თბილისის მერის მოადგილის, ილია ელოშვილის განცხადებით, თბილისის მასშტაბით, ისტორიულ ადგილებში შესაძლოა, ახალი საბაგიროები გაკეთდეს. 
ელოშვილის განცხადებით, ამ ეტაპზე, კონკრეტული არეალების დადგენა მიმდინარეობს.
"საბაგიროები განიხილება, როგორც ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს, საინტერესო ტრანსპორტად იმ არეალებში, სადაც განსაკუთრებით დიდი ტურისტული ინტერესებია", - განაცხადა ელოშვილმა.

დღესვე თბილისის მერმა განაცხადა, რომ ახალი საბაგირო გზით მეტრო “რუსთაველისა” და მთაწმინდის დაკავშირება იგეგმება. მისი თქმით, არსებობს მეტრო “რუსთაველისა” და მთაწმინდის დამაკავშირებელი პროექტი, რომელიც აუცილებლად განხორციელდება.
"ერთადერთი პროექტი, როემლიც საბაგიროზე არსებობს, არის მეტრო “რუსთაველის“ დაკავშირება მთაწმინდასთან. ამ პროექტს აუცილებლად განვახორციელებთ. რაც შეეხება სხვა პროექტებს, კვლევებია ჩასატარებელი, რომლის შემდეგაც მივიღებთ შესაბამის გადაწყვეტილებას", - განაცხადა კალაძემ.

მეტის ნახვა
17-04-2018, 11:30


ერევნის ცენტრში, ბაგრამიანის გამზირზე პოლიციასა და საპროტესტო აქციის მონაწილეებს შორის შეტაკება მოხდა. აქციის მონაწილეები სომხეთის ყოფილი პრეზიდენტის სერჟ სარგსიანის პრემიერ-მინისტრის პოსტზე დანიშვნას აპროტესტებენ. შეტაკების შედეგად 3 პოლიციელი და საპროტესტო აქციის ერთ-ერთი ლიდერი დაიჭრა.

პარტია „სამოქალაქო შეთანხმების“ ლიდერი და საპარლამენტო ფრაქცია „გამოსვლის“ ხელმძღვანელი ნიკოლ პაშინიანი ნაკვეთი ჭრილობებით საავადმყოფოში გადაიყვანეს. გავრცელებული ინფორმაციით პაშინიანმა დაზიანებები მაშინ მიიღო, როდესაც შეტაკებისას მავთულხლართებზე დაეცა. ერევნის მედცენტრის ხელმძღვანელის თქმით, არიან სხვა დაშავებული დემონსტრანტებიც, რაც შეეხება პოლიციელებს, მათ მსუბუქი დაზიანებები მიიღეს და მათ სიცოცხლეს საფრთხე არ ემუქრება.

რამდენიმე საათით ადრე პაშინიანმა მხარდამჭერებს მოუწოდა პარლამენტის შენობისკენ წასულიყვნენ, რის შემდეგაც დემონსტრატების ნაწილმა პოლიციის ცოცხალი ჯაჭვის გარღვევა შეძლო. პოლიციამ პასუხად ცრემლსადენი გაზი გამოიყენა. დაშავებულების ზუსტი რიცხვი უცნობია. დილით აქციის მონაწილეებმა ერევნის რამდენიმე ცენტრალური ქუჩა გადაკეტეს. აქციის რამდენიმე ათეული მონაწილე სომხეთის სახელმწიფო პედაგოგიურ უნივერსიტეტში შეიჭრა და სტუდენტებს მოუწოდეს, რომ საპროტესტო აქციებს შეერთებოდნენ.

სარგსიანის მოწინააღმდეგეების მიტინგი ერევანში უკვე მესამე დღეა რაც იმართება, კვირას ნიკოლ პაშინიანმა მასობრივი აქციების გეგმა გაამჟღავნა, მან მხარდამჭერებს მოუწოდა გადაეკეტათ ხიდები, ქუჩები და მოეხდინათ მეტრო სადგურების ბლოკირება. ორშაბათს დილით, მმართველ კოლიციაში შემავალმა რესპუბლიკურმა პარტიამ და პარტია „დაშნაკცუტიუნმა“ ოფიციალურად წარადგინეს სერჟ სარგსიანი პრემიერის პოსტზე, ამ საკითხთან დაკავშირებით კენჭისყრა სამშაბათს იგეგმება.

სარგსიანი იკავებს უმაღლეს პოსტებს სომხეთში 2007 წლიდან. 2008 წელს ის აირჩიეს პრეზიდენტად, 2013 წელს ის ამ პოსტზე ხელმეორედ იქნა არჩეული, რის შემდეგაც სომხეთმა დაიწყო გადასვლა საპარლამენტო მმართველობის ფორმაზე, რომლის ფარგლებშიც ფართოვდება პრემიერ-მინისტრის უფლებამოსილება და მცირდება პრეზიდენტის. თუ სარგსიანი პრემიერი გახდება, ის ამ პოსტზე 2022 წლამდე იქნება.

სერჟ სარგსიანის შესაძლო გაპრემიერების წინააღდმდეგ მიმართული საპროტესტო აქციებს მოძრაობა „გადადგი ნაბიჯი“, „უარი სერჟს“ და ფრონტი „სომხეთის სახელმწიფოს სახელით“ მარტის ბოლოდან ატარებენ.

9 აპრილს სომხეთის ახლადარჩეული პრეზიდენტის არმენ სარკისიანის ინაუგურაცია გაიმართა, სარკისიანი დიდ ბრიტანეთში სომხეთის ყოფილი ელჩია. იმავე დღეს უფლებამოსილება შეუწყდა პრეზიდენტ სერჟ სარგსიანს და სომხეთის მთავრობა გადადგა, არმენ სარკისიანი გახდა სომხეთის პირველი პრეზიდენტი, რომელიც პარლამენტმა აირჩია 2015 წელს მიღებული კონსტიტუციის თანახმად, რომელიც ქვეყნის საპარლამენტო მმართველობაზე გადასვლას ითვალისწინებს.
newposts.ge

მეტის ნახვა
16-04-2018, 12:00


„სირცხვილი და უნამუსობაა, რასაც მიხეილ სააკაშვილი ამბობს. მკვლელი და საქართველოს დამღუპველი როდესაც ასეთ განცხადებებს აკეთებს, ეს არის ქვეყნისთვის უბედურება. მე გამოვდივარ ინიციატივით და მოვუწოდებ მთელ საქართველოს, რომ შევიკრიბოთ და დავიცვათ ბიძინა ივანიშვილი და მისი ოჯახი შემოტევებისგან“. ოქიტაშვილის მოწოდებას ყოფილი პრეზიდენტის მხარდამჭერთა მძაფრი რეაქცია და კულტურის პალატის პრეზიდენტის მისამართით ბრალდებათა კასკადი მოჰყვა. დავინტერესდით რატომ გახდა ასეთი მოწოდების გაკეთება საჭირო და კომენტარისთვის დავით ოქიტაშვილს დავუკავშირდით:

– საზოგადოებამ ჩემი მოწოდება არასწორად გაიგო. ბიძინა ივანიშვილს არავის დაცვა არ ჭირდება, იმიტომ, რომ ამ ადამიანმა მთელი ქვეყანა და თითოეული ოჯახი გადაარჩინა. დაცვაში ვიგულისხმე, რომ ნებისმიერი ადამიანი ბიძინა ივანიშვილი იქნება, დათო ოქიტაშვილი თუ სხვა, დაცული უნდა იყოს ცილისწამებისგან. როცა მავანი 24 საათი გაიძახის, რომ ივანიშვილმა რაღაცა დაწვა, რაღაცა ამოთხარა და რაღაცა რუსეთს მიყიდა, საზოგადოება უნდა შეიკრიბოს და ამაზე თავისი აზრი დააფიქსიროს. ელემენტალურ მაგალითს გეტყვით.. არასწორი ინფორმაციის გამო, საზოგადოების ნაწილს ჰგონია, რომ ბატონი ბიძინა ამ ხეებს მოსახლეობის ნების საპირისპიროდ თხრის და თავის ეზოში რგავს. ჯერ ერთი, მისი სახლიდან იმ ადგილამდე, სადაც უნიკალური ბაღი შენდება, ორი კილომეტრია და ამასთან, ხეების ამოღება პატრონების ნებართვით და სოლიდური კომპენსაციების გადახდის შემდეგ ხდება. ბოლოს და ბოლოს, ეს ბაღი ჩვენთვის და ჩვენი ქვეყნისთვის კეთდება და მადლობას თუ არ ვამბობთ, ცილს მაინც არ უნდა დავწამოთ. ყველა ჩვენგანის უკან ოჯახი, მშობლები და შვილები დგანან და ისინი უსაფუძვლო ცილისწამებას ყველაზე მეტად განიცდიან. მიმაჩნია, რომ ადამიანი, რომელმაც თავის დროზე ჩვენ დაგვიცვა, ამას არ იმსახურებს. ყველამ ვიცით, რომ სააკაშვილის კლანს ვერავინ მოერეოდა ბიძინა ივანიშვილის გარდა და ამიტომ არიან გაგიჟებულები.

– როგორც ვიცი, ამ მოწოდების შემდეგ, სააკაშვილის მხარდამჭერების თავდასხმის ობიექტი გახდით და შეიძლება ითქვას, რომ თავადაც დასაცავი ხართ..

