება? საზოგადოებრივმა მაუწყებელმა  გვაჩვენა,  თუ  რისთვის მოხდა რატიანის დაკავება. რატიანი ნიჭიერი პოეტია, მაგრამ უმიზეზოდ პატრიარქის გინება, მიუღებელია. მან შეურაცხყოფა მია- ყენა მწერლის ღირსებას. მწერალი ყოველთვის ერის  წინამძღოლად, მის დამცველად მოიაზრებოდა. მეფეები მწერლები, პოეტები იყვნენ. მწერლის სიტყვას ერი ენდობოდა. როცა დედას იგინები საკუთარ თავ- საც შეურაცხყოფას აყენებ და კო- ლეგებსაც. "რუსთავი2"-მა ეს თემა "აწია" და ისე წარმოაჩინა, თითქოს, რატიანის დაკავებით ეროვნული ტრაგედია მოხდა. დეისაძემ, ბურჭულაძემ, ბუღაძემ, პირდაპირ, დალესის დოქტრინით მიმართეს გიორგი გახარიას: "გავაშავებთ თქვენს მოძალადე სისტემას, გავაკე- თებთ შარჟებს, სასაცილოდ ავიგდებთ თქვენი სისტემის მიერ გადადგმულ ნაბიჯს, რომანებისა და ლექსების პერსონაჟებად გაქცევთ, გავაკეთებთ თქვენთვის ფრიად უსიამოვნო პერფორმანსებს. მადლობლები ვართ ახალი შთაგონება რომ გაგვიხსენით. სანამ ამ საქმეში მონაწილე ერთი მოძალადე გაიშნიკი გარეთ იქნება, მანამ არ მოგცემთ მოსვენებას, არ ამოგასუნთქებთ".

ისინი პირდაპირ ტერორს ახდენენ შსს მინისტრზე და იგი იძულებული გახდა ამ მწერლებთან მისულიყო. რაზეა საუბარი, როცა შენი ქვეყნის შსს მინისტრს და "საზ. მაუწყებელს" აშანტაჟებ?! შამუგიებს და მსგავსთ "რუსთავი2"- ზე ერთი აუგი სიტყვა არ წამოსცდენიათ, ეს ტელევიზია ხომ წლებია ქვეყანას წამლავს. სისხლისღვრების, "ნაცების" მიერ ჩადენილი უზნეობების გაპრავება, სწორედ,"რუსთავი2"-დან ხდებოდა და ხდება. ერთი არავის გაუპროტესტებია "რუსთავი2"-ის იდეოლოგია, საქართველოს წინააღმდეგ მიმართული დივერსია, სამაგიეროდ, მაღლაფერიძეს  დაუწყეს ძირის გამოთხრა. არ შეიძლება მწერალი ორმაგი სტანდარტით ცხოვრობდეს. ჩემი აზრით,
"საზმაუ-ზე", პარალელურად, უნდა მოხდეს იმ პროცესების წარმოჩენა, რაც ლიტერატურაში მიმდინარეობს და არა შერჩევითი ჯგუფების, არამედ ნამდვილი ლიტერატურის პრო- პაგანდა. დღეს, ტელევიზიები ლიტერატურულ პროცესებს არ აშუქებენ.

"იმედიც", ფაქტობრივად, "რუსთა- ვი2"-ს დაემსგავსა. პრობლემებზე საფიქრალია. ამას სახელმწიფომაც დიდი ყურადღება უნდა მიაქციოს იმიტომ, რომ რომელი მწერლებიც "ნაცების"  დროს  ხმაურობდნენ, ისინი "ქართული ოცნებისგანაც" ხელშეწყობილნი არიან. დანარჩენ მწერლებს  არც  არავინ  ეძებს  და არც აფასებს. თუნდაც, ხომ საინტერესოა, გახარიას ასეთ პრინციპულ მოთხოვნას რომ უყენებენ, სად იყვნენ "ნაცების" დროს, როცა გირ- გვლიანს, რობაქიძეს, ვაზაგაშვილს კლავდნენ? სად იყო მაშინ ბუღაძე, შამუგია, დეისაძე და სხვები, ხმას რატომ არ იღებდნენ? გეტყვით პასუხს: ისინი "ნაცების" ნავში ანუ "ნაცების" "ტანკში" ისხდნენ და ახლაც, იგივეს აკეთებენ. ყველა ამ თემის აწევა "რუსთავი2"-ის პროპაგანდით, ხელშეწყობით ხდება.

კულტურის სამინისტრო, ტელევიზიები ისევ "ნაცების" კადრებით არის გადაჭედილი. იდეოლოგია, რასაც იმ პერიოდში "ნაცები" ეწეოდნენ, დღესაც ყვავის. ცუდია რომ ჩვენი ახალგაზრდა კოლეგები, რომელთაც შე- უძლიათ მწერლობისთვის კეთილი საქმეები აკეთონ, ამ ტენდენციის დამმკვიდრებელნი გამოდიან. ხელს უწყობენ სწორედ იმ უზნეობის, არასამართლებრივი პროცესების განვითარებას, საზოგადოების დაძაბვას. ვფიქრობ, მწერლის მოვალეობაა სიკეთის კეთება. მან საზოგადოებას თავისი სიმთვრალით, გინებით, უწმაწური ტექსტებით კი არ უნდა დაამახსოვროს თავი, არამედ საკუთარი შემოქმედებით. ამის ნაცვ- ლად ისინი, სამწუხაროდ, დაკვეთას ასრულებენ. ის პროცესები, რასაც დღეს, ქართულ ლიტერატურაში ნერგავენ,  ევროპამ  უკვე  გაიარა. ესენი ქარავანს ჩამორჩენილი მოგ ზაურებივით არიან. უხამსი ტექსტები, რაც ევროპაში 20-30 წლის წინ იწერებოდა, ჩვენებმა ახლიდან აითვისეს. ახლა, მწერლობაზე ვსაუბრობთ, მაგრამ დააკვირდით, იგივე, ტელეფილმებს, გინების გარეშე ფილმს ვერ ნახავთ. ამ ფილმების სცენარისტები ხომ იგივე მწერლე- ბი არიან. ეს კასტაა, რომელიც ამ მეთოდით მოქმედებს ლიტერატურაშიც და კინოშიც. ზოგჯერ ისეთი გინება ისმის, რომ უბრალოდ, შეგრცხვება.

ეს არის ტალღა, რომელმაც საზოგადოების გემოვნების ერთგვარი დეგრადირება უნდა მოახდინოს, ბულვარული სტილის ლიტერატურშჩინით საზოგადოების გემოვნება გარყვნას. მოგეხსენებათ, გარყვნილი საზოგადოების მართვა, ძალიან ადვილია. აი, ეს პოლიტკაა დღეს...

ხელისუფლებამ,  პრესამ,  ტელევიზიამ ცოტა სხვა გეზი უნდა აიღოს. მათ, რა თქმა უნდა, წერას ვერ აუკრძალავ, მაგრამ პარალელურად, უნდა არსებობდეს ჭეშმარიტი ლიტერატურის პროპაგანდაც.
სწორი პროცესების წარმართვა და პოლიტიკის შემუშავება მწერლობის განვითარებისთვის აუცილებელია, რაზეც, პირველ რიგში, ხელისუფ- ლებამ, "საზოგადოებრივმა მაუწყებელმა" უნდა იზრუნონ.

_ გამოდის, ვინც ღირებულს ქმნიან ის მწერლები იმიტომ არ ჩა- ნან, რომ საკუთარ ტექსტებს ტუა- ლეტში არ
წერენ?


_  სამწუხაროდ,  ასეა.  ამაში სწორედ იმ ტელევიზიებს მიუძღვის დიდი წვლილი, რომლებიც მათ პროპაგანდას უწევენ. იქ, მომუშავე ჟურნალისტებიც ამ გემოვნებით არიან აღზრდილნი. ისინი, სწორედ, იმ "ილიაუნში" აღიზარდნენ, სადაც ლექტორი ის ქალბატონია, რომე- ლიც ქადაგებს, რომ პატრიოტიზმი, ზნეობა, რელიგია ეს ყველაფერი ბლეფია და ჩვენ, ახალ სარწმუნოებას, იდეოლოგიას, რელიგიას ვქმნითო. სწორედ ეს ახალი რელიგიაა უზნეობა, აღვირახსნილობა. დემოკრატია არ ნიშნავს, რომ ყველაფრის უფლება გაქვს. ეს საზოგადოების დაშლის, გარყვნის, უზნეობისკენ მიმავალი გზაა, რომელიც ტაძრამდე ვერ მიგვიყვანს. ეს უზნეობა უნდა აიკრძალოს. ამას ჩვენ, ვერ ავკრ- ძალავთ,  მაგრამ  როცა  ადამიანი შინაგან ცენზორს კარგავს, უკვე ყველაფერზეა წამსვლელი.

_ წეღან, `საბას~ პრემიაზე ისაუბრეთ. ანალოგიური ხდება ფრანკფურტის,  დრეზდენის  და სხვა წიგნის
ბაზრობებზე, სადაც ერთიდაიმავე მწერლების წიგნები ითარგმნება და იბეჭდება. ამაზე რას გვეტყვით?


_ გეთანხმებით, მართალს ბრძანებთ. "საბას" პრემია იცით, როგორ გაიცემა? _ ერთიდაიგივე ჯგუფია, ვთქვათ, 10-კაცინი. პირველ წელს 5 კაცი ჟიურიში ზის და მეორე 5 კაცს, მათი კასტის წარმომადგენლებს  პრემიას  ურიგებს.  მეორე წელს, ჟიურის წევრები ისინი არიან ვინც წინა წელს პრემია მიიღეს და ახლა, მათ აძლევენ პრემიას, ვინც წინა წელს ჟიურიში ყოფნისას ისინი დააჯილდოვა. გესმით, რა ხდება? ასე წრეზე ტრიალებს ეს "საბა". პრემიებს ერთიდაიგივე ხალხი იღებს. მაგალითად, დაახლოებით, 5 წლის წინ, პრემია ორჯერ ზედიზედ მისცეს ვინმე მაისურაძეს, რომელიც გერმანიაში სწავლობდა, ჩამოვიდა და პატრიარქის ლანძღვაგინებისთვის პრემია მისცეს. ჩემი აზრით, ამგვარ ტექსტებში "საბას" პრემიის მიღება უზნეობაა.

მაშინ მამუკა ხაზარაძეს კიდევაც გავუგზავნე წიგნიდან ციტატები, რაშიც მან პრემია გასცა. მეორე წელს, თითქოს, ჯინაზე მას პრემია ისევ მიაკუთვნეს. მეტი რაღა გითხრათ?! ხაზარაძეს, ალბათ,  სულ  არ ადარდებს  ვის აგინებენ. ასეთი ტენდენციაა, რომ საზოგადოება უფრო გამოშტერდეს, გამოსულელდეს, მან კი ამით მეტი ფული აკეთოს. რაც შეეხება ფრანკფურტს, ევროპას ეროვნული, ქართული პოეზია და პროზა, რომელიც ადამიანური, ღირებულია, უფრო ენატრება. ვფიქრობ, ქართული ლექსი ევროპისთვის უფრო მისაღებია, ვიდრე ამ
მწერლების გინება, ლანძღვა და უზნეობა.

კულტურის სამინისტროში არის წიგნის პალატა, რომლის ირგვლივაც ეს მწერლები არიან შეკრებილნი. მისი ხელმძღვანელი გახლავთ დეა მეტრეველი, რომელიც აღნიშნულ თანამდებობაზე "ნაცების" დროს დაინიშნა. მაშინაც და ახლაც ფრან- კფურტის, დრეზდენის და წიგნის სხვა  ბაზრობებზე  ერთიდაიგივე ხალხი  მიდიოდა  და  დღესაც  მიდის. "მწერალთა სახლში" წიგნის პალატის ხელმძღვანელთან შეხვედრა მოეწყო. დეა მეტრეველს შევეკითხე: ვინ არჩევს იმ ხალხს, ვინც წიგნის ფესტივალზე იგზავნება, ვინ გყავთ კომისიაში-მეთქი, მიპასუხა: რისმაგ გორდეზიანი, ირმა რატიანი, ლაშა ბაქრაძე და ა.შ. ეს ხალხი თავის ადგილზე შეიძლება კარგია, მაგრამ ლიტერატურის პროცესები მათ არ იციან. მეტრეველი დამპირდა, თქვენს აზრს გავიზიარებო, მაგრამ წიგნის ბაზრობებზე მაინც იგივე ხალხი მიჰყავთ.

