პოლიტიკურად ბოლომდე შეუმდგარ ქვეყნებში, რომელთა ბედი ჯერ კიდევ გაურკვეველია, ყველა ქვეყნის დამნაშავეთა სამყარო ცდილობს სათანადო ადგილი დაიმკვიდრონ. ამ ე.წ. შეუმდგარ ქვეყნებში იგულისხმება პოსტსაბჭოთა სივრცის რესპუბლიკები, მათ შორის საქართველოც, – აცხადებს პროფესიონალი სამართალდამცავი, პოლიციის ვიცე-პოლკოვნიკი დავით გაგნიძე.

მსოფლიოს დიდი ხანია მაფიოზური სტრუქტურები მართავენ, რაც განსაკუთრებით აშკარად 21-ე საუკუნეში გამოჩნდა. მაფია, მოგეხსენებათ, იტალიური სიტყვაა და ორგანიზებულ დანაშაულობებს ნიშნავს, რომელმაც გასული საუკუნის 60-იანი წლების მიწურულიდან, უკვე საერთაშორისო მნიშვნელობა შეიძინა.
მე‑19 საუკუნიდან მოყოლებული გასული საუკუნის 30-იანი წლების ბოლომდე, მსოფლიოს ერთი მაფიოზური სტრუქტურა მართავდა, რომელსაც ბრიტანული ლომი ერქვა. აშშ-ის დიდი ეკონომიკური კრიზისის შემდეგ (1929–32 წწ), რომელიც დიდი დეპრესიის სახელითაცაა ცნობილი, მსოფლიო მაფიოზის დაფნის გვირგვინი აშშ-ს გადაეცა. ამ საქმიდან დიდი ბრიტანეთის გამორიცხვა მაინც არ შეიძლება, რადგან ყველაფერი ნისლიან ალბიონზე განთავსებული სიონისტური ცენტრიდან იმართება. მე‑20 საუკუნის 30-იანი წლების მიწურულიდან რუსეთის იმპერია, უფრო სწორად საბჭოთა კავშირი კარდინალურად შეიცვალა, სწორედ ამ პერიოდიდან იწყება მისი მნიშვნელოვანი აღმასვლა და მეორე მსოფლიო მაფიოზური ცენტრის შექმნა.
სიონისტებმა აშკარად დაინახეს როგორ იზრდებოდა საბჭოთა მაფიის გავლენა, ამით შეშფოთებულმა დიდი ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრმა ჩერჩილმა 1947 წელს, ფულტონში თავის ისტორიულ გამოსვლაში დასაბამი მისცა ცივ ომს. აღსანიშნავია, რომ ცივი ომი ანგლოსაქსებსა და სლავებს შორის დაპირისპირებას კი არა, სიონისტების მიერ სტალინიზმის წინააღმდეგ გამოცხადებულ საღვთო ომს წარმოადგენდა. გასული საუკუნის 60-იანი წლებიდან, როდესაც საბჭოთა კავშირმა დიდი ბრიტანეთის წაბაძვით, ნარკოტიკებით არალეგალური მასობრივი ვაჭრობა დაიწყო, ჯერ ავღანეთიდან, ხოლო შემდეგ ოქროს სამკუთხედიდან (ბირმა, ლაოსი, ვიეტნამი), მოგებული ფულის მსხვილ ბანკებში განთავსების საკითხმა, დასავლურ სპეცსამსახურებთან მჭიდრო ურთიერთობამდე მიიყვანა. სწორედ ამ პროცესმა გამოიწვია საბჭოთა კავშირის ოფიციალური დაშლა.

სხვათა შორის, კრიმინალური სამყაროს მართვას ყოველთვის ცდილობდნენ ქვეყნების პირველი პირები, ხანდახან წარმატებითაც. მე‑19 საუკუნის მეორე ნახევარში გამოჩნდა მართლაც გენიალური ადამიანი, ადვოკატი ჰელმუტ შტიბერი, გერმანული სპეცსამსახურების ფუძემდებელი, რომელმაც დიდი სამუშაო გასწია ამ კუთხით. შტიბერის თეორიის მიხედვით ჩამოყალიბდა საბჭოთა კავშირში კანონიერი ქურდის ორდენი, ამერიკელი განგსტერების მაფიოზური დაჯგუფებები, იაპონური იაკუძა, ჩინური ტრიადა და სხვა დანაშაულებრივი დაჯგუფებები. სწორედ მათი მეშვეობით ახდენდნენ ხელისუფლებები ხალხის დამორჩილებას და დაკაბალებას. დროთა განმავლობაში შტიბერის თეორიამ რასაკვირველია, მოდერნიზაცია განიცადა, საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ კი, მეტასტაზებივით მოედო მსოფლიოს. საქმე იქამდე მივიდა, რომ თვითონ სახელმწიფოები გახდნენ კრიმინალურები. ამის მაგალითები უამრავია უახლეს ისტორიაშიც და წარსულშიც. მშრალი კანონი ავიღოთ, რომელიც აშშ-ში 1919–1932 წლებში მოქმედებდა. ხელსუფლებამ იცოდა, რომ ამ კანონის შემოღება კრიმინალების ფინანსურ მომძლავრებას და სამართალდამცავი სტრუქტურების კორუმპირებულობას გამოიწვევდა, მაგრამ მაინც მიიღეს. 80-იანი წლებში, მიხეილ გორბაჩოვმაც მიიღო მშრალი კანონი, რომლის შემოღება სტალინმაც კი ვერ გაბედა, რადგან იცოდა, რომ წამგებიანი იქნებოდა ქვეყნისთვის. გორბაჩოვის ნოვაციამ მართლაც უდიდესი ზარალი მიაყენა საბჭოთა კავშირს, ისევე, როგორც თავის დროზე ამერიკას. საბოლოო ჯამში, ამერიკაში დიდი ეკონომიკური კრიზისი დადგა, საბჭოთა კავშირი კი დაიშალა. თუ პოსტსაბჭოთა კრიმინალურმა სამყარომ კაპიტალისტური ქვეყნების ზეგავლენით განიცადა ცვლილება, თავის მხრივ კაპიტალისტური სამყაროს კრიმინალურმა სფერომაც განიცადა ცვლილება პოსტსაბჭოთა სივრცის გამოისობით. იქ კანონიერი ქურდის ინსტიტუტი არ არის, მაგრამ ჩამოყალიბდნენ ე.წ. კარგი ბიჭები, რომლებსაც სერიოზული ავტორიტეტი გააჩნიათ და სიტყვაც ეთქმით.

– ბატონო დავით, ამ ფონზე რა პოზიცია უკავია საქართველოს?


– როგორც გითხარით, ჯერ კიდევ შეუმდგარ ქვეყნებში ყველა ქვეყნის კრიმინალი ცდილობს ადგილის დაკავებას, რადგან, როგორც კი აქ სიტუაცია დალაგდება, მერე ძალიან ძნელია საკუთარი ნიშის დამკვიდრება. უცხოტომელები ცდილობენ თავიანთი ე.ე. გეტოების შექმნას, დამცავი ბარიერების გაძლიერებას, საქართველოს მოქალაქეებთან ფაქტიურ თუ ფიქტიურ ქორწინებაში შესვლას, გარეგნულად დადებითი იმიჯის შექმნას, ეკონომიკურად მომძლავრებას. მათ მატერიალური სახსრები არ აკლიათ, უძრავი ქონების შესყიდვას ეკონომიკური ობიექტების შექმნას ვგულისხმობ. ამ ობიექტებში დასასაქმებლად საკუთარი ქვეყნებიდან ჩამოყავთ მუშახელი, რომლებიც სულ ერთად ცხოვრობენ და კაცმა არ იცის ამ გეტოების შიგნით რა ხდება. რა კატეგორიის ხალხის იმპორტს ეწევიან, რა ზნეობისა და მორალის მატარებელი ხალხია ეს ერთი შეხედვით უწყინარი მუშახელი ვინმემ იცის? რამდენიც არ უნდა აგზავნოს მოთხოვნები ჩვენმა შს სამინისტრომ და უსაფრთხოების სამსახურმა ექსპორტიორ ქვეყნებში, რომ მოგვაწოდონ ინფორმაცია, აზრი არ აქვს, რადგან არცერთი ქვეყნის სპეცსამსახური არ გვეტყვის სიმართლეს თავიანთ ჩამოყვანილ ხალხზე. ამ მიგრანტებმა უნიღბოდაც რომ ჩაიდინონ დანაშაული, მაინც ვერ მოვძებნით, განა იმიტომ, რომ ადგილობრივ ხსენებულ სტრუქტურებს ეს არ უნდათ, უბრალოდ, ურთულესია უცხოტომელ კრიმინალთა ვინაობისა და ადგილსამყოფელის დადგენა. ზუსტად ასეთი გეტოებია შექმნილი აჭარაში, კახეთში, თბილისი ხომ მთლიანად წალეკეს. ჩინელები თუ გეტოებში ცხოვრობენ, თურქებს, აფრიკელებს, პაკისტანელებს, ინდოელებს თუ სხვა მიგრანტებს სახლები აქვთ ნაქირავები და ჯგუფებად ცხოვრობენ. სანამ საქართველო სრულფასოვან სახელმწიფოდ ჩამოყალიბდებან, მიგრანტები საკმაოდ მომძლავრდებიან და მათი გაკონტროლების შესაძლებლობას ადვილად აღარ მოგვცემენ. თავის დროზე, ადგილობრივი კრიმინალები, რომლებიც მჭიდრო კავშირში იყვნენ საბჭოთა სივრცის კრიმინალებთან, საქართველოდან გავყარეთ, თავსაც ვიწონებდით, ჩვენს ქვეყანაში კრიმინალური ავტორიტეტები აღარ არსებობენო.

ამ კეკლუცობაში უმთავრესი გამოგვრჩა, მათი ადგილების დასაკავებლად გააფთრებული ფარული ბრძოლა მიდის, რომელიც ჩვენდა საბედნიეროდ ამ ეტაპზე უსისხლოა, მაგრამ ძალიან მალე დადგება დრო, როდესაც ეს პროცესი ჩვენც გადმოგვწვდება. ჩინელი, ინდოელი, პაკისტანელი, თურქი, აფრიკელი, ვიეტნამელი და სხვა ქვეყნების კრიმინალები თავიანთი ქვეყნების სპეცსამსახურების ხელმძღვანელობით ყოველდღიურად ცდილობენ თავიანთი პოზიციების გამყარებას, რათა საქართველოს მომავლის გარკვევის შემდეგ, მყარად იდგნენ ფეხზე. დარწმუნებული ვარ, მათ სათანადო ლობებიც ყავთ ადგილობრივ ოფიციოზში. უცხოტომელების პოზიციები სულ უფრო მყარდება, რადგან საქართველოში მოქმედი არასამთავრობო ორგანიზაციების უმრავლესობა, რომლებიც საკმაოდ საეჭვო წყაროებიდან ფინანსდებიან, ყველაფერს აკეთებენ, რომ ჩვენს ისედაც იმიჯშელახულ და უმეტესწილად არაპროფესიონალებით დაკომპლექტებულ სამართალდამცავი სტრუქტურების ოპერატიულ სამსახურებს ბოლომდე გაუტეხონ სახელი. ეს ვითომდა უფლებადამცველები, გვერდით დადგომის მაგივრად, პოლიციის და უსაფრთხოების სამსახურის დისკრედიტაციას ეწევიან, რაშიც გამონაკლისების გარდა, აქტიურად არის ჩართული მედიაც. ყველაზე გასაოცარი ის არის, ეს ყველაფერი იმ ფონზე ხდება, როცა მთელი მსოფლიო კრიმინალურ ქაოსშია გახვეული. დასავლეთის ქვეყნებში არ ხდება კრიმინალი, პოლიციელი არ კლავს იქ მოქალაქეს, ან თვითონ ეს მოქალაქე უდანაშაულო ხალხს, ან მოსწავლეები არ ხოცავენ ერთმანეთს? მაგრამ ჩვენსავით ისტერიკებს არ იწვევს იქ ეს დანაშაულობები. სენსაციებს მოწყურებული ქართველი ჟურნალისტებიც ცეცხლზე ნავთს ასხამენ, შეიძლება ვინმემ იფიქროს, რომ შეიძლება სამოქალაქო სექტორი და მედიასაშუალებები ვერ ხვდებიან ამ აჟიოტაჟით ქვეყნის უსაფრთხოებას რომ უთხრიან ძირსო. ძალიან კარგად ხვდებიან, მაგრამ მსუყე გრანტების გამო, ყველაფერს კადრულობენ.