– რა ვთქვი ისეთი განსაკუთრებული, რომ სრულიად სანაცეთი პიჯაკიდან ამოვარდა? მათ გასაგონად ვიტყვი, რომ ასეთ ლანძღვა-გინებას მივეჩვიე და ვცდილობ, ყურადღება არ მივაქციო. როცა მაკრიტიკებენ, სოფიკო ჭიაურელის სიტყვები მახსენდება — უბედურება ისაა, როცა შენზე არაფერს ამბობენ. თუ გლანძღავენ, ვიღაცას აინტერესებო. ასე, რომ რამდენიც უნდა მლანძღონ და მაგინონ, ეს მხოლოდ მაძლიერებს, მაგრამ ამ ადამიანებისთვის წმინდა არაფერი არსებობს და იქამდე მივიდნენ, რომ ჩემი სამი თვის შვილიშვილსაც კი ლანძღავენ. მათ ყველაზე მეტად საზოგადოების შეკრების ეშინიათ, რადგან ამ შეკრებას მოჰყვება გადაწყვეტილება, რომელიც მათთვის განაჩენი იქნება. ბედნიერი ვარ, რომ ჩემს მოწოდებას უამრავი ადამიანი გამოეხმაურა და უამრავმა დახმარების ხელი გამომიწოდა. ჩვენ აუცილებლად დავთქვამთ დღეს და შევიკრიბები თ. ნაციონალურ მოძრაობას პასუხი თუ არ გავეცით, ყოველგვარ ზღვარს გადადიან. საინტერესოა, სააკაშვილს, რომელმაც კარიერის გამო, მოქალაქეობა დათმო, ახლა რატომ გაახსენდა საქართველო?

– სამწუხაროდ, სახელისუფლებო გუნდშიც ბევრი პრობლემაა, რაც საზოგადოებრივი მაუწყებლის სამეურვეო საბჭოს წევრად ნინია კაკაბაძის არჩევის შემდეგ განვითარებულმა პროცესებმაც დაადასტურა.

– გეთანხმებით. ვატყობ, რომ შიგნიდან რყევა დაიწყო, ამიტომ „ქართული ოცნება“ დროულად უნდა გამოფხიზლდეს. როგორც ვიცი, უმრავლესობის დატოვებაზე გედევან ფოფხაძის გარდა, სხვებიც ფიქრობენ. გული მწყდება, რომ ასეთი მოქმედებებით ნაციონალურ მოძრაობას საშუალებას ვაძლევთ, რომ ადამიანები ლანძღონ და ლაფი ასხან. დარწმუნებული ვარ, რომ რაღაც ცუდის აგორებას ცდილობენ, მაგრამ საბედნიეროდ, საზოგადოებაში მხარდაჭერა არ აქვთ და არასოდეს ექნებათ.

მე „ქართული ოცნების“ პარტიის წევრი არ ვარ, ბიძინა ივანიშვილის მხარდამჭერი გახლავართ. შესაბამისად, პარტიის შიგნით მიმდინარე პროცესებზე ვერაფერს გეტყვით, თუმცა ყველამ ვიცით, რომ ბიძინა ივანიშვილის გარეშე ამ ადამიანებს ხმას არავინ მისცემდა. იმის ნაცვლად, რომ მის გვერდით დადგნენ და ცილისწამებისგან დაიცვან, ზოგიერთებმა ბუჩქებში დამალვა ამჯობინეს. არ მინდა დავიჯერო, მაგრამ ბევრის მსგავსად, მეც მაქვს განცდა, რომ `ქართული ოცნების~ შიგნით ღალატს აქვს ადგილი. თუნდაც ის, რაც ახლახან მოხდა. იმის ქვოტა იყო თუ ამის ქვოტა, „ქართული ოცნების“ დეპუტატების გადაწყვეტილებამ საზოგადოება გააღიზიანა. როგორ შეიძლება საზოგადოებრივ არხის სამეთვალყურეო საბჭოს წევრად, რომელსაც მოსახლეობა თავისი ჯიბიდან აფინანსებს, აირჩიონ ადამიანი, რომელიც უწმინდესს ლანძღავს? საზოგადოებას კითხონ, უნდა თუ არა ამ პოზიციაზე ნინია კაკაბაძის ხილვა და საზოგადოებამ გადაწყვიტოს ვის აძლევს ხმას.

ზოგჯერ ვფიქრობ, რომ ვიღაც განგებ ცდილობს მოსახლეობის გაღიზიანებას, რომ ის ძალა გააცოცხლოს, რომელსაც ქართველმა ერმა უარი უთხრა. მე არ ვამბობ, რომ ყველაფერი კარგადაა. რა თქმა უნდა, არის უმუშევრობა და გაჭირვება, მაგრამ ხელისუფლებას ისეთი უმძიმესი მემკვიდრეობა დახვდა, რომ ამის გამოსწორებას დრო უნდა. თუ რომელიმე სამინისტრო ცუდად მუშაობს, კეთილი ვინებოთ და პასუხი მის ხელმძღვანელობას მოვთხოვოთ და არა ივანიშვილს. ეს უმადურობაა ოჯახის მიმართ, რომელმაც თავი გადადო, რომ ქვეყანა მანიაკებისგან გაეთავისუფლებინა. ამ ადამიანს ეს არაფერში ჭირდებოდა. საერთოდ არ მოვიდოდა პოლიტიკაში და მშვენივრად იცხოვრებდა, როგორც მანამდე ცხოვრობდა. ზოგიერთებისგან განსხვავებით, არსებობენ ადამიანები, რომლებიც ბუჩქებში არ დამალულან და ყველა უსამართლო ცილისწამებას პასუხს გასცემენ. ის ოჯახები, რომლებიც ბიძინა ივანიშვილმა არაერთი უბედურებისგან იხსნა, არსად წასულან. ისინი აუცილებლად შეიკრიბებიან და ამ მანქურთებს პასუხს გასცემენ. 

ნელი თორდია

მეტის ნახვა
12-04-2018, 13:30


უმთავრესი ნახტომი ლგბტ საზოგადოებებმა საბჭოთა კავშირის დაშლისა და ორპოლუსოვანი მსოფლიოს დაცემის შემდეგ განახორციელეს, როდესაც “ადამიანის უფლებების” დასავლური კონცეფცია ღირებულების ერთადერთ შესაძლო სისტემად დამკვიდრდა. 1990 წლის 17 მაისს, აფა-ზე ორიენტირებული და ძლიერი პოლიტიკური ზეწოლის ქვეშ მყოფმა ჯანდაცვის მსოფლიო საზოგადოებამ ამოიღო ჰომოსექსუალიზმი დაავადებათა საერთაშორისო კლასიფიკაციიდან. სწორედ ამ დღეს აღნიშნავს ლგბტ-საზოგადოება ჰომოფობიასთან ბრძოლის საერთაშორისო დღედ.

მოკლედ, გარყვნილება ლეგიტიმირებულ იქნა და მას ფიზიოლოგიური და მორალური ნორმის, ანუ ცხოვრების ალტერნატიული ფორმის ერთ-ერთი ვარიანტის სტატუსი მიენიჭა. შლუზები გაიხსნა, და პათოლოგიური მოვლენა დასავლეთში არნახული სისწრაფით განვითარდა. ლგბტ-თანამეგობრობამ თავის უმთავრეს ამოცანად დაისახა “მოუხსნას ჰომოსექსუალურობას პათოლოგიისა და დევიაციის მარკერი” ყველა ეროვნულ სახელმწიფოში, რაც დაიწყო 90-იანი წლებიდან. ამის პარალელურად მიმდინარეობდა მამათმავლობისთვის დასჯის გაუქმების საყოველთაო პროცესი, რომელიც დღეს მხოლოდ აფრიკისა და აზიის ზოგიერთ ქვეყანაში შემორჩა. რუსეთში არსებული შესაბამისი კანონი გაუქმდა 1993 წელს, როდესაც ქვეყანა ევროპის საბჭოში შესასვლელად მოემზადა.
სოდომიტების განსაკუთრებული მდგომარეობის დამტკიცების უმთავრეს საშუალებად იქცა ოჯახის ინსტიტუტის სრული უარყოფის იდეა, რომელსაც ისინი ჩამორჩენილსა და გაცვეთილ მოვლენას უწოდებენ. მაგრამ, როდესაც მიხვდნენ, რომ ამგვარმა მოთხოვნამ შესაძლოა არ გასჭრას, მაშინ ტაქტიკა შეცვალეს და დაიწყეს აქტიური გამოსვლა ერთსქესიანი “ქორწინებების” დასამკვიდრებლად, რითაც ქორწინების ინსტიტუტის შიგნიდან რღვევას შეეცადნენ.