კულტურის მინისტრი, წიგნის პალატის მუშაობაში, ალბათ, უფრო მეტად უნდა ჩაერიოს. იცით, როგორ იბეჭდება იქ, მწერლების ნაწარმოებები? მოგეხსენებათ, რომ ახალგაზრდებმა ინტერნეტი  კარგად  იციან, რისი მეშვეობითაც ნახულობენ გამომცემლობებს გერმანიაში, საფრანგეთში და ა.შ. შემდეგ, მათ ეუბნებიან: გამოაგზავნეთ წერილი კულტურის სამინისტროში, რომ გინდათ ჩვენი წიგნის თარგმნაო. მართლაც მოდის წერილი უცხოეთიდან და ნაწილს ისინი აფინანსებენ, ნაწილს _ 70%-ს კულტურის სამინისტრო. მერე, იქ, წიგნის პრეზენტაცია ხდება.

საერთოდ, ეს წიგნები იქაურ მაღაზიებში არ შედის იმიტომ, რომ თუ იმ სამყაროსთვის, სივრცისთ- ვის, ქვეყნისთვის ცნობილი არ ხარ, კერძო მაღაზიაში არაცნობად მწერალს არავინ დადებს. მათ ეს წიგნები უკან, საქართველოში მოაქვთ და აქ, ისე აშუქებენ, თითქოს მათზე ფრანკფურტში ან სადმე სხვაგან დიდი  მოთხოვნაა.  არ  არსებობს არავითარი სახელმწიფო პოლიტიკა თუ რომელი მწერლის შემოქმედება უნდა ითარგმნოს ევროპის ამა თუ იმ ქვეყანაში. ეს საკითხი თვითინიციატივაზეა მიშვებული, რაშიც კულტურის სამინისტრომ უფრო მეტი პრინციპულობა უნდა გამო- იჩინოს. წიგნის პალატას გონია, რომ თანამედროვე მწერლები ისინი არიან, ვინც დღეს, ასეთ უზნეო ტექსტებს წერენ.

_ "მწერალთა კავშირი" რას აკეთებს ამ დროს?

_  მწერალთა  კავშირი  არასამთავრობო ორგანიზაციაა, პროფესიული ნიშნით გაერთიანებულ თანამოაზრეთა ერთობა. იმ არასამთავრობოებს, რომლებიც დასავლეთიდან, ევროპიდან თუ ამერიკიდან ფინანსდებიან  მეტი საშუალება აქვთ, რაც არ გააჩნია "მწერალ- თა კავშირს". მას სახელმწიფო არ აფინანსებს. იგი ფინანსდებოდა 2003 წლამდე, მერე "ნაცებმა" დაფინანსება შეწყვიტეს. სამწუხაროა, როცა სამკაციანი პარტიები, რომლებიც 100 კაცს ვერ შეკრებენ, ფინანსდე- ბიან. მწერლობა კი უპატრონოდაა მიგდებული.

_ მაგრამ, თუნდაც, ეს აღვირახსნილობა რომ გააპროტესტოთ, ან ამ თემებზე იმსჯელოთ, იკამა- თოთ, ამას დაფინანსება რად უნდა?

_ ტელევიზიები, ვისაც ამ საკითხზე განსხვავებული მოსაზრება აქვს, ანუ ჩვენ, არ გვიკარებენ. საქმეც ამაშია, რომ ტელევიზიები მთელ იდეოლოგიას სახელმწიფოს მასშტაბით მართავენ. ჩვენ გვაქვს მხოლოდ  იმის  საშუალება,  რომ "მწერალთა კავშირში" ჩავატაროთ ღონისძიებები _ წიგნების პრეზენტაციები, საიუბილეო საღამოები, მაგრამ ეს ზღვაში წვეთია.

თამარ შველიძე





მეტის ნახვა
30-01-2018, 15:36


ალო, ტაქსი!!!

ტაქსია თუ ოთხ ბორბალზე შემდგარი საქათმე?!


ტაქსს ვაჩერებ, უკანა სავარძელში ვჯდები და მძღოლს ოპერის თეატრთან მიყვანას ვთხოვ.
ასიოდე მეტრი გავიარეთ, უცებ მძღოლი მომიტრიალდა და ცოტათი დარცხვენილი მეუბნება: – არ ვიცი, უფროსო, სად არის ოპერის თეატრი და იქნებ მითხრათ, რა გზით წავიდეო.

იმდენად მოულოდნელი იყო მძღოლის ნათქვამი, ვიფიქრე, ხომ არ მეხუმრება-მეთქი, თუმცა გაურკვეველი სიტუაციიდან ისევ მძღოლის დამატებითმა ახსნა-განმარტებამ გამომიყვანა: – ზესტაფონიდან ვარ, ერთი კვირაა, რაც `ტაქსაობა~ დავიწყე და ბოდიშს გიხდით, ქალაქს კარგად არ ვიცნობო.

– კი, მაგრამ ოპერის თეატრი როგორ არ იცი, შე დალოცვილო. რუსთაველის პროსპექტი ხომ იცი? – ვკითხე გაბრაზებულმა.
– რუსთაველის პროსპექტი როგორ არ ვიცი, – იწყინა მძღოლმა. – ჰოდა, რუსთაველზეა ოპერის თეატრი, ერთი ოპერის თეატრი გვაქვს საქართველოში და არ უნდა იცოდე? – ვუსაყვედურე მძღოლს.
– კიდევ ერთხელ გიხდით ბოდიშს, ბატონო… აწი მეცოდინება. – ისეთი ხმით მითხრა, შემეცოდა.
ეს ამბავი ერთ ტაქსის მძღოლს ვუამბე – ასე და ასე, შენმა კოლეგამ ოპერის თეატრი არ იცოდა-მეთქი.
– მაგ თემასთან დაკავშირებით უარეს ამბავს გეტყვიო, – მომიგო მძღოლმა.
ამაზე უარესი რაღა იქნება-მეთქი? – გავიკვირვე.
– ბირჟაზე ვდგავართ ტაქსები და კლიენტებს ველოდებით. ერთი კოხტად ჩაცმული, შუახნის ქალბატონი მოვიდა და ჩემს წინ მდგარი მანქანის მძღოლს რაღაცას ელაპარაკება.
უცებ ქალბატონი მთელი ხმით აყვირდა: – მე შენ ვინ გგონივარ, შე გარყვნილო, ბოზი და გათახსირებული სახლში გეყოლება, შე უნამუსოო, – უკივლა მძღოლს, კარი მთელი ძალით მიუჯახუნა და ჩემსკენ წამოვიდა.
– დაბრძანდით ქალბატონო-მეთქი და კარი გავუღე.
ქალი დაჯდა, მაგრამ იმდენად იყო ანერვიულებული, ვერა და ვერ დაწყნარდა. – მე მაგას ვინ ვგონივარ, მაგ თავხედს და უზრდელს. ეს რა მაკადრა, მაგ გათახსირებულმაო, – იძახდა გამწარებული.
– მაინც, რა გაკადრათ ასეთი? – გავბედე და ვკითხე.
– ოპერის თეატრთან მიმიყვანე-მეთქი, ვთხოვე და – რომელი ოპერის თეატრთან მიგიყვანოთ ქალბატონოო, – გამეარშიყა თავისი ჭკუით. მე მაგას ვაჩვენებ, როგორ უნდა არშიყობაო, – ბრაზს ვერ იოკებდა ქალბატონი.

ვერაფრით ვერ დავარწმუნე ქალბატონი, რომ ის საწყალი მძღოლი კი არ გაეარშიყა, მას, უბრალოდ, ჰგონია, რომ თბილისში რამდენიმე ოპერის თეატრია.

სასაცილო ამბავია, ხომ? თუმცა სასაცილო კი არა, უფრო სატირალია ის სიტუაცია, რაც ტაქსებთან დაკავშირებით თნილისში ხდება.

ეს არის აბსოლუტურად თვითდინებაზე მიშვებული, აბსოლუტურად უკონტროლო სფერო, სადაც სრული განუკითხაობა და ქაოსი სუფევს, ქვეყანაში კი არ არსებობს არანაირი სახელმწიფო სტრუქტურა, რომელიც მომსახურების ამ ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს სფეროში თუნდაც მინიმალურ წესრიგს დაამყარებს.

როგორც კი ვინმე საუბარს წამოიწყებს ტაქსებით მომსახურების სფეროში არსებულ საგანგაშო ვითარებაზე, მას ასეთი არგუმენტებით აჩუმებენ: ეს ადამიანები პურის ფულს "ტაქსაობით" შოულობენ და ოჯახს ამით არჩენენ. რა ვქნათ, ოჯახის რჩენის ეს უკანასკნელი საშუალებაც წავართვათ?

ეს ერთი შეხედვით ჰუმანური არგუმენტი სინამდვილეში სწორედ რომ ანტიჰუმანური არგუმენტია, რომელსაც არ შეიძლება ასე თუ ისე ოდნავ სახელმწიფოებრივი პასუხისმგებლობის მქონე სახელმწიფო მოხელემ თავის მოქალაქეებს უთხრას და არსებულ პრობლემაზე კომენტარი ამ "ჰუმანური" განცახდებით ამოწუროს.

ამ განცხადების გამკეთებელს ავიწყდება, რომ საქმე ეხება არა რაღაც ტვირთების გადაზიდვას, არამედ ადამიანების მომსახურებას, ადამიანების სიცოცხლის უსაფრთხოებას.

თავი რომ დავანებოთ ავტომანქანების ტექნიკურ გაუმართაობას, ვინმე აკონტროლებს, ვინმემ იცის, ვინმემ შეისწავლა, რა კატეგორიის ადამიანები უსხედან ე.წ. კერძო ტაქსების საჭეებს?

მე მინახავს ხეიბარი, ინვალიდი ტაქსის მძღოლები, მინახავს აშკარად კრიმინალური მანერების მქონე ტიპები, ფსიქიკურად ავადმყოფი ადამიანები, მინახავს ღრმად ასაკოვანი, 80-84 წლის მოხუცები, რომლებიც მოქალაქეებს ტაქსებით "ემსახურებიან".

ქუჩაში ტაქსის დაჭერა საკმაოდ სახიფათო და რისკიანი საქმეა, რადგან შეიძლება ისეთ ვინმეს გადაეყარო, რომელმაც, გარდა იმისა, რომ მანქანის მართვაც კი არ იცის ხეირიანად, არ იცის კლიენტთან ურთიერთობის ელემენტარული ნორმები – უზრდელობს, უხეშობს, იგინება.

გვესმის, რომ ბევრმა გაჭირვების გამო მიმართა ამ ხელობას, გაჭირვების გამო ჩამოვიდა სოფლიდან თუ სხვადასხვა ქალაქიდან, რომ ოჯახი არჩინოს, მაგრამ ეს არ შეიძლება აკეთო იმის ხარჯზე, რომ სხვა ადამიანების სიცოცხლეს საფრთხე შეუქმნა და ხელი მოჰკიდო იმ საქმეს, რომელიც არ იცი.

კარგი, მას არა აქვს იმდენი შეგნება, მაგრამ სახელმწიფოში რაღაც სტრუქტურა ხომ უნდა არსებობდეს, რომელიც, სანამ ლიცენზიას და ტრაფარეტს მიყიდდეს ტაქსის მძღოლობის მსურველს, ჯერ დაელაპარაკება ამ ადამიანს, მოსთხოვს ჯანმრთელობის ცნობას, გაარკვევს, რამდენად იცის ქალაქი, იმასაც დაადგენს, მძღოლობის რა გამოცდილება აქვს, იცის თუ არა, თუნდაც საყველპურო დონეზე, რომელიმე უცხო ენა, ვთქვათ, ინგლისური, რა წარსული აქვს, ვინ არის, რას წარმოადგენს და მხოლოდ ამის შემდეგ მისცემს ნებართვას, მოემსახუროს ადამიანებს.
ძნელია ამის გაკეთება?

