დედაქალაქის მერი კახა კალაძე ერთ-ერთ საბავშვო ბაღში პედაგოგისთვის ტუბერკულოზის დიაგნოზთან დაკავშირებული კითხვას პასუხობს და აღნიშნავს, რომ ბაღის პედაგოგები ვალდებულნი არიან ყოველწლიურად გაიარონ სამედიცინო შემოწმება.

“დღეს დილით ბაღების სააგენტომ გააკეთა განცხადება. პირველი და მნიშვნელოვანი ის არის, რომ მოსწავლემ და ყველა მასწავლებელმა, ვისაც შეხება ჰქონდა ადამიანთან კონკრეტულ, რომელსაც დაუდგინდა ტუბერკულოზი, გაიარონ შემოწმება. შემოწმების ხარჯს თავის თავზე აიღებს ბაღების სააგენტო. ჩვენ გვქონდა კომუნიკაცია ტუბერკულოზის ცენტრთან და შევთანხმდით, რომ დღის განმავლობაში ყველა მშობელი მიიყვანს პატარას და ყველა მასწავლებელი გაივლის შემოწმებას. რაც შეეხება პრევენციას, პედაგოგები ვალდებული არიან, რომ ყოველწლიურად გაიარონ შემოწმება ამ მიმართულებით და ეს მკაცრი მოთხოვნაა”, – განაცხადა კახა კალაძემ.

მეტის ნახვა
23-01-2018, 12:24


ვახტანგ ხარჩილავა: ეს დრო რაღაცით ჰგავს გასული საუკუნის 20-იან წლებს, როცა ქართულ მწერლობას ათასი ჯურის ლიტერატურული მიმდინარეობები მოეძალა, პოეტის სახელი კი დებოშიორ, მოხულიგნო, ნიადაგ მთვრალი და გაბრუებული ადამიანის სინონიმად იქცა, რომე- ლიც მთლად ვერ იყო საღ ჭკუაზე, ანუ ცოტას აფრენდა.

სამწუხაროდ, ეს გაუკუღმართებული წარმოდგენა პოეტზე დღემდე ბოგინობს ჩვენს საზოგადოებაში, რასაც ხშირად თავად პოეტებიც უწყობენ ხელს.

არადა, ქართულ სინამდვილეში პოეტები იყვნენ მეფეები, მხედართმთავრები, სახელმწიფო მოღვაწეები.

კიდევ ერთი ნიშნით ჰგავს ეს დრო გასული საუკუნის არა 20- იან, არამედ 30-იან წლებს.

ასე მაგალითად, ერთ-ერთი პოეტი, რომელიც ლიტერატურული წარმოშობით ზუსტად გასული საუკუნის 20-იანი წლებიდან არის, თუმცა მან ამის შესახებ შეიძლება არც იცის, ამბობს: "ჩვენ, მწერლები და პოეტები, ხანდახან ვთვრებით და ხანდახან ვიგინებით კიდეც (მაგალითად, ასე: მოძალადე პოლიციელებო, თქვენი ოჯახები მოვტყან!) და აწი, უფრო ხშირად დავთვრებით და უფრო ხშირად შევაგინებთ მოძალადე "გაიშნიკებს". ამის მთქმელს და მის ამფსონებს რომ ჰკითხო, ისინი დემოკრატიული, ევროპული ყაიდის საქართველოსთვის იბრძვიან და იღვწიან, ოღონდ იმას არ შიფრავენ, რატომ უნდა გაკეთდეს ეს კეთილშობილური საქმე მაინცდამაინც სიმთვარალეში და მაინცდამაინც გინებით? გინებაც ძალადობის ერთ-ერთი ფორმაა და როცა ძალადობის ძალადობით აღმოფხვრას ცდილობ, შენც მოძალადე ხარ და არავითარი მნიშვნელობა არ აქვს იმას, პოეტი ხარ, ხარატი თუ ქვისმთლელი, ხოლო, როცა ვიღაცას (ოჯახს შეუგინებ, შეიძლება იმ ვიღაცამ თავ-ყბა გაგიერთიანოს და ეს არ უნდა გაგიკვირდეს, რადგან თავად ხარ შენზე განხორციელებული ძალადობის გამომწვევი პროვოკატორი.

XX საუკუნის 30-იან წლებში ბოლშევიკურმა ხელისუფლებამ გადაწყვიტა, მწერლობაში პარტიული გაწვევა გამოეცხადებინა. პარტიული დავალებით კომუნისტები და კომკავშირლები – ფეიქრები, ზეინკლები, ხარატები, კოლმეურნეები, პარტიული აქტივისტები პირდაპირ ინიშნებოდნენ პოეტებად, მწერლებად, ჟურნალისტებად, კრიტიკოსებად.

ასე ჩამოყალიბდა პროლეტკულტელთა კასტა, რომელმაც კლასობრივი ბრძოლა გამოუცხადა ნამდვილ მწერლებს, ნამდვილ ხელოვანებს და რეპრესიების პერიოდში ლომის წილი შეიტანა მათ ფიზიკურ განადგურებაში.

ბოლო ათი–თხუთმეტი წლის განმავლობაში ლიტერატურულ არენაზე მწერლებისა და პოეტების სახელით გააქტიურებულ ადამიანთა ერთ ჯგუფს რომ ვუყურებ, ასე მგონია, როლეტკულტელებივით ესენიც ვიღაცამ დანიშნა მწერლებად და პოეტებად, მისცა ფართო ასპარეზი, გზა გაუხსნა დასავლეთისკენ, დაუთმო ტრიბუნა, დაუფინანსა წიგნები, ჩამოურიგა პრემიები, სანაცვლოდ კი ზუსტად ის დაავალა, რასაც გასული საუკუნის 30-იან წლებში ავალებდნენ პარტიული ბოსები რევკომის სხდომებზე მწერლებად და პოეტებად "ნაკურთხ" ადამიანებს.

მორალური და ზნეობრივი კანონების იგნორირება, ტრადიციების მსხვრევა, მწერლობისა თუ ხელოვნების სხვადასხვა დარგებში საზოგადოების მიერ აღიარებული და დაფასებული ადამიანების და მათი შემოქმედების აბუჩად აგდება და გაბიაბრუება, სექსუალური აღვირახსნილობის პროპაგანდა, თაობათა დაპირისპირების მცდელობა, პატრიოტიზმის და სამშობლოსადმი განსაკუთრებული დამოკიდებულების ჩამორჩენილობად და პროვინციალიზმად შერაცხვა, კოსმოპოლიტური იდეების წინ წამოწევა და ფართოდ რეკლამირება, უღმერთობის, ურწმუნობის ქადაგება და ადამიანის სრული გათავისუფლების მცდელობა ყოველგვარი მოვალეობებისგან – აი, იმ "ღირებულებათა" არასრული ჩამონათვალი, რომლებიც გასული საუკუნის 30-იანი წლების პროლეტკულტელების და თანამედროვე როლეტკულტელებისთვის საერთოა.

XX საუკუნის 30-იან წლებში ქართველმა პროლეტკულტელებმა მთავარი დარტყმა ილია ჭავჭავაძის წინააღმდეგ განახორციელეს. ილიას შემოქმედებას, მის პიროვნებას, მის მოსაზრებებს კარგა ხნის განმავლობაში უშვერი სიტყვებით ლანძღავდნენ და ეს გრძელდებოდა მანამ, სანამ სტალინმა მაგიდას არ დააარტყა მუშტი და დაუკრეფავში გადასულ ილიას კრიტიკოსებს არ დაუცაცხანა: – ილიას რომ ლანძღავთ, მასზე დიდი პიროვნება ქართველებს ვინ გყოლიათო?

"დიდმა" ლიბერალმა, ქართველ ლიბერალთა გურუმ და მასწავლებელმა ლევან ბერძენიშვილმა წარმატებით აიტაცა 30-იანი წლების პროლეტკულტელთა ესტაფეტა და ჯერ ილიას, შემდეგ კი ვაჟა-ფშაველას წამოარტყა თავში: – ესენი რა პოეტები და რა მწერლები არიანო?
 ბერძენიშვილის კოლეგამ და თანაპარტიელმა, ასევე "დიდმა" ლიბერალმა, დავით უსუფაშვილმა, რომელიც ბედის ირონიით ოთხი წელი ედგა სათავეში საქართველოს პარლამენტს, საერთოდ კითხვის ნიშნის ქვეშ დააყენა ყველაფერი ის, რასაც ილია, ვაჟა, აკაკი, ზოგადად, მთელი ქართული მწერლობა თავისი არსებობის მანძილზე ემსახურებოდა და რასაც გალაკტიონმა "სამშობლოს გრძნობა განსაკვირველი" უწოდა.

  – მე არ ვეტყვი ჩემს შვილებს, გიყვარდეთ სამშობლო-მეთქი. მე მინდა, ისინი თავისუფალ ადამი- ანებად გაიზარდონ, მერე კი გინდ სამშობლო შეიყვარონ, გინდ ქალი. – აი, ამ შინაარსის "სიბრძნე" გადმოაფრქვია ლიბერალმა დავითმა, რითაც, ფაქტობრივად, გათქვა ის პირველწყარო, ის იდეოლოგია, საიდანაც ეს განცხადება იღებს სათავეს.
   დიახ, მწყობრად ჩამოყალი- ბებული იდეოლოგიაა ის, რასაც ზოგჯერ ცალკეული ჭკუანაღრძობი თუ ზნეობამოშლილი პერსონების მკრეხელურ გამოხტომებად ვიღებთ ხოლმე და, აქედან გამომდინარე, ამგვარ გამოხტომებს არც დიდ მნიშვნელობას ვანიჭებთ და არც დიდი საფრთხის შემცველ მოვლენად აღვიქვამთ.

  ესენი, ეს თანამედროვე პროლეტკულტელები, ცუდად იცნობენ კი არა, საკუთარი პერსონების "სიდიადით" მონუსხულნი და დაყრუებულ-დაბრმავებულნი, საერთოდ არ იცნობენ იმ ატმოფეროს, რომელიც ოქტომბრის რევოლუციიდან, ანუ 1917 წლიდან 1930 წლამდე სუფევდა "წითელ" რუსეთში, თორემ იმდენ მსგავსებას დაინახავდნენ მათსა და იმ პერიოდის კომკავშირლებსა და პარტიულ აქტივისტებს შორის, თვითონვე გაოცდებოდნენ.
  მათ ძალიან გაუკვირდებათ, თუ ვიტყვი, რომ წითელ რუსეთში პირველი დეკრეტი სექსუალურ საკითხებთან დაკავშირებით გამოიცა, რომლითაც ადამიანებს სრული სექსუალური თავისუფლებისკენ მოუწოდებდნენ.

  კომკავშირელ გოგონას დიდ პარტიულ ცოდვად, ლამის პარტიის ღალატად ეთვლებოდა, თუ კომკავშირელ ბიჭუნას სექსუალური ჟინის დაკმაყოფილებაზე უარს ეტყოდა.

   სწორედ მაშინ შეიქმნა პირველი საცდელ ექსპერიმენტული კომუნები, სადაც ყველაფერი საერთო იყო, მათ შორის, ქალიც და კაციც. ქალი კომუნის წევრი ყველა მამაკაცის ცოლი იყო, კაცი კომუნის წევრი ყველა ქალბატონის ქმარი. ხოლო ამ იდეოლოგიის ავტორი და მამათმთავარი ლეიბა ბრონშტეინი, იგივე ლევ ტროცკი, თავად იყო მამათმავალი და იმ საყოველთაო სიდუხჭირის ჟამს განსაკუთრებით მდიდრულ სექსუალურ ცხოვრებას ეწეოდა.

Результат изображение для ბუღაძე ლაშა  ყოველივე ამას იმასაც თუ დავუმატებთ, რომ წითელი რუსეთის პირველი მთავრობის 23 წევრიდან 20 ებრაელი იყო, შეიძლება დავასკვნათ, რომ 1917 წლის ოქტომბრის თვეში პროლეტარიატის სახელით მომხდარი რევოლუცია სულაც არ იყო პროლეტარიატის რევოლუცია.

 ლიბერალურ-სიონისტური ბის ნაზავით ნასაზრდოები ეს დიდი შეთქმულება კაცობრიობის წინააღმდეგ, რომელსაც დაუზუსტებელი ინფორმაციით, 20 მილიონამდე მართლმადიდებელი ქრისტიანის სიცოცხლე შეეწირა, სხვადასხვა ვარიაციებით დღემდე გრძელდება და გრძელდება იგი საქართველოშიც, რომლის ავანგარდში ე.წ. ლიბერალები დგანან, ხოლო მწერლები და პოეტები, რომლებსაც ზემოთ თანამედროვე პროლეტკულტელები ვუწოდეთ, სწორედ რომ ამ ლიბერალური იდეების რუპორები და გამხმოვანებლები არიან თავიანთი შემოქმედებით.

  ჩვენ გვგონია, რომ ეს ბუღაძეები, ბურჭულაძეები, დეისაძეები, ქარუმიძეები, შამუგიები, ამაღლობლები, სხვანი და სხვანი, მანიაკალური მისწრაფებების, სექსუალურად აღვირახსნილი და გაუწონასწორებელი ადამიანები არიან და ამიტომ წერენ ამ სულელურ ტექსტებს, თუმცა, სინამდვილეში, საქმე სულ სხვაგვარად არის – მათ იციან, რასაც აკეთებენ და რატომაც აკეთებენ, მათ იციან, რასაც ემსახურებიან და ისიც იციან, რომ ეს სამსახური აუცილებლად დაუფასდებათ.

  ისინი ჩვეულებრივი იდეოლოგიური მუშაკები, იდეოლოგიური დესანტის წარმომადგენლები არიან, რომლებიც დიდად არაფრით განსხვავდებიან, ვთქვათ და, ალე ფეოდოსიშვილისგან, რომელიც ასეთ რაღაცას ამბობდა: "დედას მოვკლავ და დავახრჩობ მამას, რევოლუცია თუ ითხოვს ამას".

  ესეც ზუსტად ის რევოლუციაა, რის გამოც ამხანაგი ალე მზად იყო, დედა მოეკლა და მამა დაეხრჩო. დიახ, ეს ერთი და იგივე რევოლუციებია, ოღონდ სხვადასხვა სახელით და სხვადასხვა ვარია ციებით. ესენიც, ეს თანამედროვე პროლეტკულტელებიც, პირველყოვლისა, დედ-მამას ერჩიან, საკუთარ სამშობლოს ერჩიან, ეროვნულ ფასეულობებს და ღირებულებებს ერჩიან და რაც ყველაზე ამაზრზენია – ერჩიან, ზოგადად, ადამიანს.

  მათთვის ადამიანი ის ქმნილება კი არ არის, რომელიც ღმერთმა შექმნა სახედ თვისა, არამედ ეს არის ნახევრად პირუტყვი, სექსუალურ ინსტინქტებს დამონებული, სასტიკი, საზარელი და უბადრუკი არსება. აქედან ერთი ნაბიჯია დასკვნამდე: უბადრუკია ისიც, ვინც ეს უბადრუკი არსება შექმნა…

"ჩვენ ყველანაორად მხარს დავუჭერთ და წინ წამოვსწევთ ისეთ ხელოვანთ, რომელნიც დაამკვიდ რებენ ადამიანთა ცნობიერებაში სექსის, ძალადობის, ღალატის კულტს – ერთი სიტყვით, ყველანაირ უზნეობას.
 სახელმწიფოს მმართველობაში შევქმნით ქაოსსა და გაუგებრობას;
 შეუმჩნევლად, მაგრამ გამძაფრებულად და მუდმივად შევუწყობთ ხელს მოხელეთა და მექრთამეთა თვითნებობას, უზნეობას. თავხედობა და საქმეთა გაჭიანურება აყვანილი იქნება სათნოების სიმაღლეზე.
  პატიოსნება და წესიერება, გადაიქცევა რა წარსულის გადმონაშთად, გამასხარავებულ იქნება და ისინი არავის დასჭირდება.
  უზრდელობა და თავხედობა, ცილისწამება და ტყუილი, ლოთობა და ნარკომანია, ერთიმეორისადმი ცხოველური შიში ურცხვობა, გამცემლობა და გაუტანლობა, ერთა შორის, აღმსარებლობათა შორის და თაობათა შორის მტრობა – ყოველივე ამას ჩვენ ოსტატურად და შეუმჩნევლად განვავითარებთ, ეს ყველაფერი აყვავდება მძაფრ ფერებში და მხოლოდ ცოტანი, ძლიერ მცირენი თუ მიხვდებიან და გაიგებენ იმას, რაც ხდება, მაგრამ ასეთ ადამიანებს ჩვენ უმწეო მდგომარეობაში ჩავაგდებთ, ხალხის სამასხარაოდ გავხდით, გამოვძებნით ხერხს, რათა მათ ცილი დასწამონ და გამოაცხადონ საზოგადოების ნაძირალებად…
   ჩვენ ვიბრძოლებთ ადამიანთა გარყვნისათვის ბავშვობისა და ჭაბუკობის ასაკიდან, ყოველთვის გავაკეთებთ არჩევანს ახალგაზრდებზე, რომ მოვთაფლოთ დაგავხრწნათ ისინი.
 ახალგაზრდებისაგან ჩვენ შევქმნით ზნედაცემულ, სულიერებისაგან დაცლილ ჯაშუშებსა და მოღალატეებს“.