სწორედ ეს გახდა სექსუალური რევოლუციის საკვანძო ეტაპი, რომელიც ადამიანის ბუნებისა და დასავლეთის ნაქები “უფლებების” წინააღმდეგაც არის მიმართული. რაც შეეხება ევროპულ უფლებებს, ერთსქესოვანი კავშირები კანონმდებლობისგან ითხოვენ სქესის ცნების, ანუ მამაკაცისა და დედაკაცის, როგორც ადამიანური საზოგადოების ცნების ამოღებას. მათ ნაცვლად უნდა შემოიტანონ ერთგვარი უსქესო არსებები — “დასაქორწინებელი ა”, “დასაქორწინებელი ბ”, “მშობელი ა”, “მშობელი ბ”, “პარტნიორი ბ”, რომელიც შეაქვთ არა მარტო სამოქალაქო კოდექსში, არამედ იურიდიულ დოკუმენტებშიც, რომელიც არეგულირებს შრომის საკითხებს, სოციალურ უზრუნველყოფას. “მამაკაცი” და “დედაკაცი”, “ქმარი” და “ცოლი” როგორც სამართლის სუბიექტები უნდა გაქრნენ. სამართლებრივი სივრცის ჩარჩოში იცვლება ოჯახის, როგორც ასეთის სტრუქტურა, რადგან ერთსქესოვანი ქორწინება გულისხმობს ბავშვთა მიშვილების უფლებას, ეს კი ცვლის ნათესაობის ცნების ხასიათსაც და აუქმებს კავშირს ბიოლოგიურ მშობლებსა და მიშვილებულ ბავშვს შორის. ბავშვები რჩებიან ფესვების გარეშე. ანუ, კანონმდებლობითი აქტით ცდილობენ შეცვალონ ბიოლოგიური რეალობა და შექმნან კაცობრიობის ახალი მოდგმა გადამწყვეტი ნაბიჯი რევოლუციისკენ გადაიდგა კაიროს 1994 წლისა და პეკინის 1995 წლის კონფერენციებზე, რომელიც მიეძღვნა დედამიწის მოსახლეობისა და დედაკაცთა მდგომარეობის საკითხებს.

სწორედ აქ მიიღეს გადაწყვეტილებანი, რომლებმაც დასაბამი მისცა ჰომოსექსუალისტთა ქორწინების აღიარებას და ჰომოსექსუალური წყვილებისთვის სამედიცინო ხელშეწყობის ტექნიკის გაფართოებას. საქმე იმაშია, რომ კონფერენციის დოკუმენტებში ოჯახის განსაზღვრება იმდენად გაბუნდოვანებულია, რომ არსებული ტექსტი მათი თავისუფალი ინტერპრეტაციის საშუალებას იძლევა. ასე, მაგალითად, კაიროს კონფერენციის მოხსენებაში “ოჯახი, მისი ფუნქცია, უფლებები, შემადგენლობა და სტრუქტურა” ნათქვამია: “მართალია, სხვადასხვა სოციალური, კულტურული, სამართლებრივი და პოლიტიკური სისტემებისთვის დამახასიათებელია ოჯახის განსხვავებული ტიპები, ოჯახი საზოგადოების ძირითადი ბირთვია და როგორც ასეთს უფლება აქვს დაცულ იქნეს და მიიღოს ყოველმხრივი დახმარება”. “ოჯახი სხვადასხვა ფორმებს ღებულობს კულტურულ, პოლიტიკურ და სოციალურ სისტემებში” მსგავსმა ფორმულირებებმა მაშინ სერიოზული სკანდალი გამოიწვია. მრავალი იურისტი იქვე შენიშნავდა, რომ ამგვარი ფორმულირებები გარდაუვალად მიიყვანდა საზოგადოებას ბუნების საწინააღმდეგო კავშირებამდე. მაგრამ შემაჯამებელ დოკუმენტში შეტანილ იქნა ზოგადი ცნება “წყვილი”, რომელსაც დაუმტკიცეს მათთვის აუცილებელი უფლებები. კერძოდ, მითითებული იყო იმ აუცილებლობაზე, რომ “წყვილებსა და ინდივიდებს უნდა გაეწიოს დახმარება ჰყავდეთ შვილები”…

ჰომოსექსუალური ქორწინებების ლეგალიზაცია და დამხმარე რეპროდუქციული ტექნოლოგიების გამოყენება ჰომოსექსუალური პირების მიერ, იურიდიულად გადაწყდა გაერო-ს ჩარჩოებში, რის შემდეგაც ევროპის კავშირი ამ პოლიტიკის დამტკიცებას “ევროპის სივრცეში” შეუდგა. 1994 წლის 8 თებერვლის რეზოლუციაში ევროპარლამენტი წევრი-ქვეყნებისგან მკაფიოდ ითხოვდა ბოლო მოეღოთ ჰომოსექსუალისტებისთვის დაწესებული აკრძალვისთვის ჰყოლოდათ ოჯახი, იძლეოდა რეკომენდაციებს გარანტირებული ჰქონოდათ მთელი რიგი უფლებები, პარტნიორთა რეგისტრაციის შესაძლებლობა და მოხსნილიყო შეზღუდვა ჰომოსექსუალისტთა მიერ ბავშვთა მიშვილებაზე. 2000 წელს, ადამიანის უფლებათა ქარტიაში ევროპის კავშირმა უარი თქვა სქესის მითითებაზე ქორწინების განსაზღვრებისა და ბავშვის უფლებების დამტკიცების სფეროში (ლაპარაკია მშობლების თანასწორუფლებიანობაზე დედისა და მამის ხსენების გარეშე). 2001 წლის 5 ივლისის რეზოლუციაში ევროპარლამენტმა წევრ-ქვეყნებს რეკომენდაცია მისცა შეეცვალათ თავიანთი კანონმდებლობა ჰომოსექსუალისტთათვის თანაბარი უფლებების მინიჭების მხრივ და ევრო კავშირის დღის წესრიგში დაეყენებინათ საკითხი ჰომოსექსუალისტთა შორის ურთიერთობის კანონიკურობის აღიარებაზე.

2003 წელს, ევროპარლამენტმა გაიმეორა თავისი მოთხოვნა მოხსნილიყო ჰომოსექსუალისტთა დისკრიმინაციის ყველა ფორმა (იურიდიული და ფაქტობრივი), კერძოდ, ქორწინებისა და ბავშვთა მიშვილების სფეროში. შემდეგტ, 2006 წლის რეზოლუციაში ქვეყნებს რეკომენდაცია მისცეს მიეღოთ ახალი ზომები ერთსქესოვანი ქორწინებების ლეგალიზაციისთვის და მოუწოდეს ყველას თავიანთი კანონმდებლობა ჰომოსექსუალისტებისადმი უფრო “ლმობიერი” კანონებით შეეცვალა თ. გარდა ამისა, ამავე რეზოლუციით გათვალისწინებულია მთელი რიგი ზომები იმ ქვეყნების წინააღმდეგ, რომლებიც არაფერს იღონებენ ამ პოლიტიკის წინააღმდეგ გამოვლენილი სხვადასხვა ექსცესებისადმი. მოცემული პოლიტიკის გატარების სხვა საკვანძო სტრუქტურად მოგვევლინა ევროპის სასამართლო ადამიანის უფლებების განხრით ევროპის საბჭოში, რომელმაც შექმნა უფლება აკრძალულიყო დისკრიმინაცია სექსუალურ ორიენტაციაზე. 
მოკლედ, ერთსქესოვანი ქორწინებების დამტკიცება — ეს არის ევროკავშირისა და ევროპის საბჭოს მკაფიოდ განსაზღვრული კურსი, რომელსაც გააჩნია შორსმიმავალი შედეგები და შესაბამისი იურიდიული ინსტრუმენტების ფართო სპექტრი.

იმისთვის, რათა არ გამოეწვიათ ევროპელთა პირველდაწყებითი მძაფრი საპროტესტო რეაქცია, გარდამავალი ნაბიჯის სახით ევროპის პოლიტიკური ელიტის მაღალმა ეშელონებმა შეიმუშავეს ქორწინების ალტერნატიული ფორმა, ერთსქესიანი პარტნიორობის დარეგისტრირების უფლება, რომლის წყალობითაც ისინი ღებულობდნენ საგადასახადო შეღავათებს და მემკვიდრეობის უფლებებს.

პირველად კანონი ამის შესახებ მიღებულ იქნა დანიაში 1989 წ., ხოლო დღეისთვის ის არსებობს ანდორაში, ავსტრალიაში, ავსტრიაში, ბრაზილიაში, დიდ ბრიტანეთში, უნგრეთში, გერმანიაში, ისრაელში, ირლანდიაში, ისლანდიაში, კოლუმბიაში, ლიხტენშტეინში, ლუქსემბურგში, სლოვენიაში, ფინეთში, ხორვატიაში, ჩეხეთში, შვეიცარიაში, ეკვადორსა და აშშ-ს ზოგიერთ შტატში. ჰომოსექსუალისტებს შეუძლიათ ოფიციალურად დარეგისტრირდნენ იტალიის ზოგიერთ ქალაქშიც. სხვადასხვა ქვეყნებში ეს “კავშირები” სხვადასხვაგვარად იწოდება, განსხვავებულია უფლებების ჩამონათვალიც, რომლებითაც ისინი სარგებლობენ, თუმცა ამით არსი არ იცვლება — ეს არის ჰომოსექსუალისტთა “ქორწინების” დაკანონების პირველი ფორმა. ბრძოლის ალგორითმი კარგად არის შემუშავებული და საკმაოდ მკაფიოდ მუშაობს. ნიადაგის მომზადების შემდეგ,”წინწაწეული” მმართველები კიდევ უფრო შორს წავიდნენ და ჰომოსექსუალისტებს უკვე ქორწინების სრული უფლებები მიანიჭეს. პირველი სახელმწიფო, რომელმაც ეს აღიარა, გახდა ჰოლანდია (2001 წ.), შემდეგ ამ გზას დაადგნენ ბელგია (2003), ესპანეთი, კანადა, სამხრეთ აფრიკა, ნორვეგია, შვედეთი, პორტუგალია, ისლანდია, არგენტინა, დანია და აშშსა და მექსიკის ზოგიერთი შტატები. 2013 წლის აპრილს მათ შეუერთდა ურუგვაი და ახალი ზელანდია, 18 მაისს — საფრანგეთი, ხოლო 21 მაისს ბრიტანეთის პარლამენტის თემთა პალატამ მოიწონა კანონპროექტი, რომელიც ერთსქესიანი ქორწინიების უფლებას იძლევა ინგლისსა და უელსში. ამჯერად მსგავს კანონპროექტებს განიხილავენ ლუქსემბურგი, ნეპალი და პარაგვაი.