კრიმინალის და კრიმინალებთან ურთიერთობის პრობლემა ამ ეტაპზე ვერცერთმა ქვეყანამ სათანადოდ ვერ მოაგვარა. შეიძლება ვინმე შემედავოს, როგორ არა, აგერ ნახეთ ევროპაო. ევროპაში არ არის უმაღლეს დონეზე განვითარებული ნორვეგია, სადაც ერთმა იდიოტმა ათეულობით უდანაშაულო ადამიანი დახვრიტა, პოლიციელს კი იარაღი არ ჰქონდა რომ შეეჩერებინა. საფრანგეთი, გერმანია, იტალია, ესპანეთი, ინგლისი ტერორისტულმა აქტებმა წალეკა, აგერ ჩვენს მეზობელ თურქეთში რა საზარელი დანაშაულობები ხდება. ნებსით თუ უნებლიედ რატომ ვანადგურებთ სახელმწიფოს დაცვის ბურჯს, რასაც შსს და ქვეყნის უსაფრთხოების დაცვის სამსახური ჰქვია? ადრეც გითხარით და გავიმეორებ, აბრეშუმის გზა მრავალ ხიფათთან და კრიმინალთან არის დაკავშირებული, მრავალი ქვეყნის სპეცსამსახური შეეცდება საქართველოში დამკვიდრებას და ქვეყნის ქაოსში ჩათრევას, თუ მათ სასარგებლოდ არ წარიმართა მოვლენები. დავანებოთ თავი ჩვენი სამართალდამცავი სისტემის ლანძღვას, მივცეთ პოლიციას ნორმალურად მუშაობის საშუალება, რომ შეასრულონ თავიანთი მოვალეობა, მით უმეტეს, რომ გამოუცდელობის და უცოდინარობის გამო, ოპერატიულ საქმიანობაში ამდენი ხარვეზი გააჩნიათ. გულწრფელად ვუსამძიმრებ ნუცუბიძის ქუჩაზე გარდაცვლილი ახალგაზრდის ოჯახს, მაგრამ ამ ტრაგედიით არავინ უნდა ისპეკულანტოს. იქმნება შთაბეჭდილება, რომ ამდენი ლანძღვით და აბსოლუტურად უცოდინარ არამკითხეთა კონტროლით, რაღაც ძალებს სურთ იმპოტენტად აქციონ ოპერატიული სამსახურები. იმიტომაც არ იხსნება ძველი დანაშაულობები, რადგან პოლიციელებს უკვე ყველაფრის ეშინიათ.

პატრულებს რომ ადანაშაულებენ, რატომ მაშინვე არ გამოიძახეს სასწრაფო დახმარებაო, ჩემს პრაქტიკაშიც ყოფილა უამრავი შემთხვევა, როცა დაკავებულები პოლიციელებს ატყუებდნენ. ამიტომ, მე იმ პატრულს ხელაღებით ვერ დავადანაშაულებ. ერთ შემთხვევას გავიხსენებ, მაშინ ახალი დაწყებული მქონდა მილიციაში მუშაობა და არ ვიცოდი, რომ არ შეიძლებოდა დაკავებულისთვის მინის ჭიქის მიცემა, რადგან შეიძლება გატეხოს და ან თვითდაზიანება მიიყენოს, ან ოპერთანამშრომელი დააზიანოს. დაკავებულს კარგად ვიცნობდი, მთხოვა წყალი დამალევინეო, არავისთვის მიკითხავს, ისე მივაწოდე მინის ჭიქით წყალი, მან უცებ გატეხა ჭიქა და ნამტვრევი ვენაზე დაიდო, თუ არ გამიშვებთ, გადავიჭრიო. ყველას შეგვეშინდა, მერე შემოვიდა გამოცდილი ოპერთანამშრომელი, დაკავებულს ნაგვის ვედრო მიაწოდა, მიდი, გაავსე შენი სისხლითო, ესეც მაშინვე დაშოშმინდა, გიჟი კი არ ვარ, რატომ უნდა გადავიჭრაო. ოპერატიულ სამსახურში მუშაობის დიდი სტაჟი მაქვს, მაგრამ შეიძლება უცებ მეც არ დამეჯერებინა ახალგაზრდა კაცის ცუდად გახდომა. ხშირი იყო შემთხვევა დაკავებული მოიგონებდა ცუდად ყოფნას, მოვა ექიმი, რომელმაც შეიძლება თქვას, ზომები უნდა მივიღოთ, საავადმყოფოში გადავიყვანოთო. წაიყვანენ ტყუილად საავადმყოფოში და დამთავრდება მერე ის საქმე. რა გამოდის, მავანს ჩადენილი დანაშაული უნდა ეპატიოს, ამ დროს დაზარალებულს რას ვეუბნებით, მისი უფლებები არ ირღვევა? ყველაზე უკეთესი გამოსავალი ის არის, რომ საქმე იქამდე არ მივიყვანოთ, რომ პატრულის გამოძახება გახდეს საჭირო.

მანანა სუხიშვილი

მეტის ნახვა
3-11-2017, 21:31


გასულ წელს, სრულიად მოულოდნელად, დიასპორის სამინისტრო გაუქმდა. როგორც ამბობენ, ხელისუფლება სამინისტროების სერიოზულ რეორგანიზაციას და რეფორმირებას აპირებდა და დიასპორის სამინისტროსთან ერთად რამდენიმე სხვა სამინისტროს გაუქმებაც ჰქონდა განზრახული, მაგრამ ამ სხვა სამინისტროებმა მთავრობის გადაწყვეტილებას მედგარი წინააღმდეგობა გაუწიეს და თავი გადაირჩინეს, თუმცა ამასობაში დიასპორის სამინისტრო უკვე გაუქმებული იყო.

ასე შეეწირა სახელმწიფოსთვის ერთ-ერთი ყველაზე საჭირო და უმნიშვნელოვანესი სამინისტრო რეორგანიზაციის მცდელობას, რომელიც ისე დამთავრდა, რომ არც დაწყებულა.

იმ დროს, როცა სხვადასხვა გარემოებათა გამო, მილიონნახევარი (შეიძლება მეტიც) ქართველი უცხოეთშია გადახვეწილი და ეს რიცხვი კი არ იკლებს, მატულობს, საზოგადოების მიერ დიასპორის სამინისტროს გაუქმება სრულ გაუგებრობად და ანაქრონიზმად იქნა აღქმული.
სამშობლოს მოწყვეტილი ქართველებისთვის დიასპირის სამინისტროს არსებობა ერთგვარი იმედის კუნძულივით იყო, რომელიც, სამწუხაროდ, ისე მოულოდნელად ჩაიძირა, რომ ჩაძირვის მიზეზებიც კი არავის აუხსნია ამ კუნძულს იმედის თვალით მიჩერებული მილიონობით ადამიანისთვის.
არადა, დიასპორის სამინისტრომ, იმ უკიდურესად მწირი დაფინანსების პირობებშიც კი, ბევრი კარგი საქმის გაკეთება მოასწრო, თუმცა ვერ მოასწრო იმ სახელმწიფოებრივად მნიშვნელოვანი პროექტების განხორციელება, რომლებიც ფრიად მომგებიანი იქნებოდა, როგორც საზღვარგარეთ მყოფი ჩვენი თანამემამულეებისთვის, ასევე, ზოგადად, ქართული სახელმწიფოსთვის.
მწირ დაფინანსებას რომ ვამბობ, იმას ვგულისხმობ, რომ საქართველოს დიასპორის სამინისტროს წლიური ბიუჯეტი სულ რაღაც 1 მილიონ ლარს შეადგენდა, ეს იმ დროს, როცა ჩვენი მეზობლები, სომხები და აზერბაიჯანელები, ასეულობით მილიონ დოლარს ხარჯავენ თავიანთი სამინისტროების ნორმალური და ეფექტური ფუნქციონირებისთვის, რომ სხვადასხვა ქვეყნებში გაფანტულ თავიანთ დიასპორებთან ნორმალური ურთიერთობა და მჭიდრო კავშირების შენარჩუნება შეძლონ.

ისინი თვალისჩინივით უფრთხილდებიან თითოეულ ადამიანს, რომელიც გენეტიკურად დაკავშირებულია მათ ეროვნულ ფესვებთან ეძებენ, პატრონობენ, განსაკუთრებული სიყვარულით ეპყრობიან, ყველაფერს აკეთებენ იმისთვის, რომ მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნებში მიმოფანტულ ამ ადამიანებს შეუნარჩუნონ სამშობლოს გრძნობა გასაკვირველი.
რას ვაკეთებთ ამ დროს ჩვენ, ქართველები?
რას ვაკეთებთ და დიასპორის სამინისტროს ვაუქმებთ!
უპასუხოდ რჩება პოეტის ცრემლნარევი შეკითხვა: საქართველოვ, შენ ვინ მოგცა შვილი დასაკარგავი.
საქართველო არ ეძებს თავის დაკარგულ შვილებს.
დედას, რომელსაც თავისი შვილები უპატრონოდ ჰყავს მიგდებული, დედობას ჩამოართმევენ ხოლმე.
ენა როგორ მომიტრიალდება იმის სათქმელად, ქართული სახელმწიფო იმის ღირსია, რომ დედობა ჩამოართვან-მეთქი, თუმცა ის მილიონნახევარი ქართველი რომ მახსენდება, დედამ რომ დაივიწყა, ეს მკრეხელური აზრი კვლავ ამოტივტივდება ხოლმე და საკუთარ თავზე ვბრაზდები.

საქართველო ინვესტიციების შიმშილს განიცდის და ინვესტორების ძებნაში ხან ჩინელებს მიადგება, ხან არაბებს, ხან – თურქებს, ხან – ირანელებს, ხან – ინდოელებს, მაგრამ, ფაქტობრივად, არ ახსენდება ერთი ძალიან მნიშვნელოვანი ძალა რუსეთში მოღვაწე ქართველი ბიზნესმენები.
შეიძლება ამის მთავარი მიზეზი ის იყოს, რომ ეს ადამიანები ოკუპანტი სახელმწიფოს, რუსეთის ტერიტორიაზე ცხოვრობენ და იქ ეწევიან ბიზნესსაქმიანობას, ეს კი პროდასავლურად და იმავე დროს პატრიოტულად განწყობილ ქართველთა (ასე უწოდებენ ისინი საკუთარ თავს), ერთი ნაწილისთვის მიუღებელია.
არ ვიცი, ვინ დაგვაჯერა და ვინ დაგვარწმუნა, რომ ოკუპანტად შერაცხულ ქვეყანას არ უნდა დაველაპარაკოთ, ხმა არ უნდა გავცეთ, მასთან პირდაპირ დიალოგში არ უნდა შევიდეთ და თუ რომელიმე ქართველი, ვინც ამ აკრძალვას არ დაექვემდებარება, ერის მოღალატედ გამოვაცხადოთ.
აი, ეს არის ის გარედან ნაკარნახევი მთავარი იდეოლოგიური ხაზი, რომელსაც საქართველო ბრმად და მორჩილად მიჰყვება, აგერ უკვე 25 წელიწადია, თუმცა ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენის მიმართულებით, რისთვისაც კეთდება თურმე ეს ყველაფერი, ერთი ნაბიჯით არ წავწეულვართ წინ.
კაცობრიობის არსებობის მანძილზე სახელმწიფოთა შორის უამრავი ომი მომხდარა და ყველა ეს ომი, საბოლოო ჯამში, დაპირისპირებულ მხარეთა შორის მოლაპარაკებებით, პირდაპირი დიალოგით და შეთანხმებით მთავრდებოდა.