 ეს არის ფრაგმენტები ტექსტიდან, რომელიც საზოგადოებისთვის ალენ დალესის დოქტრინის სახელით არის ცნობილი.
  ალენ დალესი XX საუკუნის 50-იან წლებში ამერიკის ცენტრალური სადაზვერვო სამმართველოს უფროსი გახლდათ.
მკვლევართა შორის დღემდე გრძელდება დავა და კამათი იმის შესახებ, თუ ვინ არის სინამდვილეში ამ ტექსტის ავტორი.
  ერთნი თვლიან, რომ დოქტრინის ავტორი ნამდვილად ალენ დალესია, მეორენი მიიჩნევენ, რომ ტექსტი საბჭოთა სპეცსამსახურების მიერ არის შეთხზული, ტექსტის ავტორად კი დალესის სახელი სპეციალურად იქნა გამოყენებული, რომ ამით ამერიკის შეერთებული შტატების დისკრედიტაცია მოეხდინათ.
  მოდით, თავი დავანებოთ იმის დადგენას, ვინ არის ამ მართლაც სატანისტური დოქტრინის ავტორი.

 კაცმა რომ თქვას, ამას პრინციპული მნიშვნელობა არც აქვს, მთავარი ის არის, რომ მსოფლიოს ხალხთა თითქმის ყველა ენაზე თარგმნილი ეს ტექსტი ნამდვილად არსებობს და რაც ნამდვილად გამაოგნებელი და განსაცვიფრებელია, პრიოცესები, რომლებიც მთელ რიგ ქვეყნებში და, მათ შორის, საქართველოშიც მიმდინა რეობს, ზუსტად ამ დოქტრინაში გაცხადებული გეგმის მიხედვით ვითარდება და ხორციელდება.

  ახლა კი პატიების თხოვნით და დიდი ბოდიშის მოხდით მინდა მკითხველ საზოგადოებას შევთავაზო რამდენიმე ფრაგმენტი თანამედროვე პროლეტკულტელების შემოქმედებიდან: "მიდგება, როცა ტუალეტში შევალ, საიდანაც ეს-ესაა დედაჩემი გამოვიდა და იმის ბაყვებით შემთბარ უნიტაზზე ჩამოვჯდები"…
  "ქალები ორ ნაწილად იყოფა – ვინც ყლაპავს და ვინც იგუბებს. დაკვირვებული ვარ: ვინც იგუბებს, უკეთეს მინეტს აკეთებს, ვიდრე ის, ვინც ყლაპავს. რასაკვირველია, ეს კანონზომიერება სულაც არაა, უბრალოდ, ჩემი გამოცდილებით ასე ვიცი. მაგალითად, ბობო არ ყლაპავს, მაგრამ მინეტს ქალღმერთივით აკეთებს. რომ ვათავებ, პირი სპერმით ევსება, გული კი ლოცვებით. აი, ესაა ნამდვილი მინეტი. წმინდანთა დისციპლინა – პირში სპერმა, გულში ლოცვა, ხელში – ყლე".
  "აი, პატრიარქი, რომელსაც სინამდვილეში ფრთები აქვს და ღამით გლდანის მასივის თავზე დაფრინავს. აი, ცირკი, აი, ბოზი, პანელზე მდგარი, აი, მართლმადი- დებელ მშობელთა კავშირი, რომლებიც, იდეაში, ნეტარ არიან, აი, დიდძუძუებიანი ქართლის დედა და პატარაძუძუებიანი ქართველი ვარსკვლავი, თბილისის მერი, აი, გალაქტიონის მერი, აი, მსუქანი მერი, ჭანტურია – ჩემი მეზობელი, აი, ინგა გრიგოლია, აი, პრეზიდენტი. აი, თითი, კერძოდ კი შუა თითი, აი, ვარაზისხევი, აი, შუქნიშანი, აი, ერი, რომელიც წითელზე გადადის. რა დასამალია და, ხანდახან მწვანეზეც გადავდი- ვართ. აი, მწერალთა კავშირი, აი, თამაზ წივწივაძე, რეზო ამაშუკელის წიგნით ხელში, აი, მეორადი მოხმარების ტანსაცმელი. აი, ჩემი ლექტორი გრივერ ფარულავა, აი, ქართული სუფრა, აი, "ასავალ-დასავალი", აი, ქალწულობის შემნახველი სალარო, აი, ეროვნული სული, აი, ცივილიზაცია, აი, ჩვენ". – "აქებდე იმას, რომელსაც ჩვენში უთვალავი შესატყვისი აქვს. მადლობა უფალს, დიახაც, უთვალავი. მაგალითადრე, სირი, შიბლა, დიშლა, ბალაყანა, ტინკი, ვინკი, კუტუ, ჭუჭუ, ჭუჭული- კა, კიტრი, ყლე, როგორც საბაც განმარტავს, როგორც მამაკაცის სარცხვინელს. ბარეღამ აქვე, სარცხვინელი. მადლობა უფალს შაბანა, შამბალა, წუნურა, პიტალო, საოხრე, სამგლე, ჩოილარი, სამში გრძელი, ბანჯგვლიანი ნაგავი. მადლობა უფალს!" 
   "გვერდით თეთრთავსაფრიანი ქალები შექუჩულან. კვარცხლბეკივით ამაღლებულ ალაგას, მანაზე, რამდენიმე თხა დაუბამთ და იმათ წინაშე იჩოქებენ. თხები შარდავენ. დაჩოქილი ქალები კი შარდის ჭავლს პირებს უხვედრებენ და დალევას ლამობენ. მლაშე შარდს რომ გადაყლაპავენ, თავსაფრის კიდით ტუჩებს მოიწმენდენ და ჩურჩულით იტყვიან: მარილი ჩვენი მოგვეც ჩვენ, ჯიმშერ!"
  "სწორედ იქ, თამარის შავ მურყვამთა შორის უნდა მოვტყნა მოტყინარე ტყვნითა. კოიტუსი, როგორც კოსმოსი, უსასრულოდ მცირე და უსასრულად დიდი, ერთიან ველში ექცევა – ტოტალური შემოქმედების ველში".
  "არაერთხელ მიფიქრია მშობლების ჩაძაღლებაზე. მე ვწოვდი ძუძუს, რომელიც, შესაძლოა, სექსუალური აქტისდროს მამაჩემს ედო პირში… აბა- ზანაში ბანაობისას ვიბანდი იმავე საპნით, რომლითაც, შესაძლოა, დედაჩემმა გაუპარსავი ფანჩარი გაიქაფა. მე საკუთარ პენისს ვეალერსები. ეს სექსის ახალი ვარიაციაა. საპონი ტესტია. ამ ყველაფერს მივესალმები ისევე, როგორც დაიკოს ფარულ მასტრუბაციებს, რომელთა წარ- მოდგენისას სიცილისგან შარვალ- ში გამდის"…"განათლების მიღება საპირფარეშოშიც შესაძლებელია და არათუ შესაძლებელი, ზოგჯერ ძალიან სასიამოვნოც კი. გვარებს არ დავასახელებ, მაგრამ, ისეთი ავტორებიც კი ვიცი, ვინც საპირფარეშოში არათუ კითხულობს, წერს კიდევაც".
  "ყველა ლექსი, ალბათ, დალი მაქვს სველ წერტილში. წეყველა ლექსი, იმიტომ, რომ, შევ- დივარ წიგნებით, ფურცლებით და ა. შ… უნდა ითქვას ეს ერთხელ და სამუდამოდ. ასე რომ, ყველაზე დიდი ხელოვნება, დიახაც, იქმნება და იკითხება სწორედ ამ ადგილზე, სადაც მარტო ხარ"…
   "ადამიანის თავზე დანთხეული ფეკალიები და თესლი მოიყვანს ახალ ცხოვრებას, როგორც წვი- მას, რომელიც დანამავს ღალიან მინდვრებს და იმდენად მოაშენებს თავისუფლების მეომრებს ხოლო მერმე ამათ, თავისუფლების ამ მე- ომრებს მოიმკიან, გათიბავენ და გალეწავენ და მათი დაფქვილი იფქლიდან მოზელენ ცომს, რომელსაც თავისუფლების ქალები თავის მენსტრუალურ სისხლს შეურევენ".

ეს ამონარიდები ძალიან მცირე ნაწილია იმ "თვალმარგალიტებისა", რომლებიც უხვად არის მიმოფრქვეული თანამედროვე პრო- ლეტკულტელთა "შემოქმედებაში".

საქმეში ჩაუხედავმა მკითხველმა შეიძლება არც კი დაიჯეროს, რომ ამ "თვალმარგალიტების" ავტორთა უმრავლესობა ლიტერატურული პრემია "საბას" ლაურეატია, ამ პრემიას კი, როგორც მოგეხსენებათ, დასაწყისიდან დღემდე, ბატონი მამუკა ხაზარაძე აფინანსებს.
  თქვენ უნდა ნახოთ და მოუსმინოთ, როგორი თავმოწონებით საუბრობს ხოლმე ნომინანტთა დაჯილდოებისას პატივცემული მამუკა და როგორ ამაყობს იმით, რომ ამ პრემიით ლიტერატურული პროცესების განვითარებას და ნიჭიერი ავტორების წარმოჩენას უწყობს ხელს.
 შეიძლება არაფერი გესმოდეს ლიტერატურისა, შეიძლება საერთოდ ვერ ერკვეოდე მწერლობაში, მაგრამ ლიტერატურისა და მწერლობის ცოდნა რა საჭიროა იმის გასაგებად, რაც ამ ტექსტებში წერია?


  ასე რომ, გამორიცხულია, ხაზარაძეს კომისიის თავმჯდომარე რატი ამაღლობელი ატყუებდეს, რომელიც, როგორც თვითონ აღიარებს, თავის "შედევრებს" ტუალეტში ქმნის და ნამდვილი მწერლობის ნაცვლად სირითა და შამბალათი გაძეძგილ ტექსტებს აჩეჩებდეს ხელში.
  მამუკა ხაზარაძე ბიზნესმენია, ბანკირია და, ცხადია, ის, როგორც ანგარიშიანი კაცი, ფულს ჰაერში ტყუილუბრალოდ არ გადაყრის.
  მან, რა თქმა უნდა, შესანიშნა- ვად იცის, რას აფინანსებს და რა- ტომ აფინანსებს და ისიც კარგად მოეხსენება, რა პროპაგანდისტულ მანქანას ემსახურება ყოველივე ეს.

 ხაზარაძე ერთგულად მიჰყვება ზემოთნახსენები "დალესის დოქტრინის" ინსტრუქციას და ყველანაირად უწყობს ხელს იმ შემოქმედებით ინტელიგენციას, რომელიც ადამიანთა შეგნებაში სექსის, ძალადობის, ღალატის, უზნეობის კულტს ნერგავს. უფრო მეტი რა უნდა გაუფუჭოს ხაზარაძემ საკუთარ ქვეყანას, ან ისეთი რა უნდა გაუკეთოს, რომ ეს ღალატი და დანაშაული გადაიფაროს?

  არ იფიქროთ, მხოლოდ მწერლობაში ხდებოდეს მსგავსი დივერსიული ხასიათის პროცესები. არა, ეს კარგად გამართული და ორგანიზებული სისტემაა, რომელშიც ჩართულნი არიან პოლიტიკოსების ერთი ნაწილი, არასამთავრობო ორგანიზაციები, მედია (განსაკუთრებით ელექტრონული მედია) ინტერნეტსაიტები, სოციალური ქსელები და ა. შ. ყოველივე ეს, ერთად აღებული, საკმაოდ სერიოზული და სახიფათო ძალაა, რომელიც ქართულ სახელმწიფოს დამოუკიდებლობის მიღების პირველივე დღეებიდან მუდმივი რყევების, მუდმივი ბიძგების, მუდმივი ჯანჯღარის რეჟიმში ჰყავს და მას ნორმალურ, მშვიდ გარემოში განვითარების საშუალებას არ აძლევს.


27 წელია საქართველო მუდმივი შანტაჟისა და მასობრივი ფსიქოლოგიური ზეწოლის ქვეშ იმყოფება და ამ უმსგავსობას ჯერ- ჯერობით დასასრული არ უჩანს.
  შანტაჟი ხელისუფლების სხვადასხვა სტრუქტურებზე დიდი ხანია, ჩვეულებრივ მოვლენად იქცა. თავიდან ბოლომდე შანტაჟის ელემენტებითაა გაჟღენთილი წერილი, რომელიც სულ ახლახან გამოქვეყნდა და რომელიც პოეტ ზვიად რატიანთან დაკავშირებულ ინციდენტს ეხმაურება.

  „თქვენ ჯერ ერთი კვირაა, მინისტრი ხართ და უკვე მოფუჭდით – თქვენმა სისტემამ იძალადა მთვრალ ადამიანზე და მერე თქვენმავე სისტემამ გამოაქვეყნა მთვრალი ადამიანის დამონტაჟებული, საცოდავად შეკოწიწებული ვიდეოჩანაწერი, რომელშიც ის იგინება. კი, ბატონო, გინება მართლაც რა საჭიროა, პრემიერ- მინისტრი ხომ არ ხარ! მაგრამ უცნაური ისაა, რომ თქვენც და მთელი თქვენი სისტემა მთელი ეს დღეები ცდილობდით, ნაწამე- ბი ადამიანის გინება წარმოგეჩინათ ისეთ რამედ, რაც მის წამებას ლეგიტიმურს ხდიდა.

  ეს კარგად დაიმახსოვრეთ: თქვენმა სისტემამ ოთხი საათის განმავლობაში აწამა ადამიანი. მართალია, გაგიმართლათ, რომ არ შემოგაკვდათ და ახალ გირგვლი- ანად არ გექცათ ეს საქმე, მაგრამ მაინც არ გაგიმართლათ – ეს ნაწამები ადამიანი აღმოჩნდა ზვიად რატიანი – თანამედროვეობის ერთ- ერთი ყველაზე გავლენიანი პოეტი საქართველოში. ასე რომ არა, ეს „ქეისიც“ ისე მიიჩქმალებოდა, როგორც არაერთი მიჩქმალულა. ოთხი საათის განმავლობაში ნაჟეჟი ადამიანი რომ შეაგინებდა პოლიციელებს, ეს გაგიკვირდათ? მართლაც ცუდად გქონიათ საქმე, ამის მეტი რესურსი თუ არ გაქვთ – ლამის გული ამიჩუყდეს. დიახ, ჩვენ, მწერლები და პოეტები, ხანდახან ვთვრებით და ხანდახან ვიგინებით კიდეც (მაგალითად, ასე: მოძალადე პოლიციელებო, თქვენი ოჯახები მოვტყან!) და აწი, უფრო ხშირად დავთვრებით და უფრო ხშირად შევაგინებთ მოძალადე გაიშნიკებს.

   თქვენ გგონიათ, ამ დამონტაჟებული, შეთითხნილი ვიდეოე- ბით დაგვხევთ უკან და ამით საკუთარ სადისტ თანამშრომლებს „გააპრავებთ“? ცუდად გცნობიათ ქართველი ხალხი და მით უმეტეს, ჩვენი მწერლები. ჩვენ ასეთი რამეები „თამაშად და გვიჩანს მღერად“, ჩვენ ვიღებთ ამ გამოწვევას, შევდივართ ამ ომში. და ამ ომში გამარჯვებული წინასწარ არის ცნობილი (საიდუმლოდ გეტყვით, რომ ეს თქვენ არ ხართ). თუ სამართლიანი რეაგირება არ იქნება, ჩვენ შეურაცხმყოფლად გავაშავებთ თქვენს მოძალადე სისტემას – გავაკეთებთ შარჟებს, სასაცილოდ ავიგდებთ თქვენი სისტემის მიერ გადადგმულ თითოეულ ნაბიჯს, რომანების და ლექსების პერსონაჟებად გაქცევთ, ქუჩის სტენსილების მთავარ „გმირებად“ გამოვიყვანთ მოძალადე ნაბუშრებს, გავაკეთებთ თქვენთვის ფრიად უსიამოვნო პერფორმანსებს მთელი ქვეყნის მასშტაბით, მთელი დღეა ახალგაზრდა არტისტები უკვე გვთხოვენ ამ ნაბიჯებს. მადლობლები ვართ, ახალი შთაგონება რომ გაგვიხსენით. სანამ ამ საქმეში მონაწილე ერთი მოძალადე „გაიშნიკიც“ კი გარეთ იქნება, მანამ არ მოგცემთ მოსვენებას, არ ამოგასუნთქებთ! მოკლედ რომ ვთქვათ, ჩვენ შეგიყვანთ ისტორიაში – მართალია, ძალიან კომიკურები და საშვილიშვილოდ დასაცინები გახდებით, მაგრამ, რაც მთავარია, ისტორიაში შეხვალთ, ამას თქვენით ხომ ვერასოდეს მოახერხებდით.