არ არის ძნელი, უბრალოდ, ცოტა მეტი პრინციპულობა და გამბედაობაა საჭირო.
ქვეყანაში წლებია, თავი ვერ მოება ავტომანქანების ტექდათვალიერების საკითხს და, ალბათ, კიდევ დიდ ხანს ვერ მოებმება, მაგრამ ის ხომ შეიძლება გავაკეთოთ, რომ ის ავტომანქანები მაინც შემოწმდეს, რომელთა მძღოლებიც "ტაქსაობას" აპირებენ.

წესრიგი, კონტროლი, კანონის ჩარჩოები ყველგან და ყველაფერშია საჭირო, მით უმეტეს ადამიანების მომსახურების ისეთ სფეროში, როგორიც ტაქსით მომსახურებაა.
ქვეყნის სირცხვილია, ქვეყნის პრესტიჟის შელახვაა ის, რაც ამ სფეროში ხდება.

კულტურული და ცივილიზებული ერი ვართო, ვირწმუნებით, მაგრამ საქმით ისეთ რაღაცებს ვაკეთებთ, რომ ამის დაჯერება ძნელია.

ტაქსი ქალაქის სავიზიტო ბარათია, ტაქსის მძღოლი – პირველი მასპინძელი.
რა შთაბეჭდილება შეიძლება შეექმნას სტუმარს, როცა ეს მასპინძელი გაუპარსავი, უკაცრავად და, დაუბანელი, ჭუჭყიანი ტანსაცმლით, აქოთებული სალონით ხვდება სტუმარს?

ჩვენი, ადგილობრივი მაცხოვრებლების თავი ჯანდაბას, ჩვენ დიდი ხანია შევეჩვიეთ, იმას, რაც ამ ქალაქში ხდება, მაგრამ სტუმრებისა მაინც მოგვერიდოს, რომლებიც ტაქსით სარგებლობას თუ გადაწყვეტენ, ტაქსის ნაცვლად ოთხ ბორბალზე შემდგარ საქათმეში ამოჰყოფენ ხოლმე თავს.

ეს უმწვავესი პრობლემა, რომელზეც ამ წერილში ვისაუბრეთ, მაქსიმუმ ორ თვეში შეიძლება მოგვარდეს, თუ ამას ქალაქის მთავრობა მოინდომებს.

ჰოდა, მოინდომეთ, ბატონებო, მოინდომეთ!
ვისარგებლებთ შემთხვევით და ბარემ აქვე ვიტყვით, რომ ასევე დიდი პრობლემაა, მე ვიტყოდი, სრული ქაოსია ე.წ. სამარშრუტო ტაქსებით მომსახურების სფეროშიც.
სამარშრუტო ტაქსები, დღისით საკმაოდ მრავლად არიან ქალაქში, მაგრამ მოსაღამოვდება თუ არა, მათი მნიშვნელოვანი ნაწილი სადღაც უკვალოდ ქრება.

როგორც აგვიხსნეს, სამარშრუტო ტაქსები კერძო საკუთრებაა და მათი მძღოლებიც ისე იქცევიან, როგორც მოეპრიანებათ.
– საღამოს მგზავრების ნაკადი მკვეთრად იკლებს და რა ვქნათ, ცარიელები ხომ არ ვივლითო, – ამიხსნა ერთმა მძღოლმა.
კი, მაგრამ, რა ქნას იმ მგზავრმა, რომელსაც უკანასკნელი 80 თეთრი აქვს გადანახული სახლში დასაბრუნებლად და თავის სამარშრუტო ტაქსს ელოდება, ის კი არა და არ მოდის, რადგან მძღოლმა, რომელიც დღისით 15 კაცის ნაცვლად 30 კაცს ტენიდა მანქანაში, საკმარისი ფული უკვე გამოიმუშავა და სულაც არ ენაღვლება იმ მგზავრის ბედი, რომელიც მის მოლოდინში ქუჩაში იყინება.

რა ხდება, რა განუკითხაობაა ეს – ნუთუ ამ სამარშრუტო ტაქსებს სხვა არანაირი ვალდებულება არა აქვთ გარდა ერთისა – დღისით რაც შეიძლება მეტი ფული აკეთონ, საღამოს კი თვითნებურად მიატოვონ ხაზი და სახლში წავიდნენ.
რა გამოდის – ეს პატივცემულები მხოლოდ დღის ცვლაში მუშაობენ?
კი, ბატონო, ეს სამარშრუტო ტაქსები მათი პირადი საკუთრებაა, მაგრამ ეს ქალაქიც ხომ არ არის მათი პირადი საკუთრება, რომელსაც, როგორც უნდათ, ისე ექცევიან, პასუხის მომთხოვნი კი არავინ არის.

გიორგი გამეზარდაშვილი

რედაქციისგან:
იმედი გვაქვს, ქალაქის ახალი მერი, ბატონი კახი კალაძე, რომელიც სერიოზულ ცვლილებებს აანონსებს, ყურადღებას გაამახვილებს ამ წერილში წამოჭრილ პრობლემებზე და მათი გადაწყვეტის გზებსაც დროულად და ოპერატიულად გამოძებნის.

მეტის ნახვა
30-01-2018, 13:49


რამდენიმე დღის წინ ჟურნალისტმა ნინო კვაჭანტირაძემ თავის ფბ-გვერდიდან საზოგადოებას მოუწოდა: "მივმართავ ყველას – დედებს, მამებს, ჩინიანებს და უჩინოებს, ექიმებს, კანონმდებლებს, ტელევიზიებს და საინფორმაციო საშუალებებს!!! ბოლო ერთი თვეა ყოველდღე სასწაულების მსმენელი და მნახველი ვარ, დააკვირდით ქუჩემში როგორი დაბოლილ-გამოშტერებული სიფათები დაბორიალობს, ნახეთ რა ხდება კლუბებში და ბარებში, იმ დღეს 15 წლის გოგოს კრიჭა შეეკრა და მოსაწევვი იმსხვერპლებდა, "გამოცდილ" ადამიანებს დახმარება რომ არ გაეწიათ, გადაამოწმეთ სასწრაფო დახმარება რამდენ გამოძახებაზე გადის მოსაწევით `დაშოკილთა~ დასახმარებლად, ნახეთ, რამდენი ახალგაზრდა აკითხავს ფსიქოლოგიური დახმარების ცენტრებს სუიციდის მტანჯველი განცდებისგან თავის დასაღწევად.. გუშინ სულ გადავირიე, ჩემი ახლობლის უახლოეს და უსაყვარლეს გოგოს (გო-გოს) ვკითხე – სიგარეტს ხომ არ ეწევი მეთქი და წათამამებულად მიპასუხა- სიგარეტს არა, მაგრამ კარგ მოსაწევს კიოო… და რა არის ეს, რა გვჭირს, ვინ შეგვაგუა იმას, რომ ეს უბრალო გართობაა და სხვა არაფერი… ხმა ამოიღონ რეპროდუქტოლოგებმა, ფსიქიატრებმა, ფსიქოლოგებმა, თქვან რომ ეს უბედურებაა და ამით გადაშენება იწყება, რომ თუ ასე გაგრძელდა, ამის შედეგი ძალიან მალე დადგება და ავდმყოფ თაობას მივიღებთ, ეს აშკარად ვიღაცის მზაკვრული გეგმაა და ვერ გაგვიგია"…

… რვა საუკუნის შემდეგ, "ბასიანის ბრძოლის უკვდავსაყოფად" თბილისში, ღრმად მიწისქვეშ ღამის კლუბი "ბასიანი" გაიხსნა. ცნობილმა გამოცემამ ჭ მაგაზინე "ბასიანი" მსოფლიოში ყველაზე ბნელ მიწისქვეშა კლუბად დაასახელა. იმისთვის, რომ ცნობილი ღამის კლუბი ეპოვა ამერიკელ ჟურნალისტს, საკმაოდ დიდი ძალისხმევა დასჭირდა და ბოლოს ადგილს ტექნომუსიკის ხმებით მიაგნო. ჟურნალისტი წერს, რომ დინამოს სტადიონის მიწისქვეშეთში მოსახვედრად, საკმაოდ გრძელი დერეფნის გავლა დასჭირდა, მისი თქმით – კლუბმა ძალიან დადებითი იმიჯი შეიქმნა და გარდა ამისა, სახელი მთელ მსოფლიოშიც გაითქვა. როგორც ცნობილია, ხშირად ბევრი დიჯეი "ბასიანზე" დასაკრავად ისე ჩადის, რომ საქართველოზე წარმოდგენაც კი არ აქვს და რომ არა ღამის კლუბი, ალბათ თბილისში არც არასდროს ჩავიდოდა. საქართველოზე წარმოდგენის არმქონეს მის ისტორიაზე და კლუბის სახელობის ბრძოლაზეც, რომ არ ექნება წარმოდგენა ფაქტია. ვფიქრობ, ძველ და ახალ "ბასიანს" შორის არის რაღაც საკრალური კავშირი, რატომ? აი რას წერს კლუბიდან გამოსული "რაინდი" – "ამ მონუმენტურ, ბეტონის გიგანტურ, ბნელ სივრცეს, რომელიც არც მეტი, არც ნაკლები – 1.500 ადამიანს იტევს, გაფაციცებით ვათვალიერებ. (შედარებისთვის, მსოფლიოში ცნობილი კლუბების დიდი ნაწილის ტევადობა ხშირად 800 ადამიანს არ სცდება ხოლმე). შიგადაშიგ ბეტონის შავბნელ კედლებსა და ჭერზე ასხლეტილ განათების სხივებს მივყვები და ვხვდები, რომ ალკოჰოლითა და ნარკოტიკული საშუალებებით გაბუჟებული ჩემი სხეული, ფეხის გულებიდან იწყებს დათბობას. ეს სითბო, ბეტონის იატაკიდან ტყვიებივით გამოსროლილი უმძიმესი ბასების ვიბრაციით მთელ სხეულს ედება და ვბრუვდები. სხეულის შიგნიდან მფეთქავი არანორმალური ენერგია, მგონია, რომ თანდათან გამომანგრევს და სისხლისა და ოფლის უკანასკნელ წვეთს აქ დავტოვებ. ეს ყოფილა ბასიანი!"
 თანამედროვე "ბასიანის გმირი" აღფრთოვანებული მოგვითხრობს მიწისქვეშეთში განცდილი გრძნობის შესახებ - "ბასიანზე თითქმის ვერავინ გხედავს. არ ფიქრობ, როგორ გამოიყურები, რა გაცვია, როგორ ცეკვავ, რამდენად ძვირადღირებული საათი გიკეთია. გულითაც რომ გინდოდეს, ძნელია გაიპრანჭო და ძნელია, იყო ყალბი. ყველაზე ჩაძაბული ბაბულიკები და ყველაზე თავაშვებული გეებიც კი ერთმანეთის თვალწინ ვერთობით და ერთმანეთს ბედნიერებას ვაცდით".