გამონაკლისი რუსეთსა და საქართველოს შორის მომხდარი დაპირისპირება აღმოჩნდა, სადაც ერთი მხარე, საქართველო, უარს ამბობს პირისპირ დაელაპარაკოს მეორე მხარეს, რითაც, ფაქტობრივად, უარს ამბობს იმ ტერიტორიების დაბრუნებაზე, რომლებსაც დღეს მეორე მხარე აკონტროლებს.
ეს ელემენტარული ლოგიკაა და, ამ ლოგიკიდან გამომდინარე, ერის მოღალატეები ისინი კი არ არიან, რომლებიც რუსეთთან პირდაპირი მოლაპარაკებებისკენ მოგვიწოდებენ, არამედ ფრიად საეჭვოდ გამოიყურებიან ისინი, რომლებიც კატეგორიულად ეწინააღმდეგებიან ამ მოლაპარაკებას და რუსეთ-საქართველოს შორის ისეთი კედლის აღმართვას ცდილობენ, რომ ერთმანეთს ხმა საერთოდ ვერ მივაწვდინოთ, რაც იმას ნიშნავს, რომ აფხაზეთს და სამაჩაბლოს სამუდამოდ უნდა დავემშვიდობოთ. (იქნებ უკვე დამშვიდობებული ვართ და არასამთავრობოების, ე.წ. ექსპერტების, ე.წ. პოლიტიკოსების თუ ჟურნალისტურ-ლიტერატურული შპანის მიერ ატეხილი ფსევდოპატრიოტული ქაქანი და კაკანი რეალური სურათის შესაფუთად და მისაჩქმალად გვჭირდება?)
აი, ასეთი სიტუაციაა ჩვენს ქვეყანაში და რა გასაკვირია, თუ საქართველო იმ 700 000 ქართველისკენ არც კი იხედება, რომლებიც სხვადასხვა მიზეზების გამო დღეს რუსეთის ტერიტორიაზე ცხოვრობენ.

კი, მაგრამ, რამდენი 700 000 ვართ ჩვენ, ამ 700 000 ქართველს არხეინად რომ შევაქციეთ ზურგი?
რუსეთთან თუ გვაქვს პრეტენზიები, გვქონდეს, მაგრამ იმ 700 000 ქართველს რას ვერჩით და რას ვემართლებით, რომლებსაც არანაირი დანაშაული არ მიუძღვით სამშობლოს წინაშე. საზღვარგარეთის ქვეყნებიდან ქართველი ემიგრანტების მიერ ყველაზე დიდი თანხა რუსეთიდან იგზავნება.
ისინი საქართველოში ათასობით და ათიათასობით ქართულ ოჯახს არჩენენ რუსეთში ტანჯვით და წვალებით ნაშოვნი ფულით და იმის ნაცვლად, რომ ეს ადამიანები ხანდახან მაინც გავამხნევოთ და თბილი სიტყვა ვუთხრათ, ქართული სახელმწიფო საერთოდ არ იხედება მათკენ თითქოს ისინი არც არსებობენ.
არა მგონია, ჩვენი სურვილით და ჩვენი ნებით ვაკეთებდეთ იმას, რასაც ვაკეთებთ როგორც ჩანს, ვიღაცები გვაძალებენ და გვაიძულებენ, ასე მოვიქცეთ.
თუ ეს ასეა, მაშინ იმ ვიღაცების მიერ ის საქართველოც ოკუპირებული ყოფილა, რომელიც ჩვენ თავისუფალი და დამოუკიდებელი გვგონია…


როგორც მოგახსენეთ, რუსეთთან ყოველგვარი ურთიერთობა დრევანდელ საქართველოში დიდ ცოდვად ითვლება.
სულ ახლახან, აგვისტოს თვეში, საქართველოს ხელისუფლება კინაღამ ჯვარს აცვეს როგორ გაბედეთ და რუსეთს დახმარება როგორ სთხოვეთო?
არადა, ნახევარი საქართველო იწვოდა, მაგრამ ამ ვაიპატრიოტებს ერჩივნათ, ნახევარი საქართველო დამწვარიყო და გადაბუგულიყო, ოღონდ რუსეთისკენ არ გაგვეხედა. ასე უყვართ მათ საქართველო, ოღონდ საქართველოზე მეტად ის ფული იყვართ, რომელსაც მათ საქართველოსადმი ამგვარი სადომაზოხისტური სიყვარულის გამო უხდიან.

თითქოს ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში ვართ, ესენი კი ზედამხედველებივით გვადგანან თავზე და საკმარისია, საავადმყოფოს შიდა განაწესით დადგენილი ტექსტიდან ოდნავ გადაუხვიოს ვიღაცამ, იმწამსვე სვავებივით დააცხრებიან თავზე, რომ ენა ამოგლიჯონ, ზურგზე კი მოღალატის ბირკა მიაკრან.
არ ვიცი, რა ჰქვია ყოველივე ამას და არც ის ვიცი, სადამდე შეიძლება ამ შიზოიდურ-პარანოიკულ სიტუაციას ქვეყანამ გაუძლოს.
ცოდვათა ჩამონათვალში ერთ-ერთ მთავარ ცოდვად ქართველის მიერ რუსეთში ფულის შოვნა ითვლება.
ასე, მაგალითად, ბიძინა ივანიშვილი ლამის არის, ცოცხლად შეჭამონ მაგან ფული რუსეთში იშოვაო.
რა თქმა უნდა, იმაზე არაფერს ამბობენ, რუსეთში ნაშოვნი ფულის დიდი ნაწილი ამ კაცმა საქართველოს რომ მოახმარა.
რუსეთში მრავლად არიან წარმატებული ქართველი ბიზნესმენები, მილიონერები, მილიარდერები, რომლებსაც შეუძლიათ ძალიან დიდი სიკეთე გაუკეთონ საქართველოს, თუმცა საქართველო მათ არ უხმობს ხომ შეიძლება რუსეთში ნაშოვნ და საქართველოში შემოტანილ ამ მილიონებს რუსული ინტერესები შემოჰყვეს თან.

ეს შიში სრულიად უსაფუძვლოდ და ალოგიკურად გეჩვენება, მით უმეტეს, მაშინ, როცა იცი, რომ საქართველოში საკუთრივ რუსეთს ძალზე სერიოზული ეკონომიკური და ფინანსური ბერკეტები უჭირავს ხელში და რაღაც მიზნების განსახორციელებლად ქართველებით დაკომპლექტებული ეკონომიკური დესანტის გამოყენება არაფერში სჭირდება.
ორმაგი სტანდარტი, ორმაგი მიდგომა ერთის მხრივ, ცხოველი ინტერესი რუსული ბაზრისადმი და, ზოგადად, რუსული კაპიტალისადმი, მეორეს მხრივ, ანტირუსული განწყობის მიზანმიმართული, დაჟინებული დეკლარირება, ერთის მხრივ აბაშიძე-კარასინის ფორმატი და მეორეს მხრივ, ანტირუსული განცხადებები, თავისთავად ქმნის იმ ატმოსფეროს რუსეთში, რომელიც იქ მოღვაწე ქართველებს, თუნდაც ბიზნესის კუთხით, ბევრ დაბრკოლებებს უქმნის.
ალბათ, ესეც არის მიზეზი იმისა, რომ ქართველებმა, რომლებიც პირველები იყვნენ ბიზნესის სფეროში, თანდათან დათმეს (თუ დაათმობინეს…) პოზიციები.
ჩვენ უკვე გაგვისწრეს ოსებმა, აფხაზებმა, ადიღეელებმა, ჩეჩნებმა, ინგუშებმა, შუა აზიის რესპუბლიკების წარმომადგენლებმა.
არაფერს ვამბობთ სომხებზე და აზერბაიჯანელებზე, რომლებიც რუსეთის ბიზნესელიტაში წამყვან პოზიციებს იკავებენ.
როგორი სამწუხაროა, რომ ჩვენი არაპრაგმატული პოლიტიკით ჩვენ თვითონ ვუფუჭებთ საქმეებს უცხოეთში მოღვაწე ქართველებს, რაც შემდეგში ბუმერანგივით გვიბრუნდება უკან.

**
შეიძლება უცხოეთშიც იყო წარმატებული და დაფასებული ადამიანი, მაგრამ სრულყოფილი პიროვნება მხოლოდ შენს სამშობლოში შეიძლება გახდე.
ეს სიტყვები ცხონებულ ფრიდონ თოდუას ეკუთვნის, რომელიც წლების განმავლობაში ცხოვრობდა რუსეთში, მაგრამ ბოლოს ყველაფრით უზრუნველყოფილი ყოფა დათმო და სამშობლოში დაბრუნდა.
სრულყოფილებას რომ თავი დავანებოთ, ადამიანი ბედნიერი მხოლოდ საკუთარ სამშობლოში შეიძლება იყოს.
საქართველოს გარეთ გასული ქართველები ამ ჭეშმარიტებას განსაკუთრებული ტკივილით და სიმძაფრით გრძნობენ ხოლმე.
ნუ ჩავუკეტავთ სამშობლოსკენ მომავალ გზას ამ ადამიანებს, რადგან ყველა გზა, რომლებზეც ბედმა ეს ადამიანები ატარა, საბოლოოდ მაინც სამშობლოსკენ მომავალ გზაზე გამოდის…


ერთი ოცნება მაქვს: როდის დადგება ის დრო, როცა ჩინელები და ინდოელები კი არა, თურქები და არაბები კი არა, დღეს უცხოეთში მოღვაწე მდიდარი ქართველები დაიძრებიან საქართველოსკენ, რომ დახლზე გასაყიდად გამოტანილი სამშობლო უცხოს და გადამთიელს არ დაუთმონ…

ვახტანგ ხარჩილავა

მეტის ნახვა
3-11-2017, 21:27


თურქეთის სახელმწიფო არც ჩვენი მუდმივი მტერია და არც ჩვენი მუდმივი მეგობარი. თურქეთი ჩვენი მეზობელი სახელმწიფოა.
თურქეთში საქართველოდან წასული უამრავი ჩვენი თანამოქალაქე ცხოვრობს, როგორც ქართველები, ისე არაქართველები.
თურქეთში ცხოვრობენ საქართველოდან სხვადასხვა დროს გადმოსახლებული აზერბაიჯანელები, რომელთა ნაწილი ყარაფაფახ-თურქებს, ანუ შავქუდიანებს ეძახიან საკუთარ თავს.


ყარაფაფახ-თურქებს თურქეთში უზარმაზარი დიასპორა აქვთ და მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში გაფანტულ შავქუდიანებთან მჭიდრო კავშირების დამყარებას ცდილობენ.
წლეულს ნოვრუზ-ბაირამის დღესასწაულზე თურქეთიდან ყარაფაფახ-თურქთა ფართო წარმომადგენლობა იყო ჩამოსული, დაგეგმეს საინტერესო ღონისძიებები და პროექტები. ურთიერთთანამშრომლობის მემორანდუმს მოაწერეს ხელი, საქველმოქმედო აქციებსაც აპირებდნენ, თუმცა მათგან 6 ბიზნესმენს, გაურკვეველი მიზეზებით, საქართველოში შემოსვლა აეკრძალა.

ჩვენ სტამბულსა და ბურსაში შევხვდით პერსონა ნონ-გრატად გამოცხადებულ იმ 6 ადამიანს და ყარაფაფახის-თურქთა მსოფლიო გაერთიანების სხვა წევრებსაც, მათ შორის ყარაფაფახელ სტუმრებს მაკედონიიდან. გთავაზობთ საუბრების ჩანაწერებს:

სეიფულ თურქსოი, ყარაფაფახ – თურქთა მსოფლიო გაერთიანების თავმჯდომარე:

– მინდა ჩემზე და ჩემს საქმიანობაზე მოგიყვეთ. 33 წელიწადია, ჟურნალისტი ვარ. დღევანდელი პრეზიდენტის რეჯეფ ტაიპ ერდოღანის მხარდამჭერი ვიყავი ჯერ კიდევ მისი არჩევნების პერიოდში, ვიცოდი, რომ ის თურქეთს აყვავების გზით წაიყვანდა.
დღესდღეობით ყარაფაფახ-თურქთა ორგანიზაციასთან ერთად `აბრეშუმის გზის~ საზოგადოებას ვხელმძღვანელობ. ჩვენი ორგანიზაციის სახელით საქართველოშიც ხშირად დავდიოდი და თურქულ ტელევიზიებსა და მედიის სხვა საშუალებებში ყველგან საქართველო-თურქეთის მეგობრულ ურთიერთობებზე ვლაპარაკობდი.
ვიცი, რომ საქართველოში ბევრი ყარაფაფახი-თურქი ცხოვრობს. ჩემი წინაპრებიც საქართველოდან იყვნენ. ჩემი პაპის მამა საქართველოდან იყო.