  ეს მუქარაა? დიახ, ეს მუქარაა, თქვენ გაქვთ მთელი სისტემა, რომლითაც შეგიძლიათ ადამიანს სცემოთ, მერე ვიდეოები შეუთითხნოთ, მერე ეს ვიდეო ყოვლად სამარცხვინო „შიზოგადოებრივ მაუწყებელს“ ეთერში გააშვებინოთ, გყავდეთ ფეისბუკზე 10 ლარად დაქირავებული ანონიმი ტროლების მთელი არმია და მოძალადე სისტემის ხელის ბიჭები, მაგრამ ჩვენ მოძალადეებს არ ვურიგდებით. არ ვურიგდებოდით წარსულში და არ შევურიგდებით მომავალშიც.

   ბატონო გახარიავ, თქვენ ინ- ტერვიუში თქვით, რომ ჩვენთან, თანამედროვე მწერლებთან ერთად გინდოდათ რეფორმის გატარება. თქვენ მართლა ეს გგონიათ რეფორმა? შევარდნაძისდროინდელი რეიდებით რომ დადიხართ, მთვრალ ხალხს რომ აწამებთ და მერე ვიდეოებს უთითხნით – მართლა ეს გგონიათ რეფორმა?! სადისტ პოლიციელებს რომ ხელს აფარებთ, ეგ გგონიათ რეფორმა? და ფიქრობთ, რომ ჩვენ მოვალთ თქვენთან და ამ ყველაფერში ხელს შეგიწყობთ? მგონი, მართლაც ვერ აცნობიერებთ ვითარების სირთულეს.

  ჩვენ ვიცით საზოგადოების განწყობა (ეს ჩვენი პროფესიული თვისებაა), ამიტომაც ქართველი მწერლების, პოეტების, მხატვრების, პერფორმერების და ზოგადად, ქართველი ხალხის დიდი ნაწილი გაძლევთ ერთკვირიან ვადას, რომ ბოდიში მოიხადოთ საქვეყნოდ. და ამ ბოდიშს თან უნდა ახლდეს ძალიან მკაფიო მოქმედებები. ჩვენ უნდა ვიგრძნოთ, რომ თქვენ დაინახეთ საკუთარი სისტემის დანაშაულებრივი სახე.

  ბატონო გახარიავ, შეთითხნილი ვიდეოს გამოქვეყნებით და ამით საკუთარი სადისტი პოლი- ციელების სახიდან ფურთხის ჩამოწმენდით თქვენ თავი მიიყენეთ კედელთან. ახლა თქვენი გადა საწყვეტია, შემობრუნდებით მაგ კედლიდან, თვალებში ჩაგვხედავთ და ბოდიშს მოიხდით, თუ დარჩებით მანდვე ეგრე აყუდებული სამუდამოდ. ბოდიშს ველით! დროის ათვლა დაწყებულია.“

გასაოცარია პირდაპირ – რატომ ჰგავს ასე ძალიან 2017 წელს დაწერილი ეს ტექსტი ათეული წლების წინ გამოქვეყნებულ "დალესის დოქტრინის" ტექსტს?
  ისეთი შთაბეჭდილება იქმნება, თითქოს პირდაპირ გადმოიწერეს, თავში და ბოლოში შსს მინისტრის გიორგი გახარიას გვარ-სახელი ჩასვეს და წავიდააა!
  რა თქმა უნდა, მიუღებელია, დაუშვებელია, დასაგმობია, თუ პოლიცია მოქალაქეს ცემს, მაგრამ ასევე მიუღებელი, დაუშვებელი და დასაგმობია, როცა ცდილობ, ერთი კონკრეტული შემთხვევა მთელი შინაგან საქმეთა სამინისტროს დისკრედიტაციისთვის, მისი იმიჯის შესალახად და სახელის გასატეხად გამოიყენო, ხოლო ორი კვირის დანიშნულ მინისტრს წამ- მზომი ჩაურთო და თავზე ნაცრის დაყრა მოსთხოვო.

 მეტი რა უნდა ექნა შს მინისტრს– თავისი ფეხით ეახლა მწერლებს, ფაქტის ობიექტურად გამოძიებას დაჰპირდა და რეფორმების ჩასატარებლად თანამშრომლობა შესთავაზა.

– რა თანამშრომლობა, რისი თანამშრომლობა? ჩვენ, მწერლებმა, როგორ უნდა ვითანამშ- რომლოთ პოლიციასთანო, – ისე გაკვირვებით იკითხა ერთმა მწე- რალმა, თითქოს მწერალი კი არა, ძველი ბიჭი იყო და პოლიციას- თან ერთად პოლიციის რეფორ- მაზე სჯა-ბაასი "გრეხად" ჩაეთ- ვლებოდა.

ერთხელ დავწერე და კიდევ გავიმეორებ: მიუხედავად იმისა, რომ 27 წელია, დამოუკიდებელი და სუვერენული სახელმწიფო ვართ, ხანდახან მგონია, რომ დღემდე ვერ გავითავისეთ და ვერ გავაცნობიერეთ, როგორ უნდა ვიქცეოდეთ და როგორ უნდა ვექცეოდეთ ჩვენს დამოუკიდებელ ქართულ სახელმწიფოს. თითქოს დღემდე ვერ გავაცნობიერეთ, რომ ქართული პოლიია – ეს არის დამოუკიდებელი ქართული სახელმწიფოს პოლიცია, ჩვენი პოლიცია და არა სსრკ–ის მილიცია;თითქოს დღედე ვერ გავითა ვისეთ, რომ სუს-ი – ეს არის დამოუკიდებელი ქართული სახელმწიფოს უსაფრთხოების სამსახური და არა კგბ ან გრუ.

 ჩვენს მოქალაქეთა ერთ ნაწილს ქართული პოლიციის და სუს-ის მიმართ ისეთივე აგრესიული და მტრული დამოკიდებულება აქვს, როგორიც 27 წლის წინათ ჰქონდა მილიციასთან თუ კგბ-სთან, რომლებიც სრულიად ობიქტური მიზეზების გამო ქარ- თველი კაცის ცნობიერებაში მისი თავისუფლების შემზღუდავ სადამსჯელო სტრუქტურებთან იყო ასოცირებული.

ვფიქრობ, საქართველოს მოქალაქეების საკუთარ სახელმწიფოსთან გაუცხოებისა და კონფრონტაციის საგანგაშო პროცესს ქვეყნის შიგნით თუ ქვეყნის გარედან რაღაც ძალები მიზანმიმართულად უწყობენ ხელს, ამ პროცესის შესაჩერებლად კი ვინ უნდა იბრძოდეს პირველ რიგში, თუ არა მწერალი, თუ ის ქართველი მწერალია და არა უფესვო, უჯიშო, უსამშობლო მჯღაბ- ნელი, რომელსაც კალამი და თავისი სასქესო ორგანო ერთ- მანეთში არევია და ამ სასქესო ორგანოთი "წერს" ლექსებს, მოთხრობებს, რომანებს, ვიღაც-ვიღაცები კი ამ უმსგავსობას ტაშს უკრავენ, ახალისებენ, აქეზებენ, პრემიებით აჯილდოებენ, რეკლამირებას უწევენ, რაც, საბოლოო ჯამში, ქართული მწერლობის განად- გურებისკენ არის მიმართული.

ქართული მწერლობის წინააღმდეგ ბრძოლა არ დაწყებულა დღეს, ის დაიწყო გაცილებით ადრე, გასული საუკუნის 90-იან წლებში, როცა ითქვა, რომ ქართული მწერლობა მოკვდა, ნამდ ვილი მწერლები კი მთაწმინდაზე განისვენებენო, ხოლო ამ ფრაზას თავისუფლებისა და დამოუკი- დებლობისთვის საბრძოლველად შემართული ქართველები დიდი აღტაცებითა და ოვაციებით შეხ- ვდნენ.
 – თუ ქართული მწერლობა მოკვდა, მაშინ საქართველოც მომკვდარა და თქვენ რა გიხარიათ – მკვდარს თავისუფლება და დამოუკიდებლობა რა ჭირად უნდა-მეთქი, – დავწერე მაშინ, 28 თუ 29 წლის წინათ და კინაღამ ჩამქოლეს.

ქართული მწერლობის ნელი და მტანჯველი სიკვდილი მოკვდინების პროცესი დღემდე გრძელდება და, ღმერთმა ნუ ქნას, თუ ის მოკვდება მასთან ერთად მოკვდება საქართველოც, რადგან საქართველოს სული ქართულ მწერლობაში დგას.


Картинки по запросу ლაშა ბუღაძე  რუსთავი 2–ზეარის ასეთი მწრალი ლაშა ბუღაძე, რომელმაც სახელი იმით გაითქვა, რომ თავის ერთ მოთხრობაში დაწვრილებით აღწერა თამარ მეფის ქორწინების პირველი ღამე, როცა თამარის ქმარი, გიორგი რუსი, იმის ნაცვლად, რომ დედოფალთან გაეყო სარეცელი, ქათამს მიუდგა.
  მწერალი ისე დამაჯერებლად ჰყვებოდა ამ ფანტასმაგორიულ ამბავს, თითქოს თავისი თვალით ენახოს, როგორ ჩინჩლავდა ოკუპანტი რუსი დედოფლის კარზე გაზრდილ ქართულ "ქათამს".
  ცხადია, მოთხრობის მრისხანე პათოსი რუსეთისათვის თავსლა- ფის დასახმელად იყო მიმართული,თუმცა რუსეთს ყურიც არ შეუ- ბერტყავს ბუღაძის ამ "მომაკვდინებელ" დარტყმაზე, სამაგიეროდ, ქართველები გადაირივნენ და იმ დონეზე გადაირივნენ, რომ ქვეყნის პრეზიდენტი ედუარდ შევარდნაძე იძულებული გახდა, საქმეში ჩარეულიყო და ახალგაზრდა მწერალი თავის კარზე ეხმო სამასლაათოდ.

  ჟამთააღმწერელი დუმს, თუ რაზე ისაუბრეს მხცოვანმა პოლიტიკოსმა და ახალგაზრდა კალმოსანმა, თუმცა, როგორც ამბობენ, ამ ვიზიტის შემდეგ ბუღაძე კიდევ უფრო გაყოყოჩდა და გათამამდა და იქით შეუტია ყალყზე შემდგარ ქართველებს, რომლებიც, როგორც მათ სჩვევიათ, მალევე დაცხრნენ და დაშოშმინდნენ.
  სულ მალე ბუღაძეს ტუზი დაეცა – ხელისუფლებაში "ნაცმოძრაობის" სახით, მისიანები მოვიდნენ, თამარის პაპას, დიდ დავით აღმაშენებელს, ქალაქიდან "აახვევინეს" და პირი იქითკენ უქნეს, საიდანაც მოვიდა. მართალია, ბუღაძე საჯიშედ ამორჩეულ ბუღასავით გალაღდა, წერასაც უმატა და უმატა, მაგრამ მთელი ამ ხნის განმავლობაში ისეთი ვერაფერი შექმნა, თამარ მეფის ხსოვნის შეურაცხმყოფელი მკრეხელური მოთხრობის მიერ მოტანილი "დიდება" და "სახელი" გადაეწონა და დაეჩრდილა. ფრიად უნიჭოდ და უგერგილოდ დაწერილი ეს "ნაწარმოები" მისი შემოქმედების "მწვერვალია" და ის მხოლოდ ამ "შედევრით"  შევა ქართული მწერლობის ისტორიაში.

  ბუღაძეს პოლიტიკურ პროცესებში ლავირება ეხერხება და თანაც ამას ისე მოხერხებულად აკეთებს, რაიმე რომ უთხრა, აქეთ შემოგიტლიკინებს ენას – რა პოლიტიკა? რისი პოლიტიკა? მე მწერალი ვარ და ჩემი ქვეყნის სასიკეთოდ ვირჯები – სიბნელიდან სინათლისკენ მივუძღვები ჩემს ერსო.
  ეს იმ ერზეა საუბარი, რომლის წმინდანის საწოლ ოთახში ისე უბოდიშოდ შეაბიჯა, თითქოს საკუთარ "სპალნაში" შესულიყოს. აშკარად მესიანისტური "გადახრები" აქვს ბუღაძეს – ჰგონია, რომ ქართველი მოსეა და "ლურჯად ნახავერდები" ქართული უდაბნოდან მაინცდამაინდ იმან უნდა გამოგვიყვანოს. ბუღაძე, რომელიც ვითომდა პროდასავლური ღირებულებების რეკლამირება-პროპაგანდით სპეკულირებს, დღე და ღამე "ნაციონალური მოძრაობის" ჯიბის ტელეკომპანია "რუსთავი-2"-ის სტუდიაში ზის და მომენტს არ უშვებს ხელიდან, რომ პოლიტიკური ინტრიგისთვის ხელსაყრელი ესა თუ ის თემა "ნაციონალური მოძრაობის" პოლიტიკურ ინტერესებს არ მოარგოს. ბუღაძეს თამამად შეიძლება ვუწოდოთ "ნაციონალური მოძრაობის" შტატგარეშე წევრი, მისი საიდუმლო აგენტი, რომელიც გაცილებით მეტ საქმეს აკეთებს "ნაცმოძრაობისთვის", ვიდრე თუნდაც პარტიის ოფიციალური თავმჯდომარე. ასე იყო ამჯერადაც, როცა პოეტ ზვიად რატიანთან დაკავშირებული სამწუხარო შემთხვევა ლაშა ბუღაძის მეცადინეობით და ორგანიზებით არა მხოლოდ გიორგი გახარიას, არამედ, ზოგადად, მთელი ხელისუფლების წინააღმდეგ მიმართულ პოლიტიკურ აქციაში გადაიზარდა, რომელსაც აქტიურად აშუქებდა "რუსთავი-2" და, როგორც იტყვიან, ცეცხლზე ნავთს ასხამდა.

  ვიზიარებ იმ ვერსიას, რომ ამ კარგად მომზადებული და ორგანიზებული აქციის მთავარი წამქეზებელი სწორედ რომ მამუკა ხაზარაძე იყო, რომელმაც, როგორც ჩანს, უცებ იყნოსა, რომ რატიანის თავგადასავლიდან მისთვის ხელსაყრელი ინტრიგა გამოდნებოდა, სასწრაფოდ შეაკრებინა თავისი ლაურეატების "როტა", "სტარშინად" ბუღაძე დანიშნა და გიორგი გახარიას წინააღმდეგ გალაშქრება ბრძანა. როგორც ჩანს, ვიღაცები ლაურეატობის მეორე ან მესამე წრეზე აპირებენ წასვლას, ისე გულმოდ- გინედ იჭაჭებოდნენ, ისე ომახიანად, ისეთი ხაფი ხმით უტევდნენ შსს-ს, პოროკურატურას, სასამართლოს.
   ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, რატიანის ერთი დათრობის ხარჯზე აპირებდნენ ესენი აშენებას, თავად რატიანი კი, რომელიც ამ ორომტრიალში ყველაზე ნაკლებად ხმაურობდა, დიდად არც აინტერესებდათ.

  ლაშა ბუღაძე საზოგადოებრივ მაუწყებელსაც გადასწვდა და მას სიცრუისა და სიბნელის გამავრცელებელი საბჭოთა რუდიმენტი, სამარცხვინო მაუწყებელი, ნეხვი უწოდა. რა ჰქვია ამას, როცა "რუსთავი-2"-ის სახით თავად ზიხარ ნეხვში, თანაც სისხლით გაჟიჟინებულ ნეხვში და ნეხვს სხვას რომ უწოდებ? იმდენი სიცრუე და სიბნელე აქვს გავრცელებული "რუსთავი-2"-ს, რომლის "ამბიონიდანაც" ლაშა ბუღაძე, ეკა კვესიტაძე და მათი ამფსონები საზოგადოებრივ მაუწყებელს ლანძღავდნენ, ცოტა სინდისმაც ხომ უნდა შეგაწუხოს და იმაზეც ხომ უნდა დაფიქრდე, ვისი სამრეკლოდან არისხებ ზარებს? ან უკიდურესად ფლიდი და ფარისეველი თუ არ ხარ, "ნაცების" დროს ნაპროკურორალი კაცი რომ გაზის თავზე გენდირექტორად და იმის ინსტრუქციებს რომ ასრულებ, ვასიკო მაღლაფერიძეზე როგორ უნდა თქვა აუგი? ჩემი თაობის ადამიანებს ძალიან კარგად ახსოვთ თეიმურაზ მაღლაფერიძე, შესანიშნავი ფი- ლოლოგი და პედაგოგი, კარგი მწერალი და, რაც მთავარია, თავისი ქვეყნის ნამდვილი პატრიოტი, რომელსაც თავის განუყრელ მეგობართან, იური ჯაფარიძესთან ერთად, ფეხით ჰქონდა შემოვლი- ლი მთელი საქართველო.