* * *

13 იანვარს მომხდარ ფაქტთან დაკავშირებით "ფეისბუქზე" პოსტი გამოაქვეყნა კლუბ "ბასიანის" დამფუძნებელმა ნაჯა ორაშვილმა. მისი ინფორმაციით, ახალგაზრდამ დაცვის წევრები და პოლიციის თანამშრომელი იმის გამო დაჭრა, რომ მას კლუბში შესვლაზე უარი უთხრეს. პოლიციის თანამშრომელი სარწმუნო წყაროს ცნობით ფორმის გარეშე ყოფილა, ალბათ ან კლუბური ცხოვრება მოსწონს და ან განსაკუთრებულ დავალებით იმყოფებოდა ტერიტორიაზე. ასევე წყაროს ცნობით დაკავებული ახალგაზრდა არ ყოფილა კონფლიქტის დაწყების ინიციატორი და ჩხუბი სწორედ დაცვის თანამშრომელს დაუწყია და ორ კაცს ათზე მეტი დაცვის თანამშრომელი "ეხანჯლავებოდა" ბოლოს. "დანაშავესაც" არ აკლდა სხეულის სხვადასხვა სახის დაზიანებები, თუმცა აღნიშნულის შესახებ "ბასიანელებს" კრინტიც არ დაუძრავთ, არც იმ მიზეზის შესახებ რამ უნდა აიძულოს ახალგაზრდა, სამი კაცი დაჭრას…სამაგიეროდ სოციალურ ქსელში რამოდენიმე დღე აქტიურად იხილებოდა აღნიშნული "ბრძოლა". ის, რომ აღნიშნულ კლუბში ნარკოტიკი იყიდება არახალია, არც ისაა ახალი, რომ რამოდენიმე ახალგაზრდა საიქიოდან მოაბრუნეს. "შავი სექსუალური~ ოთახის შესახებაც გვსმენია, მაგრამ ზუსტი ინფორმაცია ვინ ან რა გამანადგურებელი ძალა დგას, მტრის ბუნაგის უკან უცნობია…მართალია "ბასიანელებმა" უარყვეს ინფორმაცია მათ "სამფლობელოში" ნარკოტიკების ყიდვა, გაყიდვა, მოხმარების შესახებ, მაგრამ "აფეთქებულ" სოციალურ ქსელს რასაკვირველია მათი ცრემლების არ ჯერა. აი როგორ ეხმაურებიან სოციალურ ქსელში "ბასიანის" მიმართ ბრალდებას- "ევროპაში ვცხოვრობდი გარკვეული პერიოდი და იქ თინეიჯერებისთვის გასართობად საკლუბო თემა არც თუ ისე უცხოა, ამავე დროს, არც ისეთი გარყვნილი ატმოსფეროა როგორც აქ, საქართველოში დამხვდა. ქართველებმა ზომა-წონა არ ვიცით, ან კიდევ ვის გაკვირვებას ვცდილობთ? ამ ბასიანს მთავრობისგან მწვანე აქვს ანთებული. ყველამ კარგად იცის, რომ იქ შეუზღუდავად ვრცელდება საკლუბო ნარკოტიკები და არამარტო, ასევე იქედან გამოსულ თრობის მდგომარეობაში მყოფ ადამიანებსაც არ იჭერენ… რაც შეეხება თვითონ კლუბს, ნამდვილად ვერ ვიტყვი რომ ნორმალური ხალხიც არ დადის… და ბოლოს, იქ ხალხი საკუთარი შინაგანი მოთხოვნილებების დასაკმაყოფილებლად მიდის. ვის მუსიკა და ცეკვა უნდა, ვის ნარკოტიკი და ვის კიდევ სექსუალური თავგადასავალი. ასე რომ, ყველას ერთ ქვაბში ნამდვილად ვერ მოვხარშავ… დიდი აჟიოტაჟია ატეხილი კლუბ "ბასიანის" მისამართით. სიმართლე გითხრათ, მე მხოლოდ ორჯერ ვარ ნამყოფი ამ კლუბში და გავრცელებული ხმები ნარკოტიკების მოხმარებასა და გარყვნილებაზე სრულ სიმართლეს შეესაბამება".

– ისე ამათ თავი როგორ გავუყადროთ?!. "სხვა მწვავე მათი საწინააღმდეგო პოსტებიც უამრავია, მაგრამ "გული ამიჩუყა" კლუბ "ბასიანის" წარმომადგენლის ნაჯა ორაშვილის განცხადებამ, რომელიც როგორც ირკვევა "ერთ-ერთი შეტევის" შემდეგ "გამოაცხო" პოსტის სახით – "როდესაც ქვეყანამ უმნიშვნელოვანეს წინსვლას – ვიზალიბერალიზაციას მიაღწია, ამ დროს რეგრესული ძალების მსგავსი პროვოკაციული და ფორსირებული თავდასხმა, არამხოლოდ საკლუბო სფეროს აყენებს ზიანს, არამედ საფრთხეს უქმნის ქვეყნის მოპოვებულ წარმატებას და ზოგადად სვლას ევროპული ღირებულებებისკენ". აღნიშნულ განცხადება კლუბის დამფუძნებლებ-მფლობელების აღიარებითი ჩვენებაა და არც დიდ ანალიზს საჭიროებს. ცხადია, "დაბოლილებს"და "დაშტერებულებს" წინ ნაჯა თუ არ წაგვიძღვა, ისე ევროკავშირში ვინ მიგვიღებს?! სხვა თემაა რატომ ან ვინ მონათლა "ბასიანად" მიწისქვეშ ბნელი კლუბი, ალბათ იმან ვინც დღემდე ვერ მოინელა ბასიანში ქართველების ბრწყინვალე გამარჯვება და დღეს მათი დამარცხება განადგურებით (თან ქართველების დახმარებით) ხალისობს!

ქეთევან ზარნაძე

მეტის ნახვა
29-01-2018, 21:06


გვესაუბრება ადვოკატი გრიგოლ გაგნიძე

– ბატონო გრიგოლ, თქვენი აზრით, რატომ ხდება ამდენი დანაშაული, რომელიც მჭრელი იარაღით, დანით არის ჩადენილი?

– ბოლო პერიოდში სისხლის სამართლის ბევრი დანაშაული მოხდა, რომლებიც პირდაპირ უკავშირდება ცივ იარაღს. ამას თავისი გამამართლებელი თუ პირუკუ მიზეზები აქვს. დავიწყოთ იმ გარემოებით, რომ ქვეყანაში ჯერ კიდევ არის სოციალური სიდუხჭირის პირობები. ამასთან, ჩართეთ, ბატონო,. ჩვენი ტელევიზიების ნებისმიერი არხი, სადაც ნახავთ ფილმებს, რომელშიც მოჭარბებული დოზით არის ძალადობის, უზნეობის თუ სხვა მსგავსი სცენები. ამას უყურებს მომავალი თაობა. ყველა მშობელს არ აქვს საშუალება, აკონტროლოს თავისი შვილის მიზნები, მისწრაფებები. გვინდა თუ არა, ძალადობის პროპაგანდას თავისი შედეგი მოაქვს. აბა, წარმოიდგინეთ, რას ისწავლის ჩვენი მომავალი თაობა, როდესაც ტელევიზიებით მუდამ ძალადობის პროპაგანდა ხდება?

– კარგი, დავუშვათ, გარკვეულწილად, დამნაშავე საზოგადოებაც არის, მაგრამ რა ვუყოთ იმ ფაქტებს, როდესაც იგივე ცივი იარაღით ჩადენილი დანაშაულის მსხვერპლი არსებობს.


– სამწუხაროა, მაგრამ მსგავსი ფაქტები ჯერ კიდევ ე.წ. კომუნისტური პერიოდიდან არსებობდა. მართალია, იმ პერიოდში და საერთოდაც, საქართველოში დანის ან მჭრელი იარაღის გამოყენება სირცხვილად ითვლებოდა. ამიტომაც იყო სტატისტიკურად მკვლელობების რაოდენობა მცირე, მხედველობაში ცივი იარაღით ჩადენილი დანაშაული მაქვს. აქედან გამომდინარე, მინდა გითხრათ, რომ კანონმდებლობის გარდა, დიდი მნიშვნელობა აქვს ოჯახის, საზოგადოების როლს ჩვენს ცხოვრებაში. თავდაპირველად ოჯახმა, მშობლებმა უნდა აღზარდონ პიროვნება.

თანამედროვე ცხოვრებაში რატომღაც პირველ პლანზე წამოვიდა იგივე ცივი იარაღით თავდაცვა. შეიძლება ყოველივე არსებული მძიმე სოციალურ-ეკონომიკურ ვითარებას დავუკავშიროთ, მაგრამ ეს გარემოების გამამართლებელი არ გახლავთ. თუმცა ნებისმიერი ადამიანი ცდილობს საკუთარი თავის დამკვიდრებას ცხოვრებაში, ზოგიერთი – ამ ფორმითაც.

– ბატონო გრიგოლ, წლების წინ ცივი იარაღის ტარებაზე გარკვეული სასჯელი არსებობდა. ახლა?

– ნაცმოძრაობის მმართველობის პერიოდში კანონმდებლობაში მრავალი ცვლილება განხორციელდა. ერთ-ერთი ცივი იარაღის შეძენა-მოხმარებას ეხებოდა. სამწუხაროდ, მას შემდეგ ბევრი არაფერი შეცვლილა, თითქმის იგივე კანონებით ვცხოვრობთ. დანის ან ნებისმიერი მჭრელი, ბასრი იარაღის შეძენა, ჩვენდა სამწუხაროდ, ნებისმიერ ჩვენგანს, თუნდაც იგივე არასრულწლოვანს, თავისუფლად შეუძლია.

– სწორედ ეგ მინდოდა მეკითხა: ნუთუ შესაძლებელია ნებისმიერი ბასრი იარაღის, რომელიც ადამიანის სიცოცხლისთვის სახიფათოა, უპრობლემოდ შეძენა?

– სამწუხაროდ, ჯერ კიდევ ასეა.

– კარგი, ბატონო გრიგოლ, მაგრამ თუ არსებობს შეზღუდვა (მხედველობაში გვაქვს კანომდებლობა) ცივი იარაღის შეძენა-ტარებაზე?

– კანონმდებლობის დეტალურ განმარტებაზე ამჯერად თავს არ შეგაწყენთ, მაგრამ გეტყვით – 19–21 წლის ახალგაზრდებს ეკრძალებათ ცივი იარაღის შეძენა-შენახვა. ამასთან, თუ პიროვნება ნასამართლევია მძიმე დანაშაულისთვის და ცივი იარაღი აღმოაჩნდება, კანონით აგებს პასუხს.
დანაშაულის აღსაკვეთად, იგივე ახალგაზრდობის მორალური შეგნების ამაღლებისთვის აუცილებელია ოჯახის, სკოლის, ინსტიტუტის გააქტიურება. გიმეორებთ, ნებისმიერ ქართულ არხზე, ძირითადად, ძალადობრივი მოქმედებების ფილმებს თუ სერიალებს გვიჩვენებენ. მოზარდი კი, მოგეხსენებათ, სათუთია – რასაც ჩასძახებ, იმას ამოგძახებს.

– კი, მაგრამ, საქართველოში განუკითხავად იყიდება ნებისმიერი ცივი იარაღი. ჩვენი კანონმდებლობით არის თუ არა განსაზღვრული, რომელი საგანი ითვლება ცივ იარაღად და რომელი ყოველდღიურ, საყოფაცხოვრებო ნივთად?

– სამწუხაროდ, მართალი ხართ, თავისუფალი ვაჭრობა ერთია, მაგრამ, მეორე მხრივ, გასათვალისწინებელია ყველა ფაქტორი. თუმცა გაგიმეორებთ, რომ თუ პიროვნებას გადაწყვეტილი აქვს დანაშაულის ჩადენა, ძნელია მისი შეჩერება. რაც შეეხება დიფერენციაციას, რომელი იარაღია ადამიანის სიცოცხლისთვის საშიში და რომელი არა, სამწუხაროდ, ამ საკითხში ჯერ კიდევ ნაცმოძრაობის დროინდელი კანონებით ვხელმძღვანელობთ.

– კი, მაგრამ უბრალო ჯაყვის, ან ბებუთის და ხანჯლის მქონე პიროვნება ერთნაირად უნდა განიხილებოდეს?


– სამწუხარო ფაქტია, მაგრამ ამის დიფერენციაცია ჩვენს კანონმდებლობაში ჯერ კიდევ გარკვეულად, ნათლად არ გვაქვს ჩამოყალიბებული. სამართალდამცავთა მოქმედების ერთ-ერთ ბარიერს სწორედ ეს გარემოებაც წარმოადგენს.