– საერთოდ, რატომ გახდა საჭირო ყარაფაფახ-თურქთა ორგანიზაციის შექმნა და რას ემსახურება ეს ორგანიზაცია?


– ჩვენ გვინდა, მთელ მსოფლიოში გაფანტულ ყარაფაფახ-თურქებთან მეგობრული და კულტურული ურთიერთობები ჩამოვაყალიბოთ, ტრადიციების შენარჩუნება, ფოლკლორული ხელოვნების მოძიება და გაღვივებაა ჩვენი მიზანი.
პოლიტიკა ჩვენი საქმე არაა. ჩვენ პოლიტიკაში არ ვერევით.
ყარაფაფახელები თურქეთის 44 ქალაქში ცხოვრობენ. მსოფლიოში კი აშშ-ში, შუა აზიის ქვეყნებში და ბევრ სხვა ქვეყანაში.
დღეს თურქეთი დემოკრატიული ქვეყანაა. ჩვენთან ბევრია ჩრდილო კავკასიელი, აზერბაიჯანელი, შუა აზიის ქვეყნების ძველი მკვიდრნი. ჩვენს ქვეყანაში მათ დღეს აქვთ თავიანთი საზოგადოებები და გაერთიანებული ჯგუფები, ასეთივე ორგანიზაციაა ყარაფაფახ-თურქთა გაერთიანებაც, რომელსაც სურს თავის ორგანიზაციაში გააერთიანოს საქართველოდან, აზერბაიჯანიდან, ჩრდილო კავკასიის ქვეყნებში მყოფი ყარაფაფახელი თურქები, დაიცვას მათი კულტურა, ტრადიციები და ისტორია.
ამ ორგანიზაციაში გაერთიანებული საქმიანი ხალხი, ბიზნესმენები, საზოგადო მოღვაწეები ცდილობენ, სხვადასხვა ქვეყნებში მყოფ ყარაფაფახელ თურქებს ეკონომიკური და მატერიალური დახმარება გაუწიონ ქველმოქმედების სახით. ჩვენ არც ერთი ქვეყნის და ცხადია, არც საქართველოს პოლიტიკურ ცხოვრებაში არ ჩავრეულვართ და არც აწი ვაპირებთ ჩარევას. ჩვენ საქართველოს დამოუკიდებელ ქვეყნად ვცნობთ. თურქეთმა პირველმა აღიარა საქართველოს დამოუკიდებლობა. იგი დღემდე ცნობს საქართველოს ტერიტორიულ მთლიანობას. ჩვენ თურქეთის ხელისუფლების პოლიტიკური ხაზის მომხრე ვართ და გვსურს კეთილმეზობლური ურთიერთობა საქართველოსთან, როგორც დამოუკიდებელ ქვეყანასთან.
ჩვენ, ყარაფაფახ-თურქთა გაერთიანების წევრები, ადამიანები, რომლებმაც თურქეთში წარმატებული ბიზნესსაქმიანობა ჩამოვაყალიბეთ, ვდცილობთ ჰუმანიტარული დახმარება გავუწიოთ ქვემო ქართლის ეკონომიკურად გაჭირვებულ მოსახლეობას.

ერკან კოჩალი, წარმოშობით ბოლნისის რაიონიდან, ბიზნესმენი, მსხვილი სამშენებლო კომპანიის დირექტორი სტამბოლსა და ბურსაში:

– უკვე ორი წელიწადია, რაც საქართველოში ჰუმანიტარულ და საქველმოქმედო ღონისძიებებს ვახორციელებთ, 10-მდე ღონისძიება ჩავატარეთ, კონცერტები აშუღების მონაწილეობით, სახალხო ზეიმები.
თურქეთში ჩვენ საქართველოს დიასპორის წარმომადგენლებად ვთვლით თავს, რადგან ჩვენი წინაპრები საქართველოდან იყვნენ. ჩვენი ნათესავები, ყარაფაფახი თურქები საქართველოში დღესაც ცხოვრობენ. ისინი ჩვენი ნათესავები არიან. ვცდილობდით დღესასწაულებზე ან სხვა ტიპის ღონისძიებებზე შევხვედროდით ერთმანეთს, გაგვეწია ჩვენი თანამოძმეებისთვის მატერიალური დახმარება.
რამდენიმე ღონისძიებაში კიდევაც მივიღეთ მონაწილეობა.
ქვემო ქართლის გუბერნატორმა შესანიშნავი მიღება მოგვიწყო. გავაფორმეთ ერთობლივი მემორანდუმი ქვემო ქართლსა და ჩვენს ორგანიზაციას შორის კულტურულ-მეგობრული ურთიერთობების დასამყარებლად. მემორანდუმი ითვალისწინებდა თურქეთში საქართველოს დღეების ჩატარების ღონისძიებას, ასევე თურქული დღეების მოწყობას საქართველოში. გვსურდა ხაზი გაგვესვა, რა მიღწევები გააჩნდა ქართულ-თურქულ ურთიერთობებში ენერგეტიკის კუთხით, სავაჭრო, მრეწველობის მხრივ, კულტურის თვალსაზრისით, საქართველოს დამოუკიდებლობის შემდეგ. ამით გვსურდა საქმიანი ადამიანები ჩაგვება კულტურულ-საქველმოქმედო საქიმაინობაში. ამ საკითხზე სიმპოზიუმის ჩატარებასაც ვგეგმავდით.
როცა ჩვენ ქვემო ქართლის ხელმძღვანელობას შევთავაზეთ ჰუმანიტარული დახმარების რა ფორმა იქნებოდა საჭირო და აუცილებელი რეგიონის მოსახლეობისთვის, მათ გვითხრეს, რომ სოციალურად დაუცველი ბავშვებისთვის ტანსაცმელი და ფეხსაცმელი იქნებოდა ყველაზე ხელსაყრელი. ჩვენ მივიჩნიეთ, რომ რეგიონში არსებული სოციალურად დაუცველი მოსახლეობის დიდ ნაწილს მუსულმანური წესით ნათლობის საშუალებაც არ ექნებოდა და თურქეთიდან სპეციალისტები წავიყვანეთ, რათა მოენათლათ იქაური ბავშვები. 400 ბავშვი მოინათლა მაშინ. ერთი ტრაილერი ტანსაცმელი და ფეხსაცმელიც გაიგზავნა საქართველოში. ეს აქცია ნოვრუზ-ბაირამის დღესასწაულს დავამთხვიეთ.
ქალაქ რუსთავში ყველაზე ცოტა ყარაფაფახი-თურქი ცხოვრობს, თუმცა ყველაზე მეტი ჰუმანიტარული დახმარება სწორედ რუსთავის მოსახლეობამ მიიღო.
ორგანიზაცია `თIKA~-ს (თურქეთის საქმიანი ადამიანების გაერთიანება) გუბერნიის ხელმძღვანელებთან ერთად საბაჟოზე პრობლემები შეექმნა, თუმცა ტვირთი გადმოვიტანეთ, მაგრამ სრულად არა. მერე შეგვექმნა საქართველოში გადმოსვლის პრობლემა. ჩვენს ორგანიზაციაში 150-მდე ბიზნესმენია გაერთიანებული, რომლებიც მზად არიან დაეხმარონ გაჭირვებულ ადამიანებს, მაგრამ, როგორც აღვნიშნე, შეიქმნა პრობლემა, რის გამოც ორგანიზაციის ექვს აქტიურ წევრს საქართველოში შემოსვლის უფლება აეკრძალა.

– მიზეზი?

– ამის შესახებ არაფერი ვიცით. თვითონ მეც, ორგანიზაციის ხელმძღვანელს და კიდევ 5 პირს საქართველოში შემოსვლის უფლება აღეკვეთა.
საქართველოს წარმომადგენელს ჩავაბარეთ ჰუმანიტარული ტვირთი ნოვრუზ-ბაირამის დღეებში, წამოვედით თურქეთში და როცა კვლავ საქართველოში ჩამოსვლა დავაპირე, აღარ შემომიშვეს.

– ტვირთი რომელიმე ორგანიზაციის სახელით შემოგქონდათ?

– საქონელი მთლიანად მაია რაჯაბოვას სახელზე გავაფორმეთ. ის იყო ქვემო ქართლში ერთ-ერთი საქველმოქმედო ორგანიზაციის ხელმძღვანელი. 150 ადამიანი იყო ჩასული ჩვენი ორგანიზაციიდან საქართველოში სხვადასხვა დროს, 6 ადამიანს შეექმნა პრობლემა მაია რაჯაბოვასთან და სწორედ იმ 6 ადამიანს აეკრძალა საქართველოში ჩამოსვლა.
300 000 დოლარის ჰუმანიტარული დახმარება რომ გადაირიცხა კულტურული ორგანიზაცია `სალამის~ თავმჯდომარის მაია რაჯაბოვას სახელზე, მას შემდეგ რაჯაბოვასა და ჩვენი ორგანიზაციის გენერალურ მდივანს შორის ურთიერთობა დაიძაბა.

– კერძოდ, რა საკითხზე წარმოიშვა კონფლიქტი?

სეფულ თურქსოი: – ჩვენ მოვითხოვეთ დოკუმენტაცია, როგორ გადანაწილდა ჰუმანიტარული ტვირთი. მაია რაჯაბოვამ ყალბი პასპორტები წარმოგვიდგინა და სხვა ყალბი დოკუმენტაცია გვაჩვენა. ვინც წინააღმდეგობა გავუწიეთ და დოკუმენტაცია მოვთხოვეთ, ყველა დავიბლოკეთ. ყველას შეგვეზღუდა საქართველოში ჩამოსვლა.
100%-იანი ეჭვი გვაქვს, მაია და მისი მეუღლე თბილისსა და მის შემოგარენში არსებულ სავაჭრო ბაზრობებზე ჩვენს მიერ გამოგზავნილ ჰუმანიტარულ საქონელს ყიდიან.

როგორც გითხარით, ჩვენ არ ვაპირებდით მხოლოდ ჰუმანიტარული აქციებით შემოვფარგლულიყავით. ჩვენ გვინდოდა ჩაგვეტარებინა სიმპოზიუმები და ფორუმები, ახალი ბიზნესურთიერთობების დაგეგმვის თვალსაზრისით, მეცნიერების, კულტურის გაცვლის კუთხით.
ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზის მშენებლობასთან დაკავშირებით სიმპოზიუმი ჩავატარეთ ანკარაში, სადაც ამ ქვეყნების 40-მდე დეპუტატი მონაწილეობდა. მე იქაც აღვნიშნე, თურქული, აზერბაიჯანული და ქართული ბიზნესურთიერთობები უფრო უნდა გაღრმავდეს-მეთქი. იმ ფორუმზე ჩვენ დავაყენეთ საკითხი – შაჰდენიზიდან წამოსული გაზი საქართველოს გავლით გასულიყო მსოფლიო ბაზარზე.

ჰიქმეთ კარაბოკა, ბიზნესმენი:
– ჩვენ უდიდეს პატივს ვცემთ თქვენს ქვეყანას. ახლახან სახელმწიფო გადატრიალების მცდელობა რომ განხორციელდა თურქეთში, საქართველოს პრემიერ-მინისტრი იყო პირველი, ვინც ეწვია თურქეთს და მხარში დგომა აღგვითქვა.
ამას წინათ ყარსში გამოსვლისას კიდევაც ვთქვი, ქართულ-აზერბაიჯანულ-თურქულ ურთიერთობებში ძალიან კარგია ეკონომიკური პარტნიორობა და ერთობლივი ბიზნესპროექტები, მაგრამ აუცილებელია კულტურული ღონისძიებები. ჩვენ, ყარაფაფახი-თურქები, ამ სამი ქვეყნის ურთიერთობებში ჩვენს სიტყვას ვიტყვით-მეთქი.
ჩვენთვის მნიშვნელოვანია საქართველოს კეთილდღეობა და განვითარება, რადგან იქ ჩვენი თანამოძმე ყარაფაფახელები ცხოვრობენ და მათი ცხოვრების გაუმჯობესებაც შედის ჩვენს ინტერესებში.