 ჩვენ, მაშინ, ცხადია, პატარა ბიჭები ვიყავით, მაგრამ, ამის მიუხედავად, ბატონი თეიმურაზი და ბატონი იური გვემეგობრებოდნენ, გვეძმაკაცებოდნენ და ამ მამაშვილური სიყვარულის ფონზე, თითქოსდა სასხვათაშორისოდ, ხაზგასმისა და პათეტიკის გარეშე გვასწავლიდნენ მთავარს და უპირველესს – სამშობლოს სიყვარულს. ის, რის თქმასაც ახლა ვაპირებ, რომ არ ვთქვა, საკუთარ თავთან მართალი არ ვიქნები: ჩვენ ადამიანები ვართ და შეიძლება ყველას, მათ შორის, ვასიკო მაღლაფერიძესაც, რაღაც შეეშალოს, მაგრამ ერთ რამეში ღრმად ვარ დარწმუნებული – თეიმურაზ მაღლაფერიძის შვილმა, გამორიცხულია, საქართველოს საზიანო საქმეს მოაწეროს ხელი, რადგან ისიც რელიგიასთან გათანაბრებული იმ სწავლებიდან მოდის, რასაც სამშობლოს სიყვარული ჰქვია.

დღეს, როცა სიტყვა სამშობლო ბევრისთვის შინაარსისგან დაცლილ ბგერების გროვად იქცა, ალბათ, ვიღაც-ვიღაცებს სასაცილოდაც არ ჰყოფნით სამშობლოს სიყვარულზე და, ზოგადად, სამშობლოზე ლაპარაკი. ჩვენ მათთვის დროს ჩამორჩენილი გოები ანუ გოიმები ვართ, რომლებიც დახავსებულ და ჩასაძირად განწირულ ხომალდს, სამშობლოს, ჩავბღაუჭებივართ და მზად ვართ, მასთან ერთად შთავინთქათ მღვრიე და მრისხანე ოკეანის ფსკერზე. დაე, ვიყოთ ჩვენ სულელი გოები, თქვენ კი, თქვენ, რომლებიც ყ..ამოგდებულები და შიშველ-ტიტვლები დატანტალებთ ქართულ მწერლობაში, თქვენ, რომლებიც ყველაფერს აკეთებთ იმისთვის, რომ გარყვნათ, გააბითუროთ, გაათახსიროთ საკუთარი ერი, რადგან ეს გლობალიზმის საერთაშორისო ბაზარზე მოთხოვნადი და გაყიდვადი "პროდუქტია", ჩვეულებრივი მოღალატეები და გამყიდველები და მეტი არაფერი!

მეტის ნახვა
20-01-2018, 19:43


ფაროსანას შემოსევამ მოსახლეობა პანიკაში ჩააგდო. ამჯერად, იზამთრებს მწერი და ეს ამბობენ როგორც, გამოზაფხულს მოსახლეობას, მისი სახით, კვლავ, თავს რისხვა დაატყდება. იგი ერთ ჯერზე 200 კვერცხს დებს და კატასტროფული სიჩქარით მრავლდება. სცადა აზიურ ქვეყანამ ფაროსანასთან გამკლავება მრავალმა, თუმცა, ეს არც ისე ადვილი აღმოჩნდა. საქართველოში გასამკლავებლად პროგრამა სახელმწიფო აზიურ ხორციელდება ფაროსანასთან, რომელსაც სოფლის მეურნეობის სურსათის ეროვნული სააგენტო და პესტიციდებისა და აგროქიმიური საშუალებების სამმართველო უდგას სათავეში. პროგრამის შესასრულებლად უკვე მილიონობით ლარია გამოყოფილი.

წრეებთან საუბრის შემდეგ სამეცნიერო აშკარა ხდება, რომ აზიურ ფაროსანას წინააღმდეგ ბრძოლის პროგრამაში საკმაოდ ბევრი კითხვის ნიშანია, მოსახლეობა კი ამის შესახებ სათანადო ინფორმაციას არ ფლობს. საზოგადოებას დიდი ზარ-ზეიმით ამცნეს, რომ ფაროსანას წინააღმდეგ ბრძოლისთვის შეძენილია საშუალება, პრობლემას რომელიც გადაჭრის, თუმცა თუ მეცნიერთა ნაწილს მოვუსმენთ რეალობა ბევრად მძიმეა. კითხვები ბევრია, პასუხები კი, თითქმის, არ ჩანს.

საქართველოში აზიურ ფაროსანასთან ბრძოლის ერთადერთ საშუალებად საშუალო ტოქსიურობის მქონე ბიფენთრინი იქნა არჩეული მაშინ, როდესაც ცნობილია, რომ დიმეთოატი მალათიონი და უფრო მეტად ლეტალურია აზიური ფაროსანასთვის, ხოლო აცეფატი და ფასტაკი მსუბუქად ტოქსიური ნივთიერებების რიცხვს მიეკუთვნება. სოფლის მეურნეობის სურსათის ეროვნულმა სააგენტომ კი რატომღაც უპირატესობა ბიფენთრინს მიანიჭა, რომელიც ფაროსანას განადგურებას სხვა ზემოხსენებულ ნივთიერებებზე ბევრად მეტად არ იწვევს.

იგი, საკმაოდ ტოქსიურია ფუტკრისთვის, ასევე, არის პოტენციური კანცეროგენი და სხვა მსგავსი პრეპარატებისგან განსხვავებით, განსაკუთრებით საშიშია თევზებისა და სხვა წყლის ორგანიზმებისთვის. მისი წყალსატევებთან დაუშვებელია გამოყენება, რის შესახებაც მოსახლეობას ინფორმაცია არ აქვს. უფრო მეტიც, მძღოლები რომელთაც ეს ნივთიერება დაურიგდათ პირდაპირ გზის პირიდან ასხურებენ მას მნიშნელოვანი ფართობის ტერიტორიებზე. არც ის დაგვავიწყდეს დალიო, რომ ბიფენთრინი შეტანილია გარემოსთვის განსაკუთრებით მავნე ნივთიერებათა სიაში, ე.წ . список список - ში.
საქართველოში ჩატარებული ტენდერის შედეგად მთავრობამ ყველასათვის უცნობი თურქული წარმოშობის პრეპარატი `ზონდერი~ შეიძინა, რომლის ინსტრუქციაც (თავფურცელის და სხვა თანმდევი ინფორმაციის შემცველი კიდევ ორი გვერდის გარდა) მხოლოდ ორი გვერდია და მასში საკმაოდ მწირი ინფორმაციაა მოწოდებული. მაშინ როცა სხვა ქვეყნების წარმოების ცნობილი პრეპარატების ინსტრუქცია 14 - დან 28-30 გვერდამდეა. გაუგებარია, რატომ არ შეიძინეს აშშ-ს, კანადის ან ევროკავშირის რომელიმე კარგად ცნობილი მწარმოებლის პროდუქცია? აქვე, საინტერესოა, შემოწმდა თუ არა თურქული წარმოების პრეპარატის ტოქსიურობა და მისი აზიური ფაროსანას მიმართ ლეტალობა.

ინფორმაცია არანაკლებ საინტერესოა პრეპარატ "ზონდერის" ფასთან დაკავშირებით, კერძოდ, რა ფასად იქნა შეძენილი თურქული წარმოების პრეპარატი და რომელი ორგანიზაციები მონაწილეობდნენ გამარტივებულ ელექტრონულ ტენდერში. რა საჭირო იყო ტენდერის და თუ ასე სწრაფად დასრულება რა დაშავდებოდა ტენდერი ერთი კვირის განმავლობაში გაიმართებოდა.

აზიური ფაროსანა ჩვენთან აფხაზეთიდან გავრცელდა. კითხვა ისმის: როგორ განხორციელდა თუ საერთოდ განხორციელდა აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის მთავრობის მიერ გალის რაიონის ტერიტორიაზე შესაბამისი მუშახელის მომზადება პლანტაციების თხილის "ზონდერით" დასამუშავებლად? არსებობს თუ არა შესაბამისი საფინანსო დოკუმენტაცია და სწავლება-ინსტრუქტაჟის ჩატარების დამადასტურებელი საბუთები? არანაკლებ საინტერესოა, ვინ გააკონტროლებს თუ რამდენად სწორად გამოიყენებს მოსახლეობა პრეპარატ "ზონდერს", რამდენად იქნება ეს შესაბამისობაში ინსტრუქციის მოთხოვნებთან?

წეღან როგორც მოგახსენეთ, ბიფენთრინის პრეპარატების გამოყენების ინსტრუქციის დარღვევა აშშ-ში ფედერალურ დანაშაულად ითვლება. საინტერესოა, როგორ აფასებს სოფლის მეურნეობის სამინისტრო იმ გადაწყვეტილებას, რომ ბიფენთრინი მოსახლეობას დაურიგდა. რამდენად დამაჯერებელია, რომ ასეთ მოკლე ვადებში სამი ათასი კვალიფიცირებული მუშაკი და ინსტრუქტორი მომზადდა? აქვე, არსებობს თუ არა იმ ორასოცდაათი ათასი მოსახლის ინსტრუქტირების მოწმობა, რომელთაც დაურიგდა ეს პრეპარატები. არჩილ თქმით ჭირაქაძის: ბიფენთრინით ეზოებისა და სახლების დამუშავება, რაშიც მოსახლეობა ფულს იხდის, ბოლო დრომდე გრძელდებოდა.


მთავრობამ მიიღო გადაწყვეტილება ბიფენთრინის ავიაციის საშუალებით გაფრქვევის შესახებ. არადა, ამ დროს საყოველთაოდ ცნობილია, რომ ამ გამოყენების ერთ-ერთი მთავარი და მკაცრი შეზღუდვა პრეპარატის ატმოსფეროში გაფრქვევის პირდაპირი აკრძალვაა. სწორედ ამიტომ მიიჩნევს ბატონი არჩილი საეჭვოდ რომ გადაწყვეტილება რეკომენდებული ეს იყო კომპეტენტური უცხოელი ექსპერტების მიერ. არჩილ ჭირაქაძე: ცხადია, ამ დროს ხერხით გაფრქვევის მკვეთრად ეცემა პრეპარატის ეფექტურობა და მრავალჯერ იზრდება გარემოს დაბინძურება.

მკითხველის ყურადღება ერთ მნიშვნელოვან გვინდა გავამახვილოთ დეტალზეც: სურსათის ეროვნულმა სააგენტომ შეიმუშავა გეგმა საქართველოში იაპონური კრაზანას შემოყვანის თაობაზე. ცნობილია, რომ ამგვარი მოქმედებისგან ჯერ-ჯერობით თავი შეიკავა მსგავსი პრობლემის წინაშე მდგომმა ყველა სხვა ქვეყანამ. მეცნიერთა აზრით, საკითხი მეცნიერთა კორპუსის და ეს არ უნდა საზოგადოების ფართო ჩართულობის გარეშე გადაწყდეს.

თამარ შველიძე

მეტის ნახვა
18-01-2018, 13:50


2018 წლის 10 იანვარს ტელეკომპანია „რუსთავი 2-ის„18-საათიან“ და ,,21-საათიან“ საინფორმაციო გადაცემებში გავიდა სიუჟეტები სსიპ საჯარო სამსახურის ბიუროს მიერ „2017 წელს განხორციელებული დეკლარაციების მონიტორინგის შედეგების ანგარიშის„ თაობაზე.

სიუჟეტებში გამოკვეთილად, იქნა ხაზგასმით ჩემი ნახსენები - თამაზ ურთმელიძის გვარი, ნაჩვენები იქნა კადრები, სადაც მე, 2016 წელს მონაწილეობას ვიღებდი საქართველოს იუსტიციის უმაღლეს საბჭოში გამოცხადებულ კონკურსში. რეალურად, სიუჟეტის დიდი ნაწილი დაეთმო ჩემს პიროვნებას.
სიუჟეტის საერთო კონტექსტი იყო სრულიად უარყოფითი და ეხებოდა იმას, რომ თითქოს დეკლარაციების შევსებისას თანამდებობის პირები მალავენ ქონებას და ჩადიან დანაშაულს.

ჟურნალისტური ეთიკა მოითხოვს, რომ ჟურნალისტმა ინფორმაცია მიიღოს უშუალოდ იმ პირისაგან, რომელსაც ეხება სიუჟეტი. იმ შემთხვევაში განსაკუთრებით, როცა პიროვნება უარყოფით კონტექსტშია ნახსენები, მას ცალსახად უნდა მიეცეს საკუთარი პოზიციის დაფიქსირების საშუალება.
მიუხედავად იმისა, რომ ჟურნალისტმა ხაზგასმა გააკეთა ჩემს პიროვნებაზე, იგი მე არ დამკავშირებია და არ შესაბამისად მიუღია ინფორმაციაუშუალოდ პირველწყაროსაგან.

საზოგადოებისათვის მნიშვნელოვანია, რომ თანამდებობის პირები იყვნენ კანონმორჩილნი გარდა და სხვა მოთხოვნებისა, სწორად ავსებდნენ სავალდებულო ქონებრივ დეკლარაციებს. სსიპ საჯარო სამსახურის ბიუროს მიერ შემოწმებული დეკლარაციებიდან დგინდება, რომ ყოველი 10-დან არასწორად ივსება 8 დეკლარაცია. ასევე ცნობილია, რომ კანონმდებლობის მოთხოვნები შეიცვალა და 2017 შემოწმება მოხდა ახალი წლის დეკლარაციების წესით. ჟურნალისტი არ დაინტერესებულა ახალი წესის ამოქმედებამ ხომ არ გამოიწვია მომრავლებული შეცდომები, ან საკანონმდებლო ხარვეზი ხომ არ უდევს საფუძვლად აღნიშნულ სტატისტიკას.

ჩემს კონკრეტულ საქმესთან დაკავშირებით მინდა გაცნობოთ, რომ მე არ დავეთანხმე დეკლარაციის შევსების უარყოფით შეფასებას და დაჯარიმებას, მაგრამ კანონმორჩილი მოქალაქემ როგორც, კანონის მოთხოვნის შესაბამისად გადავიხადე დაკისრებული წინასწარ ჯარიმა, ხოლო ჩემი უფლებების დასაცავად, ადმინისტრაციულისარჩელით მივმართე შესაბამის სასამართლოს. ჩემი მოთხოვნაა გაუქმდეს დაჯარიმების თაობაზე გამოცემული აქტი და დამიბრუნდეს ჯარიმის თანხა.

რადგან მე არ მომეცა საშუალება ჩემი პოზიცია დამეფიქსირებინა სიუჟეტის მომზადებისას, გთხოვთ, ჩემი წერილი გამოაქვეყნოთ სრულად, ოფიციალურად თქვენი ტელევიზიით, იმავე საეთერო დროს-18 საათიან და 21 საათიან საინფორმაციო გადაცემებში.

პატივისცემით,
ადვოკატი,
თამაზ ურთმელიძე

მეტის ნახვა
12-01-2018, 14:09


მარიხუანას მოხმარებისთვის, როგორც კანონით განმარტავენ, პირადი მოხმარებისთვის, სასჯელი გაუქმდა, თუმცა, ეს არ ნიშნავს ლეგალიზაციას, ეს არ ნიშნავს, რომ არ ისჯება პლანტაციების გაშენება, გაყიდვა, ყიდვა, დიდი დოზით შენახვა – ეს არ ნიშნავს იმას, რომ მარიხუანა ნარკოტიკი არ არისო…
ანუ, მარიხუანა ნარკოტიკია, მაგრამ თუ პირადი მოხმარებისთვის გინდათ, ანუ, თუ პირადად თქვენ გინდათ დაშტერება, ბაზარი არ არის, დაშტრედით, დაშტრედითო – გვითხრეს…

ეო, ჯაფარიძემ, მარტო ჩვენ რა პონტში დავშტერდეთო, სხვები ფხიზელი თვალით რომ გვიყურებენ – გვიტყდებაო, სხვებიც რომ არ ეწევიან – მარტონი ცუდად ვკაიფობთო, მანამდე არ მოვისმევენებთ, მანამდე არ ჩავაგებთ ხმლებს ქარქაშებში – სანამ ყველა არ მოწევთ, სანამ ყველა არ დაშტერდებითო…
ყველამ საკუთარი შვილების დაშტერებით, რომ დავიწყოთ, ბატონო ზურაბ?
შვილო, ზურაბ, სადამდე?