ქეთევან ზარნაძე

მეტის ნახვა
12-04-2018, 10:30


1989 წლის 9 აპრილის ტრაგედიიდან 29 წელი გავიდა. თბილისში, რუსთაველის გამზირზე  შეკრებილი მშვიდობიან მომიტინგეები საბჭოთა კავშირიდან გამოსვლასა და საქართველოს დამოუკიდებლობას ითხოვდნენ. საბჭოთა არმიის ქვედანაყოფებმა დაარბიეს ეროვნული მოძრაობის წარმომადგენელთა მრავალათასიანი მშვიდობიანი აქცია. დარბევის დროს სამხედრო მოსამსახურეებმა გამოიყენეს ცრემლსადენი გაზი, მესანგრის ნიჩბები და მძიმე ტექნიკა. დარბევას 21 ადამიანის სიცოცხლე შეეწირა, ხოლო ათასობით ადამიანი მოიწამლა.

1991 წლის 9 აპრილს, 1989 წლის 9 აპრილის ტრაგედიის მსხვერპლთა ნათელი ხსოვნისადმი პატივის მიგების ნიშნად, საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესმა საბჭომ მიიღო "საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აქტი", ის ერთადერთი უმნიშვნელოვანესი სამართლებრივი დოკუმენტი, რომლის საფუძველზედაც მოხდა საქართველოს სუვერენიტეტის საერთაშორისო ცნობა.

ღამიდან რუსთაველზე მდებარე მემორიალთან დაღუპულთა ხსოვნისადმი პატივის მისაგებად მოდიოდნენ მოქალაქეები, მოქონდათ ყვავილები, ანთებდნენ სანთლებს.  მემორიალი ყვავილებით შემაკეს საქართველოს პრეზიდენტმა გიორგი მარგველაშვილმა, პრემიერ–მინისტრმა გიორგი კვირიკაშვლიმა, დეპუტატებმა, პოლიტიკოსებმა და საზოგოადო მოღვაწეებმა. დაღუპულთა ხსონას პატივი მიაგო ასევე საქართველოს კათოლიკოს პატრიარქმაც.ილია მეორემ ყვავილებით შეამკო მემორიალი და ადგილზე შეკრებილი ხალხი აკურთხა. მან ასევე დაღუპულთა სულების მოსახსენიებელი პანაშვიდი გადაიხადა.

„დღეს ჩვენ კიდევ ერთხელ ვიხსენებთ იმ საშინელ ღამეს, როდესაც ჩვენი დედაქალაქის ქუჩებში აჩეხეს ჩვენი ქალები და ბავშვები. როცა საუბარია იმის თაობაზე, რომ ცივი ომი დამთავრდა, დამთავრდა მშვიდად, მე მინდა, ყველას გავახსენო, რომ აი, აქ საქართველოში, როდესაც მიმდინარეობდა ბრძოლა დამოუკიდებლობისთვის და ბრძოლა საბჭოთა კავშირის წინააღმდეგ, მათ შორის აი, ამ ქალებისა და ბავშვების და მაშინდელი ეროვნული მოძრაობის საშუალებით, ეს ომი აქ არ იყო ძალიან ცივი, ამ ომს მაშინ ეწირებოდნენ ჩვენი მოქალაქეები და მადლობა მათ, მათ ღვაწლს იმისთვის, რომ ჩვენ თავისუფალი ვართ და მე მგონი იმ ქვეყნებმაც, რომლებმაც მშვიდად დაასრულეს ცივი ომი და უკეთესი ცხოვრებით ცხოვრობენ, მათ კეთილდღეობაშიც ამ ადამიანების ღვაწლი დიდია," - განაცხადა საქართველოს პრეზიდენტმა.

მეტის ნახვა
9-04-2018, 15:30


მეგი გოცირიძე კემეროვოში მომხდარ ტრაგედიაზე სოციალურ ქსელში ყოვლადამაზრზენ პოსტს აქვეყნებს: "არა, არა, არა. რუსი ბავშვები ცეცხლში კი არ უნდა იწვოდნენ, რუსი აღარ უნდა იბადებოდეს, აღარ უნდა მრავლდებოდეს, აღარ უნდა იზრდებოდეს, აღარ უნდა ღორდებოდეს…"

ამ არსების ნაჯღაბნზე ყურადღებას არც გავამახვილებდი, რომ არა ერთი, ერთი კი არა ორი და მეტი გარემოება.
პირველ რიგში, ამას წერს ინდივიდი, რომელიც თურმე "დედები შვილების დასაცავად" ორგანიზაციის ფუძემდებელია.
იმ უკუღმა დაბადებულმა და უკუღმართმა სააკაშვილმა – ასე როგორ მოუღრიცა ტვინი და კისერი ქართველს, თუ მართლა ძირით ქართველია ეს მეგი გოცირიძე, მით უფრო "დედები შვილების დასაცავად" ორგანიზაციის დამაარსებელს, რომ 48 ბავშვის ცოცხლად ამოწვა გაუხარდა და გულზე მალამოდ მოეცხო?

დიდი ეჭვი მაქვს, მეგი გოცირიძეს, არა მხოლოდ რუსი, ქართველი ბავშვებიც ფეხებზე ჰკიდია, ისე, როგორც მიშას ხელისუფლებას, რომლებიც უმოწყალოდ უხოცავდნენ ბავშვებს მამებს და უწამებდნენ ოჯახის წევრებს.
ესენი რომ "ქოცებს" ეძახიან, იმათი დედები და ბავშვები, ღმერთმა ყველას დაუფაროს და, რამე ხიფათი რომ შეემთხვეთ, ნაცებს, ამ უსისხლოებს, ალბათ, ესეც ძალიან გაუხარდებათ.

რომელი ერისაც უნდა იყოს, დედა დედაა, გოცირიძე, ღვთისმშობლის მსგავსი, ბავშვი კიდევ ბავშვი და ყველა ანგელოზს ჰგავს. თუ სხვანაირად ფიქრობთ, მაშინ მაგ ორგანიზაციიას თუ ნაცსექტის ნაწილს, დააწერეთ ნაციონალი დედებისა და მათი შვილების დამცველი ორგანიზაცია "მეგი გოცირიძე და ნაცქაჯთა კამპანია", ვითომ ვინმე გავიწროებდეთ, და გასაგები გახდება ყველაფერი. რაღას ეფარებით დედაშვილობის უწმინდეს სახელს?
რუსი დედა იყო ტატიანა დარსალია, შვილი რომ გამოუყვანია ხანძრიდან, სხვა ბავშვების გადასარჩენად შესულა შუაგულ ცეცხლში და იქვე ჩაფერფლილა.
მას არ ჰქონია არავითარი ორგანიზაცია, მაგრამ სხვისი შვილების დასაცავად სიცოცხლე გასწირა.
ეს გოცირიძე კი აქ ყიამყრალობს, კმაყოფილია ბავშვების დაწვით და იმით, რომ ორმა რუსმა შვილებდამწვარმა დედამ, რომელთაგან ერთს ოთხი შვილი დაღუპვია, ამ ტრაგედიის მერე თავი მოიკლა.

ეს ფარისეველი არსება, რომელიც ორღობის ყიჟინას, ორგანიზაციის სახელით ნიღბავს, არის, აგრეთვე, პირწავარდნილი ქურდი _ მისი ორგანიზაციის _ "დედები შვილების დასაცავად" ლოგო მოპარული აქვს და გახლავთ ვ.ი. ლენინის სახელობის საბჭოთა საბავშვო ფონდის ლოგოს ზუსტი ასლი.
სხვათა შორის, ამ ემბლემით რუსეთის საბავშვო ფონდები დღესაც მოღვაწეობენ იმ რუსეთის ტერიტორიაზე, რომელსაც, ვითომდა ებრძვის მეგი გოცირიძე.
არ დაიჯეროთ, ბატონებო და ქალბატონებო, რომ ესენი რუსეთს ებრძვიან.

ჯერ ერთი, ესენი არავისაც არ ებრძვიან. საკუთარი ტყავი და სტომაქი ადარდებთ და მეორე, ეს არის ტაქტიკა, რომელიც იდეური ბელადის მიბაძვით ხორციელდება – სიტყვით ლანძღე, საქმით მათი საქმე აკეთე.