– მას შემდეგ, რაც 6 პირი პერსონა ნონ-გრატად გამოცხადდა საქართველოში და მიზეზების შესახებ არაფერი იცით, არ მიმართეთ საქართველოს ხელისუფლებას, გაეცათ პასუხი საქართველოში თქვენი შემოსვლის აკრძალვის შესახებ განმარტების თაობაზე?

– ჩვენ მივმართეთ თურქეთის ელჩს საქართველოში, ასევე საქართველოს ელჩს ანკარაში.
არ ვიცით, რაში გვდებენ ბრალს, დაგვიდონ თუნდაც ერთი მტკიცებულება იმისა, რომ ჩვენ საქართველოს წინააღმდეგ რაიმე სახის გამოსვლა ან მოქმედება განვახორციელეთ და დავიჯერებთ, რომ ჩვენ ნამდვილად ვართ საქართველოში შემოსვლის აკრძალვის ღირსი.
წლევანდელ ელაგ-ბაირამის დღესასწაულზე ვიღაცებმა პროვოკაცია მოაწყვეს. როცა გავიგეთ, რომ მსგავსი რამ ხდებოდა, გამოვეყავით საერთო ჯგუფს, ხელისუფლების გვერდით დავდექით.

– პროვოკაციაზე გამახსენდა, თქვენთვის, ალბათ, ცნობილია, რომ ბორჩალოში, როგორც ამბობენ, სეპარატისტული ჯგუფები ავტონომიას ითხოვენ. თქვენ რას ფიქრობთ ამ საკითხთან დაკავშირებით?


სეიფულ თურქსოი: – ჩვენ, რა თქმა უნდა, ამის წინააღმდეგი ვართ. ჩემ სამუშაო კაბინეტში თურქული დროშის გვერდით ქართული დროშა ჰკიდია. ზოგიერთები მეხუმრებიან კიდევაც, საქართველოზე გაყიდული ხარო. როგორ შეიძლება ასეთი რამის მომხრე ვიყო? მე, ისევე, როგორც თურქეთის ხელისუფლება, პატივს ვცემ საქართველოს სუვერენიტეტს და ტერიტორიულ მთლიანობას.
ჩვენ გვინდა, ქართულმა საზოგადოებამ იცოდეს, რომ არა ვართ მტრები, არა ვართ ქართული სახელმწიფოს მოწინააღმდეგეები, გაუგებრობას აქვს ადგილი და იმედი გვაქვს, ყველაფერი გაირკვევა. ჩვენ მზად ვართ, საქართველოს აღორძინებაში აქტიურად ჩავერთოთ, თურქეთში საქართველოდან წამოსულთა დიასპორის სახელით. გვსურს დავეხმაროთ საქართველოს ტურისტული, ენერგეტიკული, ეკონომიკური კუთხით ჩვენი კავშირებისა და შესაძლებლობების გამოყენებით.

საქართველო მამაჩემის დაბადების ადგილია, როგორ შეიძლება არ მიყვარდეს და მისთვის სიკეთე არ მინდოდეს?! მე ძალიან დიდი შესაძლებლობები მქონდა და მაქვს სხვა კუთხით ვიმოღვაწეო თურქეთში, მაგრამ, რასაც ვაკეთებ, საქართველოს სიყვარულით ვაკეთებ, მინდა იცოდეს ეს ქართველმა საზოგადოებამ.
ვთხოვ საქართველოს ხელისუფლებას – თუ რაიმე დანაშაული მიმიძღვის საქართველოს წინაშე მითხრან, თუ არადა, აგვიხსნან, რატომ გვიკეტავენ კარს და არ გვიშვებენ საქართველოში მე და ჩემს 5 მეგობარს! კიდევ ვიმეორებ – ჩვენ ვართ ქართველი ხალხისა და საქართველოს მიმართ კეთილგანწყობილი ადამიანები!
მე ჟურნალისტი გახლავართ. შემიძლია გამოვიდე თურქეთის ყველა ტელეარხით, შევხვდე ბი-ბი-სი-სა და სი-ენ-ენ-ის ჟურნალისტებს და მოვუყვე, რა მოხდა საქართველოში. რა მოჰყვება ამას, მგონი, წარმოგიდგენიათ. როგორ გაუტყდება სახელი საქართველოს, როგორ დაეჭვდებიან ბიზნესმენები, როგორ შეწყვეტენ კონტრაქტებს ან მომავლის პერქპექტივებს გააუქმებენ. არ მინდა ეს გავაკეთო. ნუ მაიძულებენ ამას.

მოჰსინ კაჩმაზი, წარმოშობით მარნეულის რ-ნის სოფელ ყიზილაჯლოდან, ყარაფაფახ-თურქთა მსოფლიო ორგანიზაციის გამგეობის წევრი, ბიზნესმენი, ავტომობილების აქსესუარების ქარხნის დირექტორი:

– ჩემი წინაპრები საქართველოდან იყვნენ, მათი ხსოვნის პატივსაცემად, საქართველოს სიყვარულით ვაკეთებ ყველაფერს, არ მინდა ჩემში გაფერმკრთალდეს ეს განცდა. არ ვიცი, რას მერჩის საქართველოს ხელისუფლება, რატომ არ მიშვებენ საქართველოში?!
წარმოშობით საქართველოში დაბადებული აზერბაიჯანელების შთამომავალი ვარ. ჩემი ქარხნის შესასვლელში საქართველოს დროშა მიკიდია. მიყვარს საქართველო. საქართველომ კი მტრად გამომაცხადა. მე ვამაყობდი იმით, რომ ბაბუაჩემი საქართველოში იყო დაბადებული.
1989 წლიდან თქვენს ქვეყანაში დავდივარ და ბიზნესსაქმიანობას ვეწევი. ახლა აღმოვჩნდი საშიში საქართველოსთვის?
წლეულს `დმანისობაზე~ ნოვრუზ-ბაირამის დღესასწაულზე ვიყავი, ინტერვიუც მივეცი აზერბაიჯანის ტელევიზიებს, სადაც ვთქვი, რომ საქართველოს, აზერბაიჯანსა და თურქეთს შორის მეგობრობა უფრო მჭიდრო უნდა გახდეს-მეთქი. ასე ვფიქრობდი ყოველთვის, ასე მიმაჩნია ახლაც.
თქვენ ჟურნალისტები მეოთხე ხელისუფლება ხართ, გაარკვიეთ ეს საქმე. თუ დამნაშავე ვარ, დავისაჯო.
ჩემი წინაპრების დაბადების ადგილის, იგივე ჩემი სამშობლოს წინააღმდეგ გამოვალ? როგორ გგონიათ? ბაბუაჩემს პირადობის დოკუმენტში ეწერა 1924 წელი, დაბადების ადგილი თბილისი. საქართველო ჩემი სამშობლოა.
მე სახელისუფლებო გუნდის წარმომადგენელი და მხარდამჭერი ვარ თურქეთში და საქართველოს წინააღმდეგ ვიმოქმედებ? როგორ შეიძლება ეს ადამიანმა საერთოდ იფიქროს.
ჩვენ არა ვართ 100 და 1000, ჩვენ ვართ 60 000. ამ 60 000 ადამიანის რესურსი, ბიზნესსაქმიანობა რომ არ გამოიყენო, ეს უგუნურებაა.

* * *
პრობლემა, რომელზეც გულისტკივილით ისაუბრეს ჩვენმა რესპონდენტებმა, შესაბამისი სახელმწიფო უწყებების საქმე და პრეროგატივაა, მაგრამ, ამ ადამიანების ასე უსიტყვოდ და ხელაღებით, პერსონა ნონ-გრატად გამოცხადება იმის გარდა, რომ საქართველოს სახელს სერიოზულად დააზარალებს რეგიონში, ინვესტორებსაც დააფრთხობს და მათ, სხვა რომ არაფერი ვთქვათ, ჩვენთან ინვესტიციების განხორციელების სურვილსაც კი დაუკარგავს. ამაზე კი, მგონი, ღირს დაფიქრება.
თუნდაც ამ კონკრეტულ საქმეზე ნათელი პასუხის გაცემა ისევ ჩვენი ქვეყნის მომავლისა და პრესტიჟისთვის არის აუცილებელი.

ირანდა კალანდაძე

მეტის ნახვა
2-11-2017, 17:41


ვაგრძელებთ ინტერვიუს საზღვრის დაცვის დეპარტამენტის თავმჯდომარის ყოფილ მოადგილესთან, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორ გელა ხუციშვილთან. ჩვენმა რესპოდენტმა "ქართული ოცნების"ხელისუფლების სათავეში მოსვლის შემდეგ, გარდაბნის რაიონის გამგებლის თანამდებობა დაიკავა, თუმცა საკრებულოს მიერ მოწყობილი იმპიჩმენტის გამო, თანამდებობის დატოვება მოუწია, რაც გელა ხუციშვილის განცხადებით, გარდაბნის რაიონის მიწების განიავების საკითხით მის დაინტერესებას უკავშირდება.

ჯერ კიდევ ჩემი გამგებლობის პერიოდში მოდიოდნენ ირანელი ბიზნესმენები და მაინც და მაინც ვაზიანსა და მის შემოგარენში ითხოვდნენ მიწის გამოყოფას სასაწყობო მეურნეობისა თუ მაღაზიების ასაშენებლად. რომელი ცენტრალური გზა და ხელსაყრელი სავაჭრო მიდამოა ვაზიანი, თუ შორს გათვლილი ზრახვები არ აქვთ? ახლახანს ინტერნეტსივრცეში ახალი სიმღერაც გამოჩნდა, სადაც ირანელი მომღერალი ითხოვს მათი `კუთვნილი~ ტერიტორიები დაუბრუნდეთ, თურმე საქართველო მათი კუთვნილება ყოფილა. საქართველოში ჩამოსული ახალგაზრდა არაბები კი მიიჩნევენ, რომ მათი წინაპრები 300 წელი აშენებდნენ თბილისს და ახლა მათია. საქართველოს ტერიტორიების მიმართ ანალოგიური პრეტენზიები აქვთ თურქებსაც, ასე რომ, ჩვენ დიდი საფრთხის წინაშე ვდგავართ. საქართველო კი არის ტოლერანტული ქვეყანა, მაგრამ ტოლერანტები რელიგიური აღმსარებლობის მიმართ ვართ და არა იმ უზნეობის, რაც ქვეყანაში ხდება. საქართველო ერთადერთი ქვეყანაა, სადაც სუნიტები და შიიტები მშვიდად ლოცულობენ ერთ მეჩეთში, არასდროს ყოფილა მათ შორის კონფლიქტი, არადა ხომ ხედავთ რა სისხლიანი დაპირისპირება ამ ორ ფრთას შორის მთელს მსოფლიოში. რაიმე კონფლიქტი რომ მოხდეს შიიტურ ირანში, თავისთავად წამოვა ლტოლვილთა ნაკადი, ჩვენი საზღვარი ფაქტობრივად დაუცველია, ისინი უპრობლემოდ შემოვლენ საქართველოში, სად არის გარანტია, როგორი კონფლიქტის კერა გაღვივდება ადგილობრივ მუსულმანებთან, რომელთა უმეტესობა სუნიტია?!