სადამდე უნდა იჯდე, შვილო ზურაბ, ნეხვში, სადამდე? იმ ქვეყანას რა ვუთხარი, სადაც თქვენნაირ ჭკვიან ადამიანს პლანის ლეგალიზაციისთვის უწევს ბრძოლა მომხრეების შესაძენად, იმ მთავრობას რა ვუთხარი – თქვენ რომ ისე დაგიტოვათ საქმე, რომ დაბოლილების გარდა ამომრჩეველი არა გყავთ…
თქვენი მოსაწონი ისე არც არავინ დარჩა – ნაციონალები იყვნენ და ჯერ ადიდეთ, მერე ლანძღეთ… საკუთარი პარტია სცადეთ – არ გაამართლა ეკონომიკაზე საუბრებმა, ფინანსებზე საუბრებმა, მერე წყალწაღებულმა მეორე წყალწაღებული იპოვნეთ და ბურჭულაძეს დაუკავშირეთ ბედკრული ბედი… კიდევ კარგი, ბურჭულაძემ თქვენც გადაგაგდოთ, თორემ ვის დააბრალებდით თქვენს პოლიტიკურ კრახს…
და მაშინ დაიწყეთ ძებნა – რა ველი იყო დაუკავებელი, ვისი უფლებების დაცვა იქნებოდა მომგებიანი… ლესბო და გეი სასტავი დაკავებული დაგხვდათ – ნარკოტიკის დამცველი რაინდის ადგილი ცარიელი…

ვაღიაროთ, ჭკუა ხომ სჭირდება იმის მოფიქრებას, რომ დაბოლილები საკმაოდ დიდი ძალაა საქართველოში?
ხოდა, ბოლო აქციაზე პირადი მოხმარებისთვის კანონით უკვე არადასჯადი დაბოლილები თამამად გამოეფინენ და ხმა ამოიდგა ჯაფარიძემ…
ერთკაციან პარტიებს ორი ძმაკაცი რომ მოგყვებათ აქციაზე და ყველა აქციის ორგანიზება ექვსნიშნა ციფრი გიჯდებათ – აბა, მიყურეთ, აბა, შემომხედეთო…
ჯერ ერთი, შვილო ზურაბ, დიდი ხანია ორი ძმაკაცის იქეთ კიდევ ვინმე დაგტრიალდებს თავს? და მეორეც, ნეხვი ყოველთვის უფასო იყო და რაღა ახლა დაედებოდა ექვსნიშნა ციფრის ფასი?

ნეტა რამდენი ნერგი მარიხუანა დაგიჯდა აქცია, შვილო ზურაბ?
იმ ზურაბმა ციხე მაინც ააშენა, იმის სიცოცხლემ ლეგენდა მაინც დატოვა – რა ტყუილად იღუპავ თავს, რა ტყულად ისუნთქავ ნარკოტიკს, რა ტყუილად ზიხარ ნეხვში…

ან რა მოწიე ეგეთი, ფეისბუქზე რომ დაგიწერია, ვისაც ჩემი აქცია არ მოეწონება დიდი ადგილი გაანთავისუფლა მთაწმინდაზე ხანძარმა და დაუყევით რივოკითო… ფრაზის დაბოლოების ერთი ადგილი მაინც გქონდეს, შვილო ზურაბ…
ჯერ ერთი, კი არ გაათავისუფლა ხანძარმა ადგილი, გადაწვა, შვილო ზურაბ, ტყე გადაწყვა და დაბოლილი რომ არ ყოფილიყავი, ჩემსავით საკუთარი თვალით ნახავდი, როგორ მართლა სიცოცხლის ფასად ჩააქრეს მეხანძრეებმა… მეორეც, ზუსტად იმიტომ გაათავისუფლა ის ადგილები ხანძარმა, ნუ, როგორც ამბობ, რომ იქედან დავეშვეთ და იქედანაც ზუსტად იმიტომ უნდა დავეშვეთ, თურმე, შენ რომ დაგასკდეთ… მანამდე არაფერი ჭამო კი არადა, მანამდე არაფერი მოწიო, შვილო ზურაბ, დასკდომასაც დამსახურება უნდა… ზუსტად იმიტომ გამოვექანები ახლა ჩემი გადამწვარი მთაწმინდიდან, რომ ნეხვში მოვადინო ზღართანი…

ხო, არ მომეწონა და მაქვს მგონი ჩემი კონსტიტუციური და მორალური უფლება არ მომწონდეს რაღაცეები და ვთქვა საკუთარი აზრი… ამიტომ ასე უნდა მიპასუხო?? კაცს პოლიტიკოსად მოგაქვს თავი, უკვე ორ ძმაკაცზე მეტიც გიდგას გვერდით და ის ორძმაკაციანი დრო აღარ გახსოვს, კაცს პოლიტიკოსად მოგაქვს თავი და პლანის გარდა არაფერზე საუბრობ – მაინც არ გეძახი ნარკომანს, კაცს პოლიტიკოსად მოგაქვს თავი და ოფისში პლანის პლანტაციას აშენებ – მაინც არ გეძახი ბარიგას და ახლა თავზეც კი არ უნდა მიყო, ყველაფერს აქვს საზღავრი.
როგორ მითხრეს, რა დროს მარიხუანააო…
რა სინდისით გითხრეს, შვილო ზურაბ?

ბევრჯერ დაგინდე, შვილო ზურაბ, ბევრჯერ არ ვთქვი სათქმელი ბოლომდე, რადგან, ვიცი ჭკვიანი ხარ, ვიცი ეკონომიკისა და ფინანსურ სამინისტროის გამოადგებოდა ჩემს ქვეყანაში შენნაირი კაცი, ვიცი რომ კარგი ადამიანიც ხარ და ოჯახსაც ტრადიციულად მიჰყვები და მიგყავს…
მაგრამ ნეხვს თავზე მაყრი და გადავაქოთე ძველი წიგნები და რეცეპტები და ვერსად ვიპოვნე ნეხვი თმებს უხდებოდეს და ნეხვის სუნი ბუზის გარდა ვინმეს იზიდავდეს, თორემ, ახლაც გავჩუმდებოდი…
ხოდა, რა დროს მარიხუანაა, როგორ აპირებ მარიხუანის გაკონტროლებას – როცა ჩემი სახლის წინ 15 წლის მოზარდები ფსიქოტროპული წამლებით იჭყიპებიან?

რა დროს მარიხუანაა, როცა ეკლესიას თავზე გვანგრეენ და გკიდია, იმიტომ რომ დაბოლილების გარდა სხვა ამომრჩეველი ვერ დააინტერესე?
რა დროს მარიხუანაა, როცა ამდენი კარგი იდეა და პროექტი გაქვს, მაგრამ იმხელა ამბიცია, რომ არავისთვის გინდა გაზიარება, არავისთვის გემეტება, ერთი მოკავშირეც ვერ იპოვნე, ხო ვერც ის ექვსნიშნა ფიცრის ინვესტიცია მოიპოვე და ამიტომ რაზეც ხელი მიგიწვდა, იმას დასჯერდი? რატომ, მარიხუანას არც ინვესტორი უნდა, არც მეკავშირე, ხო? მხოლოდ დაბოლილები და ზურაბა…

რა დროს მარიხუანაა, როცა მოზარდები ისევ ქუჩებში გადიან, როცა მოზარდების დედები საზღვარგარეთ მიდიან, რათა უპატრონონ რომელიმე ნარკომან მოხუცს, რომელმაც ახალგაზრდობაში იმდენი მოწია და გაიკეთა, ახლა ისიც აღარ ახსოვს, როდის უნდა ჭამოს და როდის უნდა მოისაქმოს…
რა დროს მარიხუანაა, როცა ქვეყანაში ასე ღიად, ასე დაუფარავად მიდის ტრადიციული ორიენტაციის დევნა და სექსუალური უმცირესობის პროპაგანდა?
სხვათა შორის, მე თქვენ გკითხეთ ერთხელ, თქვენი ოჯახის წევრები როგორ გინდათ რომ ცხოვრობდნენ და გინდათ თუ არა, რომ ეწეოდნენ-თქო და მაშინ არ დავბეჭდე თქვენი პასუხი, არჩევნები იყო კარზე მომდგარი და დაგინდეთ, არჩევნები იყო კარზე მომდგარი და გულწრფელად მინდოდა გაგემარჯვათ, იმდენი ბევრი კარგი პროექტი გქონდათ…

ხოდა, ახლა გიწვევთ, გამოიყვანეთ თქვენი ოჯახის წევრები, მოდით, ერთი კვირის მანძილზე დღეში სამჯერ მოვაწევინოთ მარიხუანა და დავაკვირდეთ – რამდენად ადეკვატურები იქნებიან, შეძლებენ თუ არა სწავლას, მუშაობას, მანქანის ტარებას, ურთიერთობებს, მეხსიერების ჩავარდნები პროცენტულად როგორ ექნებათ, რამდენად ხშირად იქნებიან გაღიზიანებულნი, განერვიულებულნი… თუ თანახმა იქნებით და თუ ამ ერთკვირიანი მარათონისთვის გამოიყვანთ თქვენს ოჯახს – ჩავთვლი რომ გულწრფელად გწამთ იმის, რასაც აკეთებთ, თორემ, ასე, სხვისი შვილების, სხვისი ქმრების, სხვისი ძმების, სხვისი მამების, სხვისი ცოლების, სხვისი დედების, სხვისი შვილების ხარჯზე მარიხუანასაც გაამართლებთ და ციანიდსაც…
ოჯახი რატომ გარიეო, ვინც იფიქრებს და მეტყვის, რატომ, ბატონი ზურაბი ევროპული ყაიდის პოლიტიკოსობას ხომ იბრალებს და ევროპაში და ამერიკაში აპრობირებული მეთოდია, როცა პოლიტიკოსი ასე ღიად ლობირებს რაიმეს, აუცილებლად აჩვენებს ამომრჩეველს, რომ თავად და მისი ოჯახიც ამის მომხმარებელია, ასე რომ… დავკვალიანდეთ, ამერიკული ყაიდის პოლიტიკოსი ვართ თუ კომუნისტური პოლიტიკის – სამსახურში აღდგომა დღეს ხელებს რომ უმოწმებდნენ თანამშრომლებს, წითელი კვერცხის კვალი ხომ არ ატყვიათო და სახლში პასკას ჯვარს გადადაწერდნენ და სანთელს ჩუმად ანთებდნენ… მე მაინც მგონია, რომ ზუსტად ასეთი კომუნისტური, ორმაგი მორალის პოლიტიკოსი ხართ და თუ დამიმტკიცებთ საწინააღმდეგოს, მთაწმინდიდან გამოქანების რა გითხრათ, მაგრამ საჩვენებლ თითს მოვკაკვავ…

და ბოლოს – ზოგჯერ შუაღამისას, როცა ძილი მიფრთხება, როცა ეგოიზმი და ამბიცია ზენიტში ადის – მეც ვფიქრობ ხოლმე, რომ ჩემი ადგილი სადღაც ზემოთაა, სადღაც პარლამენტში, მინისტრად, პრეზიდენტად, რატომაც არა… ვფიქრობ, რომ არავისზე ნაკლები იდეები არ მაწუხებს და იმ მომენტში მეც მგონია, რომ სხვებზე უკეთ გავაკეთებ საქმეს… მაგრამ, პარლამენტში მოსახვედრად, არც ბოზობა დამიწყია, არც ნარკომანობა, არც აფერისტებს ჩავხუტებივარ, არც აფერისტობა დამიწყია, არც ნეხვში ჩავმხტარვარ, არც არავინ მომიტყუებია, სახლში აღდგომას კვერცხსაც ვღებავ და ნააღდგომებს წითელი თითების გამოჩენისაც არ მრცხვენია, როცა რამეს ვამბობ და ვაკეთებ, სულ იმას ვფიქრობ, საკუთარი ოჯახისთვისაც ხომ იგივეს ვიტყოდი და გავაკეთებდი…
ამიტომ დამყვება მე ორიოდე მეგობარი და თქვენ დაბოლილების არმია…

თამო კეშელავა

მეტის ნახვა
19-12-2017, 17:07


გვესაუბრება მწერალი მერაბ შათირიშვილი

– ბატონო მერაბ, რამდენადაც ვიცით, თქვენ საეკლესიო წრეებთან დაახლოებული ბრძანდებით. რას იტყვით, რა კრიტერიუმით გამოარჩია პატრიარქმა თანამოსაყდრედ მეუფე შიო?

– პირველ რიგში, აღვნიშნავ იმას, რომ მეუფე შიო არ მიეკუთვნება არც ერთ საეკლესიო დაჯგუფებას…

– რას ამბობთ, საპატრიარქოში დაჯგუფებები და კლანებია? ვინ და რატომ შექმნა ეს დაჯგუფებები?

– დიახ, ბატონო, არის კლანები. ახლა კონკრეტული პირების დასახელებისგან თავს შევიკავებ, მაგრამ ვიტყვი იმას, რომ ეს კლანები ერთმანეთთან მკვეთრად არიან დაპირისპირებული, თუმცა საჭიროების შემთხვევაში, ერთიანდებიან და ხან პატრიარქს უტევენ, ხან მის რჩეულს. არაა გამორიცხული, მეუფე შიოს რაიმე მოუწყონ. ის რისკისა და საფრთხის წინაშე დგას.
ხაზგასმით აღვნიშნავ, რომ მეუფე არის უპატიოსნესი ადამიანი.

— თქვენ ამბობთ, რომ საპატრიარქოს მართავენ კლანები. თუ ასეა, უპატიოსნესი მეუფე როგორ აღზევდა?

– აქ იმ ღვთიურმა ფორმულირებამ გაიმარჯვა, რომელიც გულისხმობს: უკანანი წინ აღმოჩნდებიანო. მეუფე შიო უპრეტენზიოდ, ჩრდილში მოღვაწეობდა, მაგრამ ჩრდილში დგომა არ ნიშნავს იმას, რომ უფალი ვერ გხედავს.
"ციანიდის საქმემ" იმის პროვოცირება და ილუსტრირება მოახდინა, რაც სინამდვილეში ხდება ეკლესიაში.
უწმიდესისთვის მძიმედ წარმოსადგენია ის, რომ ვინმეს მისი ან რომელიმე საეკლესიო იერარქის მოწამვლა უნდოდა, მაგრამ უფრო მძიმე არის ის, რომ მავანი დამნაშავე, რომელიც იგივე მისი შვილია, საპატიმროში იმყოფება. მას ყველა უყვარს, არავის დასჯა არ უხარია. სამწუხაროდ, "ციანიდის საქმის" გამომჟღავნებით ნათელი მოეფინა იმას, რომ საპატრიარქოში არიან ადამიანები, რომლებიც საფრთხეს უქმნიან პატრიარქის სიცოცხლეს, იბრძვიან კვერთხისთვის, პატრიარქობისთვის.
ჩემი აზრით, ამ ამბავმა უკარნახა უწმიდესს, თავის სიცოცხლეში დაესახელებინა თანამოსაყდრე და გადაერჩინა ქართული ეკლესია. ეს იშვიათი და მისასალმებელი პრეცედენტია.
მისი გადაწყვეტილება, ფაქტობრივად, უფლის მიერ ნაკარნახევია და ამას ვერც ვერავინ შეეწინააღმდეგება აშკარად, თუმცა წინააღმდეგობის სხვა ხერხი გამონახეს.

– კერძოდ?

– სინოდის წევრთა ერთი ჯგუფი გაემგზავრა ამერიკაში. ქართული მართლმადიდებელი ეკლესიის უმაღლესი სამღვდელო პირები, კერძოდ, ჩემდა გასაოცრად, მეუფე იაკობი (იაკობიშვილი), რომელიც ლგბტ საზოგადოების წინააღმდეგ გამოდიოდა, იმ მღვდელთმთავრებს ჩაუდგა სათავეში, რომლებიც თეთრ სახლში გაემგზავრნენ ამერიკელ პოლიტიკოსებთან შესახვედრად და სათათბიროდ. მოგეხსენებათ, ამერიკელ პოლიტიკოსთა უმრავლესობა მხარს უჭერს და ფინანსურად აძლიერებს არამართლმადიდებლურ იდეოლოგიებს, ლგბტ საზოგადოებებს.
ახლა მე ვსვამ კითხვას: კერძოდ, მეუფე იაკობი (იაკობიშვილი) დღესაც წინააღმდეგია ლგბტ საზოგადოების თუ აღარა?
ძალიან მაინტერესებს ის მეუფეები, რომლებმაც განაცხადეს, რომ აშშ-ი მართლმადიდებლობის გადამრჩენელია, ხოლო რუსეთი არის აგრესორიო, ადრეც ასე ფიქრობდნენ თუ ახლა შეიცვალეს პოზიცია?
ვეთანხმები, რუსეთი არის აგრესორი, მაგრამ მიჩნდება ეჭვი, რომ ამერიკაში ნამყოფი მეუფეები ერთსქესიანთა ქორწინების წინააღმდეგ აღარ ან ვეღარ წავლენ.

– ოპონენტები გვეტყვიან, რომ ძალიან რადიკალურად ვმსჯელობთ და ამერიკა მართლმადიდებლობის წინააღმდეგი არ არის.

– ამერიკა მართლმადიდებელი ქვეყანა არაა, ჩემო კარგო, ხოლო ეს ვიზიტი აშშ-ში კიდევ ერთი დასტურია იმისა, თუ როგორ აფუთფუთდა, ამჯერად, მეორედ საპატრიარქო. მეუფე შიოს დასახელება `ციანიდის საქმის~ შემდეგ მეორე მაპროვოცირებელი ფაქტორი იყო. ამას ღიად ვეღარ შეეწინააღმდეგნენ პატრიარქობის მსურველთა ჯგუფები და ამ პოლიტიკური ნაბიჯით გამოხატეს წინააღმდეგობა. ამ ნაბიჯით უთხრეს ხელისუფლებას, ეკლესიაში ჩვენ ვართ პროდასავლური პოლიტიკის მხარდამჭერები და იქნებ ჩვენს შორის აარჩიოთ ვინმე პატრიარქობის ტახტისთვისო.