ჰოდა, უბერავს მეგი, რომელსაც თავისი დედაც დავიწყებია, შვილებიც, დედაშვილობის სიწმინდეც და ეტყობა, არც "ვეფხისა და მოყმის ბალადა" სმენია ოდესმე, შვილმკვდარი დედა რომ ამბობდა: `იქნება ვეფხის დედაი ჩემზე მწარედა სტირისაო".
მხოლოდ მიშა ელანდება, ხვითქგადადენილი თვალებს ქაჩავს და ორთქლს უშვებს ფოთის "პარაოზივით"…
სიძულვილის ენაზე საუბარი თუ მიუღებელია, მეგი გოცირიძეს რატომ არ ეკუთვნის სასჯელი ამ ფრაზებისთვის: "რუსი არ უნდა იბადებოდეს, არ უნდა ღორდებოდეს…"

გოცირიძეს არავინ სთხოვს პასუხს, მეტიც, გენაცვალე, ჩემო მეგი, ჩვენო პატრიოტოო, წერენ თანამოაზრეები მეგის და ლოცავენ.
"პატრიოტიზმი არამზადების უკანასკნელი თავშესაფარიაო", – ამბობდა ბრიტანელი მოაზროვნე სამუელ ჯონსონი.
არამზადა კი თავის თავში ქურდსაც გულისხმობს, უგულოსაც, უნამუსოსაც, ზნეწამხდარსაც და კიდევ მრავალ ეპითეტს, რაც მსურველის ფანტაზიის მასშტაბზეა დამოკიდებული.

ირანდა კალანდაძე

მეტის ნახვა
4-04-2018, 21:11


გვესაუბრება დავით ბააზოვის სახელობის საქართველოს ებრაელთა და ქართულ-ებრაულ ურთიერთობათა ისტორიის მუზეუმის ყოფილი დირექტორი, ბატონი შალვა წიწუაშვილი.

_ ბატონო შალვა, თქვენ გაქვთ ორმაგი მოქალაქეობა, ხშირად დადიხართ საქართველოში. ამჯერად რა არის თქვენი სტუმრობის მიზეზი?


_ გასულ წელს დავბეჭდეთ "საქართველოს ებრაელთა პოეზიის ანთოლოგია"და შევუდექით საქართველოს ებრაელთა პროზაზე მუშაობას. ამჟამად, თბილისში კაბადონდება ეს წიგნი და ჩემი სტუმრობის მიზეზიც ეს გახდა.
წიგნი, სავარაუდოდ, აპრილის ბოლოს იქნება მზად, პრეზენტაციას მოვაწყობთ ჯერ ისრაელში, შემდეგ თბილისში, ებრაელთა მუზეუმში.

_ ბატონო შალვა, რამდენი ებრაელი მწერლის ნაწარმოები შევიდა ამ ანთოლოგიაში და რა ენაზე წერენ ავტორები?


_ პოეზიის ანთოლოგიაში 61 ავტორი შევიდა. პროზის ანთოლოგიაში კი 40-ზე მეტი.
40 პროზაიკოსი რომ მოიძებნოს ქართველ-ებრაელთა პატარა თემში, ეს არის საინტერესო და სასიამოვნოდ გასაკვირი.
უნდა გითხრათ, რომ პროზის ანთოლოგიის ავტორებიდან მხოლოდ ორი წერს რუსულად, დანარჩენები ქართულად.
აღსანიშნავია პროზის ანთოლოგიაში შეტანილი ერთი რუსულენოვანი ავტორის ნაწარმოებები. ეს გახლავთ თბილისში დაბადებული და გაზრდილი ქალბატონი რიტა იოსებაშვილი, რომელიც ახლა ნიუ-იორკში ცხოვრობს და მოღვაწეობს. სხვათა შორის, ის გახლავთ და ცნობილი სიმონ კრიხელისა, რომელიც ნიუ-იორკში გამოსცემს სოლიდურ ქართულ გაზეთს "დავითის ფარ".
ავტორები გვყავს როგორც ამერიკიდან, ისე საფრანგეთიდან, გერმანიიდან, ისრაელიდან, საქართველოდან.

_ გასაკვირია, რომ ეს ადამიანები ქართულად ქმნიან ლექსებს. ქართულ-ებრაული პოეზია, ალბათ, ცალკე ფენომენია ქართულ ლიტერატურაში.

_ თქვენ ნახავთ, რომ თითოეული ნაწარმოები, პროზაც და პოეზიაც შექმნილია ძალიან კარგი ქართულით. მაგალითად, გიგლა ხუხაშვილს გალაკტიონ ტაბიძეზე აქვს დაწერილი ისეთი მოთხრობა, გაოცების გარეშე ვერ წაიკითხავთ.

_ ნიშანდობლივია ის, რომ საქართველოში არსებობს საქართველოს ებრაელთა ისტორიის ამსახველი მუზეუმი.

_ მე და ბატონმა გივი ღამბაშიძემ დიდი ძალისხმევით შევძელით და აღვადგინეთ 1951 წელს დახურული საქართველოს ებრაელთა ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმი. პროექტი წარვუდგინეთ მაშინდელ მთავრობას და მთავრობამ მოიწონა იგი. პროექტი ითვალისწინებდა მუზეუმის რესტავრაციას, რაც ფინანსთა სამინისტროს უნდა განეხორციელებინა, თუმცა იმდროინდელი პოლიტიკური მოვლენების გამო საქმე ბოლომდე ვერ მივიდა. მალე სამოქალაქო ომი დაიწყო და მუზეუმისთვის არავის ეცალა. ასე გაჭიანურდა საქმე 2014 წლამდე. დანგრევის პირას იყო მისული იქაურობა. თქვენ ხართ ნამყოფი იმ მუზეუმში?

_ არა.

_ ბევრი დაგიკარგავთ.

იქ რომ შეხვალთ, გული გაგინათდებათ. მუზეუმი უნიკალურია არა მხოლოდ ექსპონატების სიუხვით, არამედ სასიამოვნო გარემოთი და შესანიშნავი ინტერიერ-ექსტერიერით.

_ საქართველოს ებრაელებმა მოინდომეს, ალბათ, და გაარემონტეს მუზეუმი.


_ მუზეუმი სრულად არის გარემონტებული ბატონი ბიძინა ივანიშვილის სახსრებით. მან დიდი საქმე გაუკეთა ქართველ-ებრაელთა თემს და არა მარტო ქართველ ებრაელებს, არამედ სრულიად ებრაულ სამყაროს.
თუ არ ვცდები, ყოველ ორ წელიწადში, მსოფლიოში მუზეუმების საერთაშორისო კონფერენცია იმართება. ახლახან მიუნხენში გაიმართა ასეთი კონფერენცია, სადაც ჩემი მეგობრის, გივი ღამბაშიძის ქალიშვილმა აჩვენა ჩვენი მუზეუმის ვიდეოკოლაჟი. აღფრთოვანებულნი იყვნენ, თურმე, ასეთი მუზეუმი მსოფლიოში იშვიათიაო.
რასაკვირველია, ყოველივე ეს ბიძინა ივანიშვილის დამსახურებაა. მას რომ არ აღედგინა ეს მუზეუმი, არც გამოფენა გვექნებოდა და არც მუზეუმი და ვერც საერთაშორისო აღიარებას მივაღწევდით.
ძალიან მნიშვნელოვანია ის, რომ ამ პატარა ქვეყანაში, ასეთი გრანდიოზული საქმე გაკეთდა იმის მიუხედავად, რომ საქართველოში ებრაელები ახლა უკვე ცოტა რაოდენობით არიან.

_ როგორ ფიქრობთ, რამ განაპირობა ქართველებსა და ებრაელებს შორის უპრეცედენტო მეგობრობა?


_ ჩვენი მეგობრობა განაპირობა ქართველთა ტოლერანტულმა ხასიათმა და ებრაელთა ხასიათში არსებულმა ერთგულებამ და საიმედოობამ. ებრაელი თავის მეგობარს, ვინც უნდა იყოს ის, თუ უმეგობრა, ზურგს არასდროს შეაქცევს.
"ქართლის ცხოვრების" მიხედვით, ებრაელები საქართველოში ძვ.წ. აღ-ით VI ს-ში მოვიდნენ და მცხეთის მამასახლისის თანხმობით, სოფელ ზანავში დასახლდნენ.
I საუკუნეში, როდესაც იესოს გასამართლება მოხდა, მოგეხსენებათ, აქედან ებრაელები წავიდნენ.
იმასაც დავძენ, რომ რომის ერთ-ერთმა პაპმა ებრაელები გაამართლა. მათ არავითარი ბრალი არ მიუძღვით იესო ქრისტეს წამებასა და მკვლელობაშიო. სხვანაირი პოლიტიკა ტრიალებდა მაშინ და სხვა ამბები იყო, მაგრამ, მოდით, თემას არ გადავუხვიოთ და გავიხსენოთ ელიოზ მცხეთელი და ლონგინოზ კარსნელი და მათი და სიდონია, რომელიც იესოს კვართთან ერთად დაკრძალეს.
ამ ადამიანებს დიდი წვლილი მიუძღვით მაშინდელ საქართველოში კერპთთაყვანისმცემლობის დამხობის საქმეში.
ებრაელთა თემმა ძალიან შეუწყო ხელი წმინდა ნინოს თავისი მისიის განხორციელებაში. ისტორიულად ცნობილი ფაქტია, წმინდა ნინო ქართლში რომ შემოვიდა, პირველად ურბნისს ეწვია, სადაც ებრაელები ცხოვრობდნენ, უმეტესწილად. ერთი თვე დაჰყო წმინდა ნინომ ურბნისში ებრაელებთან და მერე დაიწყო მსვლელობა მისიის აღსასრულებლად.