ხელისუფლება გვიცხადებს, კონსტიტუციით ავკრძალეთ უცხო ქვეყნის მოქალაქეებზე ქართული მიწის გაყიდვაო, მაგრამ იქ ძალზე ვერაგული სქემა მუშაობს. ნებისმიერი ქვეყნის მოქალაქე ჩამოვა თავისი ოჯახით, აეროპორტშივე იხდის საქართველოში შემოსვლის თანხას, იქიდან იუსტიციის სამინისტროში მიდის, გადაიხდის 35 თუ 38 ათას დოლლარს, ღებულობს ბინადრობისა და საქმიანობის უფლებას, მისი დასაქმების სფერო კი მიწათმოქმედებაა. ამ თითო უცხოელს ოთხი ცოლი რომ ჩამოყავს თავისი 4–4 შვილით, ეს კიდევ ცალკე პრობლემაა. ეს უცხოელი დეკლარაციას რომ ავსებს, რატომ არავინ კითხულობს მისი ფულის წარმომავლობას. როდესაც რომელიმე სახელმწიფო თავის მოქალაქეს სუბსიდიას აძლევს, წადი და სხვა ქვეყანაში, იგივე საქართველოში დასახლდიო, ეს ხომ არ არის ერთგვარი ექსპანსიის მცდელობა? როგორც კი ეს უცხოელი საქართველოში მიწას იჯარით იღებს და საქმდება, მნიშვნელობა არ აქვს იჯარის ხანგრძლივობას, მისი ცოლები საქართველოშიც უჩენენ შვილებს. საქართველოს კანონმდებლობით, ქვეყნის მოქალაქე შეიძლება გახდეს პირი, რომელიც საქართველოში დაიბადა. ამ უცხოელის საქართველოში დაბადებული შვილები, იჯარის ვადის გასვლამდე უკვე სრულწლოვანები იქნებიან, ე.ი. ამ მიწის კეთილსინდისიერი მფლობელები ხდებიან. ნახეთ რა ვითარებაა კახეთში ან ქვემო ქართლში, ზოოვეტინსტიტუტის მიმდებარედ, ე.წ. გიგანტის დასახლების ტერიტორიაზე მიწები არაბებს მიყიდეს. ამ არაბმაც დაყო ეს მიწა პატარ-პატარა ფართობებად, ააშენა 40 თუ 60 კვ.მ ფართობის სახლები, რომელსაც პროექტი არ ჭირდება და ახლა მათი გაყიდვის საკითხი დგება, ის ან არაბზე გაყიდის, ან იმაზე, ერთი სიტყვით, პატარა სოფელია. ასეთი სოფლის გაკეთების მცდელობა იყო კუმისშიც. გარდაბნის რაიონი ავჭალამდე ვრცელდებოდა, ადრეც გითხარით, ქართული მოსახლეობა ნაკლებად ცხოვრობდა ამ ტერიტორიაზე, თავიდან სტალინის მმართველობის პერიოდში ჩამოასახლეს აღმოსავლეთი საქართველოს მთიანეთიდან მოსახლეობა, მაშინ გაშენდა სოფლები: გამარჯვება, ფოლადაანთკარი, სამგორი. მოგვიანებით ჯუმბერ პატიაშვილის ცეკას პირველი მდივნობის დროს ჩაასახლეს ეკომიგრანტები და გაჩნდა სოფლები ლელაშხა, ლემშვენიერა. და დემოგრაფიული ვითარებაც მნიშვნელოვნად გამოსწორდა.ე.წ. ვარდების რევოლუციის შემდეგ, თაღლითების `დოღი~ გაიმართა გარდაბნის რაიონის ტერიტორიაზე, ადამიანებს, რომლებიც სრულიად შემთხვევით აღმოჩნდნენ ხელისუფლების სათავეში, იაფი ფულის შოვნის საშუალება მიეცათ, ქართული მიწა ყიდვა-გაყიდვის საგნად აქციეს. გარდაბნის რაიონს ჩამოართვეს საკურორტო ზონა (კოჯორი, წავკისი, კიკეთი, ტაბახმელა და ა.შ) და თბილისს გადასცეს, რომ უფრო სარფიანად ევაჭრათ.

გარდაბნის რაიონის გამგებელი რომ გავხდი, პირველი მიწების საკითხით დავინტერესდი, დავიწყე დოკუმენტაციის მოძიება. ნაციონალების მმართველობის პერიოდში დაიწვა ახალსოფლის, საცხენისის და გამარჯვების საკრებულოს შენობა, განადგურდა დოკუმენტაცია და საკრებულოს ბეჭედი. 1993 წლის მიწის რეფორმა, რომელიც იუესაიდის პროგრამის ფარგლებში გაკეთდა, აღიწერა და დაურიგდა ხალხს მიწები შესაბამისი მოწმობებით, იყო უდიდესი თაღლითობა. ადამიანების გარკვეულმა ჯგუფმა, რაღაც მაქინაციებით გარკვეული გავლენები მოიპოვეს და სარგებელიც მიიღეს. შემდეგ მოდის 2005 წელი, როცა აუქციონის წესით დაიწყეს მიწების გაყიდვა, ეს იყო მოსახლეობის ძარცვა, რადგან მათი გაუთვითცნობიერებლობით ისარგებლეს. დავინტერესდი, რატომ ირეგისტრირებდა ხალხი 2013 წელს იმ მიწებს, რომლებზეც 1993–94 წლებში ან 2005 წელს იყო გაცემული მიღება-ჩაბარების აქტები. ვისარგებლე საზღვრის დაცვის დეპარტამენტთან ჩემი ურთიერთობით და გამოვითხოვე ამ ხალხის ქვეყნიდან გასვლის შესახებ ინფორმაცია, მათი უმეტესობა იმ პერიოდში, როცა მიღება-ჩაბარების აქტებია გაფორმებული, საქართველოში არ იმყოფებოდა. ხომ აშკარაა, რასთან გვაქვს საქმე.

– ბატონო გელა, ამ აღებ-მიცემობის "შემოქმედნი" ვინ იყვნენ?


– ეს ყიდვა-გაყიდვა თემურ ფეიქრიშვილის გამგებლობისა და საკრებულოს თავმჯდომარეობის პერიოდში ხდებოდა. ფეიქრიშვილი შემდგომ გარდაბნის მაჟორიტარი დეპუტატი იყო პარლამენტში. მას პირადად ვერ წავუყენებ ბრალდებას, რადგან ჯერ ერთი არსებობს უდანაშაულობის პრეზუმფცია, მან ხომ შეიძლება ისიც თქვას, რომ არ იცოდა რა ხდებოდა ადგილობრივ სამსახურებში. ყველაზე საინტერესო ის იყო, რომ, როცა გარდაბნის გაგებელი გავხდი, თითქმის ყველა ხელმძღვანელი მუშაკი და თანამშრომელთა უმეტესობა პრობაციონერი იყო.ე.ი. ჩაიდენდნენ რაიმეს, მისცემდნენ მათ პასუხისგებაში, მერე ან ჩერდებოდა ძიება, ანდა პირობით მსჯავრს გამოუტანდნენ, ეს ხალხი აგრძელებდა მუშაობას და ბუნებრივია, ხელმძღვანელობის მონა-მორჩილი იყო, თვალისჩინივით უფრთხილდებოდა სამსახურს, რომ საარსებო წყარო არ დაეკარგა. სხვათა შორის, ეს ვითარება დღესაც გრძელდება, არა სამსახური, არა შემოსავალი, დასაქმების ძირითადი წყარო თითზე ჩამოსათვლელი საბიუჯეტო ორგანიზაციებია. გარდაბნის რაიონი, რომელიც ბოსტნეულით ამარაგებდა მარტო საქართველოს კი არა, საბჭოთა კავშირის რიგ ქალაქებსაც, დღეს მესაქონლეობაზეა გადასული და ამასაც ვერ ახერხებს, რადგან სოფლებს საძოვრები აღარ აქვს, გაუყიდეს. ზოგი ტერიტორია4–5-ჯერაა გადაყიდული, მათ შორის უცხოტომელებზე, რომელთაც ახლა კეთილსინდისიერი შემძენები ჰქვიათ. კომუნისტები ძალიან რაციონალურად უდგებოდნენ მიწის საკითხს, ნაყოფიერი ნიადაგს სახნავ-სათესის კატეგორია ჰქონდა მინიჭებული, ეწერი ნიადაგები კი საძოვრებად იყო დატოვებული. როდესაც ავადსახსენებელი მიწის რეფორმა ჩატარდა, დაიშალა მეურნეობები, მათმა ყოფილმა ხელმძღვანელობამ უზარმაზარი ფართობები ჩაიგდეს ხელში და შემგომ მისი გაყიდვა დაიწყეს, აღარავინ დაინტერესდა რა კატეგორიის მიწები იყო. აღმოჩნდა, რომ ეს ეწერებიც, ანუ საძოვრები სახნავ-სათესის კატეგორიაში ჰქონდათ გაყვანილი და გასაყიდად გატანილი.

სოფელ ქესალოში კურიოზული ფაქტი აღმოვაჩინეთ, თუ დაინტერესდებით, ქესალოელები გაჩვენებენ ამ დოცუმენტს. მაშინდელი პრეზიდენტი სააკაშვილი თითო კომლს 1500 კვ.მ მიწას ჩუქნის. პრეზიდენტის ხელმოწერილ და ბეჭედდარტყმულ დოკუმენტებს თავის მხრივ ამოწმებს გარდაბნის ნოტარიუსი, გეკითხებით, ეს რას ნიშნავს? მოსახლეობას ვითომ გაუმარტივეს საქმე და უთხრეს, სათითაოდ რომ არ გადაიხადოთ ნოტარიალური მომსახურების თანხა, გაერთიანდით 10–10, 20–20 კაცი, ერთს მიეცით მინდობილობა, ის გაიფორმებს და თქვენც ისარგებლებთო. ბევრმა არც იცის, სად არის მისი კუთვნილი მიწა, ჩემი ინფორმაციით, სეზონზე გარკვეულ თანხად აქირავებენ ამ ფართობებს მათ შორის მფლობელებზე, თუმცა გადახდა ოფიციალურად არსად ფიქსირდება, ანუ გადასახადები იმალება. ვინც ამას აკეთებდა, ამ ხალხის 70%, ნაცმოძრაობიდან `ქართულ ოცნებაში~ გადაპორტირებული პერსონები, ახლადარჩეული საკრებულოს წევრი გახდა, ახლა, როგორც ოპოზიციონერ დეპუტატს, ისე მომიწევს მათთან ერთად მუშაობა.
ჩემთან დაპირისპირებული დეპუტატების გარკვეული ნაწილი პრივილეგირებული ფენა იყო, ნაციონალების მმართველობის პერიოდში რამდენიმე მოწვევის საკრებულოს წევრები გახლდნენ, მიწის დიდ ფართობებსაც ფლობდნენ. დღეს აღმოაჩენთ, რომ ეს მიწები უცხოელებზე, ჩინელებზე, ინდოელებზე და ა.შ. აქვთ გასხვისებული, საკუთარ მეზობლებს წაართვეს მიწა და უცხოტომელებზე გაყიდეს და დღეს ისევ ქვეყნის მართვაზე აქვთ პრეტენზია. ესენი არიან საცოდავი ადამიანები და რატომ — კითხვა ისმება, ღალატის პატიება თუ შეიძლება. როდესაც ადამიანი ჩემს მიმართ უკადრებელს ჩაიდენს, ამას ღალატს ვერ დავარქმევ, ეს შეცდომად ან გადაცდომად შეიძლება ჩავთვალოთ, შეიძლება ვაპატიო, ან საერთოდ დავივიწყო. როცა საქმე სახელმწიფო ინტერესებს ეხება, ეს ქმედებაა ღალატი და მისი პატიება დაუშვებელია. ეს ადამიანები საცოდავები იმიტომ არიან, რომ უპატიებელი ცოდვა აქვთ ჩადენილი.

– თქვენ რა გამოსავალს გვთავაზობთ?


– ჯერ კიდევ ილია ჭავჭავაძემ შექმნა საადგილმამულო ბანკი, მაგრამ დღეს ამის გამკეთებელი არავინაა, ყველა მოსახლეობის ძარცვაზეა გადასული. აუცილებელია მიწა, როგორც ეროვნული ფასეულობა სახელმწიფო გამგებლობაში დარჩეს, მაგრამ მასზე შეუზღუდავი უფლება ჰქონდეს იმ ხალხს, ვისაც მისი გამოყენება შეუძლია და სურს. წარადგინონ მათ ბიზნესგეგმა, გადასცენ სარგებლობაში სასურველი ფართობი, იყოს გარკვეული გადასახადი და მოიყვანოს მოსავალი. მემკვიდრეობითაც უნდა გადადიოდეს ეს უფლება, თუ დარგს ანვითარებს ეს ოჯახი, მაგრამ ეს უნდა იყოს მხოლოდ სარგებლობის უფლება, გაყიდვა-გასხვისების უფლების გარეშე. გლეხმა ნორმალურად რომ აწარმოოს ფერმერული მეურნეობა, 10 ჰა მიწა მაინც უნდა ჰქონდეს, 8 ჰა მთლიანად აუნაზღაურებს გაწეულ შრომას, შემოსავლის ნაწილსაც მისცემს, ხოლო დარჩენილი 2 ჰა სარეზერვო ფონდი იქნება, რომელიც ან ჭარბი მოგების სახით წავა, ანდა მოუსავლიანობის პერიოდში მდგომარეობას დაუბალანსებს. ამ შემთხვევაში აღარ მოუწევთ ისეთი დაპირებების გაცემა, რომლის შესრულებაც მუდმივად კითხვის ნიშნის ქვეშ დგას. დაპირებებს ვიღებთ, თუმცა საბოლოო ჯამში ხალხი სულ უფრო ვღატაკდებით, სამაგიეროდ, პარლამენტში გვაქვს მილიონერების "ცვენა".