– კი, მაგრამ, პატრიარქს ხელისუფლება ირჩევს?

– ყველას გვახსოვს, ზოგ მეუფეს თავთან პრეზიდენტის ფოტო ეკიდა, ზოგი დღემდე ძველზე ლოცულობს, ზოგი ახლის მეხოტბეა. მგონი, ხვდებით, რას ნიშნავს ეს. ყველას სურს პრივილეგია და კომპენსაციები `ძლიერთა ამა ქვეყნისათაგან~. ამას ჰქვია სახელად ანგარება. რაც ცოდვაა მართლმადიდებლური რწმენის მიხედვით.
მეუფე შიოს თანამოსაყდრედ გამოცხდებამ თვალწინ წამომიყენ ლეო ტაქსილის ვატიკანისებური საშიში ტენდენციები ტახტისთვის ბრძოლაში…
90-იანი წლებიდან, რაც ქვეყანამ დამოუკიდებლობა და თავისუფლება მოიპოვა, ეკლესია გაივსო მკვლელებით, ნარკომანებით, ყოფილი `მხედრიონელებით~ და გვარდიელებით.

– ბატონო მერაბ, როგორ აღწევდნენ ეს ადამიანები ეკლესიის წიაღში? საპატრიარქოს და პატრიარქის გარეშე ხდებოდნენ ისინი საეკლესიო პირები და შემდეგ უმაღლესი იერარქები?


– როდესაც სახელმწიფო ვერ არეგულირებს შავბნელი იდეოლოგიის ადამიანების შესვლას ეკლესიაში, ვაწყდებით ასეთ პრობლემებს.

– სახელმწიფო რა შუაშია?


– სახელმწიფო ყველაფერს განაგებს.
მაგრამ თქვენ გინდათ, ალბათ, უწმიდესის პასუხისმგებლობა გამოკვეთოთ. მე გეტყვით, უწმიდესი თავისუფლების სახელით მოსულ ამ ტალღას ვერ შეაჩერებდა, დიახ, რამდენიმეჯერ ნასამართლევი ხალხი მოხვდა ეკლესიაში…
კი, ბატონო, სავლე პავლედ იქცა, მაგრამ წარსულისგან მოწყვეტა უნდა დაგვანახონ. ყველამ უნდა დაინახოს, რომ ფერი იცვალეს, მაგრამ მე ვხედავ, რომ კვლავ სავლეებითაა სავსე ეკლესია და ფერის ცვალება მათ არც კი შეხებიათ.
როგორც კი არასამთავრობოებმა დაიწყეს ყაყანი, მეუფე შიოს რუსეთში აქვს საეკლესიო განათლება მიღებულიო, მაშინვე წავიდნენ მეუფე იაკობის მეთაურობით მღვდელმთავრები ამერიკაში — ქართული ეკლესიის საჭეთმპყრობელი არ შეიძლება იყოს რუსული განათლების მქონე კაცი, იმ ქვეყანაში, რომელსაც კონსტიტუციაში ევროატლანტიკური კურსის ერთგულება უწერიაო და უგალობეს თეთრ სახლში იმ იდეოლოგიას, რომელსაც ტაბურეტკებით ებრძოდნენ არცთუ ისე დიდი ხნის წინათ.
ხედავთ, როგორ ყველაფერზე მიდიან?
ახლა თანდათან ვრწმუნდები, რომ "ციანიდის საქმეში" ბევრი რეალობაა. უნდა ვთქვა, რომ ამერიკული ვოიაჟი "ციანიდის საქმეზე" ნაკლები არაფრით არაა. გამომჟღავნდა ეს ხალხი — დასავლური გარყვნილი იდეოლოგიის ტაშის დამკვრელები გვყოლია ეკლესიაში და არ გვცოდნია.
ამერიკა მართლმადიდებლობის გადამრჩენელიაო.
როგორ არის მართლმადიდებლობის გადამრჩენელი, როცა ქრისტიანული სარწმუნოების პირდაპირი მტერი სექტები აშშ-ში იშვა და იქიდან ფინანსდება?
ეს ფარისეველი სავლეები ისე არიან ვატიკანიზმით დაავადებული, რომ ყველაფერზე მიდიან.
ქართულ ეკლესიას დღეს განწმენდის აუცილებლობა უდგას. შიგნიდან უნდა მოხდეს ეს განწმენდა და საზოგადოებამაც უნდა ამოიღოს ხმა.
სიმართლის თქმა უნდა ვისწავლოთ, არ უნდა შეგვეშინოს ამ სიმართლის ხმამაღლა გამომჟღავნების. ვიდრე ხმამაღლა მხილებას არ დავიწყებთ, არც საზოგადოებაში დაიწყება გაჯანსაღება, არც ეკლესიაში და ჩვენს ქვეყანასაც არ ეშველება არაფერი.

ირანდა კალანდაძე

მეტის ნახვა
19-12-2017, 16:55


რატომ დარჩნენ დედოფლისწყაროელი გლეხები სახნავ-სათესი მიწის გარეშე, ვინ და როგორ დააბრუნა სიღნაღის რაიონში მონათმფლობელური წყობა და რა საფრთხეს უქმნის ქვეყანას სააკაშვილის ხელისუფლების დროს დაწყებული პროცესები? „საერთო გაზეთს“ არასამთავრობო ორგანიზაციების კოალიცია „სახალხო ტრიბუნების“ პრეზიდენტი მამისა ჯაფარაშვილი ესაუბრა:

– მოზარდებში აგრესიის მატებამ და გახშირებული ძალადობის შემთხვევებმა და კიდევ ერთხელ დამარწმუნა, რომ პრობლემის მიზეზი ქვეყნის არასწორი მიმართულებით განვითარებაში უნდა ვეძებოთ. სამწუხაროდ, ჩვენი კანონმდებლობა ჩვენს ტრადიციებს და გენეტიკას მთლიანად აცდენილია. გლობალისტებმა და ლიბერალებმა რამდენიც არ უნდა „დაგვამუშაონ“, ისეთი ძლიერი ფესვები და გენეტიკა გვაქვს, „უცხოს“ ადვილად ვერ მივიღებთ. სწორედ უცხოსა და მიუღებელის ძალით შემოჩეჩებამ გამოიწვია ადამიანებში აგრესია. შემიძლია თამამად ვთქვა, რომ საქართველოში მოსახლეობის 30% ფსიქიკაშერყეული დადის და ძალადობის ფაქტების გახშირება რა გასაკვირია? წარმოიდგინეთ, სოფლის მოსახლეობას რომ სახნავ-სათესი მიწისა და ელემენტალური შემოსავლის გარეშე დატოვებ, მშვიდად როგორ უნდა იყოს? ყველაფერი იმით დაიწყო, რომ 2011 წელს, ნაციონალური მოძრაობის ხელისუფლებაში ყოფნის დროს შეიქმნა შპს „ჯეო აგრო“. ტელევიზიებში განუწყვეტლად ტრიალებდა სარეკლამო რგოლები, რომ ეს იყო წარმატებული საინვესტიციო ფონდი, რომელსაც ინვესტიციები უნდა მოეზიდა, სოფლის მეურნეობა უნდა განევითარებინა, მოსახლეობა უნდა დაესაქმებინა და ქვეყანა აეყვავებინა. იმავე წელს სახელმწიფომ ამ „ჯეო აგროს“ დედოფლისწყაროს რაიონში მდებარე სოფლების ზემო ქედის, ქვემო ქედისა და არხილოსკალოს ტერიტორიაზე 3600 ჰექტარი მიწა გადასცა. ერთი წლის შემდეგ, 2012 წელს „ჯეო აგრომ“ ეს მიწები „საქართველოს ბანკში“ იპოთეკით დატვირთა. ეს კერძო სტრუქტურაა და არავინ მომცემს ინფორმაციას, ბანკიდან აღებული ფულით რა გააკეთა, თუმცა ფაქტი სახეზეა, რომ იპოთეკის თანხა ვერ გადაიხადა და 2016 წელს ეს 3600 ჰექტარი მიწა „საქართველოს ბანკის“ საკუთრებაში გადავიდა. წარმოიდგინეთ, ხსენებულ სამ სოფელში მცხოვრები 5000-მდე ადამიანის მდგომარეობა, რომლებმაც ბანკის ხელში ჩავარდნილ მიწებზე მარცვლეული კულტურების თესვის და თავის რჩენის ერთადერთი საშუალება დაკარგეს. იქ სხვა შემოსავალი არ არსებობს და მიწის დამუშავების უფლება თუ არ მისცეს, ეს 5000 ადამიანი იძულებული გახდება დედაბუდიანად აიყაროს და სხვაგან გადაიხვეწოს..

– როგორც ვიცი, ამ ადამიანებმა დახმარებისთვის თქვენს ორგანიზაციას მიმართეს.

– ჩვენ რომ სიტუაციის გასარკვევად ჩავედით, ბანკს მიწის ნაკვეთებთან დაცვა ჰყავდა დაყენებული. თბილისიდან სპეცდანიშნილების რაზმებიც კი ჩაიყვანეს, რომ ხალხს მიწა არ დაემუშავებინა და ხორბალი არ დაეთესა. 20 ნოემბერს ზემო და ქვემო ქედის და არხილოს მოსახლეობამ გამგეობის წინ აქცია გამართა და დილიჩის გასხვისებული მიწების დაბრუნება მოითხოვა. ეს ხალხი წლების განმავლობაში კეთილსინდისიერად უხდიდა „ჯეო აგროს“ მიწის იჯარის ფულს. სხვა საკითხია, კომპანიას ეს ფული ბანკის ანგარიშზე შეჰქონდა თუ არა.. აქციების ფონზე, ბანკი იძულებული გახდა, რომ ხალხისთვის თესვის უფლება მიეცა, მაგრამ ხვალ და ზეგ რა იქნება, არავინ იცის.

– „საქართველოს ბანკის“ პოზიციის შესახებ რა იცით?

– ამ საკითხზე მოლაპარაკებების საწარმოებლად, დაახლოებით ერთი თვის წინ, თბილისში კახეთის რეგიონის გუბერნატორი დედოფლისწყაროს დეპუტატი და რაიონის გამგებელი ჩამოვიდნენ. სხვათა შორის, დედოფლისწყაროს ამჟამინდელი გამგებელი „საქართველოს ბანკის“ ყოფილი თანამშრომელია. მოლაპარაკებების დროს გაირკვა, რომ „საქართველოს ბანკი“ მზადაა გლეხებს ჰექტარი მიწა 1700 ლარად დაუბრუნოს, თუმცა გლეხებს ამის საშუალება არა აქვთ. ისიც უცნობია, როგორ მოსავალს მიიღებენ, რადგან „ჯეო აგროს“ დროს, ამ მიწებზე სარწყავი სისტემები და ყველანაირი ინფრასტრუქტურა განადგურდა და მოსავალი მთლიანად ბუნების წყალობაზეა დამოკიდებული. საერთოდ, მიწა ქართველ ხალხს ეკუთვნის და არა „ჯეო აგროს“ ან რომელიმე ბანკს, ამიტომ გლეხებს მიწის გამოსასყიდი კი არ უნდა დაუწესონ, უნდა გაარკვიონ „ჯეო აგროსთვის“ მიწის გადაცემა რამდენად კანონიერად მოხდა, რა დააშავა ამ ხალხმა და სხვისი ვალის გამო რატომ უნდა დაზარალდეს? შევარდნაძის დროიდან მოყოლებული, უპასუხისმგებლო ჩინოვნიკები ქვეყანას ისე ყიდიან, თითქოს მამა-პაპის დანატოვარი იყოს და პასუხს არავინ თხოვ თ. ის, რაც ახლა ხდება, სწორედ ასეთი დაუსჯელობის შედეგია.

– საბოლოოდ, ბანკთან შეთანხმება შედგა თუ არა?

– ჩვენ წერილი გაუგზავნეთ დედოფლისწყაროს გამგებელს და პასუხად მივიღეთ, რომ „საქართველოს ბანკთან“ და „ჯეო აგროსთან“ შეთანხმება მიღწეულია და მოსახლეობა მზადაა მიწის საფასური 8 წლის განმავლობაში გადაიხადოს. თუმცა, ამ შეთანხმებას მოსახლეობის მცირე ნაწილმა მოაწერა ხელი. უმრავლესობა თავს იკავებს, იმიტომ, რომ ხალხი გადახდისუუნაროა. ამ ეტაპზე სიტუაცია ასეა გაჩერებული.

– როგორც ვიცი, მსგავსი პრობლემები მხოლოდ დედოფლისწყაროში არაა და თქვენი ორგანიზაცია ანალოგიურ პრობლემებზე საქართველოს რამდენიმე რაიონში მუშაობს.

– ნამდვილად ასეა. წლების წინ, სიღნაღის რაიონის სოფელ ილიაწმინდაში, 1500 ჰექტარზე განთავსებული იყო ახალი ჯიშების გამოყვანის სელექციური ცენტრი თავისი ინფრასტრუქტურით და შენობა-ნაგებობებით. შემდეგ ეს ტერიტორია კეზერაშვილმა და ადეიშვილმა მიისაკუთრეს და 2012 წლის დეკემბერში ვიღაც არაბებს გადაუფორმეს. ეს 1500 ჰექტარი ახლა არაბების ხელშია, რომლებმაც სიღნაღში მონათმფლობელური წყობა დაამკვიდრეს და ადგილობრივი მოსახლეობა მონებად აქციეს. წარმოიდგინეთ, ადამიანებს თავიანთ მიწაზე გავლის საშუალებას არ აძლევენ და ადგილობრივი მცხოვრების საქონელი რომ გადავიდეს, იმ საქონელსაც კი ართმევენ. თუმცა, საქონელს ვინ დაეძებს, კაცს ცოლი წაართვეს და სამი შვილი უდედოდ დატოვეს.
– ცოლი როგორ წაართვეს?

– ჩვეულებრივად.. არაფერს ვაჭარბებ. ილიაწმინდელი კაცის ცოლი არაბმა წაიყვანა და არავინ იცის, ის ქალი ახლა სადაა. ის არაბი ამ კაცს შვილების წართმევითაც ემუქრება. ბავშვების ბებია გაგიჟებულია, ბავშვებს ცოცხალი თავით არავის დავუთმობო და ეზოდან არ უშვებენ. მოსახლეობა ისეთ დღეშია, რომ მზადაა, დაუმორჩილებლობა გამოაცხადოს და მიწები თვითონ დაამუშაოს. გაიგოს ამ ხალხმა, რომ მარტო კანონმა და ხელისუფლებამ კი არა, უცხოელს პირველ რიგში, ხალხმა უნდა მისცეს მეზობლად ცხოვრების უფლება და ეს იქნება ყველაზე დიდი ლეგიტიმაცია. თუ ჩვენთან ცხოვრება და მეზობლობა უნდათ, მობრძანდნენ, მაგრამ იმდენი მიწა მივცეთ, რაც საცხოვრებლად ეყოფათ. ჩვენ მიწაზე შეყვარებული ხალხი ვართ ამას თუ წაგვართმევენ, რაღა დაგვრჩება? იმ არაბმა ახლა იორი დააგუბა, ტბას აკეთებს და არაბული ქალაქი უნდა გავაშენოო. მილიონ ნახევარი ქართველი საქართველოდან ლუკმა პურის საშოვნელად არის გაქცეული და იმათ რა ვუყოთ, არასოდეს დავაბრუნოთ? ან ჩვენ გამრავლებას არ ვაპირებთ? სად ვასახლებთ ჩვენს ხალხს? იქ ირანული და ჩინური სოფელიო, აქ არაბული ქალაქიო და ჩვენი ადგილი სად არის საქართველოში?

– თქვენი პოზიცია გასაგებია, თუმცა უცხოელებზე უკვე გასხვისებული მიწების უკან დაბრუნება სამართლებრივად როგორ წარმოგიდგენიათ?