– ბატონო გრიგოლ, დავუბრუნდეთ ცივი იარაღით ვაჭრობის საკითხს. საქართველოს ნებისმიერ კუთხეში იყიდება არათუ დასაკეცი დანები, იგივე ჯაყვები, არამედ ბებუთები, ხანჯლები, რომლითაც დათვის მოკვლაც კი შეიძლება. ეს სამართლიანია?

– გეთანხმებით, სამწუხარო რეალობაა. როგორც უფლებადამცველი, ვაჭრობის, ბიზნესის შეზღუდვის წინააღმდეგი ნამდვილად არ ვარ ვარ. თუმცა გეთანხმებით და მეც იმის მომხრე ვარ, რომ იარაღი, თუნდაც ცივი, ლიცენზიის მფლობელებმა გაყიდონ. ამით თავიდან ავიცილებთ ნებისმიერ გაუგებრობას აქვე დავამატებ, რომ ნებისმიერი ცივი იარაღის გაყიდვა არასარულწლოვანებზე სასტიკად უნდა აიკრძალოს და საჯარიმო სანქციებიც უნდა დააწესოს ჩვენმა საკანონმდებლო ორგანომ.

– კიდევ ერთი – შარშან რუსთავის ერთ-ერთ სკოლაში მოსწავლეს მანდატურებმა ელექტროშოკი აღმოუჩინეს. მინდა გკითხოთ, რა სახის იარაღია ელექტროშოკი და შეიძლება თუ არა მისი ბაზრობაზე თავისუფლად გაყიდვა. მოწაფის თქმით, მან ელექტროშოკი ლილოს ბაზრობაზე თავისუფლად შეიძინა.

– საერთოდ, ელექტროშოკი სამართალდამცველთა სპეცტექნიკას განეკუთვნება. მისი საჯაროდ გაყიდვა ყოვლად დაუშვებელია. აღნიშნული იარაღი ნებისმიერი ადამიანისთვის ადვილი შესაძლებელია, სასიკვდილოც აღმოჩნდეს. ამ იარაღს ძალოვანი სტრუქტურების წარმომადგენლები უკიდურეს შემთხვევაში იყენებენ. ფაქტით სპეცსამსახურების წარმომადგენლები უნდა დაინტერესდნენ და თუ მართლაც საჯაროდ იყიდება აღნიშნული იარაღი, სათანადო ზომებიც უნდა მიიღონ.

– ბატონო გრიგოლ, მიუხედავად იმისა, რომ თქვენ უფლებადამცველი ხართ, როგორც ვხედავთ, კანონმდებლობის გამკაცრებას ემხრობით.

– ამის გარეშე ჩვენ ვერანაირ დემოკრატიულ ქვეყანას ვერ შევქმნი თ. ამასთან, გასათვალისწინებელია ჩვენი წარსული. როგორც ვთქვით, წლების წინ დანის, ხანჯლის უმიზეზოდ გამოყენება მკრეხელობად ითვლებოდა. ვის ვის და, თქვენ მაინც უნდა გახსოვდეთ, რომ ხევსურეთში `კეჭნაობისას~ თუ ზომაზე მეტ ჭრილობას მიაყენებდა მოპაექრე, ჭრილობაში რამდენი ხორბლის მარცვალიც ჩაეტეოდა, იმდენ მსხვილფეხა საქონელს იხდიდა დამნაშავე. აქედან გამომდინარე, ახლაც გასამკაცრებელია კანონმდებლობა. ყოველივე ეს სულაც არ გახლავთ ვინმეს უფლების შეზღუდვა, პირიქით, ამით ჩვენ სახელმწიფოებრიობას გავამყარებთ.

გია ბურდული

მეტის ნახვა
29-01-2018, 19:38


„საერთო გაზეთს“ უსამართლო მსხვერპლთა დაცვის სახალხო კომიტეტის ხელმძღვანელი, სახალხო ტრიბუნების პრეზიდენტი  მამისა ჯაფარაშვილი ესაუბრა:

–  ჩვენს  წინა  ინტერვიუში გითხარით,  რომ  ჩვენი  ორგანიზაცია  შეუერთდა  საზოგადოებრივპოლიტიკური  მოძრაობა „ეროვნული ღირსების დარბაზს“ შეუერთდა, სადაც უსამართლობის  მსხვერპლთა  კომიტეტს ვხელმძღვანელობ.

მიმაჩნია, რომ სწორედ  „ეროვნული  ღირსების დარბაზია“  ძალა,  რომელსაც ქართული  საზოგადოება  დიდი
ხანია ელის. რამდენიმე დღის წინ დაფუძნდა და რეგისტრაცია გაიარა „უსამართლობის მსხვერპლთა
ინტერესების დაცვის სახალხო  ფონდმა“,  რომლის  მთავარი მიზანი  უსამართლო  რეჟიმების მსხვერპლთა
ინტერესების დაცვაა. მიგვაჩნია, რომ მოსახლეობის ნაწილმა,  რომელიც  თავს  უსამართლო  რეჟიმის  
მსხვერპლად მიიჩნევს, იდეურად, მატერიალუ- რად და ორგანიზაციულად უნდა მიიღოს  მონაწილეობა  საკუთარი  პრობლემების  მოგვარებაში.

„ეროვნული  ღირსების  დარბაზის“ გადაწყვეტილებით, შეიქმნა წარმომადგენლობები  აჭარაში, სამეგრელოში,
გურიაში და იმერეთში, რომლის შემადგენლობა აღნიშნულ რეგიონებში არსებულ საგვარეულო კავშირებს ეყრდნობა. ამ ადამიანებს სურვილი აქვთ აქტიური მონაწილეობა მიიღონ უსამართლობის  წინააღმდეგ ბრძოლაში.  ჩვენ  პირდაპირ  ვამ- ბობთ, რომ საგვარეულო მოძრაობა არის სამოქალაქო საზოგადოების  განვითარების  ყველაზე ეფექტური ფორმა. სახელმწიფო გვარებისგან  შედგება,  ამიტომ ნებისმიერ გვარში მოიძებნებიან დაზარალებული  ადამიანები  და ვერც ერთი გვარი თავს ვერ დაიცავს, თუ საქართველომ განვითარების კურსი არ შეცვალა. ჩვენ ვაპირებთ საგვარეულო კავშირების ყრილობასთან ერთად, დიდი ეროვნული ყრილობის ჩატარებას, იმისთვის,  რომ  ხელისუფლებას ქვეყანაში არსებული, რეალური მდგომარეობა დავანახოთ.

– იქნებ დაგვიკონკრეტოთ, რომელი კატეგორიის ადამიანებს მიიჩნევთ უსა- მართლო რეჟიმების მსხვერპლად  და როგორ  აპირებთ მათი  უფლებების დაცვას?


– საქართველოში  მოსახლეობის 80–90%  უსამართლო  რეჟიმების მსხვერპლია.  ესენი არიან  მეანაბრეები,  იპოთეკარები, პოლიტპატიმრები, იძულებით  გადაადგილებული ემიგრანტები, სოციალურად დაუცველები და დაუძლურებულები, უმუშევრები, უსამართლო კანონებით და საბანკო და სამევახშეო სისტემით დაზარალებულები, პენსიონერები,  ვეტერანები  და  ა.შ. დღეს თითქმის აღარავის ახსოვს მეანაბრეები, რომლებსაც საბჭოთა  კავშირის  დროს,  შემნახველ სალაროებში  შეტანილი  დანაზოგი  სახელმწიფომ  წაართვა. მე  ამას  საუკუნის  აფიორა  დავარქვი.

წვიმასა და ქარში ქუჩაში მჯდარი  ბებიები  მწვანილს რომ ყიდიან, სწორედ ის მეანაბრეები არიან,
რომლებსაც სიბერისთვის გადანახული კაპიკები წაართვეს, პურის ფულის საშოვნელად ქუჩაში გამოსვლა
აიძულეს და იქაც არ  აჩერებენ.  სწორედ  ხალხისთვის  წართმეული  ფულით  გაგვიხსნეს ხაზარაძეებმა და
სხვებმა კომერციული ბანკები და ფულის შეტანა რომ დაგვაგვიანდეს, პროცენტებით სულს ამოგვხდიან. მეანაბრეების ფულის დაბრუნება კი წლები გადის და არავის ახსოვს, მიუხედავად იმისა, რომ ეს ფული
სახელმწიფოს შიდა ვალად აქვს აღიარებული.

– სამწუხაროდ, საბჭოთა პერიოდის მეანაბრეთა რაოდენობა მცირდება. დარჩენილებს კი საკუთარი ფულის
დაბრუნების იმედი დიდი ხანია, გადაეწურათ..


–  დიახ,  საქართველოს  მოსახლეობის  რაოდენობა  (მათ შორის  მეანაბრეები)  ყოველწლიურად  
მცირდება.  მოგეხსენებათ,  გაეროს  მონაცემებით, 2050  წლისთვის  მოსალოდნელია საქართველოს
მოსახლეობის  მილიონ  170 000  ადამიანით შემცირება და რაღაც თუ არ ვი- ღონეთ,  დემოგრაფიული კატას
ტროფა გვემუქრება. ხელისუფლება  დღემდე  ყიდის  საბჭოთა პერიოდიდან დარჩენილ ფაბრიკა-ქარხნებს,
მაგრამ მეანაბრეე- ბის  ვალის  გასტუმრება  არავის გახსენებია.  სამწუხაროდ,  ჩვენ იმ  სახელმწიფოს  
სამართალ- მემკვიდრეები ვართ, რომელმაც საკუთარ მოქალაქეს, რომელსაც ლარის  ქურდობისთვის  იჭერს, მთელი  ცხოვრების  დანაზოგი წაართვა  და  ამისთვის  არავინ დასჯილა. ეს არის შევარდნაძის ხელისუფლების მიერ დაწყებული მიზანმიმართული პროგრამა, რომელმაც  ხალხისთვის  წართმეული ფულით ხალხის მძარცველი ბანკები შექმნა. აი, ამიტომ გვყავს  700 000  ემიგრანტი  და ამიტომ  იზრდება  მათი  რაოდენობა ყოველწლიურად.

საბანკო სისტემამ საქართველო, როგორც სახელმწიფო ფაქტობრივად დაშალა.  დაანგრია  ოჯახები,  და
აავადა  ხალხი..  ქვეყანაში  არც ერთი სახელმწიფო ბანკი არ არსებობს,  რადგან  ხელისუფლება
მოსახლეობასთან  ვალშია  და ამ  ვალის  დაბრუნება  არ  სურს. უცხოეთის მაგალითების მოყვანა რომ უყვართ, 2008 წელს ისლან- დიაში  განვითარებულ  მოვლენებზე რატომ არავინ საუბრობს?

– ისლანდიის „ჩუმი რევოლუცია“  იმდენად  „ჩუმი“  აღმოჩნდა, რომ მსოფლიო მედიის ყურადღება ვერ
მიიპყრო.
.

– უბრალოდ, არ ახმოვანებენ, რომ  მსოფლიოში  პრეცენდენტი არ გაჩნდეს. დიახ, 2008 წელს ისლანდიაში  
მოხდა  მშვიდობიანი რევოლუცია, რომლის დროსაც, ხალხმა მთავრობა გადააყენა და ბანკირებიც უკან მიაყოლა.
ქვეყნის სამი მთავარი ბანკის ნაციონალიზაციის შემდეგ, ისლანდიამ უარი  თქვა  საერთაშორისო  სავალუტო ფონდთან და ევროპის ბანკთან ურთიერთობაზე, იმიტომ, რომ  სწორედ  ამან  მოსპო  ქვეყნის  ეკონომიკა.  თუ  ხელისუფ- ლებას მაინცდამაინც უცხოეთის მაგალითები  უნდა,  
ისლანდიის მაგალითზე  გვესაუბროს.  რეჟიმის  მსხვერპლთა  თემას  დავუბრუნდები  და  გეტყვით,  რომ  
საქართველოში  პატიმრების  90% პოლიტპატიმრის სტატუსი უნდა ჰქონდეს, იმიტომ, რომ სწორედ ხელისუფლების პოლიტიკის წყალობით არის პატიმარი. მშიერი კაცი  პურს  რომ  მოიპარავს  და სამწლიან ციხეს მიუსჯი, უნდა გახსოვდეს, რომ მშიერი შენი პოლიტიკის გამოა.