მანანა სუხიშვილი

მეტის ნახვა
1-11-2017, 21:38


გვესაუბრება კავკასიოლოგი მერაბ ჩუხუა:

_ ბატონო მერაბ, თქვენ ეროვნული მოძრაობის ღირსეული წარმომადგენელი ბრძანდებით. სწორედ, ზვიად გამსახურდიას დროს დაიბადა "ერთიანი კავკასიური სახლის" იდეა, რომელიც დღემდე ცოცხლობს, თუმცა, ვერ ხორციელდება. რა არის ამის მიზეზი და რამდენად ხედავთ იდეის ხორცშესხმის შესაძლებლობას?

_ დიახ, ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლების მიდგომა, რეგიონული განვითარების კუთხით, აბსოლუტურად, ეროვნული და სახელმწიფოებრივი ინტერესებიდან გამომდინარეობდა. 9 აპრილის შემდეგ, ეროვნულ-განმანთავისუფლებელი მოძრაობა გააქტიურდა, სადაც ბევრმა თავი გამოიჩინა, ბევრმაც შეირცხვინა. გამსახურდია სუფთა ხელებით, წმინდა ნაციონალური იდეით მოვიდა. ანუ, მის ხელში კავკასიური ერთიანობის, ისე როგორც ქვეყნის დამოუკიდებლობის იდეა, მხოლოდ პროგრესირებადი იყო. მან შეძლო საქართველოს დამოუკიდებლობის მოპოვება. სწორედ, მის ოფლსა და სისხლზე დგას თანამედროვე საქართველო. ამავე დროს დაგვიტოვა ერთიანი კავკასიის იდეა, რომელიც საქართველოს სახელმწიფოს ეროვნული ინტერესებიდან გამომდინარეობდა. თუმცა, ეს ისტორია გამსახურდიადან არ დაწყებულა, არამედ ოდითგანვე, ქართველებშიც და კავკასიელებშიც ცოცხალი, ქმედუნარიანი იდეა, კეთილმეზობლური, პატრიოტული, ურთიერთდაფასების ფორმატი იყო და არა ვასალურ პირობებში შექმნილი რამ. ეს იყო თანასწორთა ერთიანობა, რაც საქართველოს კავკასიურ სივრცეში, წარმატებული არსებობისათვის, აუცილებელი მომენტია. ჩვენ, უნდა ვაღიაროთ იმ ხალხების თანასწორუფლებიანობა, რომლითაც საქართველო გარშემორტყმულია. გამსახურდიას პერიოდში, ჩემი უშუალო მონაწილეობით, არაერთი მნიშვნელოვანი ნაბიჯები გადაიდგა ჩეჩნეთის, ინგუშეთის, ჩერქეზეთის, დაღესტნის მიმართულებით. ჩერქეზული შერეული დელეგაცია საკუთრივ ჩერქეზეთიდან და უცხოეთის დიასპორული ჩერქეზეთიდან, საქართველოს ხელისუფლებიდან კორიდორს ითხოვდნენ, ანუ, სამშობლოსკენ გასასვლელს. ისინი, გენოციდის შემდგომ, სამშობლოში დაბრუნების შესაძლებლობას საქართველოდან ხედავდნენ. ზვიად გამსახურდიამ ამაზე თანხმობა განაცხადა. მკითხველის გასაგონად მინდა ვთქვა: მთელს მსოფლიოში მიმობნეული ჩერქეზები, დაახლოებით, შვიდმილიონიან ჩერქეზულ დიასპორას ქმნიან. ეს ერთი უდიდესი, კავკასიური რასის ღირსეული ნაწილია. ჩეჩნეთის მიმართულებით განხორციელდა პროექტი, რომელიც თავისუფალი ჩეჩნეთის ეროვნული იდეიდან გამომდინარეობდა. შეიქმნა რესპუბლიკა იჩქერია ყველა დემოკრატიული სეგმენტით, რაც დამოუკიდებელ სახელმწიფოს ახასიათებს, რაშიც მონაწილეობას ქართველი დეპუტატები იღებდნენ. შემდგომ იყო ინგუშეთის თემა, რომელიც შიგნით, რუსეთის ფედერაციის ფარგლებში, ტერიტორიული ერთიანობისკენ მიისწრაფვოდა. მოგეხსენებათ, ინგუშური ტერიტორიების დასავლეთი ნაწილი ანუ, დასავლეთ-ინგუშეთი მაშინ და დღესაც ინგუშეთის შემადგენლობაში არ იყო და ისინი, ტერიტორიულ ერთიანობას ოსებთან კონფედერაციის საწყისებზეც კი ფიქრობდნენ, ანუ, ოსურ-ინგუშურ რესპუბლიკაზეც თანახმა იყვნენ. ჩვენი, ქართული სეგმენტის მონაწილეობა აქტიური იყო. დაღესტანთან დაკავშირებით იყო პრობლემები, მათ ეუბნებოდნენ, რომ გამსახურდია საფრთხობელაა, თუმცა, მოგვიანებით ყველაფერი იმით დამთავრდა, რომ ბატონ ზვიადს ტრადიციული დაღესტნური ხმალი მიართვეს როგორც სიმბოლო მეგობრული და ძლიერი ერთიანობისა. ანუ, მაშინ ყველა მიმართულება მოგვარებადი იყო. გამსახურდია, ასევე, აქტიურ პოლიტიკას აძლიერებდა ოსეთის ჩრდილოურ ნაწილთან, შეხვედრები ჰქონდა ოსურ ხელმძღვანელობასთან კერძოდ, გალაზოვთან. ამ მიმართულებითაც დიდი პერსპექტივა ჩანდა, მაგრამ ეს ყველაფერი ძალას იძენდა მხოლოდ იქედან გამომდინარე, რომ გამსახურდია საქართველოს დემოკრატიულად არჩეული პრეზიდენტი იყო. სამწუხაროდ, აქ, უკვე, გადაიდგა ანტისახელმწიფოებრივი, ანტიქართული ნაბიჯი პუტჩის სახით, რამაც საქართველოს პირველი ეროვნული ხელისუფლება იმსხვერპლა.

_ … და ერთიანი კავკასიური სახლის იდეა განუხორციელებელი დარჩა. მაგრამ ჩვენ, ქართველები ხომ კავკასიელები ვართ. განა შეიძლება კავკასიური სივრციდან ამოვვარდეთ?


_ საქართველომ დამოუკიდებლობა მოიპოვა, რაც ქართული ეროვნული ენერგიის აქტიური მოქმედების ნაყოფი იყო, მაგრამ ჩრდილოეთ-კავკასიელები თავიანთ ეროვნულ იდეებს ავითარებდნენ. ასევე, ფიქრობდნენ დამოუკიდებელი რესპუბლიკების შექმნას, სულ მცირე რუსეთის შემადგენლობაში ოღონდ, არა კაბალური არამედ ჰარმონიული, თანასწორუფლებიანობის ფარგლებში. მაშინდელმა ხელმძღვანელობამ, სპეცსამსახურებმა მოახერხეს ჩრდილო-კავკასიური, ამ ეროვნული ტალღის არა საკუთრივ ჩრდილო-კავკასიური იდეის გზით ტარება, არამედ მისთვის ანტიქართული მიმართულების მიცემა. ეს, პრაქტიკულად, ანტიქართული მოძრაობა გახდა, რისი პიკიც შევარდნაძის ანტისახელმწიფოებრივი ნაბიჯი იყო აფხაზეთის ომის სახით, სადაც ურთიერთს ორი დიდი ეროვნული ენერგია _ ჩრდილო-კავკასიური და ქართული შეეჯახა. რისთვის? შევარდნაძე იყო ამ პროექტის ნაწილი, რომელიც ანტიქართულად იყო განწყობილი და საქართველო, როგორც თქვენ ბრძანეთ, საკუთარივე ფესვებით დაამარცხა. ჩვენ ეს ომი ჩრდილო-კავკასიელებთან ფიზიკურად წავაგეთ იმიტომ, რომ საკუთარ ფესვებს და მათთან ჰარმონიული თანაარსებობის პრინციპებს დავუპირისპირდით. რაც შეეხება ჩვენს ევროპულობას, რა თქმა უნდა, მომხრე ვარ საქართველო ვითარდებოდეს თანამედროვე ცივილიზაციების და პროგრესის პირობებში, მაგრამ ამავდროულად, ევროპისთვის საქართველო საინტერესო ხდება იქედან გამომდინარე, თუ რამდენად რეგიონული სახელმწიფოა, რამდენად შეუძლია მას რეგიონში ლიდერი სახელმწიფოს სახე შექმნას, რომელმაც რეგიონი უნდა მოიცვას და მას ყველა ის პლუსი დაანახოს, რაც განვითარებასთან, პროგრესთან და დემოკრატიასთან არის დაკავშირებული. მაჩანჩალა, უიდეო საქართველო, რომელსაც არ აქვს ეროვნული ნაციონალური იდეა, არც კავკასიელებს მოეწონებათ და არც ევროპელებს.
დღესაც კი, საქართველოს, მთელი კავკასია იმედის თვალით შეჰყურებს, რაც პირდაპირ ჩანს სომხებთან, აზერბაიჯანელებთან, ჩრდილო-კავკასიის ხალხებთან ურთიერთობაში. რატომ? _ საქართველო ერთადერთია, რომელსაც შეუძლია გამაერთიანებლის როლი ითამაშოს. გაერთიანება არ ნიშნავს მატერიალურ ან ტერიტორიულ ერთიანობას. აქ საუბარია ღირებულებებზე, ფასეულობებზე დაფუძნებულ ერთიანობაზე, რომლის ცენტრიც ჯერ კიდევ თბილისია. ჩვენს დედაქალაქს მთელი კავკასია თავის ქალაქად აღიარებს.

ჩვენი სახელმწიფოს უპირველესი მოვალეობაა, რომ იპოვოს თავისი ადგილი მისსავე ბუნებრივ წიაღში არამხოლოდ ტრადიციით, არამედ დღევანდელობითაც. საქართველომ აჩვენა, რომ შეიძლება ახალი სახელმწიფოს შენება ნულიდან კი არა მინუს უსასრულობიდან დაიწყო. შევარდნაძის დროს საქართველოს იდეა არ ჰქონდა. დღეს, საქართველოს მიმართულება, განვითარების თვალსაზრისით, აბსოლუტურად სწორია, მაგრამ ჩვენ ერთ სეგმენტში ძალიან მოვიკოჭლებთ _ რეგიონის შეფასებაში. პრაქტიკულად, არ ვგრძნობთ ჩრდილოეთ-კავკასიას. ჩვენთვის, ჩრდილოეთ-კავკასია არის მტრული გარემოცვა. დიდი ნაწილი ასე უყურებს, მათ შორის, ზოგი მეცნიერიც, რომელიც საზოგადოებას ელაპარაკება რომ იყო ლეკიანობა, აფხაზეთის ომი, ოსებში დიდი წინააღმდეგობები. არა, ჩვენ უნდა მოვახერხოთ პოზიტივის მობილიზება და წინ წამოვწიოთ ის რაც გვაერთიანებს. გვაერთიანებს ბევრი რამ. ჩვენ ხელახლა უნდა აღმოვაჩინოთ ჩვენი თავი კავკასიაში.