ახლა მოგიყვებით ერთ გადმოცემას, რომელიც ებრაელთა ერთგულებას და საქართველოს სიყვარულს ადასტურებს.
ერეკლე მეფის დროს ინდოეთში ერთ-ერთი დიდი პროვინციის მმართველი ერეკლეს მეგობარი გახლდათ. სომეხი ყოფილა ის კაცი. ერეკლეს გადაუწყვეტია, მისთვის გარეკახეთის მიწები ეჩუქებინა მეგობრობის ნიშნად. ეს სიგელი იოსებ დანიბეგაშვილისთვის გაუტანებია ინდოეთში. დანიბეგაშვილი ებრაელ ვაჭარს ჯინჯიხაშვილს გაჰყოლია. მთელი გზის განმავლობაში დანიბეგაშვილს დანა არ უხსნიდა თურმე პირს. ჯინჯიხაშვილს ბევრი ხვეწნის შემდეგ გაუტეხია დანიბეგაშვილი და მასაც მეფის სიგელის შესახებ უამბია ვაჭრისთვის. ჯინჯიხაშვილს უთქვამს: მე მოვუვლი ამ საქმესო. იმ პერიოდში სომეხი მთავარი სასიკვდილო სარეცელზე ყოფილა მიჯაჭვული და ჯინჯიხაშვილს ეს ამბავი კარგად სცოდნია. სომეხს ფანტიაშვილისნაირი ვაჟი ჰყოლია. როცა გარდაცვლილა ინდოეთის პროვინციის მმართველი, მერე გამოუჩენიათ ჯინჯიხაშვილს და დანიბეგაშვილს ეს წერილი, მიუტანიათ იმ სომეხის შვილისთვის და უთქვამთ: საქართველოს მეფემ კი გიბოძათ ეს მიწები, მაგრამ, რად გინდათ შორეულ ქვეყანაში ხრიოკი ადგილი, გაყიდეო. მიუცია ჯინჯიხაშვილს დიდძალი ოქრო, გამოუსყიდია ეს მიწები. მერე ჩამოსულან თბილისში და კვლავ საქართველოსთვის გადმოუციათ ეს მიწები. ეს არის ლეგენდა, მაგრამ არ არსებობს ლეგენდა, რომელშიც სიმართლის მარცვალი არ იყოს.

ახლა ნამდვილ ისტორიულ ფაქტს მოგიყვებით და ყველა დარწმუნდებით ებრაელთა ერთგულებაში საქართველოს მიმართ.
მეოცე საუკუნის დასაწყისში, როცა საქართველოს დამოუკიდებლობა გამოცხადდა, თურქეთმა საქართველოს მიწების დაპატრონება გადაწყვიტა. იმ ხანებში ქუთაისში გამოდიოდა ებრაული გაზეთი "ებრაელის ხმა". ამ გაზეთის ერთ-ერთ ნომერში ვინმე დავით მოშიაშვილი ავრცელებს განცხადებას: ჩემო ძმებო და მეგობრებო, საქართველო გასაჭირშია. ქართველი ხალხი ომის პირასაა. ჩვენი, საქართველოს მეგობარი და საქართველოს შვილების _ ებრაელების ვალია, შევიკრიბოთ, შევქმნათ ებრაული რაზმი და დავეხმაროთ ქართველებს.
დავიცვათ ჩვენი სამშობლო! _ ასე მთავრდებოდა ის მიმართვა.

_ ბატონო შალვა, ძალიან დიდ უკმაყოფილებას იწვევს ისრაელის საზღვარზე ქართველებისადმი უდიერი მოპყრობის ფაქტები. ეს არყევს ჩვენს შორის არსებულ მეგობრულ ურთიერთობას და ახარებს მტერს, რომელიც, შესაძლოა, კმაყოფილია ჩვენს შორის ურთიერთობის დაძაბვით.


_ იყო დრო, როცა ნებისმიერი ქართველი ჩამოდიოდა და არავითარი პრობლემა არავის შექმნია. მაგრამ რა მოხდა, ახლავე მოგახსენებთ. ისრაელის საზღვარზე მკაცრ კონტროლს რომ გადიან ქართველები, ეს არის ფაქტი, თუმცა ეს არ გახლავთ ისრაელის მხარის, ან ებრაელი მესაზღვრის ბრალი.
როგორც ჩემთვის ცნობილი გახდა, ისრაელიდან ებრაელები ჩამოდიოდნენ, კრებდნენ ფულს ისრაელში წასვლის მსურველი ქართველებისგან და გადაჰყავდათ ისინი საზღვარზე არალეგალებად.
ეს არასახარბიელო ფაქტია, მაგრამ ყველა ერში შეიძლება იყოს არაწესიერი ხალხი.
მოკლედ, დაიჭირეს ეს ყალბისმქნელი ებრაელები, მაგრამ, როგორც ჩანს, კიდევ არიან დარჩენილი მსგავსი ელემენტები, რომლებიც ცდილობენ არალეგალურად გადაიყვანონ ისრაელში ხალხი საქართველოდან.

ახლა გავიხსენებ ერთ შემთხვევას და ამაზე საუბრით თავს მეტად აღარ შეგაწყენ თ. ჩვენს ორგანიზაციაში _ `საქართველოს ებრაელთა კვლევის ცენტრი ისრაელში~ სტუმრობის ეგიდით ორი კაცი ჩამოვიდა ისრაელში. გააჩერეს საზღვარზე. ჰკითხეს ჩამოსვლის მიზანი. მათ უპასუხეს: ქართველ ებრაელთა ყოფა-ცხოვრების შესასწავლად ჩამოვედითო. გაესაუბრნენ, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ ამ ადამიანებს ქართულ-ებრაული ურთიერთობის ისტორიის კი არა, საქართველოს ისტორიის არაფერი გაეგებოდათ. ვინ აღმოჩნდნენ ესენი? _ უბრალო მუშები.
მე შემაცდინა ერთმა კაცმა, რომელმაც მთხოვა, თქვენს ორგანიზაციაში სტუმრად მოდიანო და მივეცი თანხმობა.
საზღვრიდან მაშინვე დამირეკეს _ ასეთი მდგომარეობაა, თქვენ იქნებით პასუხისმგებელი, რომ უკან წავლენო? მე ვუთხარი, რომ ამ ადამიანებზე პასუხისმგებელი ვერ ვიქნებოდი. ისინი უკან გააბრუნეს.

ჩემი ვაჟი მორისი მედიცინის სფეროში მოღვაწეობს. მასაც იგივე რამ შეემთხვა. მას სთხოვეს და მისი მოწვევით ორი კაცი, ვითომ ექიმები გადმოდიოდნენ საზღვარზე. ისინიც მუშები აღმოჩნდნენ.
ყოველივე ამის შემდეგ, რატომ გიკვირთ, საზღვარზე მკაცრი კონტროლი რომ იყოს? აქვე დავძენ, მე ასევე მომწვდა ყურს, თითქოს საზღვარზე აპატიმრებდნენ ქართველებს, აგდებულად ეპყრობოდნენ, წყლიან ჭიქაში უფურთხებდნენ და და ა. შ. გამორიცხულია ეს.
ერთადერთი, რატომაც შეიძლება ასეთი პროვოკაციული ჭორები ვრცელდებოდეს, არის ის, რომ ვიღაცას არ მოსწონს ჩვენი ურთიერთობა. ამიტომ მეტად გონივრულად უნდა მივუდგეთ ყველაფერს.

_ თქვენთვის რა არის საქართველო?


_ ორმაგი მოქალაქეობა მაქვს. საქართველო ჩემთვის სამშობლოცაა, საყვარელი ადგილიც არის და ყველაფერია. საქართველოში უამრავი მეგობარი მყავს. ახლაც, ამ ჩამოსვლის დროსაც იმდენი ძველი მეგობარი ვნახე, ისე ვისიამოვნე მათი ნახვით, ვერ აგიწერთ. უდიდესი სულიერი სიამოვნება განვიცადე. ჩვენ, სანამ პირში სული გვიდგას, ასეთი კავშირები უნდა შევინარჩუნოთ.

_ ახალი თაობები როგორ უყურებენ ამ ურთიერთობებს?

_ ქართული ენა თანდათანობით იკარგება. ისრაელში დაბადებული ბავშვი სკოლას ამთავრებს ებრაულად. სწავლობს ებრაულად, მუშაობს და ლაპარაკობს ებრაულად. რაც შეეხება გვარებს, იქ უჭირთ ქართული გვარების წარმოთქმა, ამიტომ ჩემმა ვაჟმა მორესმა, მაგალითად, გვარი წიწუაშვილი თარგმნა და ახლა ის არის მორეს ბენ ორენ. ბიძაშვილი მყავს გერშონი, ისიც ბენ ორენია. ბევრი ინარჩუნებს ქართულ გვარებს. მე, მაგალითად, ჩემი გვარით მიცნობენ ისრაელშიც და ყველგან. სანამ მე და ჩემი შვილების თაობა ვართ, ქართული ენა იარსებებს ქართველ ებრაელებში, მერე, ალბათ, უკვე აღარ. ქართულად მაქვს დისერტაცია დაწერილი, ქართულად ვაზროვნებ, ქართულად ვლაპარაკობთ მეგობრები, ქართულად ვსაუბრობთ ოჯახში და ქართული ტრადიციებით ვცხოვრობთ. ჩემი შვილიშვილი, რომელიც ახლა ამერიკაში სწავლობს, შესანიშნავად ლაპარაკობს ქართულად და ისეთ სადღეგრძელოებს ამბობს, გაგიკვირდებათ, რატომ ხდება ასე? მე მას სულ ქართულად ველაპარაკებოდი.