– ისეთ დიდ ქვეყნებშიც კი, როგორიც აშშ და ინგლისშია, როცა დაინახეს, რომ უცხოელებისთვის მიწის მიყიდვამ სახელმწიფოებრივ ინტერესებს საფრთხე შეუქმნა, ნაციონალიზაცია განახორციელეს. დარწმუნებული ვარ, ჩვენი ხელისუფლება ამას ვერ გაბედავს, ამიტომ უნდა დაანებონ თავი ტაშ-ფანდურს, შეადგინონ გეგმა და მიწის გამოსყიდვა დაიწყონ. სულ ახლახან, თბილისის საახალწლოდ განათებაში 3 მილიონი გადაიხადეს. გასაგებია, რომ ახალი წელი მოდის, მაგრამ ჩვენ ისეთ სავალალო მდგომარეობაში ვართ, რომ გართობა უნდა მოვიკლოთ და გაყიდული საქართველო გამოვისყიდოთ. მერწმუნეთ, ასეთი სიტუაცია მარტო სიღნაღსა და დედოფლისწყაროში არაა. გარდაბანში, თელავში, წყალტუბოში, აბაშაში და ყველგან იგივე ხდება. ამ ეტაპზე ყველაზე მთავარია, რომ მიწა მოიხნას და დაითესოს, რომ ხალხი არ დაიმშეს და მერე ამ საქმეებს სამართლებრივად მივხედავთ. ჩვენ ახლა ეროვნული ღირსების დარბაზი ჩამოვაყალიბეთ, რომელიც სწორედ ასეთ ეროვნულ საკითხებზე მუშაობს და დარწმუნებული ვარ, ერთად დგომით აუცილებლად გავიმარჯვებთ.
დედოფლისწყაროელთა გასაჭირზე „ჯეო აგროს“ პოზიციის გაგებითაც დავინტერესდით. კომპანიის დირექტორის თქმით, ისინი ყველაზე მეტად დაზარალდნენ, რადგან მიწის დაკარგვის მიუხედავად, ბიუჯეტის წინაშე აღებულ ვალდებულებების შესრულება უწევთ.

შპს „ჯეო აგროს“ დირექტორი ბესიკ თეთვაძე:


– როგორც იცით, ჩვენ ვერ დავფარეთ საბანკო ვალდებულებები და ბანკმა მიწა სესხის უზრნველყოფიდან გამომდინარე, ოფიციალურად წაიღო. დიდი მცდელობის მიუხედავად, ამ ფართის დათმობა მოგვიწია. შესაბამისად, ამჟამად, არავითარი მოლაპარაკებების პროცესებში არ ვიღებთ მონაწილეობას, რადგან იურიდიული და ფაქტიური მფლობელიც ბანკია.

– როგორც ვიცი, ადგილობრივი მოსახლეობა საიჯარო გადასახადებს წლების მანძილზე კეთილსინდისიერად იხდიდა. ამიტომ საინტერესოა, რატომ ვერ მოხერხდა საბანკო ვალდებულებების შესრულება?

– 3535 ჰექტარიდან გაქირავებული დაახლოებით 300–500 ჰექტრამდე იყო. თანაც ჩვენ მოსახლეობასაც შეღავათებს ვუკეთებდით- ნაწილს თავიდან ვახდევინებდით და ნაწილს მოსავლის აღების შემდეგ. ამის გარდა, ჩვენ ქონების გადასახადის სახით ვალდებულებებიც გვაქვს ბიუჯეტთან და ყოველწლიურად, ლამის 400 000 ლარს ვიხდით. ასე, რომ ყველაზე მეტად მაინც ჩვენ დავზარალდით..

ნელი თორდია

მეტის ნახვა
18-12-2017, 20:10


თბილისიდან სტამბულამდე და უკან "თურქიშ აირლაინსის" "პეგასუსის" თვითმფრინავით ვიმგზავრეთ, რომლის ფრთებზე ბერძნული მითოლოგიის ზღაპრული ფრთოსანი ცხენია გამოსახული. უამრავი რამის ჩამოთვლა შეიძლება. ამ სახელმწიფოს, ხალხს, ერს თავისი, საკუთარი არ აქვს, მაგრამ სხვისას იფერებს, იშნოვებს და მეტიც, მსოფლიოს წინაშე თავს მაღლა წევს, შრომობს, აშენებს და არავისზე ნაკლებად არ მიაჩნია თავისი სახელმწიფო…

თურქმა შესანიშნავად იცის საკუთარი თავის ფასი. იცის, რომ ის არ არის ძველი, დიდებული კულტურის შემოქმედი. თვითონვე აღიარებს, რომ არ ცხოვრობს საკუთარ მიწაზე, მან იცის, რომ ის იყო მომთაბარე, არ გააჩნდა საკუთარი მიწა, კულტურა, ტრადიცია, მაგრამ შეიძინა, წაართვა, მიითვისა. ეს იცის და დღემდე კომპლექსი აქვს, მეჯღანუაშვილის კომპლექსი, რომელსაც მუდმივად ფარავს მსოფლიოს წინაშე, იმ მსოფლიოსი, რომელსაც, კაცმა რომ თქვას, სულაც არ ანაღვლებს ეს ამბავი, რადგან ბევრი მათგანის ისტორიაც ისეა შექმნილი, როგორც თურქეთისა.

გაგიკვირდებათ, მაგრამ თურქს კომპლექსი აწუხებს მეზობელ ი, გაჭირვებული საქართველოს წინაშეც, რომლის ინდუსტრიითაც აიდგა ფეხი გასული საუკუნის 80–90-იან წლებში. დღეს კი ქართული ეკონომიკა თურქულ ეკონომიკასთან არის მიბმული და მისი ერთგვარი გაგრძელებაა...
თურქები აღიარებენ, რომ საქართველო დიდებული კულტურის ქვეყანა იყო და არის. ნებისმიერმა მათგანმა იცის, რომ არსებობდა შოთა რუსთაველი, დავით აღმაშენებელი, მოსწონთ და ეთაყვანებიან ქართულ სიმღერებსა და ცეკვებს, ქართულ თვითმყოფად სამზარეულოს.

თუ ყური მოჰკრეს, რომ "გურჯისტანიდან" ხარ, აღფრთოვანებული თვალებით გიყურებენ, ცერს მაღლა სწევენ და დიდი პატივისცემით გეპყრობიან მანამ, სანამ იმსახურებ ამას და უკადრებელს არ იკადრებ…
თურქეთი დღეს 80-მილიონიანი უმდიდრესი სახელმწიფოა. მიუხედავად ამისა, მას სურს 3-მილიონიანი საქართველოს მსგავსი კულტურა ჰქონდეს და მეტიც, თავისას ქართულ კულტურასთან აიგივებს.
ჩვენ ერთი კულტურის ხალხი ვართ, ამბობს თურქი და დასძენს: ერთნაირი ცხოვრების წესი გვაქვს, თითქმის ერთი ხალხი ვართ, ამბობს და კმაყოფილია ამით.

მე, რა თქმა უნდა, არ ვეწინააღმდეგები. თქვას, რაც უნდა, სინამდვილეში რომ ასე არაა, ეს გულში თვითონაც მშვენივრად იცის, მაგრამ მუდმივ კომპლექსს, აღზევებული მდაბიოს კომპლექსს ვერ იშორებს და თუმცა მდიდარია, მაინც უნდა გაჭირვებულ, მაგრამ კულტურულ, ღრმა ისტორიის მქონე ერს გაუტოლდეს, დაემსგავსოს, მეტიც, საკუთარი თავი გააიგივოს მასთან.

სურს დაივიწყოს, რომ ჯერ კიდევ მე 11 საუკუნეში მომთაბარე იყო და მიჩვენებს მისი თურქი რძლის ფოტოს, რომელიც ქერაა და ცისფერთვალება…
თურქების უმრავლესობა მუქკანიანია, მომწვანო, მოყვითალო ფერი გადაჰკრავთ და უპროპორციო სხეულის ნაწილები აქვთ, თუმცა ლამაზ თურქსაც შეხვდები, რომლებიც, სინამდვილეში, ალბათ, თურქები არც არიან.


ულამაზესია მარმარილოს ზღვა.
თოლიები გაჰკივიან, ლამის მხარზე დაგასხდნენ.
ზღვის ნაპირზე ჰაერი თევზის სუნით არის გაჟღენთილი.
ზღვისპირას მუდმივად დგომით გამომშრალი, გამხმარ ტარანასავით თურქი შავი ულვაშების ქვემოდან გამოჩრილ თეთრ კბილებს აჩენს და პირდაპირ მეუბნება, რომ ქართველი ვარ.

_ გურჯი. შენ ქართველი იქნები, _ ამბობს, თავს უცნაურად აკანტურებს.
_ გურჯი ქალები ყველაზე ლამაზები ხართ. _ დარწმუნებით ლაპარაკობს.
_ რუსები? რუსები არ არიან ლამაზები? _ ვეკითხები, რადგან მგონია, რომ სითეთრის გამო მიაჩნია ქართველები ლამაზებად.
_ რუსები კარგები არიან, მაგრამ ქართველი ქალი ჯობია. ქართველი ქალი უფრო ალერსიანია. მე ვიცნობ ნინოს, თეას, მაიას, შენ რა გქვია.
_ ირანდა.
_ ირანდა, _ იმეორებს რამდენიმეჯერ, თან თავს აქეთ-იქით იქნევს.
ცივა. სუსხია ზღვის ნაპირას. ბალაგანზე თითქმის წყალში დგანან მოვაჭრეები და ახალდაჭერილ თევზს ჰყიდიან.
თევზის რეწვა თურქეთის ეკონომიკის ერთ-ერთი მთავარი ნაწილია.
თურქეთის უბრალო მოქალაქეს შეუძლია საკუთარი წვრილი ბიზნესი აწარმოოს _ დაიჭიროს თევზი საკუთარი ქვეყნის ზღვაში და გაყიდოს ან ცოცხლად, ან იქვე შეუწვას მსურველს…

გარემოს დაცვისა და ბუნებრივი რესურსების სამინისტროს გამოცხადებულ აუქციონზე 2005 წელს საქართველოს ტერიტორიულ წყლებში თევზჭერის უფლება რამდენიმე ფირმამ მიიღო.

ლიცენზიანტმა ქართველმა ბიზნესმენებმა თევზჭერის უფლება იჯარით თურქ მეთევზეებს გადასცეს.
უბრალო ქართველი მეთევზეები კი ხელისუფლებისგან კრედიტებით დახმარებას ითხოვენ, რათა თურქებს, რომლებიც საქართველოში მას შემდეგ შემოდიან, რაც თურქულ წყლებში თევზჭერა სეზონურად შეწყდება, უთხრან: ჩვენ თვითონ დავიჭერთ თევზს და მოგართმევთ ხოფაში...

წვრილი ბიზნესი აქვს მუსტაფას. იგი 22–25 წლის იქნება. მუსტაფა სტამბულის ერთი ცენტრალური ქუჩის კუთხეში წაბლს წვავს და ჩაის და ნამცხვრებს სთავაზობს მსურველებს. იქვე უდგას წვენების საწური აპარატი, რომელიც ფორთოხალს ჯერ რეცხავს, მერე ჭრის, წურავს და ნატურალურ წვენს ჰყიდის. ქუჩაში სამი მაგიდა უდგას და ამ მაგიდებს ხშირ-ხშირად წმენდს გულდასმით… ვინ იცის, შეიძლება ხვალ მუსტაფა მსხვილი ბიზნესმენი გახდეს, კაფეების ან რესტორნების მფლობელი. მას სახელმწიფოც ეხმარება ამაში.

თურქეთის რომელ კუნჭულშიც უნდა იყო, დღეში ხუთჯერ მუეძინი შეახსენებს თურქ ერს, რომ `არა არს ღმერთი თვინიერ ალაჰისა~. მაშინ ყველა ანებებს თავს საქმეს და იჩოქებს უხილავი და უსახო ალლაჰის წინაშე.
თურქეთის ტერიტორიაზე ვერსად ვერ ნახავ დანგრეულ ან მოუვლელ მეჩეთს. იდეალური წესრიგი და სისუფთავეა მეჩეთების ეზოში და თვით მეჩეთშიც.
მეჩეთში შესვლა თუ გინდა, ფეხსაცმელი კიბეებთან უნდა დატოვო, მტვერი ტაძარში არ უნდა შეიტანო. არამუსულმანიც ვერ შევა მეჩეთში ფეხსაცმლით. ფეხმორთხმული მლოცველები, მიუხედავად იმისა, რომ თითქოსდა ნირვანაში არიან, იმას მაინც ხედავენ, ქალი უთავსაფროდ რომ დგახარ და მიგანიშნებენ, რომ მათ სალოცავს პატივი უნდა სცე, თავსაბურავი უნდა დაიხურო. უცებ მახსენდება სიონში შორტებიანი, ნახევრადგახდილი, ზურგჩანთებიანი უცხოელი ტურისტები, მაგრამ შთაბეჭდილებისგან ეს მაშინვე მავიწყდება, რადგან ჩემს წინ თავად სულთან სეულეიმანის სარკოფაგია. გვერდით ჰიურემ სულთანის და მათი შვილებისა და შვილიშვილების საძვალეები. სარკოფაგები მეჩეთის გვერდით აშენებულ სპეციალურ აკლდამაშია განთავსებული. სარკოფაგებს კუბოს ფორმა აქვს. უზარმაზარი კუბო სულთნისაა, შედარებით მორჩილი მეუღლის, უფრო მომცრო შვილების და სულ პატარა სულთნის გარდაცვლილი მცირეწლოვანი შთამომავლის. სარკოფაგის თავი დასავლეთისკენაა მიმართული და მათ სიცოცხლეში რომ ეხურათ, ის ჩალმა ადევს სარკოფაგის წვერს, დასავლეთის მხარეს.

თავიანთი დიდებული სულთნები თურქებს წმინდანებად მიაჩნიათ და მათ საძველეებთან ლოცულობენ კიდეც.
თურქებს არ უყვართ რუსები.
თუმცა რუსი ტურისტებით სავსეა თურქეთი, თურქმა რომც იცოდეს, ერთ სიტყვას არ იტყვის რუსულად. სამაგიეროდ, ამერიკელები მოსწონთ.
ამერიკამ ისინი აღიარა.
ამერიკამ თურქეთი დააფასა.
ამერიკას კარგად ესმის თურქეთის!..

_ ბათუმი და მთელი აჭარა თურქული ტერიტორიაა, _ მეუბნება ჩემი მასპინძელი, რომელსაც, მგონი, მიაჩნია, რომ მე, შეიძლება, სინამდვილე არ ვიცოდე და ამ აბსურდში, ცდილობს, დამარწმუნოს.

მეღიმება და ვეუბნები, რომ სხვა თემაზე ვილაპარაკოთ, ვიდრე ყველაფერს გავიხსენებთ.
თურქი უხერხულად იშმუშნება და კიდევ ერთხელ ვგრძნობ, როგორ სურს მას, კომპლექსები ჩამოიბერტყოს… როგორ უჭირს დიდ ქართულ კულტურასთან შეხვედრა, როგორ უნდა, რომ მის წიაღში იყოს, როგორ უნდა, რომ იყოს ის, რაც არ არის…
ჩვენი დღევანდელი პოლიტიკოსები არ ვიცი, დიპლომატიის ეთიკისთვის, არ ვიცი, უცოდინრობით, ამბობენ, რომ თურქეთი ჩვენი მეგობარია და ის არასდროს ყოფილა ჩვენი ისტორიული მტერი.

ალბათ, სამწუხარო რეალობაა, მაგრამ, რაც უნდა მოხდეს, თურქეთი ვერასდროს გახდება ჩვენი მეგობარი ვერც მენტალობით, ვერც კულტურით, ვერც ტრადიციით, ვერც წარსულით და ისტორიით, რადგან თურქი ერი დღეს არის იმ მომთაბარე თურქი სელჩუკების შთამომავალი. ჩვენს წინაპრებს რომ ჟლეტდა, ჩვენს ტაძრებს რომ ანგრევდა და ხელნაწერებს რომ წვავდა. გენეტიკა, გენეტიკის მეხსიერება, წარსული კი, რაც უნდა დაანგრიო და წაშალო, ის არსებობდა ესაა ფაქტი და ამ რეალობას თუ გაექცევი, ნამდვილი პოლიტიკოსი კი არა, ქოსატყუილა მეზღაპრე ხარ, რომელიც ვერც ქვეყანას მოუტანს სიკეთეს და ვერც საკუთარ თავს...

შეუძლებელია დღეს პატივი არ სცე თურქ ხალხს და თურქეთის სახელმწიფოს, რომლებმაც შექმნეს და გააძლიერეს ევრაზიის ერთ-ერთი უდიდესი და უმდიდრესი ქვეყანა თავიანთი შრომითა და თავდადებით.
როგორც კი ფეხს დაადგამ თურქეთის ტერიტორიაზე, მიიხედ-მოიხედავ, ხედავ მოფუსფუსე ხალხს, ინტერესით და საქმით გართულს, ქალაქები დუღს, სადღაც ქარხნის თუ ფაბრიკის კვამლი ამოდის, ყველა პატივს სცემს ეროვნულ დროშას, ერდოღანს, შენობებზე აქა-იქ დაინახავ პლაკატს, რომელზეც გამოსახულია ცხენზე მჯდომარე შავფაფახიანი კაცი. ეს ყველა დროის თურქთა ბელადი მუსტაფა ქამალ ათათურქია…
პატივსაცემი ხალხია თურქები. ანგარიშგასაწევი.