–  თუმცა, ყველა მშიერი არ იპარავს.. ხომ ასეა?


–  ღმერთმა დამიფაროს ქურ- დობა გავამართლო, მაგრამ ფაქტია, რომ ადამიანები ხელისუფლების  არასწორი
 პოლიტიკის გამო შიმშილობენ. იმ ევროპაში, ასე რომ მოწონთ, უმუშევარ ადამიანს უმუშევრობის კომპენსაცია ეძლევა და არაფრის მოპარვა არ უწევს. ჩვენთან ერი დამშეულია.. უსახლკაროები,  სოციალურად
დაუცველები, ემიგრანტები, რომლებსაც სამშობლოდან იძულებით გადაადგილებულს ვეძახი, ქვეყნის  
პოლიტიკის  გამო  დაზარა- ლებულები არიან.

– როგორც ვიცი, 21 იანვარს კასპში გამართულ აქციას შეუერთდით, სადაც „ჰაიდელბერგცემენტის“ ქარხანის
მიერ ჩინელთა დასაქმება გააპროტესტეს.


– მინდა სწორად გაიგონ. ჩვენ ჩინელებს კი არა, სახელმწიფოს მიერ  გატარებულ  პოლიტიკას ვებრძვით.  როცა  კასპის  მოსახლეობას  დასაქმების  პრობლემა აქვს და სამსახურის საძებნელად სხვა ქვეყანაში მიდის,
ჩინეთიდან მუშების მასიურად ჩამოყვანა და კასპში დასაქმება დაუშვებელია.

ახლა  ჩინური  კომპანია  კასპში ახალი  ცემენტის  ქარხანას  აშენებს, რომელსაც დღეს დასაქმებული
მუშების 20%-იც არ ჭირდება.  თანაც  ახალ  ქარხანაში 80% ჩინელი იმუშავებს. სწორედ ამას აპროტესტებს
კასპის მოსახლეობა და ჩვენ მათ სამართლიან პროტესტს ვუერთდებით. კასპელების ნახევარზე მეტი უცხოეთშია სამუშაოდ გადახვეწილი და მათ ქალაქში სამუშაოდ ჩინელები ჩამოჰყავთ. გაერომ გადაშენების გზაზე  მდგარი  ქვეყნების  ხუთეულში  შეგვიყვანა  და  ამ  დროს ქვეყანაში  ისეთი  ხალხი  შემოგვყავს  
ლამის  სინათლის  სისწრაფით  რომ  მრავლდება.  როცა ადგილობრივ მოსახლეობას მოწამლული  და  დაბინძურებული ჰაერის გარდა, სარგებელი არაფერი  აქვს,  ამას  ინვესტიცია  კი არა, კოლონიად ქცევა ქვია. იც- ით, რომ ცემენტის მტვრის გამო, ყველაზე მეტი სიმსივნით დაავადებული ადამიანი კასპში ცხოვრობს და ამ ადამიანებს მკურნალობის  საშუალებაც  არა  აქვთ? დაავადებული ადამიანი რომ წამალს ვერ ყიდულობს, მსხვერპლი არაა? ჯანდაცვის სისტემაში რომ ფარმაკომაფია ყვავის, ეს კიდევ ცალკე თემაა..

მრავალი წელია, რაც ფარმა- კოლოგიური მაფია, სადაზღვევო კომპანიები  და  საავადმყოფოები  ავადმყოფებს
ძარცვავენ  და დღესაც  არაფერი  შეცვლილა. ამიტომ  ვამბობ,  რომ  გარე  მოვაჭრით  დაწყებული,  
ავადმყოფით  დამთავრებული,  ამ  ქვეყანაში  ყველა  დაზარალებულია. ადამიანი თუ ლიბერალურად არ
აზროვნებს და სისტემის მონაწილე არაა, როგორი განათლებაც არ უნდა ჰქონდეს, უმუშევრობისთვის
განწირულია. ახლა ბევრს საუბრობენ ოჯახში ძალადობაზე, რომელიც  ასევე,  სახელმწიფო პოლიტიკის შედეგია.
არსებული    რეალობის    შესაცვლელად,  „ეროვნული  ღირსების დარბაზს“ აქვს არსებული პრობლემების  
მოგვარების  გზები,  სამოქმედო  გეგმა,  ეკონომიკური  და  იდეოლოგიური  პროგრამები.  და  ბოლოს,  
„ეროვნული    ღირსების    დარბაზი“    საზოგადოების   აქტიურ   ნაწილს მოუწოდებს,  რომ  
მობრძანდნენ ჩვენთან და თავისი ახალი იდეებით მონაწილეობა მიიღონ ჩვენი მიზნებისა  და  ამოცანების  
განხორციელების  საქმეში.  ერთად გადავარჩინოთ  საქართველო!

ნელი თორდია




მეტის ნახვა
26-01-2018, 18:16


ნარკოპოლიტიკის გარშემო გაჩაღებული ვნებათაღელვის ფონზე, 8 იანვარს, შინაგან საქმეთა მინისტრის მოადგილემ, ნინო ჯავახაძემ ბრიფინგი გამართა. მინისტრის მოადგილემ აღნიშნა, რომ ნარკოპოლიტიკა კომპლექსურ მიდგომას და დროულ მოწესრიგებას საჭიროებს, რადგან მდგომარეობა მძიმეა და პრობლემის მოგვარების დროში გახანგრძლივება რეალობას კიდევ უფრო გაამწვავებს.

ნარკოპოლიტიკის თემაზე მომუშავე სპეციალისტების ნაწილს მიაჩნია, რომ პრობლემის მოგვარება მხოლოდ ნარკოპოლიტიკის ლიბერალიზაციით არის შესაძლებელი. „საერთო გაზეთს“ ფსიქორეაბილიტაციის ცენტრის ფსიქოლოგი მარინა ჭავჭანიძე ესაუბრა:

– დავიწყებ იმით, რომ საქართველოში ადამიანთა უმეტესობა ერთმანეთისგან ვერ არჩევს დეკრიმინალიზაციას, ლიბერალიზაციას და დეპენალიზაციას, ამიტომ განვმარტავ, დეპენალიზაცია ნიშნავს, რომ ნარკოტიკის მოხმარებისთვის ციხეში არ ჩაგსვამენ, მაგრამ შეიძლება სისხლის სამართლის კოდექსით რაღაც ჯარიმა ან სასჯელი დაგაკისრონ. დეკრიმინალიზაციის დროს, სისხლის სამართალთან საქმე არ გვაქვს, მაგრამ, შეიძლება ადმინისტრაციული ჯარიმა ან სხვა დამსჯელი ღონისძიებები განხორციელდეს. ლეგალიზაცია ნიშნავს, რომ ნარკოტიკები სუპერმარკეტებში გაიყიდება, როგორც სიგარეტი ან ალკოჰოლი.

– საზოგადოების ნაწილი დარწმუნებულია, რომ დეკრიმინალიზაცია ნარკომომხმარებელთა რიცხვის გაზრდას გამოიწვევს. რა გარანტია გვაქვს, რომ ასე არ მოხდება?


– გარანტიებს მარტო ღმერთი იძლევა, მაგრამ იმ ქვეყნების გამოცდილებამ, სადაც ლიბერალური ნარკოპოლიტიკა დაინერგა, გვაჩვენებს, რომ ხანგრძლივი პერსპექტივისას და ჭკვიანურად დაგეგმილი ღონისძიებებისას, ჩვენ ნარკოტიკების მოხმარების შემცირებას ვიღებთ. გაერომ 1998-დან 2008 წლამდე, 10 წლიანი პროექტი განახორციელა – პროექტის მიზანი იყო ნარკოტიკული ნივთიერებების მოხმარების მკვეთრი შეცირება, მაგრამ შედეგი საწინააღმდეგო მივიღეთ. ამდენად გამოიტანეს დასკვნა, რომ ნარკოტიკების მომხმარების შემცირება დასჯისა და აკრძალვის მეთოდით შეუძლებელია. აღარაფერს ვიტყვი მომხმარებლის ციხეში ჩასმაზე, რაც საერთოდ მარაზმია. ბოლოს და ბოლოს, ნარკოტიკების მომხმარებელი ან ავადმყოფად უნდა ვაღიაროთ ან კრიმინალად.

– თუ ავადმყოფებად უნდა ვაღიაროთ, მაშინ ნარკოტიკის გაყიდვა კრიმინალი რატომაა? ავადმყოფს წამალი ლეგალური გზებით უნდა მივაწოდოთ, ასე არ არის?

– მეთადონის პროგრამები და ჩანაცვლებითი თერაპია იმისთვის არსებობს, რომ ნარკომანს წამალი ლეგალურად მივაწოდოთ. წამალს ვაწვდით, როცა ექიმთან მიდიან, მაგრამ უბედურება ისაა, რომ არ მიდიან საზოგადოებაში არსებული სტიგმის გამო. მოგეხსენებათ, ზოგიერთი დამქირავებლისთვის მეთადონის პროგრამაში ჩართულობა შეიძლება ადამიანის სამსახურიდან გაშვების მიზეზი გახდეს. ზუსტად იმიტომ, რომ ნარკომომხმარებელზე ასეთი ძლიერი სტიგმა არსებობს, ადამიანები ამ დამოკიდებულებას მალავენ. თუ 55 000 ნარკომომხმარებელი გვყავს და აქედან 5000-მდე მეტადონის ჩანაცვლებაშია, დანარჩენები სად არიან? ეს ხალხი დაფარულია მკურნალობისა და სერვისებისთვის, იმიტომ, რომ არ გენდობა. დეკრიმინალიზაციის იდეაც ისაა, რომ მაქსიმალურად გამოავლინოს ხალხი, რომელიც თავს იკავებს დახმარების თხოვნისგან. მეორეს მხრივ არალეგალური სიტუაციით სარგებლობს ნარკომაფია – ერთის მხრივ დაინტერესებულია ამ ნივთიერებების გაყიდვით და მეორეს მხრივ მომხმარებლების მოზიდვით. ასე რომ დეკრიმინალიზაცია ნარკომაფიასთან ბრძოლაა.

– ჩანაცვლების პროგრამები მარიხუანისთვისაც არსებობს?