ჩვენ ხომ არ დაგვითვლია, არ ვიცით რა პოტენცია არსებობს ჩრდილო-კავკასიელ დიასპორებში, რომლებიც მთელს მსოფლიოშია. თვით რუსეთშიც უმდიდრეს მილიარდერთა სიას თუ გადახედავთ, ყველაზე მდიდრები კავკასიელები არიან _ ჩერქეზები, ჩეჩნები, ინგუშელები, დაღესტნელები, რომლებთანაც, პრაქტიკულად, დიალოგი არ გვაქვს, თუ რატომ, ჩემთვის გაუგებარია.
ჩვენ, ახალი ეროვნული კონცეფცია, სახელმწიფოებრივი ნაციონალური იდეა გვჭირდება, რაც ჩამოყალიბებული არ არის. ვთვლი, რომ საქართველოს ყველაზე დიდი ნაციონალური იდეა უნდა იყოს რეგიონის ანუ, კავკასიის მშვიდობიანი განვითარების კონცეფცია, რომელსაც მიესალმება და საქართველოსგან ყველა ელოდება.

_ ბატონო მერაბ, საქართველო რეგიონალური ცენტრი იყო, თუმცა, ეს ფუნქცია დიდი ხანია დავკარგეთ. რით ახსნით ყოველივეს? კავკასიელები ტრადიციებს, ეროვნულ იდენტობას ინარჩუნებენ. ჩვენ ამ იდენტობას ვკარგავთ...

_ ადამიანის უფლებების დაცვა თანამედროვე მსოფლიოსთვის უმნიშვნელოვანესია, მაგრამ იგი არსად და არასდროს უზნეობასთან ასოცირებული არ ყოფილა. თქვენ, რა საფრთხეზეც ამბობთ, ეს საგანგაშოა. ძალიან გაგვიგრძელდა, გაგვიძნელდა დუღილის, საზოგადოებად ჩამოყალიბების პროცესი. ჩვენ ვართ პატრიოტები, გვიყვარს ჩვენი სამშობლო, მაგრამ ვერ გავხდით ჩვენი ქვეყნის მოქალაქეები. პატრიოტი მოქალაქე უკვე პასუხისმგებლობაა. ჩვენ ამ სამყაროში და არც რეგიონში მარტო არ ვართ. ჩვენ გვიყურებენ, თვალს გვადევნებენ. ფეხებზე დაკიდებით ჩვენი სამშობლო განადგურდება. ასეთმა დამოკიდებულებამ ეროვნული იდეის მიმართ ნიჰილიზმი გამოიწვია, რაც იმით დამთავრდა, რომ საქართველოს პირველი პრეზიდენტი ქვეყნიდან განდევნეს. ასევე, ვერ ავლაგმეთ აფხაზეთის ომი, რომელიც აბსოლუტურად, ანტიქართული იყო და ეს იმაში გავცვალეთ რომ გავიძახოდით: ახლა, დავსჯით აფხაზებს, ავიღებთ სოხუმსო. რომელი სოხუმის აღებაზეა საუბარი, აგერ ყურის ძირში ქართული მიწები ვერ აგვითვისებია. ჩვენ თუ მიწების, ტერიტორიების ათვისება გვინდა, ვაჩვენოთ ყველას, რომ ჩვენს ტერიტორიებს ისე გავანაშენებთ როგორც ეს თანამედროვე ქართველს ეკადრება. რაც შეეხება აფხაზეთს, ჩვენ სოხუმი, გაგრა და ტერიტორიები კი არ უნდა დავიბრუნოთ, არამედ აფხაზები როგორც ერი, ნაცია.

_ აშკარად ავცდით მთავარ გზას, ამასობაში ჩვენც უგნური თაგუნასავით არ დაგვემართოს.


_ არ ვიცი მსოფლიოში განვითარებული სახელმწიფო, მათ შორის, ევროპული, რომელიც უარს ამბობს საკუთრივ ევროპულზე, ევროპის წიაღში საკუთარ ნაციონალობაზე. მრავალმა ქვეყანამ საკუთარი ვალუტა არ დათმო მიუხედავად იმისა, რომ არსებობს ევროკავშირი. ევროს გვერდით ვითარდება და ფუნქციონირებს ეროვნული ვალუტებიც. ევროპულობა არ უნდა განხორციელდეს საკუთარი ეროვნული ინტერესებისა და ფესვების ხარჯზე. ჩვენ, ევროპის ევროპელი ვერ გავხდებით, მაგრამ ევროპული რენესანსი დგას ქართულ რენესანსზე. თუნდაც, ევროკავშირის იდეა _ ეს ქართული იდეაა, რომელიც ქართული პირველი ემიგრაციული ტალღის წიაღში იშვა. პირველი პროექტი ქართველების მიერ შეიქმნა.

_ ბატონო მერაბ, თქვენ, კავკასიელ ხალხებს ხვდებოდით, რა განწყობებია მათში ქართველების მიმართ?


_ ცალსახად შემიძლია გიპასუხოთ, რომ მუხტი დადებითია. თუნდაც, ახლა, ანაკლიაში გვყავდა მთელი კავკასიის მწერლობა, აფხაზიც კი ჩამოვიდა სოხუმიდან. საქართველოს მიმართ დღესაც არსებობს მოწიწება, ამაღლებული დამოკიდებულება, მოლოდინი იმისა, რომ საქართველოში ახალი მოდელი შეიქმნება.

_ ბოლოს, აფხაზეთზეც მინდა გკითხოთ, როგორ შევცვალოთ სიტუაცია, აფხაზებთან მიმართებაში, პოზიტივისკენ?

_ ცხადია, რომ მემკვიდრეობა, ქართულ-აფხაზური ურთიერთობის თვალსაზრისით, უმძიმესია, მაგრამ არა გამოუვალი მხოლოდდამხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ გავიაზრებთ რეალურად რა მოხდა. რეალურად კი მოხდა ის, რომ საქართველომ უარი თქვა თავის ნაწილზე. საქართველო აზროვნებდა და მართავდა ქვეყანას არა ძალისმიერი, არამედ იმ დიდი მორალური კოდექსიდან გამომდინარე, რასაც ქართველობა ერქვა. ქართველობა არ იყო ფუჭი, ეს მისაღები იყო, მათ შორის, აფხაზებისთვის, რომლებიც თავიანთ სამშობლოს მხოლოდ აფხაზეთში ხედავენ. სხვა სამშობლო აფხაზებს არ აქვთ. ვერავინ ვერ გვაჩვენებს სხვა სამშობლოს ვიდრე ეს გახლავთ საქართველო და მისი ნაწილი აფხაზეთი. აქ მოხდა აფხაზეთის ფორმირება, ისინი ჩვენი მოქალაქეები და ქვეყნის შვილები არიან. აქედან გამომდინარე ვთვლი, რომ პირდაპირ დიალოგს, აფხაზურ საზოგადოებასთან, წინ არაფერი დაუდგება. ბოლო პერიოდის პოსტ-კონფლიქტურ სიტუაციაში ვერ ვხედავდი ამ მიმართულებით წინ გადადგმულ ნაბიჯს. არსებობს ფორმატები, ლამის მთელი მსოფლიო არის ამაში ჩართული, მაგრამ არა ქართველი და აფხაზი. არადა, ქართული სახელმწიფო იმთავითვე იყო ქართულ-აფხაზური. აფხაზურის გარეშე ქართული სახელმწიფო, გარკვეულწილად, კარგავს თავის ფუნქციას. ამიტომ, საქართველოში აფხაზური საზოგადოების ჰარმონიული განვითარება უმნიშვნელოვანესია. ამ მიმართულებით აფხაზებთან პირდაპირ დიალოგს ალტერნატივა არ აქვს. მეიმედება სოხუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტში მიმდინარე ძვრები, პოზიტივი, რაც ზურაბ ხონელიძის მოღვაწეობამ შემოიტანა. ამ საკითხებში უშუალოდ ვარ ჩართული. სოხუმის უნივერსიტეტთან მეგობრული ურთიერთობა მაკავშირებს და მინდა, იგი, ძლიერი იყოს.

სოხუმის უნივერსიტეტს პირდაპირ ეკუთვნის, ევალება საკუთარ თავში ძალა, რესურსი იპოვოს, რათა აფხაზებთან კონტაქტი დაამყაროს და პოზიტიური ურთიერთობის პრეცედენტი შექმნას, რასაც ბატონი ზურაბი მჯერა, აუცილებლად შეძლებს.

თამარ შველიძე

მეტის ნახვა
1-11-2017, 18:35


ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებზე საარჩევნო ბიულეტენები სამ ენაზე დაიბეჭდა და დარიგდა _ ქართულად, სომხურად და აზერბაიჯანულად, რაც ქართული სახელმწიფოს მხრიდან იმის ოფიციალურად აღიარებას ნიშნავს, რომ საქართველოს მოქალაქეთა ერთმა ნაწილმა ქართული ენა, სახელმწიფო ენა, არ იცის და, გამომდინარე აქედან, იძულებულნი ვართ, ბიულეტენები მათ მშობლიურ ენაზე მივაწოდოთ.

გამაოგნებელი ფაქტია, მით უმეტეს, როცა იცი, რომ არამარტო ეს ადამიანები, არამედ მათი წინაპრებიც, საქართველოში დაიბადნენ, ანუ სომხები და აზერბაინაჯელები საუკუნეებია, საქართველოში ცხოვრობენ, მაგრამ, მიუხედავად ამისა, სახელმწიფო ენა, ქართული ენა, იმ დონეზეც კი ვერ ისწავლეს, რომ საარჩევნო ბიულეტენის უმარტივესი ტექსტის წაკითხვა და გაგება შეძლონ.

ცხადია, ყველა სომეხზე და აზერბაიჯანელზე არ ითქმის ეს, ბევრი მათგანი ჩინებული ქართულით მეტყველებს, მაგრამ რადგან საჭირო გახდა საარჩევნო ბიულეტენების სომხურ და აზერბაიჯანულ ენაზე დაბეჭდვა, ეს იმაზე მიუთითებს, რომ ქართული ენის არმცოდნე სომხებიც და აზერბაიჯანელებიც მრავლად გვყოლია, განსაკუთრებით იმ რეგიონებში, სადაც ისინი კომპაქტურად არიან დასახლებულნი.
საუკუნეებია, ისინი აქ ცხოვრობენ და ქართული ენა არ იციანო, ვთქვით ზემოთ.

კი, მაგრამ, კიდევ რამდენი საუკუნე უნდა გავიდეს, რომ ამ ადამიანებმა ქართული ენა ისწავლონ და ამ ქვეყნის სრულყოფილი მოქალაქეები გახდნენ?
გუშინ ჩამოსული ჩინელი თუ ინდოელი ახერხებს ქართულად ლაპარაკს, ამათ კი, ამ ჩვენს ძმებს და მოყვრებს, რა მოუვიდათ ისეთი, საუკუნეების განმავლობაში ქართული რომ ვერ ისწავლეს?

ცხადია, ნაწილობრივ ამ ადამიანების ბრალიც არის ეს, მაგრამ მთავარი დამნაშავე, პირველ ყოვლისა, ქართული სახელმწიფოა, რომელმაც ვერ უზრუნველყო ამ ადამიანების ქართულ რეალობაში ინტეგრირება და გაუცხოებისა და გარიყულობისთვის გასწირა ისინი.

კარგად რომ დავუფიქრდეთ და სიტუაცია ობიექტურად შევაფასოთ, ძალზე სახიფათო და საგანგაშო სურათია _ საქართველოში არის რეგიონები, სადაც ქართული ენა, როგორც სახელმწიფო ენა, არ ვრცელდება, თუმცა ეს რეგიონები საქართველოს შემადგენლობაში შედის და იქ მაცხოვრებლებიც საქართველოს მოქალაქეები არიან, სახელმწიფო კი თითქმის არაფერს არ აკეთებს მდგომარეობის გამოსასწორებლად.

რით შეიძლება ეს ყველაფერი დამთავრდეს, ამაზე თუ ფიქრობს ვინმე ამ ქვეყანაში და თუ ფიქრობს, სად არის ამ ნაფიქრალის შედეგი?

გიორგი გამეზარდაშვილი

მეტის ნახვა
1-11-2017, 17:37