რამდენიმე ხნის წინ მე და ჩემი მეგობარი გივი ღამბაშიძე მივედით საქართველოს დიასპორის სამინისტროში და მივიტანეთ წერილი. ვთავაზობდით ქართული მატერიალური კულტურის ძეგლების შესწავლას ისრაელში, ქართული ენის პოპულარიზაციას, ქართული ენის სწავლების ღონისძიებების განხორციელებას, ბავშვთა ჯგუფების შექმნას და ა. შ. წერილი გადავეცით მინისტრის მოადგილეს. თუმცა, პასუხი არ ჩანს. ჩვენ საქმეს მაინც ვაკეთებთ. აი, ანთოლოგიები გამოვეცით. სხვა მნიშვნელოვანი გამოცემებიც გვაქვს დაბეჭდილი, საინტერესო ღონისძიებებია განხორცილებული.

_ თანამედროვე პერიოდში რამ შეიძლება გააძლიეროს ჩვენი მრავალსაუკუნოვანი მეგობრობა. სულიერმა კავშირებმა თუ პოლიტიკურ-ეკონომიკურმა პარტნიორობამ?


_ ერთიც სჭიროა და მეორეც, თუმცა არ ვეთანხმები ზოგიერთის აზრს, წავიდა სულიერი კავშირების დრო და ახლა ურთიერთობებმა სხვა ფორმატი შეიძინაო. მე ვინ დამიშლის ჩემი ქართველი ძმები მიყვარდეს? ვერაფერი ვერ წაშლის, მაგალითად, ჩემი და ჩემი მეგობარი გივი ღამბაშიძის ურთიერთსიყვარულს. გაჭირვებაც გამოგვივლია ერთად და დალხინებაც და ერთხელაც არ გვიღალატია ერთმანეთისთვის.
კიდევ გავიმეორებ, რაც ისრაელის საზღვარზე ხდება, ამაში ისრაელი არ არის დამნაშავე. ამას იმიტომ კი არ ვამბობ, რომ ჩემი ისრაელია, მე ინფორმაციებზე დაყრდნობით ვლაპარაკობ.

_ მოდით, ჩვენი, ქართულ-ებრაული ურთიერთობების მომავალ პერსპექტივებზე ვისაუბროთ.


_ მიუხედავად ზოგიერთი ძალების მცდელობისა, ჩვენი ურთიერთობები არ შეიცვლება: მეგობრობით, ნდობით, ურთიერთგატანით ვიარსებებთ დედამიწაზე კიდევ მრავალი საუკუნე. ამის დიდი იმედი მაქვს.

ამ ინტერვიუში შევეცადე გადმომეცა ბატონი შალვას შესანიშნავი ქართულით წარმოთქმული განცდები საქართველოსადმი.
საუბრის დროს ბევრჯერ ჟრუანტელმა დამიარა, როცა წარმოვიდგინე, რომ დიდი და ძლიერი ისრაელის შვილი, პატარა საქართველომ თავისი მიწისა და ცის სიყვარულით გამოზარდა, მერე დედასავით თვალცრემლიანმა გაუშვა და ახლა ყოველი მისი ნახვით ამაყობს და ხარობს…

ირანდა კალანდაძე

მეტის ნახვა
2-04-2018, 17:30


არჩილ ტატუნაშვილი მუხათგვერდის ძმათა სასაფლაოზე სამხედრო პატივით დაკრძალეს. დაკრძალვის ცერემონიას ქვეყნის უმაღლესის ხელისუფლების წარმომადგენლები, ტატუნაშვილის ოჯახის წევრები და უბრალო მოქალაქეები ესწრებოდნენ.

არჩილ ტატუნაშვილი 22 თებერვალს დილით ახალგორიდან გაიტაცეს, 23 თებერვალს, გამთენიისას კი, ოკუპირებული ცხინვალის ინფორმაციით, ის სუნთქვის უკმარისობით გარდაიცვალა.  ტატუნაშვილის ცხედარი ქართული მხარის მიერ კონტროლირებად ტერიტორიაზე 20 მარტს გადმოასვენეს.
ტატუნაშვილი შეიარაღებულ ძალებში მსახურობდა და საერთაშორისო მისიებში გლობალურ მშვიდობასა და უსაფრთხოებას ემსახურებოდა.

მუხათგვერდის ძმათა სასაფლაოზე, სადაც რამდენიმე წუთის წინ არჩილ ტატუნაშვილი სამხედრო პატივით დაკრძალეს, პრეზიდენტმა გიორგი მარგველაშვილმა განცხადება გააკეთა. მან არჩილ ტატუნაშვილი ღირსების ორდენით დააჯილდოვა.



 

მეტის ნახვა
24-03-2018, 17:30


სკოლის მოსწავლეების დაჭრის, ჩხუბის, მოკვლის საზარელი ისტორიების შემდეგ, ყოველთვის თვალი გამირბის მოზარდებისკენ, საკმარისია რამდენიმე ერთად დავინახო და მექნიკურად, ვაკვირდები: ხომ არ ჩხუბობენ, ხომ არ კამათობენ?
აღმაშენებელზე რამდენიმე მოსწავლე შევნიშნე ერთად შეკრებილი, გაცხარებით საუბრობდნენ, ნაბიჯი შევანელე, თასმისკენ დავიხარე, თან ვცდილობ მოვისმინო, რაზე საუბრობენ:


- მე დღეს 20 კილო მოვიტანე, მაგრამ ნიას მამამ 100 კილომდე მაინც მოიტანა.

- მეც მაქვს სახლში ერთი ყუთი გადადებული.

- კი მესამე ადგილზე ვართ, მაგრამ სულ რაღაც 30 ქულით ვუსწრებთ მეოთხე ადგილს და ნებისმიერ დროს შეიძლება ჩამოვრჩეთ.

- აუ, რამდენიმე ქულა, ტელეფონი რომ დაგრჩა ჩართული გაკვეთილზე, იმისთვისაც დაგვაკლეს.

– შენ რომ დავალება არ გეწერა, რა გგონია, მაგის გამო არ დააკლდა მთელ კლასს ქულა? ბიჭო, გადაიწერე მაინც, ან მოგვწერე და დაგაწერინებთ.

ვა, რა კილოგრამები, რისი მიტანა, რომელი ქულები? რა ადგილი? ჯერ რაღაც თავანი მეგონა, მერე კლასი და დავალებაო, რომ ახსენეს – უფრო დავიბენი. გადავწყვიტე მეკითხე. ილია ჭავჭავაძის სახელობის ქ. თბილისის 23-ე საჯარო სკოლის მერვეკლასელები აღმოჩნდნენ ბავშვები. კილოგრამებით – მაკულატურის შეგროვებას ითვლიდნენ, ქულებით კი – სკოლის დირექტორის მიერ დაწესებულ აქტივობებში გამარჯვებას.
როგორც გავარკვიე, 23-ე საჯარო სკოლა საკუთარ პროექტ „რეიტინგს“ – ახორციელებს უკვე წელიწადია. ეს არის ნაკრები სახალისო აქტივობების, რომლებიც თავის მხრივ ხელს უწყობს რიგი უნარ-ჩვევების გამომუშავებას.
როგორც დირექტორი მაგდა ბარამიძე ამბობს: ეს აქტივობები, გარდა უნარ-ჩვევების გამომუშავებისა, აუმჯობესებს სწავლისა და დისციპლინის ხარისხს მოსწავლეებს შორის.

მაგალითად, სპიკერების კონკურსი – აკადემიური აქტივობა – ამ კუნკურსმა სპიკერის უნარ-ჩვევების მქონე ბავშვები წარმოაჩინა. თითო კლასს უნდა წარმოედგინა თითო სპიკერი: ბავშვები იწყებდნენ საუბარს ფრაზით: ჩემი აზრით – და შემდეგ ავრცობდნენ, რეგლამენტი ჰქონდათ 15 წუთი და მათ აფასებდნენ სკოლის მასწავლებლები, უფროსკლასელები და მოწვეული სტუმრები.
პროექტში მონაწილეობენ მე 7-დან მე 10 კლასის ჩათვლით მოსწავლეები – მაგრამ სხვა კლასებიც ჩართული არიან. უფროსკლასელები – შეფასების სისტემაში მონაწილეობენ, მსაჯობენ სპორტული შეჯიბრებების დროს.

ძალიან საინტერესო იყო ჩემთვის პირადად, აქტივობა – იზრუნე პატარაზე. პროექტში ჩართული მოსწავლეები უმცროსკლასელებს ეხმარებიან ჩანთების კლასამდე მიტანაში და პირიქით, უკეთებენ სიურპრიზი: ახალი წლის თუ დაბადების დღის მილოცვა, მაგალითად, ფერადი ბუშტებითა და კანფეტებით, დედის დღისთვის დაეხმარნენ მისალოცი ბარათების დაწერაში და ასე შემდეგ.

თავის მხრივ, პატარებმაც მოუმზადეს რამდენჯერმე სიურპიზი უფროსკლასელებს, მადლობის ნიშნად.
მასწავლებლის პროფესიის პოპულარიზაციას ემსახურება ერთ-ერთი აქტივობა, რომლის ფარგლებშიც მე 7 და მე 10 კლასელები გაკვეთილს უტარებენ უმცროსკლასელებს. ისინი თავად გეგმავენ გაკვეთილს, შემდეგ უთანხმებენ მასწავლებელს და მეორე ცვლაში ატარებენ უმცროსკლასელებისთვის გაკვეთილს. ჩემდა გასაოცრად, ამ აქტივობაში ბიჭების ჩართულობა ძალიან მაღალია. როგორც დირექტორმა მაგდა ბარაბიძემ მიამბო: უმეტესობას ისეთი სტრუქტურიზებული გაკვეთილი ჰქონდა, გამოცდილ პედაგოგსაც შეშურდებოდა.