– ჩანაცვლების თერაპია მხოლოდ ოპიოიდებს ეხება. რაც შეეხება ჰალუცინოგენებს, რომლებსაც მარიხუანაც მიეკუთვნება, მათ ჩანაცვლება არ ჭირდებათ, იმიტომ, რომ აბსტინენცია ანუ „ლომკა“ ნაკლებ გამოხატული აქვთ. გასაგებია, რომ მარიხუანას მწეველები სოციალურად საშიშები არ არიან, კარგ გუნებაზე არიან და დედას არ იგინებიან, მაგრამ პირველ ორ მოწევას ძალიან დიდი რისკები ახლავს. საზოგადოების რაღაც ნაწილი მოითხოვს „ვითომ დეკრიმინალიზაციას“ და რეალურად, ლეგალიზაციას და უნდათ, რომ სადაც უნდათ, იქ იყიდონ და გაყიდონ, რაც არასწორია, რადგან ამით ძალიან ბევრ ფსიქოზს მივიღებთ. მეორე მხრივ, შეიძლება ამან ცოტათი მაინც დაგვიცვას დიზაინერული ნარკოტიკების, ე.წ. ბიო-ების შემოტევისგან, რომლებსაც სადღაც ჩინეთში, კუსტარულად ამზადებენ. ბიოსგან გამოწვეული ფსიქოზები ბევრად უფრო მეტია და შესაძლოა, ლეტალური შედეგიც ჰქონდეს. მაშასადამე, უფრო სახიფათოა. ახლა, მითხარით, თუ ავკრძალავთ, აღარ შემოვა? რა თქმა უნდა, შემოვა. მეტსაც გეტყვით, აქვე, საქართველოში, გაჩნდება ლაბორატორიები, რომლებიც ამ ბიოებს დაამზადებენ. ჩვენ უნდა ვცადოთ, რომ ორ ცუდს შორის ნაკლებ ცუდი ავირჩიოთ. რასაკვირველია, მარიხუანის მოწევაზე ადამიანი ციხეში არ უნდა წავიდეს, მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს, რომ მარიხუანას სახალხოდ მოწევისთვის ტაში დავუკრათ და „ოსანა“ ვუმღეროთ. იმის ნაცვლად, რომ მარიხუანას დადებითი და უარყოფითი მხარეები განიხილოს, საზოგადოებისა და მედიის ის ნაწილი, რომელიც ამას მხარს უჭერს, ფაქტობრივად, „ოსანას“ უმღერის. საზოგადოების მეორე ნაწილი კი ნარკომანების „ჩაქოლვას“ ითხოვს. და ბავშვი რომ „გასინჯავს“, უკვე ჩამოყალიბებული ნარკომანი ჰგონია. სინამდვილეში, ვერც ერთი და ვერც მეორე ნაწილი ვერ აცნობიერებს მარიხუანისგან მომდინარე საფრთხეებს. მე მინახავს მარიხუანის ისეთი ფსიქოზები, რომ დღემდე, როგორც შიზოფრენიას, ისე მკურნალობენ. როგორ შეიძლება, რომ ადამიანი ასეთი რისკის შესახებ არ გააფრთხილო? მით უფრო, რომ მარიხუანა ლამის ასფალტზეც კი იზრდება, მაგრამ ზოგადად, სხვადასხვა ნიადაგზე სხვადასხვანაირი მოდის.

– პირიქითაც ხომ ხდება მარიხუანადან მძიმე ნარკოტიკზე გადასვლა?


– როგორ არ ხდება.. ეს არის ე.წ. ექსპერიმენტული მოხმარება, ანუ ადამიანს აინტერესებს და სინჯავს. თუ მოეწონა, აგრძელებს და რაღაც მომენტში, როცა აღარ აკმაყოფილებს, გადადის უფრო რთულზე. ეს პროცენტი საქართველოში ნამდვილად არავის შეუსწავლია, მაგრამ ის, რომ მსუბუქიდან მძიმე ნარკოტიკზე გადადის, ადამიანის პიროვნულ და ფსიქოლოგიურ პრობლემებზე მეტყველებს – იმიტომ, რომ არ ვასწავლეთ როგორ უნდა გადალახოს თავისი პრობლემები. მარიხუანისგან განსხვავებით, მძიმე ნარკოტიკების მომხმარებლებს სერიოზული სამედიცინო და ფსიქოლოგიური დახმარება ჭირდება. ეს ყველაფერი ფული ღირს, ამიტომ ვიღაცას ფულის ხარჯვას ამის შემოტანა, გასაღება და ფულის შოვნა ურჩევნია. არგენტინაში საერთოდ, ლეგალიზაცია დაუშვეს და ყველა ადამიანს შეუძლია პირადი მოხმარებისთვის, 5 ძირი მარიხუანა მოიყვანოს. თუ მეტის მოყვანა უნდა, სახელმწიფო აღრიცხვაზე აიყვანს და ზედმეტ რაოდენობას თვითონ გაყიდის. იცით, ეს რატომ გააკეთეს? – ეს იცავს სახელმწიფოს საზღვარზე ყველანაირი მარიხუანას ძირზე დამზადებული ნარკოტიკის შემოტანისგან და არსებული ნარკოტიკის ხარისხიც გაკონტროლდება.

– ცუდსა და უარესს შორის არჩევანის გაკეთებას, იქნებ, ჯობდეს, რომ შესაბამისმა სტრუქტურებმა საზღვრები უფრო ეფექტურად აკონტროლონ? თქვენი აზრით, ვის ინტერესებში შედის ნარკოტიკების ქვეყანაში შემოდინება?

– როცა სახელმწიფოს აქვს იმის უფლება და უნარი, რომ საზღვრები აკონტროლოს და ნარკოტიკების შემოტანა აღკვეთოს და მაინც შემოდის, ეს მხოლოდ იმას ნიშნავს, რომ სახელმწიფოში ნარკომაფია არსებობს. წარმოდგენა არა მაქვს, ვინ არის ამაში ჩართული, მაგრამ მაფია ხელისუფლებაში მყოფი მფარველის გარეშე არ არსებობს. დეკრიმინალიზაციის ჩატარებით, მაფიას ხელიდან გამოვაცლით უზარმაზარ შემოსავალს და ძალიან დიდ ეკონომიკურ ზარალს მივაყენებთ, მაგრამ ამაზე არც ერთი მაფიოზური სტრუქტურა არ დათანახმდება. ჯერ კიდევ 60-იან წლებში, ამერიკის სენატში განიხილავდნენ, – მოდი, მივცეთ ნარკომომხმარებლებს საშუალება, რომ ნარკოტიკები იყიდონო. ადგა ერთი სენატორი და თქვა, ამის უფლებას მაფია არ მოგვცემსო და მორჩა! ზუსტად ასეა ჩვენთან. რა ბრტყელ-ბრტყელი და ჭკვიანური სიტყვებიც არ უნდა ვთქვათ, რომ ჩვენ მომავალ თაობებს და ერს ვიცავთ, ფაქტია, რომ ნარკოტიკებთან და მაფიასთან ომი წაგებულია!

ერთადერთი, რაც ახლა შეგვიძლია გავაკეთოთ, დეკრიმინალიზაციაა. ავკრძალოთ ნარკოტიკის მოხმარება საბავშვო ბაღების თუ სკოლების ახლოს და ამაზე ჯარიმა დავაწესოთ. ვიფიქროთ იმაზე, როგორი პრევენციული ღონისძიებები ჩავატაროთ სკოლებში, რადგან უკანასკნელი 20 წლის განმავლობაში, საგანმანათლებლო სისტემა ნარკოტიკების თემის განსახილვისთვის დახურულია. ბავშვი სრულიად მოუმზადებელი შედის ცხოვრებაში და არ იცის, რისგან და როგორ უნდა დაიცვას თავი.

ბავშვი ნარკოტიკებისკენ მიდის, როდესაც სხვა ინტერესები არ აქვს. როდესაც მშობლები და მასწავლებლები არ აწვდიან საკმარის ინფორმაციას, მას უყალიბდება არაცნობიერი დეპრესიული განცდა, რომელსაც ნებისმიერი ნარკოტიკი ხსნის. თუ ხედავთ, საგანმანათლებლო პროგრამებიც კი გაქრა ჩვენი ტელევიზიებიდან და სკოლაში პროგრამები ისე შეამცირეს, რომ 4 წლიწადში სრულიად საკმარისია იმ მოცულობის სწავლება. ადამიანის ტვინი ამას ვერ უძლებს ახალი ინფორმაციის ნაკლებობას (არ მითხრათ, რომ ჩვენი მედია, ნიუსები, ან მობილურები ამ ინფორმაციულ ვაკუუმს ავსებენ) და სიამოვნების ძებნას იწყებს. სად იპოვის ამ სიამოვნებას სექსში, ალკოჰოლში, ნარკოტიკებში თუ მუსიკაში არ ვიცი, მაგრამ როცა ადამიანს მომავლის რწმენა არა აქვს და არ იცის რისთვის არსებობს, სასოწარკვეთულებამდე ერთი ნაბიჯია.. ახლა ძალიან მოდაშია და მთელ მსოფლიოში მოდებულია ანტიდეპრესანტები, თითქოს ეს დეპრესიას მოხსნის, არადა, ანტიდეპრესანტების უმეტესობა ასევე დამოკიდებულებას იწვევს. არა მარტო ბავშვები..

ასეთ მძიმე ვითარებაში მარტო დეკრიმინალიზაცია არაფერს მოგვცემს, თუ რეაბილიტაციური და პრევენციული ღონისძიებები არ დავნერგეთ და სამართლიანი კანონმდებლობა არ შევიმუშავეთ. როგორ, ვიღაცას რომ მეგობართან ორი „მასტირკა“ პლანი მიაქვს, ისიც გადამყიდველად ითვლება და 70 000 აბი სუბუტექსი რომ შემოაქვს ისიც?! და როგორც წესი, ეს უკანასკნელი უფრო მალე გამოდის ციხიდან საერთოდ. კანონი, რომელიც სამართლიანი არაა, არასდროს არ მუშაობს. რასაკვირველია, გადამყიდველების მიმართ კანონი უნდა გამკაცრდეს, მაგრამ უნდა გავარჩიოთ, ვინ ყიდის, რას და რამდენს. ეს დოზები არის გასასწორებელი. იმ პირობებში, როდესაც ადამიანის ტვინი უინტერესო და ინფორმაციულად დაცლილ ცხოვრებაში სიამოვნებას ეძებს, არ შეუძლია გადალახოს ლტოლვა და იძულებულია, ნებისმიერი გზით მოიპოვოს ის, რაც უნდა. ამ კომპულსიებს ბრძანებით და აკრძალვით ვერ გადავლახავთ. ამისთვის არსებობს ფსიქოთერაპია და ფსიქიატრია, რომელიც ლტოლვას ამცირებს. ლტოლვის შემცირება რომ ჩვენი ან რომელიმე პოლიტიკოსის ნებით იყოს შესაძლებელი, მსოფლიოში ნარკოტიკები არ იარსებებდა. ასე, რომ უნდა ჩავატაროთ დეკრიმინალიზაცია ნაბიჯ-ნაბიჯ და კიდევ უფრო შევამსუბუქოთ ის სასჯელები, რომლებიც არსებობს. დეკრიმინალიზაციის პაკეტში, რომელიც პორტუგალიაში 2001 წელს განხორციელდა, ყველაფერი ერთდროულად ჩატარდა და იქაც იყვნენ მოწინააღმდეგეები, მაგრამ ფაქტია, რომ პორტუგალიაში ჩატარებულმა ნარკოპოლიტიკის რეფორმამა გაამართლა. თუ კიდევ გადავდებთ 3–4 წლით ამ რეფორმებს, მერე შემდეგი მთავრობა და შემდეგი „ურა“ საზოგადოება გვეყოლება თავიდან „გასაზრდელი“. დღეს ისევ ისეთი სიტუაციაა საზოგადოებაში, რომ “ ნულოვანი ტოლერანტობის“ ხანა მახსენდება.

მცოდნე ხალხს არავინ უსმენს, რადგან ყველა „ მეზობელმა“ უკეთ იცის, რა უნდა ქნას მთავრობამ და თავი ექსპერტი ჰგონია.
დეკრიმინალიზაცია ნარკომაფიასთან ბრძოლის იარაღია, ხოლო ყველა, ვინც დეკრიმინალიზაციის წინააჭმდეგია, ნებსით თუ უნებურად ნარკომაფიის წისქვილზე ასხამს წყალს.

რამდენიმე დღის წინ, ნარკოპოლიტიკის გარშემო მიმდინარე პროცესებში საქართველოს საპატრიარქო ჩაერთო. 12 იანვარს მეცნიერებათა აკადემიაში გაიმართა დიდი განხილვა, რომელზეც საპატიარქოს წარმომადგენლებმა ნარკოპოლიტიკის ლიბერალიზაციის შესახებ მომზადებული კანონპროექტის განხილვის შეჩერება ითხოვეს. საპატრიარქოს აზრით, მსგავსი რეფორმა ნარკოდამოკიდებულების მიმართ სასჯელის შემსუბუქებასა და ნარკოტიკების გამავრცელებლის მიმართ სასჯელის გამკაცრებას უნდა ითვალისწინებდეს, თუმცა საპარლამენტო განხილვები არ უნდა დაიწყოს, სანამ უმთავრეს საკითხებზე შეთანხმება არ მოხდება.
კანონპროექტის განხილვის შეჩერებას ითხოვს ფსიქიკური ჯანმრთელობისა და ნარკომანიის პრევენციის ცენტრის სამეცნიერო საბჭოს ხელმძღვანელი გელა ლეჟავაც. მისი თქმით, დეკრიმინალიზაციას თავისი წესები აქვს- ჯერ უნდა მოგვარდეს სამედიცინო და სოციალური საკითხები და დეკრიმინალიზაციაზე მხოლოდ ამის შემდეგ შეიძლება საუბარი. მოხდება თუ არა ნარკოპოლიტიკის თემაზე დიდი ეროვნული თანმობის მიღწევა, დრო გვაჩვენებს.