_ მე შემიძლია მოვკვდე საქართველოსთვის, _ ვამბობ.
ჩემს მასპინძელს აღმოსავლური ცბიერებით ეღიმება, თან ბაქლავას მთავაზობს.
რა შუაში იყო ახლა ჩემი "გამოსვლა"?
ვგრძნობ, ცოტა უკმაყოფილოა.
ამჯერად, თურქეთში ფულის საშოვნელად ჩამოსულ გურჯის ქალს ვერ შეხვდა. ცოტა დაბნეულია და სადღაც გონების სიღრმეში სიტყვას ეძებს, რა მიპასუხოს.
_ მე მიყვარს ჩემი მიწა, _ ამბობს.
მან იცის, რომ თუ საჭირო იქნა, იბრძოლებს ამ მიწისთვის…
უკან ვბრუნდები.

ათათურქის აეროპორტში არაბები, ყაზახები, ზანგები, თურქები, თურქები და თურქები, ერთმანეთში ირევიან.
იქვე ქალები სხედან. მოტკეცილი ელასტიკის შარვლებით და ჯინსებით. ხშირ-ხშირად ისწორებენ ვარცხნილობას, ნერვიულად იცვლიან ჯდომის პოზას. ლაპარაკობენ მიმიკებით და ხელებს გამომწვევად შლიან.
ნამდვილად თბილისელები იქნებიან, _ ვფიქრობ. ვდგები და შორიახლოს ჩავუვლი. 
ეჰ, ქართულად ლაპარაკობენ…

რამდენიმე საათში "პეგასუსს" თბილისისკენ მოვყავართ.
ქართული ავიახაზები მთლიანად თურქულ ავიახაზებზეა დამოკიდებული.
თბილისის აეროპორტები თურქული ავიაკომპანიის კურირების ქვეშაა.
ორსაათიანი ფრენის შედეგ თურქი გოგონა მომხიბლველი ხმით აცხადებს, რომ უკვე თბილისის აეროპორტში ვართ.
ღამის 3 საათია.
ირგვლივ სიწყნარეა…
მოწყენილობა…
სიცივე…
თითქოსდა მიუსაფრობაც…
უპატრონობა…
სიღარიბე…
უკვე ჩემს მიწაზე ვარ.
თბილია ქართული მიწა.

ირანდა კალანდაძე

მეტის ნახვა
12-12-2017, 16:49



"საერთო გაზეთის" სტუმარია ექსპერტი მანანა ნიკოლაიშვილი:

– ხორავას ქუჩაზე დატრიალებულმა ტრაგედიამ მთელი საქართველო შეძრა, რაც მოწმობს, რომ ერი მთლად გადაგვარებული არაა და საღად აზროვნების უნარი კიდევ შემოგვრჩა. თუმცა, როგორც ხშირად ხდება, სანამ ურემი არ გადაბრუნდება, გზას ვერ ვხედავთ და ზოგჯერ, ამის მერეც გვიჭირს სწორი გზია დანახვა. მიჭირს ამ თემაზე ემოციების გარეშე საუბარი და უნდა მაპატიოთ.. პირველ რიგში, გარდაცვლილი მოზარდების ოჯახებს, ახლობლებს და სრულიად საქართველოს მივუსამძიმრებ და შემდეგ გეტყვით, რომ მხოლოდ მანდატურის ინსტიტუტი სკოლას ვერ იხსნის! მანდატურის კონტროლის არეალი კი არ უნდა გაზარდონ, მმართველი პარტია უნდა გამოვიდეს თავისი „ნაჭუჭიდან“, სპეციალისტებს და ექსპერტებს უნდა დაუძახოს და სასწრაფო ზომები გაატაროს, თორემ ასეთი ინციდენტები კიდევ გაგრძელდება. არ შეიძლება ამდენი უმოქმედობა და მხოლოდ შედეგებთან ბრძოლა. შედეგებს კი არა, მიზეზებს უნდა ვებრძოლოთ და მიზეზი სწორედ ხელისუფლების უმოქმედობაში იმალება..

– კონკრეტულად, რა ზომები უნდა მიეღო ხელისუფლებას სკოლებში წესრიგის და დისციპლინის დასამყარებლად?


– პირველ რიგში, ღრმა და ყოვლისმომცველი რეფორმები უნდა გაეტარებინა, რაც კანონში ცვლილებების შეტანას კი არა, ძირფესვიანად ახალი კანონების მიღებას გულისხმობს. განათლების მინისტრად მუშაობის პერიოდში, გიორგი მარგველაშვილმა ბრძანა, ეროვნულ სასწავლო გეგმებს გადავხედე და არაფერი შესაცვლელი არ არის, ცოტა ცვლილებებია შესატანიო. ხელისუფლების შესაცვლელად იმიტომ არ გვიბრძოლია, რომ იგივე, უვარგისი ზოგადი, უმაღლესი თუ პროფესიული განათლების კანონები გვქონოდა, რაც მანამდე. მე ვიღებდი მონაწილეობას „ქართული ოცნების“ პროგრამის შედგენაში, სადაც პირველ რიგში, კანონმდებლობის შეცვლაზე იყო საუბარი. მოვიდნენ ხელისუფლებაში და მერე აღარ შეცვალეს, ანუ მოგვატყუეს, ხომ? ამ „ზოგადი განათლების კანონით“ მართვა არის დანაშაული. მეტი რა ვთქვა? დანაშაულებრივი კანონები შეინარჩუნეს, კადრები დატოვეს, ერთ ადამიანს არ უშვებენ მმართველობიდან და ამ დაქცეულ განათლების სისტემას მარტო მინისტრის შეცვლა უშველის? მით უმეტეს, როცა მინისტრებადაც არაპროფესიონალებს ნიშნავენ.. ჯეჯელავა რომ ამბობდა, ამაზონის მსგავსი საიტი უნდა შევქმნათ და სკოლის საქმე იქ უნდა გავარჩიოთო, ამას ჭკუათმყოფელი ადამიანი იტყვის? სკოლა არასწორად გატარებულმა რეფორმებმა დაანგრია, რაც სააკაშვილის ხელისუფლებაში მოსვლამდე დაიწყო. სისტემის ნგრევის მასშტაბები სააკაშვილმა ზენიტში აიყვანა და „ქართულმა ოცნებამაც“ იგივე გააგრძელა. რატომაა განათლების სამინისტრო დღემდე ლომაიას და შაშკინის კადრებით სავსე და ვინ ლობირებს ნაციონალების მიერ პოლიტიკური ნიშნით დანიშნულ ადამიანებს, რომლებმაც სკოლებიდან 20 000-ზე მეტი წესიერი და მცოდნე პედაგოგი გარეკა, დედა უნივერსიტეტი ლამის ტექნიკუმად გადაგვიკეთა და მეცნიერები ჩარეცხა?

– როგორც მახსოვს, სკოლებში ძალადობის შემთხვევები მას შემდეგ გახშირდა, რაც „თავისუფლების ინსტიტუტის“ მოთხოვნით, მასწავლებლის უფლებები შეზღუდეს და მოსწავლეს უზომოდ დიდი უფლებები მისცეს.. აკრძალეს ბავშვების ჩხრეკა და გააუქმეს არასრულწლოვანთა საქმის ინსპექტორები, რომლებსაც ე.წ. რთულად აღსაზრდელ ბავშვები სკოლაშიც და სკოლის გარეთაც კონტროლზე ჰყავდათ.

– არა მარტო ინსპექტორები.. პროკურატურასა და შინაგან საქმეთა სამინისტროში არასრულწლოვანთა საქმეებისთვის ცალკე სამმართველოები იყო, სადაც არასრულწლოვანთა ფსიქიკისა და ფსიქოლოგიის მცოდნე ადამიანები მუშაობდნენ. სკოლას მენეჯერი კი არა, პროფესიონალი დირექტორი მართავდა და განათლების სამინისტროში სკოლისა და ტერიტორიული ორგანოების მართვის მრავალწლიანი გამოცდილების მქონე ადამიანები მუშაობდნენ. სულ რომ ცეკას მდივნის ცოლი ყოფილიყავი, არ დაგაწინაურებდნენ, თუ შესაბამის საფეხურებს არ გაივლიდი. აი, ასეთი გამოცდილების მქონე პროფესიონალები გამოყარეს სამინისტროდან, მათ ნაცვლად, იურისტები შერეკეს და მინისტრებად ძალოვანი სტრუქტურების წარმომადგენლები დაგვინიშნეს. მგონი, დედამიწაზე ერთადერთი ქვეყანა ვართ, სადაც კანონში წერია, რომ სკოლის დირექტორი შეიძლება არაპროფესიონალი ანუ პედაგოგიური განათლების არმქონე ადამიანი იყოს.
საერთოდ, ქვეყანაში, სადაც მსხიობებითადა სპორტსმენებით სავსე პარლამენტში ერთი პედაგოგი არ ჰყავთ, რომელი განათლების პრიორიტეტულობაზე და პედაგოგის პროფესიის პრესტიჟულობაზეა საუბარი?
ქვეყანაში აღზრდის კონცეფცია არ არსებობს. ნაციონალურმა მოძრაობამ სკოლებიდან სამლოცველო კუთხეები და ხატები გამოყარა და „ქართულმა ოცნებამაც“ იგივე გზა გააგრძელა. თუ ბავშვს რწმენა, ღვთის შიში და სიყვარული არა აქვს, არც მოყვასისი სიყვარული ექნება, არც ზნეობა და მორალი. ასეთ ცივსისხლიან სადისტს მანდატური დაამაგრებს?
`ნაციონალების~ მიერ მაფიად ჩამოყალიბებულ განათლების სისტემას მარტო მინისტრების შეცვლა როგორ უშველის, როცა მთავარი მაფიოზები ადგილებზე არიან.

– სკოლებში ძალადობის ფაქტები რელიგიის სწავლების დროსაც ხდებოდა..


— ჩხუბი და კინკლაობა და ასეთი სადისტური მკვლელობა ერთი არ არის. ვიმეორებ, სკოლა ხელკეტიანმა ადამიანმა კი არა, პედაგოგიკამ, ფსიქოლოგიამ, სკოლათმცოდნეობამ, ღმერთმა და სიყვარულმა უნდა მართოს. ათეული წლებია, საქართველოში გაშმაგებული ბრძოლა მიდის ეკლესიის, სკოლის და ოჯახის წინააღმდეგ, იმიტომ, რომ ნებისმიერი სახელმწიფო ამაზე დგას. მიზანი თითქმის მიღწეული აქვთ, რადგან მშობლები შვილებს საერთოდ მოწყდნენ.. ოჯახების უმეტესობა დაშლილია. თუ ერთიანია, ქმარი ცალკე „სეირნობს“, ცოლი ცალკე და შვილისთვის ვერც ერთი იცლის. ძალიან მძიმე სათქმელი, მაგრამ უნდა ვთქვა, რომ სკოლა კორუმპირებულია და სასკოლო დისციპლინა დარღვეული. მე 11 და მე12 კლასელები სკოლას მასობრივად აცდენენ და გაცდენების მაჩვენებელი სხვა კლასებშიც მაღალია. ბევრი მოსწავლე სააფთიაქო ნარკოტიკებს მოიხმარს. სასწავლო-აღმზრდელობითი პროცესი რომ ჩავარდა, ამას წინა წლების საატესტატო გამოცდების შედეგებიც ადასტურებს. სკოლებში უამრავი ძალადობის ფაქტი ხდება, რომელიც არ ხმაურდება. რაც ყველაზე მთავარია, ქვეყანაში მიღებული არ არის განათლების ეროვნული დოქტრინა ანუ რასაც ესენი ეროვნულ მიზნებს ეძახიან და რაც აქვთ — ცუდი, კოსმოპოლიტური და უვარგისი, ისიც არ სრულდება.

– ამ თემებზე განათლების სამინისტროსთან თუ გქონიათ საუბარი?


– სამინისტრო ყველასთვის მიუწვდიმელია და ვის უნდა ელაპარაკო? უამრავი სკოლის დირექტორისგან მსმენია, რომ მინისტრთან შეხვედრას ვერ ახერხებს. რატომ უნდა იყოს მინისტრი სკოლის დირექტორისთვის მიუწვდომელი?
– გავრცელებული ინფორმაციით, ხორავას ქუჩაზე მომხდარ ტრაგედიასთან დაკავშირებით, შინაგან საქმეთა და განათლების მინისტრებმა მორიგი სამუშაო შეხვედრა გამართეს. გადაწყდა, რომ სკოლების უსაფრთხოების მონიტორინგში საწყის ეტაპზე საპატრულო პოლიცია ჩაერთვება. მინისტრები შეთანხმდნენ, რომ შედგება უწყებათშორისო სამუშაო ჯგუფი, რომელიც დანაშაულის პრევენციის გეგმას შეიმუშავებს.
– მხოლოდ ეს საკმარისი არაა. ძალოვანმა სტრუქტურებმა სკოლებსა და სკოლის მიმდებარე ტერიტორიებზე დილის 9 საათიდან 4 საათამდე პატრულირება უნდა განახორციელონ. უნდა გადმობრძანდნენ ძვირადღირებული მანქანებიდან და ფეხით შემოვლა მოახდინონ. ეს დანები და ხანჯლები ყველა ქუჩაზე და ბაზრობაზე რომ თავისუფლად იყიდება, სასწრაფოდ მისაღებია კანონი, რომელიც არასრულწლოვანისთვის ცივი იარაღის მიყიდვას აკრძალავს. სასწრაფოდ უნდა შევიდეს კანონში ცვლილება და საერთოდ უნდა აიკრძალოს ცივი იარაღის თავისუფალი გაყიდვა. დანა მხოლოდ მონადირის ან ამ ტიპის სპეციალიზირებულ მაღაზიაში უნდა გაიყიდოს და მხოლოდ ზრდასრულზე. დაუყოვნებლივ უნდა გაუქმდეს სკოლის დირექტორების კონკურსის შედეგები. პარლამენტმა უნდა შეცვალოს დირექტორის შერჩევის კრიტერიუმები და თანამდებობაზე მხოლოდ ის ადამიანები დატოვონ, რომლებიც კომპეტენციით, ცოდნით და გამოცდილებით დაკავებულ თანამდებობას შეესაბამებიან.

— თქვენი აზრით, მომხდარის გამო, სკოლის დირექციას პასუხისმგებლობა უნდა დაეკისროს?

– სანამ ამაზე გიპასუხებთ, აუცილებლად უნდა ვახსენო კიდევ ერთი პრობლემა. სკოლის დირექტორების უმეტესობა ძირითადი საქმიანობის პარალელურად, ტრენერად მუშაობს და ტრენინგების დროს, სკოლის რამდენიმე დღით დატოვება უწევს, რაც დაუშვებელია. გასაგებია, რომ იმ ტრენინგებში დიდ გასამრჯელოს იღებენ, მაგრამ თუ ტრენერის ხელფასი უნდათ, სკოლის რთხოებაზე და ამას საკანონმდებლო დონეზე უნდა აგვარებდეს. რაც შეეხება თქვენს კითხვას, რამდენიმე დღის წინ გიორგი მარგველაშვილმა ბრძანა, პასუხისმგებლობის ვინმესთვის დაკისრება ნაადრევიაო. როგორ, ამხელა დანაშაული მოხდა და პასუხისმგებლობა არავის უნდა დაეკისროს? მიუხედავად იმისა, რომ 51-ე სკოლის დირექტორს მანანა თურქაძეს დიდ პატივს ვცემ, ვერც ის, ვერც სკოლის დირექცია და კლასის ხელმძღვანელი პასუხისმგებლობას ვერ გაექცევიან. სკოლა ვალდებული იყო, რომ პრობლემა დაენახა და თუ თვითონ ვერ მოერეოდა, შინაგან საქმეთა სამინისტროსთან და მშობლებთან ერთად ემოქმედათ. დიახ, ვისაც თანამდებობრივად ევალებოდა, რომ ასეთი ტრაგედია არ მომხდარიყო, ყველამ პასუხი უნდა აგოს. ეს იმისთვისაა საჭირო, რომ კანონს პატივი ვცეთ და სამართლიანი სახელმწიფოს მშენებლობა დავიწყოთ.

შინაგან საქმეთა სამინისტროის ინფორმაციით, 51-ე სკოლის მოსწავლეების მკვლელობაში ბრალდებული ორი პირი დაკავებულია. „ ჩვენ ყველას კარგად გვესმის რამდენად მნიშვნელოვანია ობექტურობის და სამართლიანობის ხარისხი მსგავს თემებში. შსს-ს სახელით მინდა დავარწმუნო საზოგადოება, რომ ამ საქმესთან დაკავშირებით დეტალები იქნება უმოკლეს ვადაში გამოძიებული, გამოძიების პროცესი დასრულდება და ყველა ადამიანი, ვინც პირადად მონაწილეობდა ამ დანაშაულში ან რაიმე სახის შემხებლობა ჰქონდა ამ დანაშაულთან, უმკაცრესად, ობიექტურად და რაც მთავარის, სამართლიანად დაისჯება.” — განაცხადა შს მინისტრმა გიორგი გახარიამ.

ნელი თორდია

მეტის ნახვა
9-12-2017, 18:22