„მოუარე შენს სკოლა“ – მოსწავლეებმა გაზაფხულის დადგომისთანავე მოხატეს მთელი მესამე სართულის ფანჯრები. შემდეგ გაასუფთავენებ და თავიდან, თემატურად მოხატავენ. საახალწლოდ, ყველა კლასმა თავისებურად და საკუთარი ხელებით მორთო საკუთარი კლასი. ერთ დღეს, შეიძლება ადრე მოვიდნენ და მთელი სართული დაალაგონ – მოვა სკოლის დამლაგებელი და დალაგებული ხვდება.

„სიკეთის ბუმერანგი“ – ესეც, ჩემთვის ყველაზე საინტერესო აქტივობაა: ერთი კლასი თავის წილ სიკეთეს დადებს თუ არა ქვაზე, მეორე კლასს გამოიწვევს, ის მეორე მესამეს და ასე ატრიალებენ ბავშვები სიკეთის ტკბილ და თბილ სუნს სკოლაში. სიკეთის გამოწვევების ვიდეოები სკოლის ფეისბუქგვერდზე დაიდება.

ამ მომენტისათვის 20 სასწავლო, საგნობრივი პროექტი მიმდინარეობს. მასწავლებელი აძლევს კლასს სასწავლო პროექტს და შემდეგ კათედრები აფასებენ 10-დან 100 ქულამდე. ეს პროექტი უშუალოდ საგნის ცოდნაზეა ორიენტირებული.

პარალელურად ტარდება მოსწავლეთა ნამუშევრების გამოფენა. ჩატარდა ფოტოკონკურსი: ჩემი თვალით დანახული მომავალი.
მალე დაიწყება ინტელექტუალურ-გასართობი შოუ „განძის ძიება“. სკოლა გეგმავს, მიმანიშნებელი სიტყვებისა და გამოცანების მიმაფანტვას ახალი აღმაშენებლის ფეხმავალ ნაწილზე. ასე ბავშვები სახალისო თამაშის გარდა – საცხოვრებელ ადგილსა და უბანსაც შეისწავლიან.
რაც შეეხება „სადამსჯელო“ ქულებს, ანუ მინუს ქულებს – ისინი იწერება დისციპლინარულ გადაცდომებზე, დაგვიანებისას, საშინაო დავალებისა და სასკოლო ნივთების არქონის დროს (რა თქმა უნდა, დავალებები და ნივთები სპონტანურად მოწმდება).

დიდი მნიშვნელობა ენიჭება მხარდამჭერთა კლუბს – მშობლების აქტივობებს, ცალკე ტარდება დედებისთვის აქტივობები და კონკურსები, ცალკე მამებისათვის. სულ მალე იგეგმება „მამების ფეხბურთი“. ბავშვები და მშობლები აქტიურად აგროვებენ მაკულატურას – მაკულატურით მოგროვებული თანხით უკვე შეიძინეს ბავშვებმა სკოლისთვის – პროექტორი.

გამარჯვებული კლასი მიიღებს „ოცნების საკლასო ოთახს“ – რომელიც იქნება ყველაზე მაგრად აღჭურვილი კლასი.
გულდაწყვეტილი არც მეორე და მესამე ადგილზე გასული კლასები დარჩებიან.
სკოლის ფეისბუქგვერდზე ყოველდღიურად იდება სიახლეები, ყოველდღიურად ულოცავენ დაბადების დღეებს მოსწავლეებს, ყოფილი მოსწავლეების წარმატებებზე წერენ, ამჟამინდელი მოსწავლეების მიღწევებზე: მაგალითად, ახლა მთელი სკოლა თალს ადევნებს ალექსანდრე შვანგირაძეს – რომელიც ჩონგბურთის ევროპის ჩემპიონატში მონაწილეობს.

შენი სკოლა ამაყობს შენით! – ეს სკოლის სლოგანია. დირექტორის თქმით, იგი თითოეული მოსწავლით ამაყობს: სკოლა არ არის მხოლოდ აკადემიური განათლება, მოსწავლეებმა უნდა გამომიმუშაონ საჭირო უნარ-ჩვევები, სკოლა უნდა დაეხმაროს მათ, თავი წარმოიჩინონ სპორტში, მოაწყონ გამოფენები, განახორციელონ პროექტები. ნახონ რა მადლი და სიამოვნებაა, ადამიანების დახმარება. მთელი ცხოვრების მანძილზე უნდა იზრდებოდნენ პიროვნულად და მუდმივად უნდა ვითარდებოდნენ და ამის საწყისი სკოლამ უნდა მისცეს. უმარავი გამოხმაურება გვაქვს მშობლებისგან, ბავშვები ყოველდღიურად ამოწმებენ სკოლის გვერდს. ჩემთვის მთავარია, საინტერესო და სასარგებლო გახდეს სკოლაში ყოფნა. ბავშვების ბედნიერი სახეების დანახვაზე უკეთესი არაფერია.
მშობელი თამარ ჭანტურია: ასე ახლოს ჩემს შვილთან არასოდეს ვყოფილვარ, სულ უფრო ხშირად ვსაუბრობთ სკოლაზე და სკოლის პროექტებზე. დედების კონკურსში ჩვენმა კლასმა გაიმარჯვა. კონკურსამდე ყველა წვრილმანში მედგა შვილი გვერდით, მეხმარებოდა, აზრს მიზიარებდა. ნათქვამი გვქონდა, რომ მთავარი მონაწილეობაა და არა გამარჯვება. მაგრამ, ისეთი ბედნიერი იყო, ისეთი ამაყი იყო, რომ გავიმარჯვეთ – ეს ემოცია მთელი ცხოვრება გამყვება. ყველაზე მთავარი მაინც ურთიერთობაა, მშობლისა და შვილის ურთერთობა საერთო საქმისთვის, ყველამ იცით, როგორი იშვიათი გახდა კომპიუტერისა და ტელეფონების საუკუნეში, ადამიანური ურთიერთობები და პატარა ბავშვივით მიხარია, რომ მე და ჩემს შვილს საერთო საქმე გვაქვს და ეს საერთო საქმე – ჩემი შვილის სკოლაა, ჩვენი სკოლაა.

რა უნდა დავამატო – ალბათ, უნდა ვთქვა: რომ ბავშვი, რომელიც სკოლაში სწავლობს სიკეთის კეთებას, უმცროსის დახმარებას და უფროსის პატივისცემას – კარგი ადამიანი გაიზრდება. ბავშვი, რომელიც დედის სიყვარულს უზიარებს მასზე პატარას, მეტად შეძლებს ოჯახის და მშობლების დაფასებას. ბავშვს, რომელსაც არ სჭირდება სკოლის გარეთ ათას წრეზე სირბილი, საკუთარი ნიჭის გამოსავლენად და წარმატების მისაღწევად, რომელიც საკუთარი სკოლის კედლებში აწყობს გამოფენას – მეტი დრო დარჩება მშობელისა და მეგობრებისთვის და მეტი მოტივაცია გაუჩნდება სწავლის.
ალბათ, სხვა სკოლებზეც უნდა ვთქვა ორიოდე სიტყვა: ჩემი მეგობრის შვილი, მესამეკლასელი, ყოველ დღე ითხოვს სკოლაში დავალების შემოწმებას – ამბობს, რა აზრი აქვს თემის დაწერას, თუ მასწავლებელი არც კითულობს და ვერც ვიგებ, სწორად მიწერია, თუ არაო. მეორე მეგობრის შვილის პედაგოგი – ძარღვების დაჭიმვამდე ყვირის გაკვეთილზე და ურჩ, უსახურ, ცუდ მომავალზე საუბრით ასრულებს მშობელთა კრებას. მესამე მეგობრის შვილის მასწავლებელმა – ფეხებზე მკიდია, თუ არც ისწავლიანო.

არ არის ჩვენი თაობა არც ურჩი, არც უსახური, არც ცუდი. პირიქით, ძალიან რთულ ვითარებაში იბრძვიან განათლების მისაღებად – დარბიან რეპეტიტორებთან, ემზადებიან საგნებში, რომლებშიც სკოლა ვერ აძლევს განათლებას, ეხვეწებიან მასწავლებლებს დავალებების შემოწმებას.
ხოდა, მიბაძეთ, მიბაძეთ ადამიანებს, რომლებმაც ამ ყველასათვის რთულ პირობებში, გზა იპოვნეს მომავალი თაობის წასახალისებლად, ადამიანებად გასაზრდელად – გადასარჩენი გზა იპოვნეს.

მართალია, პროექტი ქალბატონ მაგდა ბარამიძეს ეკუთვნის, მაგრამ, რომ არა მასწავლებლები, რომ არა ტექნიკური სამსახური სკოლის, რომ არა მანდატურები და დამლაგებლებიც კი – მარტო მის განხორციელებად ვერ შეძლებდა.
მეტი ბედნიერი ბავშვი ჩვენს გვერდით!
მეტი სკოლა, რომელიც საკუთარი მოსწავლეებით იამაყებს!
თამუნა კეშელავა

მეტის ნახვა
24-03-2018, 14:30