ნელი თორდია

მეტის ნახვა
24-01-2018, 19:41


შემიწყალეთ. ბატონო პრეზიდენტო!

წლებია გწერთ და გეკითხებით, გედავებით გთხოვთ და, შემიწყალეთ ერთხელ მაინც, შემიწყალეთ და პასუხი გამეცით დაგროვილ კითხვებზე.
რასა იქმნთ, ბატონო პრეზიდენტო, პირის დაბანაზე გადასულხართ, როგორც ვხედავთ. ხელმა ხელი დაბანა, გადმობანა და მერე ხელმა ხელი პირისახის დრო დამდგარა.

წინა კვირას ერთ გაზეთში ინტერვიუ დაიბეჭდა — ისევ ბრალს გდებენ, არ ახალია, მესმის, არც გაგიკვირდებოდათ, ალბათ. მე ერთი რამ გამიკვირდა მხოლოდ — გიწოდეს მშიშარა, ბატონო პრეზიდენტო.
დაწერეს ხსენებულ ინტერვიუში როგორც, მეტადონის პროგრამაში გყოლიათ ოჯახის წევრები და მერე ამოუწერიათ საბუთებიდან — წერენ იმასაც კი, ზუსტად ვიცით სად კაიფობდა პირველი ლედიო და საბურთალოსკენ იშვერენ ხელს.
აი, თურმე რატომ არ მოგყავდათ ცოლად, ბატონო პრეზიდენტო, აი, თურმე რატომ იკავდებდით თავს — ჩვენ კიდევ რაღაც ჩვენთვის მიუწვდემელ ფილოსოფიურ კრედოში გვეგონა იყო საქმე.

შემიწყალეთ, ჩემო მითხარით და პრეზიდენტო, ანუ, ნარკომანი პირველი ლედი შემოგვატყუეთ? ნარკომანი ცოლი არც პირველია და არც ბოლო, მაგრამ ლედი? ამას ისევ ცრუ სჯობს ფილოსოფოსი. მეც არ მიკვირდა, რა ემართება ამ პირველ ცოლს (ლედი როგორღა დავუძახო, მეუხერხულება) ნიჭიერის ჟიურიში ყოფნისას, გიჟივით რომ წამოხტება ხოლმე გაუგებარად აღფრთოვანებული-თქო, იქეთ მაღალქუსლებზე შემდგარ კაცზე გადაირია, დედა, ისე რთულია მაღალ ქუსლიანი ფეხსაცმელებით სიარული, ისეთი ნიჭიერია ის, ვინც კაცია და ქალივით აცვია, რომ პირდაპირ დალიო გადავიდეს ფინალშიო.
შემიწყალეთ, ბატონო მითხარით და პრეზიდენტო, მართალია, რომ თქვენი ცოლისძმა დამამძიმებელ გარემოებებში ჯგუფურად ჩადენილი განზრახ მკვლელობის მცდელობის გამო დააკავეს ციხეში 4 წელიც და არ დაუყვია? ჯერ სააკაშვილს შეუწყალებია და გაუნახევრებია პატიმრობის ვადა, მერე თქვენ შეწყალების კომისიის გვერდის ავლით შეგიწყალებია თ. ა, სააკაშვილს რატომ უსხამდით თურმე ხელის წყალს დასაბანად, თქვენი სცოდნია ცოლისძმის ამბავი, ყოფილხართ ვალშიც, ცოლის, თუ საცოლის, თუ საყვარლის ნარკოტიკზე დამოკიდებულის ამბავიც ეცოდინებოდა უცილობლად.
შეწყალების კომისიის გარეშე, როგორ შეიწყალეთ, ჩემო ყოვლისშემძლე პრეზიდენტო, ჰა?

კაცი რომ დაგეკითხოთ, არაფერი შეგიძლიათ, კაცმა რომ გთხოვოთ, უფლებები არა გაქვთ – ცოლი მეტადონის პროგრამიდან ისე ამოწერეთ, კვალი დააფარინეთ, ცოლისძმას იარაღის ტარების და სროლის კანონიერი უფლება აქვს და ციხიდან ერთი თითის დატკაცუნებით გამოგყავთ, ნათესავებიდანაც ზოგს რა პრობლემა ჰქონდა სამართალთან და ზოგს რა — ასეთი საქმეების მოკვარახჭირება უუფლებოდ, დახმარების გარეშე — არ გამოვა, არ მოხერხდება, დასტურ ვიცი.
აბა, მხოლოდ ჩვენი დახმარება არ შეგიძლიათ, ბატონო პრეზიდენტო?
ოჯახი ქვეყანაზე მაღლა დგას, სისხლი, თუნდაც ნარკოტიკით გაჟღენთილი — ყველა სხვა მოქალაქეზე მაღლა დგას, დაღვრილი სისხლი, თქვენი ნათესავის მიერ მოქალაქის დაღვრილი სისხლი რა მოსატანია თქვენი სანათესაოს ძვირფას სისხლთან, ბატონო პრეზიდენტო, ბაგრატიონი მაინც იყოთ!
გამოიყენეთ ნაცნობობა ეგ თქვენი, ბატონო და შეგვიწყალეთ პრეზიდენტო ჩვენ, შეგვიწყალეთ უკანონობისგან, ნარკოტიკისგან შეგვიწყალეთ, ძალადობისგან და ყაჩაღებისგან დავიფარეთ, ქურდებისგან შეგვიწყალეთ, პირველი მოგვარიდეთ ლედი, ბატონო პრეზიდენტო, და თუ ისე შეგვიწყალებთ, რომ თქვენც გაგვერიდებით, მაგას რაღა სჯობს.
შემიწყალეთ, ბატონო მითხარით და პრეზიდენტო, მართლა 226 ადამიანი შეიწყალეთ? და 226 საქმეს გაეცანით?
შემიწყალთ, ბატონო და ამიხსენით პრეზიდენტო, როგორ მოხვდა შეწყალებულთა სიაში არასრულწლოვანთა და უმწეო მდგომრეობაში მყოფი პირის განზრახ მკვლელობისთვის გასამართლებული პირები, როგორ მოხვდნენ განსაკუთრებულად დიდი რაოდენობის ნარკორეალიზაციისთვის გასამართლებული პირები, როგორ მოხვდნენ სამუდამო პატიმრები ამ სიაში?

შემიწყალეთ, ბატონო მითხარით და პრეზიდენტო, როგორ მოახერხეთ, რომ 226 შეწყალებული მსჯავრდებულიდან მხოლოდ ორია არასრულწლოვანი? ა, ხომ მკვლელობისთვის თქვენ განზრახ, თაღლითობისთვის, ნარკოტიკების რეალიზაციისთვის ნასამართლევი ადამიანები შეგეწყალებინათ უნდა, არასრულწლოვნებისთვის დრო და ადგილი სად დაგრჩებოდათ.

ვიფიქრე, ქალ მსჯავრდადებულებს დაინდობდით მაინც, მხოლოდ 13 შეგიწყალებიათ, როგორ, ვერც იმათ დაიმსახურეს მკვლელების და ბარიგების გვერდით დგომა?

ოჯახი და ოჯახის მეგობრები, ოჯახი და ის ადამიანები, რომლებსაც თქვენი ოჯახის წევრებთან დანაშაულის ტიპი აერთიანებთ — აი, თურმე თქვენი კრედო, ბატონო პრეზიდენტო, აი, თურმე თქვენი პრეზიდენტობის მიზანი — მე არ კიდევ რას ვფიქრობდი, რას არ მიგაწერდით...
მახსოვს 2010 წელს ბუშმა 19 ადამიანი შეიწყალა. დედა, რა ცოტა მსჯავრდებული ყოლიათ ამერიკაში. ხოდა, ბოლო წუთს, მე 19 მსჯავრდებულის შეწყალება გადაიფიქრა, რადგან გაარკვია, მამა და რომ მსჯავრდებული პოლიტიკური პარტიების დამფინანსებელი იყო ასე ვთქვათ, კორუფციის და ჩაწყობის სუნი ეცა.

თქვენ რატომ არ გეცათ, ბატონო პრეზიდენტო, თქვენ მარტო პირველი ცოლი და კრიმინალურ-დაბოლილი სანათესაო რატომ გეცათ?
შემიწყალეთ, ბატონო და გადამარჩინეთ დაყაჩაღებისა პრეზიდენტო და მოკვლისაგან, ქურდისა და წამლისაგან, და დაშინებისაგან მოტაცებასა, მიხსენით, ბატონო პრეზიდენტო, ძალადობისგან.

ვიცი, უშიშარი ხართ, ვითარცა პრეზიდენტი, რატომ არ უშიშარი იქნებით, სამთავრობო დაცვაც გიცავთ და ბიჭებიც ძველი, ნარკომანებიც თქვენს მხარესაა და კანონიც, რეზიდენციაშიც ხართ გამოჭიმული და ყაჩაღები ბანდაც გახვევიათ, მე ვქნა რა, ბატონო პრეზიდენტო, ჩვენ ვინ შეგვიწყალებს.
ხოდა, პირის დაბანითაა პრეზიდენტი დაკავებული, სანამ პრეზიდენტია კი უშიშარია, მაგრამ პრეზიდენტი რომ აღარ იქნება, მერეც ხომ უნდა ჩამობანოს ვინმემ ხელ-პირი, ხომ მერე შეიწყალონ უნდა, ვითარცა თავად შეიწყალა? ამიტომ ვადის ამოწურვასთან ერთად შიში წვეთობით ეღვრება სულში, ვადის ამოწურვასთან ერთად მეტი მოკავშირის პოვნას ცდილობს, თუნდაც წრეში კრიმინალურ, თუნდაც იმ პარტიაში, რომლის ლანძღვის გამოც ავირჩიეთ პრეზიდენტად.

შემიწყალეთ, ბატონო პრეზიდენტო, მონოლოგით გესაუბრებით წლებია, იქნებ ერთხელ, ერთხელ მაინც დიალოგზე გადავიდეთ და კითხვებზე მიპასუხოთ.

თამო კეშელავა

მეტის ნახვა
23-01-2018, 15:26


დედაქალაქის მერი კახა კალაძე ერთ-ერთ საბავშვო ბაღში პედაგოგისთვის ტუბერკულოზის დიაგნოზთან დაკავშირებული კითხვას პასუხობს და აღნიშნავს, რომ ბაღის პედაგოგები ვალდებულნი არიან ყოველწლიურად გაიარონ სამედიცინო შემოწმება.

“დღეს დილით ბაღების სააგენტომ გააკეთა განცხადება. პირველი და მნიშვნელოვანი ის არის, რომ მოსწავლემ და ყველა მასწავლებელმა, ვისაც შეხება ჰქონდა ადამიანთან კონკრეტულ, რომელსაც დაუდგინდა ტუბერკულოზი, გაიარონ შემოწმება. შემოწმების ხარჯს თავის თავზე აიღებს ბაღების სააგენტო. ჩვენ გვქონდა კომუნიკაცია ტუბერკულოზის ცენტრთან და შევთანხმდით, რომ დღის განმავლობაში ყველა მშობელი მიიყვანს პატარას და ყველა მასწავლებელი გაივლის შემოწმებას. რაც შეეხება პრევენციას, პედაგოგები ვალდებული არიან, რომ ყოველწლიურად გაიარონ შემოწმება ამ მიმართულებით და ეს მკაცრი მოთხოვნაა”, – განაცხადა კახა კალაძემ.

მეტის ნახვა
23-01-2018, 12:24